#1
Dat begrijp ik dat je dat niet wilde zeggen ![:)]()
Ik wilde mijn verhaal alleen zo compleet mogelijk vertellen waarom een diagnose belangrijk is voor me.
Misschien hang ik er wel te veel waarde en misschien niet. Dat is een vraag die ik pas kan beantwoorden op het moment dat het zo ver is. Wat adhd betreft weet ik dat de diagnose weinig verschil uit gaat maken. Op het gebied van emoties zal niet veel veranderen, pillen helpen daar niet voor. De emoties is voor mij wel het belangrijkste, de rest kan ik wel. Kwa emoties gaan ze je leren hoe met social situaties om te gaan, aangezien ik dat zelf al gedaan heb zal ik daar ook niet zoveel uit kunnen halen als ik zou willen. Ik zou een coach krijgen die ik kan bellen voor advies. Dat zal het grootste verschil zijn.
Feitelijk gezien, ik wou dat je ik je mijn emoties kon laten voelen. Dan zou je instant begrijpen waarom. Ondanks dat een diagnose geen wonderen gaat doen, of misschien zelfs vrij weinig. Ik ben me daar bewust van.
Als jij zou weten dat je al je hele leven iets mankeert, laten we zeggen een pijn in je knie. Niemand weet waarom, p[ijnstillers helpen niet, mensen vinde je een aansteller. Maakt het dan niet een groot verschil voor je om dan uiteindelijk te weten wat de oorzaak van die pijn is, ondanks dat ze hem maar voor 10% weg kunnen nemen.
Weet je hoe het is om je erg beroerd te voelen en dat mensen je niet geloven? Dat is pijn op pijn op pijn.
Ik zou heel graag de woorden willen vinden om het je duidelijk te maken, om het je te laten begrijpen.
Dit is eigenlijk ook gelijk een mooi voorbeeld. IK kan niet overbrengen aan mensen hoe ik me voel en ze bagatelliseren het voor mij gevoel. Ik weet dat je dat niet doet, maar begrijp je dat het zo wel kan overkomen.
Ik vertel hoe belangrijk het antwoord voor me is en alleen in dit topic heb ik me al meerdere keren moeten uitleggen. Want zoals jullie zeggen, het verandert toch niks? Je bent toch nog steeds wie je bent?
Als het mijn waarheid is dat ik me daar zo onder voel en ik denk dat die diagnose me wel degelijk kan helpen. Waarom neem je dan niet mijn waarheid aan maar probeer je die van jouw op te dringen aan mij? Waarom kun je niet mee gaan in wat ik zeg? Geloof in mijn waarheid en zoals ik het ervaar. Ik ben degene die het ervaart, jij bent maar een toeschouwer.
Het staat hier wat lullig, wederom ik weet dat je het niet zo bedoelt![:)]()
en een dikke knuffel!
Ik wilde mijn verhaal alleen zo compleet mogelijk vertellen waarom een diagnose belangrijk is voor me.
Misschien hang ik er wel te veel waarde en misschien niet. Dat is een vraag die ik pas kan beantwoorden op het moment dat het zo ver is. Wat adhd betreft weet ik dat de diagnose weinig verschil uit gaat maken. Op het gebied van emoties zal niet veel veranderen, pillen helpen daar niet voor. De emoties is voor mij wel het belangrijkste, de rest kan ik wel. Kwa emoties gaan ze je leren hoe met social situaties om te gaan, aangezien ik dat zelf al gedaan heb zal ik daar ook niet zoveel uit kunnen halen als ik zou willen. Ik zou een coach krijgen die ik kan bellen voor advies. Dat zal het grootste verschil zijn.
Feitelijk gezien, ik wou dat je ik je mijn emoties kon laten voelen. Dan zou je instant begrijpen waarom. Ondanks dat een diagnose geen wonderen gaat doen, of misschien zelfs vrij weinig. Ik ben me daar bewust van.
Als jij zou weten dat je al je hele leven iets mankeert, laten we zeggen een pijn in je knie. Niemand weet waarom, p[ijnstillers helpen niet, mensen vinde je een aansteller. Maakt het dan niet een groot verschil voor je om dan uiteindelijk te weten wat de oorzaak van die pijn is, ondanks dat ze hem maar voor 10% weg kunnen nemen.
Weet je hoe het is om je erg beroerd te voelen en dat mensen je niet geloven? Dat is pijn op pijn op pijn.
Ik zou heel graag de woorden willen vinden om het je duidelijk te maken, om het je te laten begrijpen.
Dit is eigenlijk ook gelijk een mooi voorbeeld. IK kan niet overbrengen aan mensen hoe ik me voel en ze bagatelliseren het voor mij gevoel. Ik weet dat je dat niet doet, maar begrijp je dat het zo wel kan overkomen.
Ik vertel hoe belangrijk het antwoord voor me is en alleen in dit topic heb ik me al meerdere keren moeten uitleggen. Want zoals jullie zeggen, het verandert toch niks? Je bent toch nog steeds wie je bent?
Als het mijn waarheid is dat ik me daar zo onder voel en ik denk dat die diagnose me wel degelijk kan helpen. Waarom neem je dan niet mijn waarheid aan maar probeer je die van jouw op te dringen aan mij? Waarom kun je niet mee gaan in wat ik zeg? Geloof in mijn waarheid en zoals ik het ervaar. Ik ben degene die het ervaart, jij bent maar een toeschouwer.
Het staat hier wat lullig, wederom ik weet dat je het niet zo bedoelt
