Noob vraagjes over deez drug

Ik merk dat veel mensen zeggen wat jij zegt. Wat maakt het uit dat je de diagnose krijgt, waarom wil je zo graag in dat hokje.

Ik zeg niet perse dat het volledig niet uitmaakt om wel/geen diagnose te krijgen, want ik kan me wel voorstellen dat er puzzelstukjes in elkaar vallen en zeker ook dat het je handvatten geeft om aan jezelf te werken. Ik ben zelf alleen van mening dat men niet téveel zou moeten denken in wel/geen stoornis, want zo zwart wit is het in werkelijkheid vaak niet. Als je niet onder de noemer 'stoornis' valt betekent dat niet dat je problemen minder serieus zijn. En als je er wél onder valt betekent dat niet automatisch dat je een gestoord geval bent. Ik ben een paar jaar geleden afgestudeerd als psycholoog (niet werkend in de praktijk), dus het belang van diagnosticeren is mij duidelijk, maar ik stoorde mij tijdens mijn studie regelmatig aan dat 'wel/niet denken'. Het is bijna eng hoeveel psychologiestudenten zichzelf gaan verdenken van bepaalde diagnoses als ze er maar genoeg over lezen. Terwijl een stoornis hebben niet het klakkeloos afvinken van hokjes is. Persoonlijk geloof ik meer in - bijvoorbeeld - een individueel diagnosetraject, een persoonlijke aanpak, dan in gestandaardiseerde diagnoses uit de DSM, maar goed, deze discussie reikt te ver voor op een drugsforum. mile:

Ik ben overigens geneigd om een beetje op dezelfde manier te denken over IQ-testen: tuurlijk kan het wat zeggen, maar IQ zegt ook bij lang niet álles over je intelligentie. Intelligentie is veel breder dan alleen IQ. Pas gewoon een beetje op dat je je er niet teveel aan gaat ophangen. Uiteindelijk ben je een persoon, geen diagnose, geen IQ-score. Dat wilde ik maar duidelijk maken.

Ik wil je verder helemaal niet ontmoedigen hoor, vind het juist sterk van je dat je deze hulp hebt gezocht, en ik hoop dat jouw uiteindelijke diagnose (als die er komt) je de zelfinzichten zal verschaffen die je nodig hebt om op de - voor jou - juiste manier verder te gaan. Het doel wat je voor ogen hebt lijkt me mooi, en een praatgroep is nooit een slecht idee. Keep us posted!

Zweibeiner zei:

Ik heb het even wat meer gebruikt dan wijs

Klik om te vergroten...

Het sluipt erin he, had je ooit verwacht toen je nog nooit speed had gebruikt dat je hier naar toe zou gaan? Ik denk het niet. Ben in ieder geval blij dat het je ogen ook weer heeft geopend. Kan me er totaal in vinden. De highs worden minder en de katers worden bruter. De lol gaat er dan steeds meer af naar mijn mening als je al op wekelijks gebruik zit.

Ik was op ontdekkingstocht gegaan naar de illegale drugs. Mede omdat het leven wat saai is en ik graag een andere kant van het leven wilde zien onder invloed van drugs.
Dus op zich had ik wel verwacht speed te gaan proberen, ik had alleen geen idee wat voor werking het op me zou hebben. Ik had natuurlijk internet afgezocht maar ik had echt het idee dat het bij mij anders werkte. Op een positieve manier, zeer positief en dat had ik zeker niet verwacht.
Misschien dat ik straks zelf kan zeggen dat speed mijn leven gered heeft. Dat het ervoor gezorgd heeft dat ik een diagnose ga krijgen. Dat betekent echt de wereld voor me.

(xtc gebruik ik niet meer trouwens, ik blow iedere dag en iedere week ong. 0.075 gram speed rond de 62% getest. Dus als het lichter is wat meer, is het puurder dan wat minder, gewoon om even een idee te geven van mijn gebruik)
(ket, lcd, 2cb en andere die ik geprobeert heb gebruik ik ook zo goed als niet meer) (oxazepam af en toe als het nodig is)

De 3 weken heb ik helaas niet volgehouden, het is weer 1x per week geworden. Ik schrijf dat hier graag neer om zo mezelf niet voor te liegen over het gebruik en zodat ik er bewust van ben. Schroom je vooral niet om me voor idioot uit te maken, ik verdien het ook wel.
Laatste afspraak is geweest vandaag, over max 3 weken weet ik de uitslag. Helaas kon mijn moeder zich weinig herinneren uit mijn kindertijd (ze is zelf een paar jaar overspannen geweest, gescheiden en we zijn in 1 jaar tijd 6x verhuist, dus niet heel gek dat haar aandacht niet bij mij was). Ik heb wel een beetje angst dat het de diagnose kan beinvloeden, omdat die mede gesteld word uit je gedrag uit je kindertijd. Plus het wantrouwen dat ik sowieso al heb richting de psychiatrie.
Nog 3 weken uitzitten. Ik kan niet wachten tot het zo ver is en tegelijk ben ik ook bang voor de uitkomst.

Misschien een beetje vroeg om te zeggen maar aangezien ik dit topic ook half aan het gebruiken als dagboek vind ik dit wel een mooie plek om even wat op te schrijven.
12 januari gaat de hoofdpsychiater zijn oordeel vellen over de testen, van mijn behandelaar heb ik al wat te horen gekregen.
Waarschijnlijk zal ik niet de diagnose adhd gaan krijgen om de volgende 2 hoofdredenen. Mijn moeder wist weinig meer uit mijn kindertijd en de diagnose moet gesteld worden op onder andere de kindertijd, dus het gebrek aan die info maakt het moeilijk om de diagnose te stellen. Ook ben ik op sommige vlakken te slim haha. Ondanks dat ik zo'n 30 iq punten verschil heb in mijn sterkste en zwakste kanten, waarvan taal mijn zwakste is. Is taal niet zwak genoeg voor adhd, ik zou daar nog lager moeten hebben scoren. Ook was er een andere test die adhd'ers niet kunnen of veel moeite mee hebben. Die test blonk ik in uit, tot nu toe heb ik die test beter gedaan dan andere die me voor gingen bij mijn behandelaar.
Wel heb ik ook meerdere punten die heel duidelijk in de richting van adhd wijzen, maar het gebrek aan info uit mijn kindertijd en het feit dat ik te slim ben op sommige vlakken haalt dat weer een beetje onderuit. Er zijn signalen die ja schreeuwen maar ook die nee schreeuwen en dat maakt het moeilijk.

Ik hoopte zelf uiteraard op een andere uitkomst want ik wil zo graag antwoorden hebben. Ik merk dat ik nu een beetje in de ontkenning zit en mijn behandelaar niet wil geloven. Gedachtes als: Ik ken mezelf al 31 jaar en jij hebt me 20 uur gezien, waarom denk je dat je me beter kan inschatten dan mezelf. Oke, mijn taal is te hoog maar vergeleken met mijn hoogste score is mijn taal wel laag, staat dat niet in verhouding met elkaar? Prima, je geeft de diagnse en de hulp niet, ik kan mezelf wel helpen met medicijnen, die zijn makkelijk aan te komen. Ik kwam niet om de diagnose te krijgen maar om gelooft te worden en gericht hulp te krijgen. Wat nu als ik wel adhd heb maar niet alles kan afvinken, dan loop ik zonder diagnse rond en dan zou ik me veel beter kunnen voelen met behandeling maar ik krijg het niet. Dan ben ik gedoemd me altijd zo te voelen en terwijl ik misschien wel degelijk adhd heb. Die gedachte maakt me kwaad.
Nu ik eenmaal begonnen ben met mezelf te laten testen moet ik verder gaan, de volgende stap zal testen op autisme gaan worden. Ik moet heel hard mijn best doen om dat ook te gaan doen. Momenteel ben ik boos en teleurgesteld want ik heb weinig vertrouwen dat daar wel iets uit komt. Want ik voel zelf het beste wat er aan de hand is. Wat nu als ik allerlei tests gedaan heb maar er komt niks uit? Dan ben ik gedoemd op deze gevoelens. Ik wil geen hoop krijgen die steeds onderuit geschopt word, ik weet niet hoeveel hoop ik kan hebben. Of niet zozeer hoop, maar teleurstelling. Als er niks uitkomt dan ben stel ik me wel aan, ben ik wel al die dingen, werk ik niet hard genoeg. Hoop is mooi maar ook heel gevaarlijk, ik ben kwetsbaar op dit vlak en normaal zorg ik ervoor dat ik niet kwetsbaar ben, want dan kan ik ook geen pijn krijgen.
Ik heb duidelijk tijd nodig om hierover na te denken en met zekerheid te weten wat ik hiervan vind. Met verstand weet ik prima hoe mijn gedachtes moeten zijn, mijn gevoel springt alleen steeds op en neer.

Speed gebruik is nu 1x per week of 1x per 2 weken. Iets minder maar het blijft een gevaarlijke drug.

De diagnose die je krijgt verandert jou zelf niet. Het is slechts een diagnose. Het zal je ongetwijfeld helpen op bepaalde gebieden, maar voor de rest doet het niet zoveel. Maar ik snap je frustratie goed. Heb je het gevoel niet serieus genomen te worden, ga dan voor een second opinion bij een andere arts.

Zweibeiner zei:

Gedachtes als: Ik ken mezelf al 31 jaar en jij hebt me 20 uur gezien, waarom denk je dat je me beter kan inschatten dan mezelf.

Klik om te vergroten...

Je kent jezelf het beste natuurlijk, daar zal niemand tegenin gaan. De dokter probeert alleen een diagnose te stellen/laten stellen met de informatie die hij krijgt. Als je jezelf ergens absoluut niet in herkent hoef je dit ook niet zomaar te accepteren.

Zweibeiner zei:

Speed gebruik is nu 1x per week of 1x per 2 weken. Iets minder maar het blijft een gevaarlijke drug.

Klik om te vergroten...

Ikzelf als ADD'er en autist herken de aantrekkingskracht van speed maar ik wil je ervoor waarschuwen omdat ik zelf heb ondervonden hoe verslavend dit spul kan zijn. Pas hier dus mee op. Zie de speed zeker niet als middel om je bijvoorbeeld "normaal" te voelen want dan is de lol snel voorbij.

Maar waarom wil je zo graag een diagnose hebben? Zoals BasvanHoven ook al zegt, de diagnose veranderd niet wie jij bent. Jij bent gewoon uniek, met jouw persoonlijke unieke issues. Die zul je moeten accepteren of aan gaan werken, daar heb je toch geen diagnose voor nodig.

Die vraag is me al vaak gesteld en ik lijk het niet voor elkaar te kunnen krijgen om het zo uit te leggen dat de ander het echt begrijpt. Voor mij is het niet zo zwart wit dat ik blijf wie ik ben en that's it. Tuurlijk blijf ik wie ik ben, ik zou dat nooit willen opgeven. Ik heb liever geen diagnose dan wel een waardoor ik verander. Ik heb een aantal hele leuke eigenschappen, ik ben creatief, ik kan alles maken uit niks. Ik begin aan dingen en ben niet bang om op mijn bek te gaan. Ik heb mijn velgen gerepareerd en gespoten, ik heb boven in huis voor 50 euro 2 kamers opnieuw gedaan. Beide een laminaat vloer, kozijnen, muren en deuren geschilderd. Ik ben vindingrijk, wie krijgt het voor elkaar om voor 50 euro 2 kamers volledig opnieuw te doen? Door de problemen ben ik geworden wie ik nu ben. Zonder die problemen zou ik waarschijnlijk lang niet zo filosofisch zijn, veel minder verstand hebben van de menselijke psyche etc.

Maar ik loop al wel 31 jaar rond met emotionele pijn. Het is niet iedere dag even erg maar het gaat ook nooit weg. Op mijn 6de zat ik bij mijn eerste psycholoog en op mijn 23ste heb ik de laatste gezien. Ik heb allerlei pillen gehad en niks hielp. Wat er tegen me werd gezegd: Je bent gewoon een sip meisje.
Ik weet hoe verrot de volgende zin gaat klinken maar soms denk ik..... soms denk ik dat ik liever had gehad dat ik als kind verkracht was of iets traumatisch. Puur omdat ik dan een gerichte behandeling voor mijn problemen zou kunnen krijgen. Dan zou de pijn misschien een stuk zachter worden. Maar ik heb emotionele pijn waarvan niemand weet waar het vandaan komt. Ik wil antwoorden, ik wil hulp die daadwerkelijk ook helpt. Automutilatie is een tijd erg goed geweest maar sinds een jaar is dat ook weer een stuk moeilijker geworden. Ik wil een half jaar doorkomen zonder de gedachte dat ik mezelf pijn wil doen. Ik wil een jaar doorkomen waarin ik niet de gedachte aan zelfmoord heb.
Waarom terroriseert mijn hoofd mij zo? Hoe kunnen die gevoelens weggaan als ze niet weten wat ik heb, en dus niet weten hoe ze me moeten helpen. Het is niet fijn om het idee te hebben dat je omgeving denkt dat je je aanstelt en de dingen zegt om aandacht, om zielig gevonden te worden. I am not the boy that cried wolf. Maar misschien ook weer wel want ze kunnen niks vinden. Dan blijft dat als enige optie over.
Een diagnose is belangrijk voor mij omdat ik simpelweg geholpen wil worden. Ik wil gewoon hulp. Help me.

Zweibeiner zei:

Een diagnose is belangrijk voor mij omdat ik simpelweg geholpen wil worden. Ik wil gewoon hulp. Help me.

Klik om te vergroten...

Ik wilde ook niet impliceren dat je je aan zou stellen of iets dergelijks. Maar volgens mij verwacht je teveel van een diagnose, de diagnose veranderd niets aan jou als persoon en de diagnose zal je ook niet direct van je problemen afhelpen. Met of zonder diagnose is ieder persoon uiteindelijk uniek en heeft ieder persoon in zekere zin ook een unieke behandeling nodig denk ik.

De oplossing ligt uiteindelijk ook nooit in een diagnose, die kan hooguit enkel helpen met iets meer richting voor de juiste oplossing.

Dat begrijp ik dat je dat niet wilde zeggen
Ik wilde mijn verhaal alleen zo compleet mogelijk vertellen waarom een diagnose belangrijk is voor me.

Misschien hang ik er wel te veel waarde en misschien niet. Dat is een vraag die ik pas kan beantwoorden op het moment dat het zo ver is. Wat adhd betreft weet ik dat de diagnose weinig verschil uit gaat maken. Op het gebied van emoties zal niet veel veranderen, pillen helpen daar niet voor. De emoties is voor mij wel het belangrijkste, de rest kan ik wel. Kwa emoties gaan ze je leren hoe met social situaties om te gaan, aangezien ik dat zelf al gedaan heb zal ik daar ook niet zoveel uit kunnen halen als ik zou willen. Ik zou een coach krijgen die ik kan bellen voor advies. Dat zal het grootste verschil zijn.
Feitelijk gezien, ik wou dat je ik je mijn emoties kon laten voelen. Dan zou je instant begrijpen waarom. Ondanks dat een diagnose geen wonderen gaat doen, of misschien zelfs vrij weinig. Ik ben me daar bewust van.

Als jij zou weten dat je al je hele leven iets mankeert, laten we zeggen een pijn in je knie. Niemand weet waarom, p[ijnstillers helpen niet, mensen vinde je een aansteller. Maakt het dan niet een groot verschil voor je om dan uiteindelijk te weten wat de oorzaak van die pijn is, ondanks dat ze hem maar voor 10% weg kunnen nemen.
Weet je hoe het is om je erg beroerd te voelen en dat mensen je niet geloven? Dat is pijn op pijn op pijn.
Ik zou heel graag de woorden willen vinden om het je duidelijk te maken, om het je te laten begrijpen.

Dit is eigenlijk ook gelijk een mooi voorbeeld. IK kan niet overbrengen aan mensen hoe ik me voel en ze bagatelliseren het voor mij gevoel. Ik weet dat je dat niet doet, maar begrijp je dat het zo wel kan overkomen.

Ik vertel hoe belangrijk het antwoord voor me is en alleen in dit topic heb ik me al meerdere keren moeten uitleggen. Want zoals jullie zeggen, het verandert toch niks? Je bent toch nog steeds wie je bent?
Als het mijn waarheid is dat ik me daar zo onder voel en ik denk dat die diagnose me wel degelijk kan helpen. Waarom neem je dan niet mijn waarheid aan maar probeer je die van jouw op te dringen aan mij? Waarom kun je niet mee gaan in wat ik zeg? Geloof in mijn waarheid en zoals ik het ervaar. Ik ben degene die het ervaart, jij bent maar een toeschouwer.

Het staat hier wat lullig, wederom ik weet dat je het niet zo bedoelt en een dikke knuffel!

Nope, geen ADHD.
Ze willen me nu voor autisme gaan testen, dus dat traject ga ik nu in. Er is wel degelijk iets mis maar ik voldoe niet aan genoeg normen voor ADHD. Sommige vlakken heel duidelijk, andere absoluut niet.
Om mijn eigen ego even te strelen. Er was een test die ik uitzonderlijk goed gedaan heb, een ADHDer zou daar heel hard moeten hebben falen. De overige behandelaars geloofde mijn score pas toen ze de beelden zagen waarop ik de test aan het maken was, ik ben onverslaanbaar tot nu toe met die test . Ik heb zelfs de makers van de test weten te overtroeven.
Oke, genoeg ego gestreeld van mezelf.

Zweibeiner zei:

Sorry, maar deze opmerking komt voor mij als een klap in het gezicht aan.
Ik zou je graag een dagje in mijn schoenen laten staan, dan mag jij voelen hoe dingen zijn in mijn leven. Dan praten we daarna wel verder of je op zoek bent naar een excuus voor je disfunctioneren.

Klik om te vergroten...

Ik begrijp eerlijk gezegd niet zo goed waarom je de opmerking van Sofia op jezelf betrekt. Volgens mij heb jij duidelijk aangegeven dat je diagnose een doel dient, en was haar opmerking eerder naar mij gericht, omdat ik me afvroeg of een diagnose wel altijd van toegevoegde waarde is.

Sofia87 zei:

Anderzijds heb ik mijn bedenkingen bij de huidige over-diagnosering van allerlei leer- en ontwikkelingsstoornissen. Bv. Ouders van een druk kind vinden het vaak ‘fijner’ om horen dat de oorzaak vh. probleem ADHD is ipv hun te lakse opvoeding. Dan wordt een label een excuus.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je hiermee de spijker op de kop slaat.

Zweibeiner zei:

Sorry, maar deze opmerking komt voor mij als een klap in het gezicht aan.
Ik zou je graag een dagje in mijn schoenen laten staan, dan mag jij voelen hoe dingen zijn in mijn leven. Dan praten we daarna wel verder of je op zoek bent naar een excuus voor je disfunctioneren. Een excuus om misschien ook wel een uitkering te krijgen?
Sorry, maar mensen met opmerkingen als deze weer ik uit mijn leven. Dit betekent voor mij dat je totaal geen flauw idee hebt waar je het over hebt anders zou je dit niet zo verwoorden. Mensen met dit soort opvattingen zorgen er juist voor dat mijn leven (en dat van een hoop andere) alleen maar moeilijker gemaakt word.

Klik om te vergroten...

Toch nog ff reageren vanuit het perspectief van 'het label'.

Ik weet maar al te goed waarover ik praat. Ik heb zelf een labeltje. ik heb er zelfs 2. Mijn vriend ook. (nee, we leerden elkaar niet kennen in een label clubje ) En als je de moeite had gedaan om meerdere posts van me te lezen en je je dus niet beperkt had tot mijn vorige post, had je dat geweten. Soit, ik en m'n vriend hebben het eigenlijk nooit over onze etiketjes. Ik zie m'n label niet als handicap, noch als talent. Het hoort gewoon bij wie ik ben. Net als m'n haarkleur, schoenmaat, etcetera. .Ja, ik heb een label. Nee, ik ben m'n label niet.

Ik laat mijn levenskwaliteit niet afhangen van de opvattingen van anderen. En laten we vooral niet vergeten dat ook mensen zonder label hun weg moeten zoeken in het leven!

Sofia87 zei:

En als je de moeite had gedaan om meerdere posts van me te lezen en je je dus niet beperkt had tot mijn vorige post, had je dat geweten.

Klik om te vergroten...

Mijn excuses, je hebt helemaal gelijk.
Ik las dit en betrok dit op op mezelf op een emotionele manier. Dit onderwerp is voor mij momenteel actueel en ik heb me laten gaan en mijn gevoelens de overhand laten nemen, puur en alleen gebaseerd op 1 zin en niet op wat je daadwerkelijk schreef. Nu ik dit terug lees zie ik dat je een algemeen punt maakte en ik kon dat op het moment niet los zien van mezelf waardoor ik niet correct en eerlijk gereageerd heb tegenover je.
Ik vind het juist fijn dat we dit kunnen bespreken en dat dit zonder oordelen kan. Ik heb me helaas wel schuldig gemaakt aan tunnelvisie en ervoor gekozen om je bericht te lezen zoals ik wilde ipv zoals jij het bedoeld had.

Dus nogmaals mijn excuses, je hebt nik verkeerd gedaan ik heb me laten overnemen door de emotie die ik voelde bij die ene zin. Ik heb er zelf een ontzettende hekel aan als mensen in mijn teksten lezen wat ze willen lezen en niet wat er daadwerkelijk staat, ook bij andere hoor, niet alleen bij mezelf.
Ik vind het daarom ook erg (voel nu vooral veel schaamte) dat ik me daar wel schuldig aan gemaakt heb.

Langspeelplaat zei:

Ik begrijp eerlijk gezegd niet zo goed waarom je de opmerking van Sofia op jezelf betrekt. Volgens mij heb jij duidelijk aangegeven dat je diagnose een doel dient, en was haar opmerking eerder naar mij gericht, omdat ik me afvroeg of een diagnose wel altijd van toegevoegde waarde is.

Klik om te vergroten...

Logisch dat je het niet begrijpt want mijn reactie was ook simpelweg niet correct.
Wel een mooi voorbeeld van waarom ik altijd zeg dat ik rationeel wil reageren en niet emotioneel. Dit omdat ik me dus in de problemen kan werken door emoties de baas te laten spelen in mijn reacties. Mijn emoties zijn apart en niet logisch, ook de heftigheid van mijn emoties zijn niet "normaal".
Dus ook naar jou bied ik mijn excuses aan. Ik zat hier gewoon fout, simpel as that.

@Zweibeiner super netjes dat je jezelf corrigeert en excuses aanbiedt, maar don't worry. We reageren hier allemaal wel eens emotioneler dan we gewild hadden of lezen verkeerd. Zeker als het gaat om onderwerpen die gevoelig liggen. Reacties kunnen toch niet altijd rationeel zijn? Je geeft toe dat je fout zat, dus prima. Schaamte is nergens voor nodig.

Hieraan gerelateerd, ik zag net toevallig dat ik in een van mijn reacties hierboven heb gezegd dat ik een hekel heb aan stempels, dat wil ik nog wel even nuanceren, want ik heb me daar nogal raar en lomp uitgedrukt. Ik heb geen hekel aan stempels, wanneer ze nodig zijn, dan zijn ze nodig. En ze kunnen degenen die zich erkend voelen steun geven. Ik vind wel dat sommige labels op dit moment te makkelijk uitgedeeld worden. Ben het hierin dan ook met Sofia eens dat er grondig diagnostisch onderzoek moet worden uitgevoerd zodat de focus kan liggen op het leren omgaan met specifieke individuele problemen, meer dan op het (toekennen van) label zelf.

Mijn reactie speelde verder geen rol in bovenstaande discussie maar vond dat ik het toch even recht moest zetten omdat ik me kan voorstellen dat dit soort opmerkingen in het verkeerde keelgat schieten bij mensen die zelf een diagnose hebben gekregen of voor wie dit om een andere reden persoonlijk relevant is.

Zweibeiner zei:

Ik stuur jullie via pb wel een foto (mits ik het niet vergeet) dan hebben jullie ook een idee van de persoon die achter deze foto en schermnaam verscholen zit.

Klik om te vergroten...

Ik lees dit pas later, wat mij betaamt, maar ben benieuwd als je dat nog wil sturen.

Zelf heb ik anderhalf uur geleden 15 mg amfetamine oraal genomen om wakker te blijven. Ik vind het bijzonder om te lezen hoe hoog anderen doseren en ongevoelig voor amfetamine lijken te zijn, terwijl ik het verschil tussen bijv. 10 en 15 mg wel kan voelen. Tien milligram is nog niet compulsief, maar vanaf vijftien milligram krijg ik meer de neiging om bij te doseren en kan daarop erg lang wakker blijven. De verschillende zuiverheid en tolerantie kan hier misschien een verklaring voor zijn, al denk ik niet dat dat volledig is. Mijn speed zou rond de 70% moeten zitten.

Zweibeiner zei:

Mijn excuses, je hebt helemaal gelijk.
Ik las dit en betrok dit op op mezelf op een emotionele manier. Dit onderwerp is voor mij momenteel actueel en ik heb me laten gaan en mijn gevoelens de overhand laten nemen, puur en alleen gebaseerd op 1 zin en niet op wat je daadwerkelijk schreef. Nu ik dit terug lees zie ik dat je een algemeen punt maakte en ik kon dat op het moment niet los zien van mezelf waardoor ik niet correct en eerlijk gereageerd heb tegenover je.
Ik vind het juist fijn dat we dit kunnen bespreken en dat dit zonder oordelen kan. Ik heb me helaas wel schuldig gemaakt aan tunnelvisie en ervoor gekozen om je bericht te lezen zoals ik wilde ipv zoals jij het bedoeld had.

Dus nogmaals mijn excuses, je hebt nik verkeerd gedaan ik heb me laten overnemen door de emotie die ik voelde bij die ene zin. Ik heb er zelf een ontzettende hekel aan als mensen in mijn teksten lezen wat ze willen lezen en niet wat er daadwerkelijk staat, ook bij andere hoor, niet alleen bij mezelf.
Ik vind het daarom ook erg (voel nu vooral veel schaamte) dat ik me daar wel schuldig aan gemaakt heb.

Klik om te vergroten...

Alle begrip voor jouw reacties en natuurlijk aanvaard ik jouw excuses. No hard feelings joh !

Lysergine zei:

Ik lees dit pas later, wat mij betaamt, maar ben benieuwd als je dat nog wil sturen.

Zelf heb ik anderhalf uur geleden 15 mg amfetamine oraal genomen om wakker te blijven. Ik vind het bijzonder om te lezen hoe hoog anderen doseren en ongevoelig voor amfetamine lijken te zijn, terwijl ik het verschil tussen bijv. 10 en 15 mg wel kan voelen. Tien milligram is nog niet compulsief, maar vanaf vijftien milligram krijg ik meer de neiging om bij te doseren en kan daarop erg lang wakker blijven. De verschillende zuiverheid en tolerantie kan hier misschien een verklaring voor zijn, al denk ik niet dat dat volledig is. Mijn speed zou rond de 70% moeten zitten.

Klik om te vergroten...

Haha, ik vind het juist héél bijzonder om te lezen hoe gevoelig andere mensen voor amfetamine zijn. Blijf me daarover verbazen. Ik lijk er juist relatief ongevoelig voor te zijn. Althans, voor het gewenste effect, niet voor de kater helaas. De speed die ik heb is ook 70%, maar de dosering die jij neemt zou voor mij denk ik min of meer onmerkbaar zijn (ik zou dat eigenlijk wel een keer moeten testen... of dat gevoelsmatig gelijk zou staan aan 10 mg methylfenidaat of dexamfetamine bijvoorbeeld - want die merk ik wel enigszins, niet echt bewust, maar in de zin van alertheid/wakker blijven). Ik heb speed pas één keer oraal genomen in de vorm van een bom, 170 mg, maar zelfs dat vond ik eigenlijk te mild om echt 'leuk' te zijn. Ik kan me maar moeilijk voorstellen hoe 15 mg genoeg kan zijn voor een volwaardig effect, tenzij je het dus écht alleen als tijdelijk wakkerhoudertje gebruikt. Maar wel beter toch, dat je het bij lage doseringen kan houden, scheelt je een hoop ellende achteraf.

Bij speed lijkt het wel een beetje of het een of het ander te zijn. Of je ervaart het als potente drug, of juist als een subtiele.