Noob vraagjes over deez drug

Ik pak het absoluut niet verkeerd op
Goede gesprekken vind ik altijd interessant en ik heb meer dan genoeg van jou gelezen op het forum om te weten dat ik met een interessant iemand praat. Iemand die respect heeft voor de ander en die persoon ook in zijn waarde laat.
Ik stel vragen omdat ik dat nou eenmaal doe, ik ben erg nieuwsgierig ingesteld en wil graag de mening van een ander horen. De vraag is niet bedoeld als aanval maar gewoon omdat ik nieuwsgierig ben naar hoe jij het bekijkt.
Ik snap sociale situaties een stuk minder dan ik graag zou willen, daarom hecht ik veel waarde aan duidelijkheid van de ander en zal ik dat ook terug geven. Als ik denk dat je me aanvalt/beledigt of wat dan ook, dan zal ik dat duidelijk kenbaar maken met een vraag of je het zo bedoelt, of met een opmerking dat ik niet op zo'n manier wil communiceren.

Psychedelibee zei:

Het stuk herkenning snap ik dan wel weer goed

Klik om te vergroten...

He! We kunnen het wel ergens over eens zijn

Ik denk dat het ding met de stempel iets persoonlijks is. Een manier van kijken en omgaan met het leven en je eigen psyche. Een manier voor jezelf om dingen te ordenen en een plek te geven. Tot op zekere hoogte ben ik het ook met je eens dat een stempel eigenlijk geen invloed heeft buiten wat je er zelf voor waarde aan hangt.
Ik heb net ontdekt dat ik autisme heb, daardoor worden een aantal dingen wat logischer voor me. Logisch is niet het goede woord, begrijpelijker is denk ik beter. Ik merk dat ik snel de neiging krijg om over mezelf als autist te praten en daarop volgende acties. Ik ga proberen om het niet te veel te doen, ik ben niet autisme en ik was ook niet van plan om die rol aan te nemen.
Misschien is het mooi voor mij om autisme te zien als een passagier. Het kan heel leuk en gezellig zijn en het brengt een hoop voordelen met zich mee, maar soms word het wagenziek, of moet het plassen of vraagt het voor de zoveelste keer hoe lang het nog duurt. Ik ben autisme zelfs wel dankbaar, het heeft me gemaakt tot wie ik ben en ik weet niet of ik zonder autisme dezelfde skills zou hebben en dezelfde gedachte stromen etc. Die zou ik voor geen goud willen missen.

Terug naar het stempel ding. Als ik even naar mezelf als autist kijk dan wil ik graag dingen op orde hebben, onder controle. Ze moeten een plek hebben en die stempel geeft het een plek, zonder die stempel zweeft het rond en is het niet geordend. Misschien is die stempel, het fijn vinden om die te hebben, voor mij een soort psychisch symbool om orde te houden en het een plek te geven. Ik heb een aantal testen moeten doen over of situaties raar zijn of niet. Nadat ik mijn resultaten terug kreeg was ik verbaast hoe vaak ik erlangs zat. Ook was ik verbaasd dat ik dingen benoemde die er niks mee te maken hebben. Hieruit kan ik opmaken dat ik dingen anders zie en ervaar dan de gemiddelde mens. Jij plus nog een aantal andere hebben aan me gevraagd waarom die stempel belangrijk is. Net als jij zien ze de meerwaarde er niet van in. Daar ga ik van na denken, als 100 man een ding zegt en 1 man iets anders. Dan is het aannemelijk dat die 100 man een goed punt hebben. Misschien begrijp ik het niet en voel ik het niet zo, maar ik kan wel snappen dat mensen anders denken dan ik.

Mijn ervaring in het verleden met de psychische zorg is niet top, ze hebben het autisme niet herkent en daarom is er nooit echt een behandeling geweest die iets voor mij heeft gedaan. Misschien dat ik mede daarom ook vasthoud aan die stempel, omdat het me hoop en vertrouwen geeft dat een behandeling nu wel gaat werken voor me. Misschien kun je het vergelijken met iemand die een ikea kast in elkaar zet zonder handleiding. Die kast vertrouw ik niet en wil ik niet in mijn huis hebben. Dan zet iemand een kast in elkaar met een handleiding en die vertrouw ik wel. Omdat hij weet waar hij op moet letten en de kast in elkaar zet zonder te te hoeven gokken. Zonder tijdverspilling en met een duidelijk doel voor ogen hoe je het moet doen. Klinkt dat logisch?

Met mijn verstand weet ik dat de psychische zorg een stuk verbetert is vanaf dat ik jong was en er mijn ervaringen mee opgebouwd heb. Maar toch blijf ik het moeilijk vinden om ze echt te vertrouwen op hun kunnen. Misschien dat het ook een rol speelt in dat ik de stempel wil hebben. Zodat ze weten waar ze aan moeten werken en het niet kunnen verkloten. Dat geeft me een zekerheid en die vind ik zo fijn!
Maar ik ben er wel over eens dat ik de psychiatrie niet genoeg credit geef voor wat ze verdienen. Mijn behandelaar is een erg fijne vrouw waar ik me erg bij op mijn gemak voel. Dat gevoel heb ik bij andere niet gehad, ik voelde me daar een nummer wat geld gaf. Geef me tijd, ik ga nu het hele psychische gebeuren weer in en die ervaring gaat er hopelijk voor zorgen dat ik weer een hoop vertrouwen terug krijg. Ik moet dat alleen wel op mijn eigen tempo doen en ontdekken/ervaren. Er is maar 1 nadeel aan de diagnose autisme en dat is dat ik mijn behandelaar kwijt ga raken. (ik ben al manieren aan het verzinnen om haar langer bij me te houden maar ik moet me echt klaar gaan maken op het afscheid met haar. Zo zal ze erbij zijn als ik mijn eerste gesprek met de nieuwe persoon heb, mijn redenatie om haar over te halen: Met jou erbij voel ik me op mijn gemak dus dan kan de overgang makkelijker gaan. Ze zou zelfs gaan kijken of ze plek had om mijn behandeling te doen . Maar ik moet haar loslaten, ik kan er niet vanuit gaan dat ze bij me blijft, daar heb ik uiteindelijk alleen mezelf mee)
Zodra ik dat vertrouwen heb komt misschien ook het begrijpen van jouw kant van de stempel.

Ik vind het helemaal niet erg dat je vragen stelt, dat maakt dat ik zelf ook weer na ga denken en ik heb gemerkt dat ik in dit gesprek over de stempel me wat meer ben gaan realiseren waarom ik dat zo fijn vind. Ik ben andere redenen tegengekomen dan ik dacht dat de reden was, ik ben erachter dat het waarschijnlijk niet 1 reden is maar maar een paar bij elkaar waardoor ik er meer waarde aan hecht dan andere. Ik leer mezelf zo ook wat beter kennen en dat vind ik fijn. Ik heb moeite om bij andere emoties te herkennen en plaatsen maar bij mezelf gaat dat soms net zo goed op. Soms weet ik zelf niet eens dat ik een emotie fout heb (of deels correct) totdat iemand me erover na laat denken.

Mag ik vragen wat jouw redenen zijn om te praten met een psychiater? Ik dacht dat jij rond mijn leeftijd zat als ik het me goed herinner. Is dit voor jou de eerste keer bij een psychiater? Wat zijn voor jou de belangrijke redenen om te gaan praten met iemand. Uiteraard omdat je hulp zoekt maar dat kan zoveel zijn. Misschien wil je gewoon even je hart luchten, misschien advies bij een probleem, hulp om met beide benen op de grond te blijven staan etc.
Als je dit te persoonlijk vind dan moet je uiteraard geen antwoord geven.
Welke emotie/gevoel denk jij dat de prioriteit zou moeten zijn voor mensen en waarom?

acht.zes zei:

Wat een lappen tekst, ik heb niet alles gelezen.

Maar over dat stempel, ik heb zelf ADD, en was enorm blij met de diagnose in het begin. Maar dat was dus in het begin, inmiddels ben ik daar zo goed als niet meer mee bezig en denk ik meer dat ik ben zoals ik ben, met goede en minder goede eigenschappen net zoals elk mens, alleen heeft het bij mij een naam. Dus is die stempel helemaal niet meer belangrijk voor me.

Klik om te vergroten...

De kans is goed aanwezig dat het bij mij ook zo zal gaan. Hmm... misschien heb ik nu een maatje gevonden die mee kan helpen om aan Delibee uit te leggen waarom zo'n stempel fijn kan zijn. Ik lijk er niet de goede woorden voor te vinden om het uit te leggen. Misschien heb jij wel compleet andere redenen dan ik heb en een betere keus van woorden zodat het makkelijker te begrijpen is.
Hij hoeft niet overtuigd te worden dat een stempel fijn en goed is, alleen het begrijpen van.
Hmm, ik realiseer me net dat ik eigenlijk niet zo goed weet of Delibee het begrijpt of niet. Hij zegt dat hij er anders naar kijkt maar dat wil niet zeggen dat hij onze/mijn kant niet begrijpt natuurlijk.

@Psychedelibee is geen hij maar een zij dacht ik.

Kijk, met de diagnose had ik natuurlijk wel een reden gevonden waarom de dingen in mijn leven zo gelopen zijn en dat was een hele opluchting.

Aan de andere kant ben ik vlak na de diagnose er een beetje obsessief mee bezig geweest met mijn ADD. Ik kocht boeken, las alles wat ik kon vinden op internet, zat op ADHD-fora en weet ik allemaal nog meer, ik had er een dagtaak aan. nu achteraf gezien was dat eigenlijk helemaal niet nodig.
Wat wel belangrijk is dat je weet hoe je in elkaar zit, wat je valkuilen zijn en die leren herkennen. Zeg maar het verkrijgen van handvaten om er voor te zorgen dat je ook met je aandoening een kwalitatief goed leven kan leiden. Dus zeg maar praktisch bezig zijn ipv dat theoretische. Daar heb ik veel meer aan gehad in ieder geval.
En dan verdwijnt de aandoening steeds meer naar de achtergrond en voel ik me dus gewoon een mens in plaats van ADD-er.

Dat klinkt alsof je de hyperfocus in sprong en ook de autodidact stand aangezet hebt
Dat herken ik wel, als ik iets interessant vind dan kan ik ook uren besteden aan het onderzoeken van. Ik heb de diagnose nu maar ik heb al lang van alles geleerd over autisme haha. Mijn vriend vind dat altijd voorbarig, waarom dingen uit gaan zoeken als je niet zeker bent dat je het hebt/ het krijgt etc. Ik vind het gewoon interessant.

Delibee een vrouw? Geen idee eigenlijk nu je het zegt, ik denk dat ik gewoon aangenomen heb dat hij een man was? Hmm, slechte eigenschap, dingen aannemen.

Maar Delibee, ik had nog een vraag. Je hebt het vermoeden add te hebben, wil je dat ook laten testen of denk je het te hebben maar dat je er niet genoeg hinder van ondervind om daadwerkelijk minstens een half jaar van je leven te besteden aan testen?

Lol, als ik een keer een nachtje door wil gaan dan gebruik ik al gauw een halve gram of zelfs nog meer. op 100mg begin van de avond kan ik nog wel slapen uurtje of 6 a 7 later.

En dat allemaal zonder enige dip/kater.

Ook zonder kaakschaatsen?
100 mg zou ik echt way te veel vinden, ik denk dat ik dan mijn hele mond kapot maak van binnen door het strak staan.
Ik vind het wel lekker als mijn kaak gewoon rustig blijft.
20-25mg nemen en dat het genoeg is vind ik ideaal, kost ook niet zoveel als dat je een halve gram erdoorheen jaagt. Ik doe dus 20-25mg, om de 4 uur pak ik zon zelfde dosis bij, op het einde van de dag heb ik dan 4x gesnoven.
De dag erna ben ik wel brak, maar zeker niet katerbrak. Mdma geeft me een kater dus ik weet wat dat is in de tussen tijd haha.

Zelfde hier, geen kaakschaatsen, maar wel een beetje suf. Brakheid van alcohol vind ik velen malen erger. Ik kan na de XTC vrijwel direct slapen. Er gaan sowieso een paar glazen water in, 2 paracetamol's, vitamine pil en wat eten en die kater heb ik nog nooit gezien de volgende dag. Betreft pep, een klein nakkie is voor mij voldoende om de komende 12 wakker te zijn.

Ik drink geen alcohol dus die vergelijking kan ik helaas niet maken.
Maar je hebt wel een punt dat speed over het algemeen niet de kosten zijn.

Blij dat pep zo goedkoop is
Ik gebruik het maximaal 1 keer per maand op feestjes maar heb toch het gevoel dat ik best wel veel moet bijsnuiven om lekker hard te gaan.
Heb momenteel speed van 70% en gebruik ongeveer een kwart gram op een nacht.
Helaas wel veel last van kater en kaak klachten en soms ook hele grote ogen.