#1
Da’s ook de reden waarom ik geen foto van mezelf hier zou plaatsen. Anonimiteit, concreet omwille van professionele redenen. Anders loop ik kans om gelynched te worden
@Zweibeiner Wel super dat jij dat durft! Coole foto trouwens
Noob vraagjes over deez drug
148 antwoorden
33 weergaven
18-5-2026
Da’s ook de reden waarom ik geen foto van mezelf hier zou plaatsen. Anonimiteit, concreet omwille van professionele redenen. Anders loop ik kans om gelynched te worden
@Zweibeiner Wel super dat jij dat durft! Coole foto trouwens
#2
Anders loop ik kans om gelynched te worden.
Ik ook.
#3
Zolang je er niemand mee lastig valt zou recreatief druggebruik niets hoeven uit te maken, maar die vooroordelen he. Ik heb in ieder geval geen zin om voor junk te worden aangezien in mijn omgeving.
#4
Zolang je er niemand mee lastig valt zou recreatief druggebruik niets hoeven uit te maken, maar die vooroordelen he. Ik heb in ieder geval geen zin om voor junk te worden aangezien in mijn omgeving.
Ja, is grappig dat je dit zo opmerkt. Mijn neef is een succesvolle DJ en van hem is het algemeen bekend dat ie drugs gebruikt, en dit wordt volledig getolereerd. Natuurlijk zijn ouders er niet blij mee, maar de rest van zijn omgeving heeft er totaal geen moeite mee en vindt het eigenlijk wel logisch... Die komt dus niet aan zo'n 'junk-imago'.
Het heeft denk ik met het totaalplaatje te maken. Als je jezelf in hogere kringen begeeft kom je denk ik niet zomaar aan dat imago. Stel, je bent werkloos en en ambitieloos dan krijg je zo'n stempel veel sneller.
#5
Sex, drugs & rock’n roll op een gecontroleerde manier, zo zei een wijs man mij gisterenZolang je er niemand mee lastig valt zou recreatief druggebruik niets hoeven uit te maken, maar die vooroordelen he. Ik heb in ieder geval geen zin om voor junk te worden aangezien in mijn omgeving.
Bij mij weten sommigen er wel van. De ene vindt het cool en fascinerend, de andere kan er niet echt om lachen. Ligt ook een beetje aan de persoon dus. Maar toch: op professioneel vlak houd ik het strikt geheim.
#6
Ik wil het vooral mijn vader niet aandoen, die is ongelooflijk anti-drugs, dat ik blowde was al een hele klap voor hem. Dus dat wil ik hem op zijn oude dag echt niet aandoen, die gaat zich zo'n zorgen maken dat ie straks nog dood neervalt.
#7
Ik wil het vooral mijn vader niet aandoen, die is ongelooflijk anti-drugs, dat ik blowde was al een hele klap voor hem. Dus dat wil ik hem op zijn oude dag echt niet aandoen, die gaat zich zo'n zorgen maken dat ie straks nog dood neervalt.
We gaan off-topic converseren nu. Maarehm, heb jij hem nooit verteld over je gebruik?
Ik bespreek eigenlijk alles met mijn ouders, ook al willen ze het niet weten. Eerlijkheid vind ik erg belangrijk. Vertel ze natuurlijk niet alles tot in details, maar geef ze wel graag openheid van zaken. Een vriend van mij doet bijvoorbeeld erg bekrompen over zijn drugsgebruik, maar hij valt voortdurend door de mand, omdat ie alles bij elkaar liegt. Dat lijkt me erg beklemmend.
#8
Nou ja, hij weet dat ik blow(de). En hij weet ook dat ik in de jaren 90 aan de XTC zat en daarmee in de problemen kwam. En daar heeft hij het echt heel moeilijk mee gehad.
Voor mijn vader zijn drugs drugs, of dat nou wiet is of heroine ziet hij geen verschil in. En mijn vader is er zo een dat als hij ergens een mening over heeft hij die mening nooit meer los laat, maakt niet uit met welke argumenten je komt. Dus een goed gesprek daarover is al bij voorbaat kansloos.
Gelukkig is mijn moeder totaal anders, die weet ook wat meer, en die maakt zich er dan ook geen zorgen over.
En dat zit ik dan als 42 jarige te vertellen lol.![:tearsofjoy:]()
Voor mijn vader zijn drugs drugs, of dat nou wiet is of heroine ziet hij geen verschil in. En mijn vader is er zo een dat als hij ergens een mening over heeft hij die mening nooit meer los laat, maakt niet uit met welke argumenten je komt. Dus een goed gesprek daarover is al bij voorbaat kansloos.
Gelukkig is mijn moeder totaal anders, die weet ook wat meer, en die maakt zich er dan ook geen zorgen over.
En dat zit ik dan als 42 jarige te vertellen lol.
#9
Ik zou het graag vertellen hoor, maar ik weet dat ik hem daarmee een hele hoop kopzorgen bezorg. Dus vertel ik het gewoon niet. Iets niet zeggen is ook niet echt liegen vind ik.
Mijn moeder vind het trouwens ook het beste als ik het er niet over heb met mijn vader. En als ik er met een van de twee over kan praten vind ik dat al best eigenlijk.
Verder hou ik er gewoon rekening mee, ik zal nooit onder invloed van wat dan ook met mijn ouders omgaan. (nou ja, een tijdje geleden een lichte dosis Kratom, maar daarvan ga je niet gek doen of zo)
Mijn moeder vind het trouwens ook het beste als ik het er niet over heb met mijn vader. En als ik er met een van de twee over kan praten vind ik dat al best eigenlijk.
Verder hou ik er gewoon rekening mee, ik zal nooit onder invloed van wat dan ook met mijn ouders omgaan. (nou ja, een tijdje geleden een lichte dosis Kratom, maar daarvan ga je niet gek doen of zo)
#10
Leuk hoe dit topic alle kanten uit kan gaan, leuk en interessant om te zien hoe hier misschien wel een gedachte gang gaande is. Het ene gesprek triggert het andere en je kunt mee lezen en het zien ontwikkelen tot een eigen gedachte ![:grin:]()
Klinkt dit logisch?
Ik sla ook weer even een andere weg in. Er is hier ooit een topic geweest over fetishen en daar moest ik ineens aan denken nadat ik jullie comments las dat je het dapper/stoer vond dat ik mijn foto even heb durven plaatsen. Ik legde de link met mijn fetish daar. Misschien is het voor mij wel makkelijker dan voor jullie omdat ik kick op angst, dus het plaatsen van die foto, al was het maar een uur, gaf me spanning dat ik misschien ontdekt of herkend zou kunnen worden. Dat plus dat mijn zelfbeeld zeker niet slecht is maakte het waarschijnlijk erg makkelijk en leuk voor me om die foto te plaatsen.
Zo dat was even een stukje zelf reflectie, een gedachtegang die ik even uit wilde typen. Ik vind het leuk om andermans gedrag te zien maar analyseer net zo graag dan van mezelf.
Ik sla ook weer even een andere weg in. Er is hier ooit een topic geweest over fetishen en daar moest ik ineens aan denken nadat ik jullie comments las dat je het dapper/stoer vond dat ik mijn foto even heb durven plaatsen. Ik legde de link met mijn fetish daar. Misschien is het voor mij wel makkelijker dan voor jullie omdat ik kick op angst, dus het plaatsen van die foto, al was het maar een uur, gaf me spanning dat ik misschien ontdekt of herkend zou kunnen worden. Dat plus dat mijn zelfbeeld zeker niet slecht is maakte het waarschijnlijk erg makkelijk en leuk voor me om die foto te plaatsen.
Zo dat was even een stukje zelf reflectie, een gedachtegang die ik even uit wilde typen. Ik vind het leuk om andermans gedrag te zien maar analyseer net zo graag dan van mezelf.
#11
Balen, ik heb je foto gemist. Was eigenlijk maar een grapje van me dat je hem moest plaatsen, maar wel stoer dat je het gewoon doet overigens.
En ja, het was niet de eerste keer dat ik bijna een burnout had want zo'n 2 jaar eerder gebeurde hetzelfde op werk en tijdens het schrijven van mijn 2 scripties op de universiteit liep ik ook tegen vergelijkbare dingen aan. Aangezien ik een terugkerend patroon had ontdekt bij mezelf, vond ik het belangrijk om er dit keer toch echt aan te gaan werken zodat ik niet om de paar jaar weer telkens vast zou lopen. De belangrijkste reden voor mij om met iemand te praten is eigenlijk vooral inzicht in mijn patronen. Tips over hoe ik met dingen om moet gaan vind ik ook wel handig, maar eigenlijk weet ik dat ook wel prima zelf.
Aan de basis van mijn probleem ligt perfectionisme gepaard met een gebrek aan discipline. Ik ben nogal perfectionistisch ingesteld en hoewel dat me ver gebracht heeft, wil het met name tijdens grotere complexe projecten nog wel eens zo zijn dat ik dan volledig vast loop. Ik weet in mijn hoofd exact uit te denken hoe ik zoiets moet aanpakken, maar doordat ik het helemaal perfect wil doen blokkeer ik dan en komt er uiteindelijk niks of heel weinig uit. Daarbij heb ik ook nog eens moeite met realistische doelen te stellen wat ook al niet mee helpt, het wordt dan al snel alles of niets. Inmiddels heeft de psycholoog me geholpen in het inzicht krijgen in waar die patronen vandaan komen, sommige dingen wist ik al wel maar zij kon ook weer wat dingen aan elkaar linken die ik zelf nog niet eerder gezien had.
Het perfectionisme lijkt toch vooral met mijn opvoeding te maken te hebben, zowel mijn zus, broer en ik kampen allemaal met perfectionisme. Mijn moeder is nogal een control freak en kan ook best oordelend over dingen zijn (het is niet snel goed zeg maar). Ik heb hier tijdens mijn jeugd nooit bewust last van gehad ofzo, maar blijkbaar werkt zoiets onderbewust toch flink door.
Het gebrek aan discipline heeft vooral met mijn intelligentie te maken, klinkt misschien wat arrogant wat ik nu ga zeggen maar ik ben eigenlijk altijd fluitend door school en zelfs de universiteit gelopen. Het werd zelfs een soort sport om met zo min mogelijk inspanning toch een zo goed mogelijk cijfer te halen. Zelfs tijdens mijn master kwam ik er nog mee weg door gewoon een dag van tevoren te beginnen met studeren voor een tentamen en papers ramde ik er ook altijd in een dagje uit. En mijn cijfers waren altijd ver boven gemiddeld en vaak kreeg ik ook nog de feedback terug dat ze konden zien dat ik er zoveel tijd en aandacht in gestoken had, opzich leuk natuurlijk maar dat helpt ook niet mee. Voor de meeste dingen is dit prima, maar tijdens mijn scriptie liep ik bijvoorbeeld helemaal vast aangezien je dat niet in een dag kan doen. Tijdens mijn werk heb ik uiteraard ook wel eens langer lopende projecten waarbij een goede discipline vereist is om de planning te kunnen volgen, en die discipline heb ik dus nooit geleerd helaas.
Het niet kunnen stellen van realistische doelen komt volgens mijn psycholoog voort uit het feit dat in mijn tienerjaren aan topsport heb gedaan. Hierdoor heb ik een soort van alles of niets mentaliteit gecreerd. Inmiddels sport ik bijvoorbeeld ook bijna niet meer omdat ik mijn resultaten van nu nog steeds blijf vergelijken met de resultaten uit die tijd. Ik weet dat het niet realistisch is, maar ik doe het toch. Ik kan bijvoorbeeld ook niet lekker een stukje hardlopen, nee dan gaat de stopwatch aan en dan wil ik meteen een bepaalde tijd rennen terwijl ik al maanden niet meer hardgelopen heb. En zo gaat dat met alles in mijn leven lijkt het wel. Na die bijna burnout vorig jaar gooide ik het roer volledig om, geen drugs meer (ook geen druppel alcohol of koffie), elke avond (dus ook het weekend) dezelfde tijd naar bed, 3 keer per dag mediteren, alleen nog maar supergezond eten, etc. En hoewel ik me er heel goed bij voelde was het niet realistisch om in een keer zo mijn leven om te gooien, ik moest bijvoorbeeld veel afspraken met vrienden afzeggen omdat ik anders niet op tijd in bed lag. Dus na zo'n twee maanden stopte ik met zo leven, maar binnen no time had ik al mijn oude slechte gewoontes weer net zo hard terug. Terwijl daar een gezonde middenweg in vinden wel realistisch is en dus ook veel makkelijker vol te houden.
Ik heb me nooit laten testen omdat ik de meerwaarde in het stempel ADD niet zie. Medicatie wil ik sowieso niet elke dag moeten slikken, ik zou de ritalin of dex denk ik eerder op bepaalde momenten gaan misbruiken dan dat ik er in het dagelijks leven wat aan zou hebben. Die redenen die ik hierboven beschreef over waarom ik met een psycholoog praat zouden zo maar eens kunnen samenhangen met het mogelijk hebben van ADD, maar ik zie niet in waarom ik niet aan die redenen zou kunnen werken zonder een bepaald stempel te hebben. En uiteindelijk gaat het me daarom, het werken aan dingen waar ik tegenaan loop. Ik ben bijvoorbeeld ook veel meditatie bezig wat zowel enorm helpt met het verkrijgen van inzicht in mezelf, maar ook enorm helpt bij concentratie. Een stempel wordt denk ik te snel een self fulfilling prophecy, het versterkt denk ik alleen maar je eigen ego die weer iets extras heeft om zich mee te kunnen identificeren.
In een tripreport leg ik dit nog wat meer uit:
Ik praat met een psycholoog, niet een psychiater. Maar dit is voor mij de eerste keer dat ik met een professional praat ja, ben 30 trouwens. De belangrijkste reden voor mij om met iemand te gaan praten is omdat ik rond september vorig jaar bijna een burnout had. Ik was er gelukkig net op tijd bij, waardoor ik uiteindelijk niet ben uitgevallen maar heb er nog wel een tijdje last van gehad uiteraard (nog steeds wel een beetje eigenlijk).Mag ik vragen wat jouw redenen zijn om te praten met een psychiater? Ik dacht dat jij rond mijn leeftijd zat als ik het me goed herinner. Is dit voor jou de eerste keer bij een psychiater? Wat zijn voor jou de belangrijke redenen om te gaan praten met iemand. Uiteraard omdat je hulp zoekt maar dat kan zoveel zijn. Misschien wil je gewoon even je hart luchten, misschien advies bij een probleem, hulp om met beide benen op de grond te blijven staan etc.
Als je dit te persoonlijk vind dan moet je uiteraard geen antwoord geven.
Welke emotie/gevoel denk jij dat de prioriteit zou moeten zijn voor mensen en waarom?
En ja, het was niet de eerste keer dat ik bijna een burnout had want zo'n 2 jaar eerder gebeurde hetzelfde op werk en tijdens het schrijven van mijn 2 scripties op de universiteit liep ik ook tegen vergelijkbare dingen aan. Aangezien ik een terugkerend patroon had ontdekt bij mezelf, vond ik het belangrijk om er dit keer toch echt aan te gaan werken zodat ik niet om de paar jaar weer telkens vast zou lopen. De belangrijkste reden voor mij om met iemand te praten is eigenlijk vooral inzicht in mijn patronen. Tips over hoe ik met dingen om moet gaan vind ik ook wel handig, maar eigenlijk weet ik dat ook wel prima zelf.
Aan de basis van mijn probleem ligt perfectionisme gepaard met een gebrek aan discipline. Ik ben nogal perfectionistisch ingesteld en hoewel dat me ver gebracht heeft, wil het met name tijdens grotere complexe projecten nog wel eens zo zijn dat ik dan volledig vast loop. Ik weet in mijn hoofd exact uit te denken hoe ik zoiets moet aanpakken, maar doordat ik het helemaal perfect wil doen blokkeer ik dan en komt er uiteindelijk niks of heel weinig uit. Daarbij heb ik ook nog eens moeite met realistische doelen te stellen wat ook al niet mee helpt, het wordt dan al snel alles of niets. Inmiddels heeft de psycholoog me geholpen in het inzicht krijgen in waar die patronen vandaan komen, sommige dingen wist ik al wel maar zij kon ook weer wat dingen aan elkaar linken die ik zelf nog niet eerder gezien had.
Het perfectionisme lijkt toch vooral met mijn opvoeding te maken te hebben, zowel mijn zus, broer en ik kampen allemaal met perfectionisme. Mijn moeder is nogal een control freak en kan ook best oordelend over dingen zijn (het is niet snel goed zeg maar). Ik heb hier tijdens mijn jeugd nooit bewust last van gehad ofzo, maar blijkbaar werkt zoiets onderbewust toch flink door.
Het gebrek aan discipline heeft vooral met mijn intelligentie te maken, klinkt misschien wat arrogant wat ik nu ga zeggen maar ik ben eigenlijk altijd fluitend door school en zelfs de universiteit gelopen. Het werd zelfs een soort sport om met zo min mogelijk inspanning toch een zo goed mogelijk cijfer te halen. Zelfs tijdens mijn master kwam ik er nog mee weg door gewoon een dag van tevoren te beginnen met studeren voor een tentamen en papers ramde ik er ook altijd in een dagje uit. En mijn cijfers waren altijd ver boven gemiddeld en vaak kreeg ik ook nog de feedback terug dat ze konden zien dat ik er zoveel tijd en aandacht in gestoken had, opzich leuk natuurlijk maar dat helpt ook niet mee. Voor de meeste dingen is dit prima, maar tijdens mijn scriptie liep ik bijvoorbeeld helemaal vast aangezien je dat niet in een dag kan doen. Tijdens mijn werk heb ik uiteraard ook wel eens langer lopende projecten waarbij een goede discipline vereist is om de planning te kunnen volgen, en die discipline heb ik dus nooit geleerd helaas.
Het niet kunnen stellen van realistische doelen komt volgens mijn psycholoog voort uit het feit dat in mijn tienerjaren aan topsport heb gedaan. Hierdoor heb ik een soort van alles of niets mentaliteit gecreerd. Inmiddels sport ik bijvoorbeeld ook bijna niet meer omdat ik mijn resultaten van nu nog steeds blijf vergelijken met de resultaten uit die tijd. Ik weet dat het niet realistisch is, maar ik doe het toch. Ik kan bijvoorbeeld ook niet lekker een stukje hardlopen, nee dan gaat de stopwatch aan en dan wil ik meteen een bepaalde tijd rennen terwijl ik al maanden niet meer hardgelopen heb. En zo gaat dat met alles in mijn leven lijkt het wel. Na die bijna burnout vorig jaar gooide ik het roer volledig om, geen drugs meer (ook geen druppel alcohol of koffie), elke avond (dus ook het weekend) dezelfde tijd naar bed, 3 keer per dag mediteren, alleen nog maar supergezond eten, etc. En hoewel ik me er heel goed bij voelde was het niet realistisch om in een keer zo mijn leven om te gooien, ik moest bijvoorbeeld veel afspraken met vrienden afzeggen omdat ik anders niet op tijd in bed lag. Dus na zo'n twee maanden stopte ik met zo leven, maar binnen no time had ik al mijn oude slechte gewoontes weer net zo hard terug. Terwijl daar een gezonde middenweg in vinden wel realistisch is en dus ook veel makkelijker vol te houden.
Ik heb al jaren het vermoeden ADD te hebben. Ik kan me eigenlijk altijd zeer slecht concentreren en ben extreem snel afgeleid door het minste of geringste, terwijl ik op andere momenten een soort hyperfocus heb en dan helemaal ergens in kan opgaan. Ik ben ook vaak best dromerig, verzand dan in mijn eigen gedachtenstroom. Ik heb vaak moeite met ergens structuur in aan te brengen, althans in mijn hoofd zie ik de structuur maar ik kan het moeilijk in de praktijk brengen. Ik heb altijd een beetje moeite met grote groepen mensen, zeker als daar meerdere gesprekken tegelijk worden gevoerd. Want dan kan ik me niet op 1 gesprek richten, maar hoor ik alle gesprekken tegelijk waardoor ik in geen van de gesprekken kan meepraten.Maar Delibee, ik had nog een vraag. Je hebt het vermoeden add te hebben, wil je dat ook laten testen of denk je het te hebben maar dat je er niet genoeg hinder van ondervind om daadwerkelijk minstens een half jaar van je leven te besteden aan testen?
Ik heb me nooit laten testen omdat ik de meerwaarde in het stempel ADD niet zie. Medicatie wil ik sowieso niet elke dag moeten slikken, ik zou de ritalin of dex denk ik eerder op bepaalde momenten gaan misbruiken dan dat ik er in het dagelijks leven wat aan zou hebben. Die redenen die ik hierboven beschreef over waarom ik met een psycholoog praat zouden zo maar eens kunnen samenhangen met het mogelijk hebben van ADD, maar ik zie niet in waarom ik niet aan die redenen zou kunnen werken zonder een bepaald stempel te hebben. En uiteindelijk gaat het me daarom, het werken aan dingen waar ik tegenaan loop. Ik ben bijvoorbeeld ook veel meditatie bezig wat zowel enorm helpt met het verkrijgen van inzicht in mezelf, maar ook enorm helpt bij concentratie. Een stempel wordt denk ik te snel een self fulfilling prophecy, het versterkt denk ik alleen maar je eigen ego die weer iets extras heeft om zich mee te kunnen identificeren.
In een tripreport leg ik dit nog wat meer uit:
Zo komen er verschillende gedragingen en karaktertrekken van mijzelf omhoog en zie ik precies hoe dit allemaal illusies zijn. Ik zie precies hoe ik mijn eigen identiteit hier aan op hang, maar ook hoe dat me enorm beperkt in het dagelijks leven. Natuurlijk kun je sommige karaktertrekken en eigenschappen in je voordeel gebruiken in het dagelijks leven, maar het beperkt je tegelijkertijd ook. Aangezien je daarmee ook je identiteit en je kunnen fixeert hierin, waardoor sommige dingen bij voorbaat al gedoemd zijn om te mislukken omdat ze zogenaamd niet binnen jouw kwaliteiten zouden vallen. Hierdoor kun je niet meer met een onbevangen en een open mind situaties in gaan omdat je hierbij altijd al je bagage uit het verleden mee draagt. Zaken worden op voorhand al een self fulfilling prophecy op die manier. Iets wat je altijd goed afgaat zal je wederom goed afgaan, maar door er niet onbevangen in te gaan sluit je ook meteen een nog betere afloop uit. Iets wat je altijd slecht afgaat zal je wederom slecht af gaan, terwijl het met een frisse blik zomaar eens goed zou kunnen aflopen.
#12
Ah, jammer, nu heb ik hem ook gemist. Ben altijd wel benieuwd naar het gezicht achter de naam, en op een forum als dit is dat gegeven natuurlijk een rariteit. Ik bleef je verhaal echter wel volgen en vind het goed dat je nu een diagnose hebt waar je je goed bij voelt en die weer nieuwe opties qua behandeling openstelt.Oke, ik zet een foto van mezelf hier neer en dan mogen jullie beoordelen
Excuus overigens dat ik een tijdje geleden wegviel in het pb contact wat ook voor @Jmths geldt. Wellicht dat ik het in de toekomst weer oppak, maar voor nu weet ik even niets. Het is niets persoonlijks, maar komt doordat m`n depressie weer aanwakkert. Als je weinig vertrouwen in mensen hebt en voor een therapeutische exposure opdracht langzaamaan iemand in vertrouwen neemt en er vervolgens achterkomt dat diegene ruim €7000 van je gestolen heeft dan doet dat je niet goed. Man, wat is dat pijnlijk! Vijf jaar en nog steeds geen moer verder.
#13
Tja, mijn foto heeft er even gestaan, niet mijn schuld hadden jullie maar moeten kijken ![:tongueout:]()
Ik stuur jullie via pb wel een foto (mits ik het niet vergeet) dan hebben jullie ook een idee van de persoon die achter deze foto en schermnaam verscholen zit.
Delibee, ik vind het erg knap van je dat je zo uitgebreid opschrijft wat je drempels in het leven zijn, veel mensen zouden dit niet durven, zich zo openstellen op een forum.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik best wel wat dingen uit je verhaal herken bij mijn vriend. Die is ook heel perfectionistisch en begint liever niet aan een klus dan wel en het misschien niet exact kunnen uitvoeren zoals in zijn hoofd zit. Bij hem speelt voor een groot deel faalangst daar ook een rol. Als hij niet kan uitvoeren wat in zijn hoofd zit dan faalt hij, of andere het nu zien of dat het alleen voor hem is, hij faalt en dan komt er een stop op bij hem.
Ik weet hem daar wel een beetje uit te trekken, ik vind zelf het woord falen ook raar. Dat heeft een erg negatieve lading gekregen terwijl ik niet zo goed zie waarom. De enige manier waarop je niet faalt in het leven is als je perfect bent, ik denk dat iedereen het er wel over eens is dat perfectie is een ultiem maar erg onmogelijk doel is om te bereiken. Al is het maar omdat ieder mens zijn eigen waarheid heeft, en dus ook zijn eigen perceptie van wat perfect is.
Maar als je faalt dan betekent dat je iets geleerd hebt, zo zie ik het heel sterk. Iets leren betekent beter worden in het leven en beter worden voor jezelf. Dus falen in mijn hoofd is welkom. De beste zijn in dingen zie ik niet als leuk, ik ben een spellen fanaat tot op het bot. Raadsels, puzzels alles wat ik op kan lossen of te slim af kan zijn wil ik doen. Met mijn hersenfuncties is ook niks mis, ik weet in de tussentijd met zekerheid dat ik duidelijk in de bovenmoot mee draai. Maar ik merk dus nogal eens dat ik moeite heb met competitie vinden voor bepaalde spellen/raadsels. Dit vind ik vervelend, je zou van de ene kant kunnen zeggen dat het fijn is, want ik ben goed. Maar goed zijn betekent ook dat je minder uitdaging hebt en doordat je die uitdaging mist word je ook niet beter. Dus het beste zijn in iets haalt de uitdaging weg en maakt dat er geen lol meer aan te beleven is.
Ik vind het fijn om te lezen dat je handvatten kunt vinden bij je psycholoog, soms doet het al veel om jezelf bepaalde gedachte hardop te horen zeggen om er zo beter mee om te kunnen gaan. Ik deel je mening dat medicijnen ook niet mijn voorkeur hebben, ik ga ook geen medicijnen gebruiken, of er moet iets heel raar's gebeuren waardoor die mening verandert. Ik wil net als jij simpelweg leren om met die dingen in het leven om te gaan. Om skills te leren die ik nu niet heb zodat ik ze kan toepassen en zo interactie beter kan laten verlopen. Ik heb meerdere autisten in mijn directe omgeving om me heen, sommige slikken meds en andere niet. Ik moet zeggen dat degene die meds slikken ook duidelijk meer klagen over neveneffecten, waar ze dan weer meds voor slikken. Ook komt het heel nauw dus je bent makkelijk een half jaar (als het niet langer is) aan het kloten voordat je misschien een goede dosering hebt gevonden die bij jou past.
Daar zit ik dus absoluut niet op te wachten, dat is in mijn ogen alleen maar een punt van irritatie i.p.v. een punt van helpen. Ik ben niet dom, dus ik kan het wel voor elkaar krijgen met nieuwe skills leren en praten over de dingen die mij dwars zitten, die ik zelf niet of moeilijk opgelost krijg omdat ik het niet snap. Omdat ik het anders ervaar dan andere zeg maar.
Nu ik zelf het hele traject doorlopen heb van testen (bijna een jaar geleden mee begonnen) ben ik tot de ontdekking gekomen dat autisme en adhd best veel op 1 lijn liggen qua symptomen. De oorzaak is anders maar de uitwerking lijkt soms toch verrekte veel op elkaar. Zou jij bijvoorbeeld zeggen dat je prikkels opzoekt of juist probeert te vermijden?
Dingen gaan doen en kijken waar je uitkomt, niet bang zijn om te falen. Zo heb ik bijvoorbeeld de velgen van mijn wagentje eigenhandig opgeknapt en gespoten, boven in huis 2 kamers helemaal opnieuw gedaan voor in totaal 50 euro, alleen het plafond was niet gedaan. Ik heb een soort van boek geschreven, taarten decoreren, eigen tuin aangelegd (56 vierkante meter) etc. Allemaal dingen die weinig met elkaar te maken hebben dan een eigenaar van de geest die vond dat ze dat zelf wel kon doen.
Je laatste stukje uit je trip report doet mij ook weer erg denken aan het puntje nieuwe dingen willen leren door op je bek te gaan. Ik lees dat nieuwe dingen leren moeilijk is omdat je liever bij de oude bekende blijft, de dingen waar je karaktertrekken goed in zijn. Ik vind de zin ook mooi: "waardoor sommige dingen bij voorbaat al gedoemd zijn om te mislukken omdat ze zogenaamd niet binnen jouw kwaliteiten zouden vallen"
Precies dat, en dat is zo zonde. Zie het niet als falen maar als leren. Dat is voor heel veel mensen erg moeilijk om te doen. Wat zo jammer is omdat het voor mij overkomt alsof mensen hun eigen vijand zijn. Hun eigen shackles die ze tegenhoud. Ik zie mensen graag ontpoppen in de persoon die ze zijn, angst voor falen houd dat sterk tegen.
Ik stuur jullie via pb wel een foto (mits ik het niet vergeet) dan hebben jullie ook een idee van de persoon die achter deze foto en schermnaam verscholen zit.
Delibee, ik vind het erg knap van je dat je zo uitgebreid opschrijft wat je drempels in het leven zijn, veel mensen zouden dit niet durven, zich zo openstellen op een forum.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik best wel wat dingen uit je verhaal herken bij mijn vriend. Die is ook heel perfectionistisch en begint liever niet aan een klus dan wel en het misschien niet exact kunnen uitvoeren zoals in zijn hoofd zit. Bij hem speelt voor een groot deel faalangst daar ook een rol. Als hij niet kan uitvoeren wat in zijn hoofd zit dan faalt hij, of andere het nu zien of dat het alleen voor hem is, hij faalt en dan komt er een stop op bij hem.
Ik weet hem daar wel een beetje uit te trekken, ik vind zelf het woord falen ook raar. Dat heeft een erg negatieve lading gekregen terwijl ik niet zo goed zie waarom. De enige manier waarop je niet faalt in het leven is als je perfect bent, ik denk dat iedereen het er wel over eens is dat perfectie is een ultiem maar erg onmogelijk doel is om te bereiken. Al is het maar omdat ieder mens zijn eigen waarheid heeft, en dus ook zijn eigen perceptie van wat perfect is.
Maar als je faalt dan betekent dat je iets geleerd hebt, zo zie ik het heel sterk. Iets leren betekent beter worden in het leven en beter worden voor jezelf. Dus falen in mijn hoofd is welkom. De beste zijn in dingen zie ik niet als leuk, ik ben een spellen fanaat tot op het bot. Raadsels, puzzels alles wat ik op kan lossen of te slim af kan zijn wil ik doen. Met mijn hersenfuncties is ook niks mis, ik weet in de tussentijd met zekerheid dat ik duidelijk in de bovenmoot mee draai. Maar ik merk dus nogal eens dat ik moeite heb met competitie vinden voor bepaalde spellen/raadsels. Dit vind ik vervelend, je zou van de ene kant kunnen zeggen dat het fijn is, want ik ben goed. Maar goed zijn betekent ook dat je minder uitdaging hebt en doordat je die uitdaging mist word je ook niet beter. Dus het beste zijn in iets haalt de uitdaging weg en maakt dat er geen lol meer aan te beleven is.
Ik vind het fijn om te lezen dat je handvatten kunt vinden bij je psycholoog, soms doet het al veel om jezelf bepaalde gedachte hardop te horen zeggen om er zo beter mee om te kunnen gaan. Ik deel je mening dat medicijnen ook niet mijn voorkeur hebben, ik ga ook geen medicijnen gebruiken, of er moet iets heel raar's gebeuren waardoor die mening verandert. Ik wil net als jij simpelweg leren om met die dingen in het leven om te gaan. Om skills te leren die ik nu niet heb zodat ik ze kan toepassen en zo interactie beter kan laten verlopen. Ik heb meerdere autisten in mijn directe omgeving om me heen, sommige slikken meds en andere niet. Ik moet zeggen dat degene die meds slikken ook duidelijk meer klagen over neveneffecten, waar ze dan weer meds voor slikken. Ook komt het heel nauw dus je bent makkelijk een half jaar (als het niet langer is) aan het kloten voordat je misschien een goede dosering hebt gevonden die bij jou past.
Daar zit ik dus absoluut niet op te wachten, dat is in mijn ogen alleen maar een punt van irritatie i.p.v. een punt van helpen. Ik ben niet dom, dus ik kan het wel voor elkaar krijgen met nieuwe skills leren en praten over de dingen die mij dwars zitten, die ik zelf niet of moeilijk opgelost krijg omdat ik het niet snap. Omdat ik het anders ervaar dan andere zeg maar.
Nu ik zelf het hele traject doorlopen heb van testen (bijna een jaar geleden mee begonnen) ben ik tot de ontdekking gekomen dat autisme en adhd best veel op 1 lijn liggen qua symptomen. De oorzaak is anders maar de uitwerking lijkt soms toch verrekte veel op elkaar. Zou jij bijvoorbeeld zeggen dat je prikkels opzoekt of juist probeert te vermijden?
Dingen gaan doen en kijken waar je uitkomt, niet bang zijn om te falen. Zo heb ik bijvoorbeeld de velgen van mijn wagentje eigenhandig opgeknapt en gespoten, boven in huis 2 kamers helemaal opnieuw gedaan voor in totaal 50 euro, alleen het plafond was niet gedaan. Ik heb een soort van boek geschreven, taarten decoreren, eigen tuin aangelegd (56 vierkante meter) etc. Allemaal dingen die weinig met elkaar te maken hebben dan een eigenaar van de geest die vond dat ze dat zelf wel kon doen.
Je laatste stukje uit je trip report doet mij ook weer erg denken aan het puntje nieuwe dingen willen leren door op je bek te gaan. Ik lees dat nieuwe dingen leren moeilijk is omdat je liever bij de oude bekende blijft, de dingen waar je karaktertrekken goed in zijn. Ik vind de zin ook mooi: "waardoor sommige dingen bij voorbaat al gedoemd zijn om te mislukken omdat ze zogenaamd niet binnen jouw kwaliteiten zouden vallen"
Precies dat, en dat is zo zonde. Zie het niet als falen maar als leren. Dat is voor heel veel mensen erg moeilijk om te doen. Wat zo jammer is omdat het voor mij overkomt alsof mensen hun eigen vijand zijn. Hun eigen shackles die ze tegenhoud. Ik zie mensen graag ontpoppen in de persoon die ze zijn, angst voor falen houd dat sterk tegen.
#14
Balen, ik heb je foto gemist. Was eigenlijk maar een grapje van me dat je hem moest plaatsen, maar wel stoer dat je het gewoon doet overigens.
Ik praat met een psycholoog, niet een psychiater. Maar dit is voor mij de eerste keer dat ik met een professional praat ja, ben 30 trouwens. De belangrijkste reden voor mij om met iemand te gaan praten is omdat ik rond september vorig jaar bijna een burnout had. Ik was er gelukkig net op tijd bij, waardoor ik uiteindelijk niet ben uitgevallen maar heb er nog wel een tijdje last van gehad uiteraard (nog steeds wel een beetje eigenlijk).
En ja, het was niet de eerste keer dat ik bijna een burnout had want zo'n 2 jaar eerder gebeurde hetzelfde op werk en tijdens het schrijven van mijn 2 scripties op de universiteit liep ik ook tegen vergelijkbare dingen aan. Aangezien ik een terugkerend patroon had ontdekt bij mezelf, vond ik het belangrijk om er dit keer toch echt aan te gaan werken zodat ik niet om de paar jaar weer telkens vast zou lopen. De belangrijkste reden voor mij om met iemand te praten is eigenlijk vooral inzicht in mijn patronen. Tips over hoe ik met dingen om moet gaan vind ik ook wel handig, maar eigenlijk weet ik dat ook wel prima zelf.
Aan de basis van mijn probleem ligt perfectionisme gepaard met een gebrek aan discipline. Ik ben nogal perfectionistisch ingesteld en hoewel dat me ver gebracht heeft, wil het met name tijdens grotere complexe projecten nog wel eens zo zijn dat ik dan volledig vast loop. Ik weet in mijn hoofd exact uit te denken hoe ik zoiets moet aanpakken, maar doordat ik het helemaal perfect wil doen blokkeer ik dan en komt er uiteindelijk niks of heel weinig uit. Daarbij heb ik ook nog eens moeite met realistische doelen te stellen wat ook al niet mee helpt, het wordt dan al snel alles of niets. Inmiddels heeft de psycholoog me geholpen in het inzicht krijgen in waar die patronen vandaan komen, sommige dingen wist ik al wel maar zij kon ook weer wat dingen aan elkaar linken die ik zelf nog niet eerder gezien had.
Het perfectionisme lijkt toch vooral met mijn opvoeding te maken te hebben, zowel mijn zus, broer en ik kampen allemaal met perfectionisme. Mijn moeder is nogal een control freak en kan ook best oordelend over dingen zijn (het is niet snel goed zeg maar). Ik heb hier tijdens mijn jeugd nooit bewust last van gehad ofzo, maar blijkbaar werkt zoiets onderbewust toch flink door.
Het gebrek aan discipline heeft vooral met mijn intelligentie te maken, klinkt misschien wat arrogant wat ik nu ga zeggen maar ik ben eigenlijk altijd fluitend door school en zelfs de universiteit gelopen. Het werd zelfs een soort sport om met zo min mogelijk inspanning toch een zo goed mogelijk cijfer te halen. Zelfs tijdens mijn master kwam ik er nog mee weg door gewoon een dag van tevoren te beginnen met studeren voor een tentamen en papers ramde ik er ook altijd in een dagje uit. En mijn cijfers waren altijd ver boven gemiddeld en vaak kreeg ik ook nog de feedback terug dat ze konden zien dat ik er zoveel tijd en aandacht in gestoken had, opzich leuk natuurlijk maar dat helpt ook niet mee. Voor de meeste dingen is dit prima, maar tijdens mijn scriptie liep ik bijvoorbeeld helemaal vast aangezien je dat niet in een dag kan doen. Tijdens mijn werk heb ik uiteraard ook wel eens langer lopende projecten waarbij een goede discipline vereist is om de planning te kunnen volgen, en die discipline heb ik dus nooit geleerd helaas.
Het niet kunnen stellen van realistische doelen komt volgens mijn psycholoog voort uit het feit dat in mijn tienerjaren aan topsport heb gedaan. Hierdoor heb ik een soort van alles of niets mentaliteit gecreerd. Inmiddels sport ik bijvoorbeeld ook bijna niet meer omdat ik mijn resultaten van nu nog steeds blijf vergelijken met de resultaten uit die tijd. Ik weet dat het niet realistisch is, maar ik doe het toch. Ik kan bijvoorbeeld ook niet lekker een stukje hardlopen, nee dan gaat de stopwatch aan en dan wil ik meteen een bepaalde tijd rennen terwijl ik al maanden niet meer hardgelopen heb. En zo gaat dat met alles in mijn leven lijkt het wel. Na die bijna burnout vorig jaar gooide ik het roer volledig om, geen drugs meer (ook geen druppel alcohol of koffie), elke avond (dus ook het weekend) dezelfde tijd naar bed, 3 keer per dag mediteren, alleen nog maar supergezond eten, etc. En hoewel ik me er heel goed bij voelde was het niet realistisch om in een keer zo mijn leven om te gooien, ik moest bijvoorbeeld veel afspraken met vrienden afzeggen omdat ik anders niet op tijd in bed lag. Dus na zo'n twee maanden stopte ik met zo leven, maar binnen no time had ik al mijn oude slechte gewoontes weer net zo hard terug. Terwijl daar een gezonde middenweg in vinden wel realistisch is en dus ook veel makkelijker vol te houden.
Ik heb al jaren het vermoeden ADD te hebben. Ik kan me eigenlijk altijd zeer slecht concentreren en ben extreem snel afgeleid door het minste of geringste, terwijl ik op andere momenten een soort hyperfocus heb en dan helemaal ergens in kan opgaan. Ik ben ook vaak best dromerig, verzand dan in mijn eigen gedachtenstroom. Ik heb vaak moeite met ergens structuur in aan te brengen, althans in mijn hoofd zie ik de structuur maar ik kan het moeilijk in de praktijk brengen. Ik heb altijd een beetje moeite met grote groepen mensen, zeker als daar meerdere gesprekken tegelijk worden gevoerd. Want dan kan ik me niet op 1 gesprek richten, maar hoor ik alle gesprekken tegelijk waardoor ik in geen van de gesprekken kan meepraten.
Ik heb me nooit laten testen omdat ik de meerwaarde in het stempel ADD niet zie. Medicatie wil ik sowieso niet elke dag moeten slikken, ik zou de ritalin of dex denk ik eerder op bepaalde momenten gaan misbruiken dan dat ik er in het dagelijks leven wat aan zou hebben. Die redenen die ik hierboven beschreef over waarom ik met een psycholoog praat zouden zo maar eens kunnen samenhangen met het mogelijk hebben van ADD, maar ik zie niet in waarom ik niet aan die redenen zou kunnen werken zonder een bepaald stempel te hebben. En uiteindelijk gaat het me daarom, het werken aan dingen waar ik tegenaan loop. Ik ben bijvoorbeeld ook veel meditatie bezig wat zowel enorm helpt met het verkrijgen van inzicht in mezelf, maar ook enorm helpt bij concentratie. Een stempel wordt denk ik te snel een self fulfilling prophecy, het versterkt denk ik alleen maar je eigen ego die weer iets extras heeft om zich mee te kunnen identificeren.
In een tripreport leg ik dit nog wat meer uit:
OMG ik wil niet teveel inbreken in dit topic maar ik herken zoveel in dit stuk tekst dat het bizar is. Vooral het perfectionisme, dromerige, ADD-achtige (ik voldoe aan praktisch alle kenmerken maar weiger dat veel te populaire hokje, ook omdat een ritalin- of dexvoorschrift me veel te goed zou uitkomen), alles op het allerlaatste moment doen en daarmee wegkomen, alles of niets mentaliteit. Eigenlijk gewoon alles, behalve het topsportgedeelte. Ik ga donderdag naar de huisarts btw. O.a. door jouw ervaringen gelezen te hebben en met een vriendin gepraat te hebben die momenteel ook een burn-out heeft heb ik besloten dat ik ook maar eens iets moet doen, ben benieuwd.
OT: interessante discussies vinden hier plaats.
#15
OMG ik wil niet teveel inbreken in dit topic maar ik herken zoveel in dit stuk tekst dat het bizar is. Vooral het perfectionisme, dromerige, ADD-achtige (ik voldoe aan praktisch alle kenmerken maar weiger dat veel te populaire hokje, ook omdat een ritalin- of dexvoorschrift me veel te goed zou uitkomen), alles op het allerlaatste moment doen en daarmee wegkomen, alles of niets mentaliteit. Eigenlijk gewoon alles, behalve het topsportgedeelte. Ik ga donderdag naar de huisarts btw. O.a. door jouw ervaringen gelezen te hebben en met een vriendin gepraat te hebben die momenteel ook een burn-out heeft heb ik besloten dat ik ook maar eens iets moet doen, ben benieuwd.
OT: interessante discussies vinden hier plaats.![:wink:]()
Ik denk dat stiekem heel veel mensen zich hier in herkennen. Je bent ofwel perfectionistisch of het kan je niets meer schelen. Dit zijn 2 tegenstellingen waar iedereen zich wel in herkent. Vaak dingen op het laatste moment willen doen is volgens mij ook zeer menselijk. Verder is het natuurlijk ook zo dat iedereen die 'afwijkend' gedrag vertoont al snel een stempel opgedrukt krijgt, meestal zijn dit dan ADD of ADHD. Ik voldeed ook aan deze criteria volgens mijn psycholoog toentertijd, maar kreeg het stempel doelbewust niet, omdat hij er van overtuigd was dat het stempel me niets zou opleveren.
Overigens vind ik dat topstport gedeelte van Bee dan wel weer interessant. Ik heb tot mijn 13e ook aan 'topsport' gedaan, vervolgens wilde ik naar een topsportklas en toen dat uiteindelijk niet bleek te lukken stagneerde ik en begon ik met overmatig drugsgebruik en vond ik school ook niet meer interessant. Vanaf toen kon ik me lekker afzetten.
#16
Thanks! Dat zelfde geldt voor jou, vind het echt bewonderenswaardig hoe open je hier op het forum bent en dan ook nog een foto durven delen. Petje af hoor!Delibee, ik vind het erg knap van je dat je zo uitgebreid opschrijft wat je drempels in het leven zijn, veel mensen zouden dit niet durven, zich zo openstellen op een forum.
Het open opstellen is wel iets waar ik met name het afgelopen jaar aan heb gewerkt, maar gelukkig steeds beter gaat. Ik vond het altijd extreem lastig om over gevoelens te praten, misschien ook wel een beetje mannen eigen. Maar ben gaan inzien dat het enerzijds oplucht, maar anderzijds ook begrip kweekt bij anderen en dat het de manier is om wat met problemen te doen.
Faalangst lijkt me helemaal vervelend, heeft mijn zus bijvoorbeeld ook last van.Bij hem speelt voor een groot deel faalangst daar ook een rol.
Ikzelf heb gelukkig geen faalangst, begin zonder moeite aan dingen en ben dan ook niet bang om te falen. Want zoals je zegt leer je daar ook weer van uiteindelijk. Ik heb niet echt spijt van dingen in het leven en als ik al ergens spijt van heb dan zijn het juist de dingen die ik niet gedaan heb.
Ik doelde eigenlijk niet eens specifiek op faalangst, maar meer gewoon de overtuigingen in het algemeen. Faalangst vergroot dat wel uiteraard. Ik denk (weet) eigenlijk ook dat die identificatie met het ego voor iedereen wel op gaat. Dat is niet erg, maar je er bewust van zijn en je er niet altijd door laten leiden is de kunst. Maarja dat is veel makkelijker om conceptueel uit te denken, dan het daadwerkelijk in de praktijk te brengen natuurlijk.Je laatste stukje uit je trip report doet mij ook weer erg denken aan het puntje nieuwe dingen willen leren door op je bek te gaan. Ik lees dat nieuwe dingen leren moeilijk is omdat je liever bij de oude bekende blijft, de dingen waar je karaktertrekken goed in zijn. Ik vind de zin ook mooi: "waardoor sommige dingen bij voorbaat al gedoemd zijn om te mislukken omdat ze zogenaamd niet binnen jouw kwaliteiten zouden vallen"
Precies dat, en dat is zo zonde. Zie het niet als falen maar als leren. Dat is voor heel veel mensen erg moeilijk om te doen. Wat zo jammer is omdat het voor mij overkomt alsof mensen hun eigen vijand zijn. Hun eigen shackles die ze tegenhoud. Ik zie mensen graag ontpoppen in de persoon die ze zijn, angst voor falen houd dat sterk tegen.
Goed bezig! Hulp zoeken kan heel verhelderend zijn.Ik ga donderdag naar de huisarts btw. O.a. door jouw ervaringen gelezen te hebben en met een vriendin gepraat te hebben die momenteel ook een burn-out heeft heb ik besloten dat ik ook maar eens iets moet doen, ben benieuwd.
#17
Ik heb eigenlijk niet veel te voegen aan deze discussie... Maar wat knap dat jullie (@Psychedelibee en @Zweibeiner) zo open durven praten over hoe je in elkaar zit. Fijn dat dit kan op "ons" forum! Ik herken me wel in het gebrek aan discipline dat Bee beschrijft. Het is mij tot (tot en met?) de universiteit allemaal redelijk makkelijk aan komen waaien. Dat heeft echt wel gezorgd voor een gebrek aan discipline... En bij mij staat daar dan ook nog eens geen perfectionisme tegenover. Het is een wonder dat ik uberhaupt nog af en toe wat voor elkaar krijg in dit leven ![:sweatsmile:]()
Kort gezegd: "Damn I love this forum!!!!"![:hearteyes:]()
Kort gezegd: "Damn I love this forum!!!!"
#18
Ik heb het al eerder gezegd, maar dit forum is voor mij een plek waar ik hele diepe en interessante onderwerpen kan bespreken die praktisch niet mogelijk zijn op andere plekken.
Hetzij omdat je direct beoordeeld word, of omdat men gewoon niet snapt waar je het over hebt, dat je niet serieus genomen word etc.
Hier voel ik me open om dit soort dingen te bespreken, ik voel me op mijn gemak doordat ik zie hoe andere terug reageren op topics, niet alleen die van mij. De manier van reageren en open staan voor elkaar's mening en zienswijze's zijn voor mij redelijk uniek op dit forum. Ook als men het niet met elkaar eens is vloeit daar vaak een heel interessant gesprek uit voort. Het is oke hier om het niet met elkaar eens te zijn, soms word het zelfs aangemoedigd om zo jezelf aan het denken te zetten. Je komt niet verder in een gedachte als iedereen het maar met elkaar eens is, ook kom je niet verder als je gedachte afgebrand word met nutteloze opmerkingen die nergens op slaan behalve dat iemand zijn afkeer duidelijk wil maken.
Ik ben niet regelmatig aanwezig maar ik zal dit forum ook niet zomaar even langs me neer leggen.
Dus thanks iedereen!
Hetzij omdat je direct beoordeeld word, of omdat men gewoon niet snapt waar je het over hebt, dat je niet serieus genomen word etc.
Hier voel ik me open om dit soort dingen te bespreken, ik voel me op mijn gemak doordat ik zie hoe andere terug reageren op topics, niet alleen die van mij. De manier van reageren en open staan voor elkaar's mening en zienswijze's zijn voor mij redelijk uniek op dit forum. Ook als men het niet met elkaar eens is vloeit daar vaak een heel interessant gesprek uit voort. Het is oke hier om het niet met elkaar eens te zijn, soms word het zelfs aangemoedigd om zo jezelf aan het denken te zetten. Je komt niet verder in een gedachte als iedereen het maar met elkaar eens is, ook kom je niet verder als je gedachte afgebrand word met nutteloze opmerkingen die nergens op slaan behalve dat iemand zijn afkeer duidelijk wil maken.
Ik ben niet regelmatig aanwezig maar ik zal dit forum ook niet zomaar even langs me neer leggen.
Dus thanks iedereen!
#19
Ik denk dat stiekem heel veel mensen zich hier in herkennen. Je bent ofwel perfectionistisch of het kan je niets meer schelen. Dit zijn 2 tegenstellingen waar iedereen zich wel in herkent. Vaak dingen op het laatste moment willen doen is volgens mij ook zeer menselijk. Verder is het natuurlijk ook zo dat iedereen die 'afwijkend' gedrag vertoont al snel een stempel opgedrukt krijgt, meestal zijn dit dan ADD of ADHD. Ik voldeed ook aan deze criteria volgens mijn psycholoog toentertijd, maar kreeg het stempel doelbewust niet, omdat hij er van overtuigd was dat het stempel me niets zou opleveren.
Overigens vind ik dat topstport gedeelte van Bee dan wel weer interessant. Ik heb tot mijn 13e ook aan 'topsport' gedaan, vervolgens wilde ik naar een topsportklas en toen dat uiteindelijk niet bleek te lukken stagneerde ik en begon ik met overmatig drugsgebruik en vond ik school ook niet meer interessant. Vanaf toen kon ik me lekker afzetten.
Daar ben ik het niet helemaal mee eens. De meeste mensen die ik ken zijn niet ziekelijk perfectionistisch. En kunnen best wel af en toe trots en tevreden zijn op/met iets wat ze gepresenteerd hebben. Ik kan dat niet. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik ooit in mijn leven trots ben geweest op iets wat ik bereikt heb (als kind al niet, toen ook therapie gehad voor een laag zelfbeeld, wat dus eigenlijk nooit is veranderd). Ik zie altijd alleen maar wat ik beter had moeten doen. En waar ik gefaald heb. Het is een doodvermoeiende manier van leven en het sloopt mij, fysiek en mentaal, zeker omdat het alleen maar erger lijkt te worden met leeftijd. Ja, veel mensen zijn perfectionistisch (het is ook zo'n lekkere dooddoener op sollicitatiegesprekken... een slechte eigenschap die stiekem ook wel als een goede eigenschap wordt gezien...), maar ik denk niet dat iedereen dagelijks leeft met de lasten van jezelf continu een complete mislukking vinden. Het is voor mij echt een groot probleem wat mijn leven eigenlijk op alle fronten negatief heeft beïnvloed en dat nu nog steeds doet. Vandaar nu ook hulp.
Met alles/niets mentaliteit bedoelde ik trouwens niet 'het kan me niets schelen'. Ik bedoelde ermee dat ik iets óf nagenoeg perfect wil doen, óf ik doe het liever helemaal niet want ik word ongelukkig van 'niet goed genoeg'. Het kan me sowieso wel iets schelen.
En veel dingen op het laatste moment willen doen is inderdaad menselijk, maar als je een hele studieperiode niks doet en dan de allerlaatste nacht doorhaalt met een handjevol ritalinpillen om dat tentamen toch te halen dan is dat niet echt een gezonde manier van leven. Ik zit nu in het laatste jaar van mijn PhD en ik doe eigenlijk weer precies hetzelfde als toen ik student was, al probeer ik zoveel mogelijk van de uppers af te blijven. Hele dagen zit ik voor mijn computer weg te dromen, nul concentratie, en dan staan ineens de deadlines voor de deur. En in tegenstelling tot een tentamen leren schrijf je een wetenschappelijk artikel (helaas) niet even in een nacht, al helemaal niet als je een heel boekwerk aan artikelen moet produceren en publiceren. Het zorgt gewoon voor heel veel stress die zich ook lichamelijk begint te uiten (tien kilo afgevallen de laatste maanden, en ik was al niet dik), het is niet het werk zelf maar mijn eigen levensstijl die me in de weg zit, ik slaap niet, ik eet niet fatsoenlijk, en ik wil gewoon af van deze volstrekt contraproductieve patronen.
Ik heb trouwens ook een hekel aan stempels. Ze worden veel te makkelijk uitgedeeld (en dit zeg ik als afgestudeerd psycholoog, dit is ook meteen één van de belangrijkste redenen waarom ik nooit in de praktijk ben gaan werken, want ik kan hier niet achterstaan). Als je lang genoeg zoekt pas je altijd wel binnen een bepaalde categorie. Goed van je psycholoog dus dat hij er niet in meegegaan is. Mensen hechten veel teveel waarde aan stempels. Zoals Bee al zei, zijn er genoeg manieren om te leren met bepaalde valkuilen om te gaan zonder dat je meteen in een hokje geplaatst moet worden. (Helaas is een diagnose in de praktijk wel soms nodig om een bepaalde behandeling vergoed te krijgen...)
#20
Ook van jou erg knap dat je dit zo open verteld @Roze olifant !
En ik zie inderdaad ook genoeg mensen om me heen die niet uber perfectionistisch hun werk doen, maar er zeker wel om geven. Die mensen kunnen inderdaad ook prima tevreden zijn met hun resultaat.
Ikzelf heb ook moeite om tevreden te zijn met wat ik doe, moet dan echt van anderen horen dat het goed is en dat ik trots mag zijn. Mooi voorbeeld, laatst presenteerde ik op werk mijn resultaten van een onderzoek en begin dan tijdens mijn verhaal al het resultaat enigzins te bachetaliseren. Waarop een andere collega direct ingreep en zei hoe goed het resultaat was en dat ik daar echt trots op mag zijn. Ik snapte wat hij bedoelde, maar vind het dan moeilijk om dat ook zo te voelen.
Overigens herken ik het bij andere collega's ook en vertel ik hun dan ook dat ze trots mogen zijn op wat ze doen, maar dat van mezelf vinden blijft lastig voor me.
En ik zie inderdaad ook genoeg mensen om me heen die niet uber perfectionistisch hun werk doen, maar er zeker wel om geven. Die mensen kunnen inderdaad ook prima tevreden zijn met hun resultaat.
Ikzelf heb ook moeite om tevreden te zijn met wat ik doe, moet dan echt van anderen horen dat het goed is en dat ik trots mag zijn. Mooi voorbeeld, laatst presenteerde ik op werk mijn resultaten van een onderzoek en begin dan tijdens mijn verhaal al het resultaat enigzins te bachetaliseren. Waarop een andere collega direct ingreep en zei hoe goed het resultaat was en dat ik daar echt trots op mag zijn. Ik snapte wat hij bedoelde, maar vind het dan moeilijk om dat ook zo te voelen.
Overigens herken ik het bij andere collega's ook en vertel ik hun dan ook dat ze trots mogen zijn op wat ze doen, maar dat van mezelf vinden blijft lastig voor me.