#1
Ik denk dat stiekem heel veel mensen zich hier in herkennen. Je bent ofwel perfectionistisch of het kan je niets meer schelen. Dit zijn 2 tegenstellingen waar iedereen zich wel in herkent. Vaak dingen op het laatste moment willen doen is volgens mij ook zeer menselijk. Verder is het natuurlijk ook zo dat iedereen die 'afwijkend' gedrag vertoont al snel een stempel opgedrukt krijgt, meestal zijn dit dan ADD of ADHD. Ik voldeed ook aan deze criteria volgens mijn psycholoog toentertijd, maar kreeg het stempel doelbewust niet, omdat hij er van overtuigd was dat het stempel me niets zou opleveren.
Overigens vind ik dat topstport gedeelte van Bee dan wel weer interessant. Ik heb tot mijn 13e ook aan 'topsport' gedaan, vervolgens wilde ik naar een topsportklas en toen dat uiteindelijk niet bleek te lukken stagneerde ik en begon ik met overmatig drugsgebruik en vond ik school ook niet meer interessant. Vanaf toen kon ik me lekker afzetten.
Daar ben ik het niet helemaal mee eens. De meeste mensen die ik ken zijn niet ziekelijk perfectionistisch. En kunnen best wel af en toe trots en tevreden zijn op/met iets wat ze gepresenteerd hebben. Ik kan dat niet. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik ooit in mijn leven trots ben geweest op iets wat ik bereikt heb (als kind al niet, toen ook therapie gehad voor een laag zelfbeeld, wat dus eigenlijk nooit is veranderd). Ik zie altijd alleen maar wat ik beter had moeten doen. En waar ik gefaald heb. Het is een doodvermoeiende manier van leven en het sloopt mij, fysiek en mentaal, zeker omdat het alleen maar erger lijkt te worden met leeftijd. Ja, veel mensen zijn perfectionistisch (het is ook zo'n lekkere dooddoener op sollicitatiegesprekken... een slechte eigenschap die stiekem ook wel als een goede eigenschap wordt gezien...), maar ik denk niet dat iedereen dagelijks leeft met de lasten van jezelf continu een complete mislukking vinden. Het is voor mij echt een groot probleem wat mijn leven eigenlijk op alle fronten negatief heeft beïnvloed en dat nu nog steeds doet. Vandaar nu ook hulp.
Met alles/niets mentaliteit bedoelde ik trouwens niet 'het kan me niets schelen'. Ik bedoelde ermee dat ik iets óf nagenoeg perfect wil doen, óf ik doe het liever helemaal niet want ik word ongelukkig van 'niet goed genoeg'. Het kan me sowieso wel iets schelen.
En veel dingen op het laatste moment willen doen is inderdaad menselijk, maar als je een hele studieperiode niks doet en dan de allerlaatste nacht doorhaalt met een handjevol ritalinpillen om dat tentamen toch te halen dan is dat niet echt een gezonde manier van leven. Ik zit nu in het laatste jaar van mijn PhD en ik doe eigenlijk weer precies hetzelfde als toen ik student was, al probeer ik zoveel mogelijk van de uppers af te blijven. Hele dagen zit ik voor mijn computer weg te dromen, nul concentratie, en dan staan ineens de deadlines voor de deur. En in tegenstelling tot een tentamen leren schrijf je een wetenschappelijk artikel (helaas) niet even in een nacht, al helemaal niet als je een heel boekwerk aan artikelen moet produceren en publiceren. Het zorgt gewoon voor heel veel stress die zich ook lichamelijk begint te uiten (tien kilo afgevallen de laatste maanden, en ik was al niet dik), het is niet het werk zelf maar mijn eigen levensstijl die me in de weg zit, ik slaap niet, ik eet niet fatsoenlijk, en ik wil gewoon af van deze volstrekt contraproductieve patronen.
Ik heb trouwens ook een hekel aan stempels. Ze worden veel te makkelijk uitgedeeld (en dit zeg ik als afgestudeerd psycholoog, dit is ook meteen één van de belangrijkste redenen waarom ik nooit in de praktijk ben gaan werken, want ik kan hier niet achterstaan). Als je lang genoeg zoekt pas je altijd wel binnen een bepaalde categorie. Goed van je psycholoog dus dat hij er niet in meegegaan is. Mensen hechten veel teveel waarde aan stempels. Zoals Bee al zei, zijn er genoeg manieren om te leren met bepaalde valkuilen om te gaan zonder dat je meteen in een hokje geplaatst moet worden. (Helaas is een diagnose in de praktijk wel soms nodig om een bepaalde behandeling vergoed te krijgen...)
(en ook dit verhaal heb ik niet chronologisch opgeschreven. Dus ik dacht op het moment van typen, althans dat denk ik dat ik dacht, ik dacht wel denk ik wel maar ik had meer tijd moeten nemen voor het nadenken)
.
(dat zijn de beste!!!!) Normaal weten we van te voren ook wel wat voor type seks we gaan hebben (is op zich wel handig zodat je weet wat er van je verwacht word) deze keer niet. Nu had ik alleen vrij snel duidelijk gemaakt dat ik seks wilde. Het viel me dus al direct op hoe mijn benadering naar mijn vriend voor seks heel anders was dan ik normaal zou vragen. (Ik ben daar niet goed in dus vraag het vaak gewoon awkward, de seks zelf zijn we sterren in, althans volgens elkaar, maar het beginnen kunnen we beide niet heel sexy) aangezien ik mezelf toppie voelde en heel graag een activiteit met mijn vriend wilde doen omdat ik zo onwijs veel van hem houd (heb nog een schattig verhaal over hem, ja heel veel maar voor deze avond heb ik er speciaal 1 uitgekozen, kijk onderaan de pagina bij instructies nummer 5) ja ik snap het, het word nu wel allemaal heel lovy lovy en teveel (...). Dus op de slaapkamer had ik beneden bedacht dat ik de leider zou zijn, van daaruit werd er geïmproviseerd, gerollebold, introductie nieuwe improvisatie, (wij vonden dat ook spannend) een passende pauze om de spanning er goed in te houden, en weer verder met de gymnastiek. Ik kan over veel dingen veel vertellen vanavond, maar de details van onze ontdekkingsreis door het huis en onze (nieuwe) voorkeuren zijn er geen 1 van. Ik hoor je al denken, dat is de enige reden dat ik nog aan het lezen was. Of is die opmerking te sexistisch? 
) ik wilde graag praten maar ik wilde hem ook graag laten slapen, dus besloot ik door te gaan met praten en door zijn sexy stoppelbaardje te wrijven. Als hij niks terug zegt is dat niet erg want ik blijf toch wel lieve woordjes tegen hem zeggen in zijn oor. Ik voel me vandaag ook oprecht gezegend dat hij de hele avond oprecht met mij bezig is geweest en zich geen moment heeft geergend (ik weet niet waar op de tablet die puntjes staan en heb geen zin om het te zoeken, ik vond mijn tijd blijkbaar beter besteed door dit te vermelden, je kan in ieder geval niet zeggen dat ik lui ben) dus ik wilde niks liever dan hem zo fijn mogelijk naar droomwereld sturen en hem zijn verdiende rust geven. Hetgeen wat het mooist is aan dit alles, is dat het ook gelukt is! (Het is nou ook niet echt fair om mij als competitie te hebben.)