Noob vraagjes over deez drug

Ik heb het al eerder gezegd, maar dit forum is voor mij een plek waar ik hele diepe en interessante onderwerpen kan bespreken die praktisch niet mogelijk zijn op andere plekken.
Hetzij omdat je direct beoordeeld word, of omdat men gewoon niet snapt waar je het over hebt, dat je niet serieus genomen word etc.
Hier voel ik me open om dit soort dingen te bespreken, ik voel me op mijn gemak doordat ik zie hoe andere terug reageren op topics, niet alleen die van mij. De manier van reageren en open staan voor elkaar's mening en zienswijze's zijn voor mij redelijk uniek op dit forum. Ook als men het niet met elkaar eens is vloeit daar vaak een heel interessant gesprek uit voort. Het is oke hier om het niet met elkaar eens te zijn, soms word het zelfs aangemoedigd om zo jezelf aan het denken te zetten. Je komt niet verder in een gedachte als iedereen het maar met elkaar eens is, ook kom je niet verder als je gedachte afgebrand word met nutteloze opmerkingen die nergens op slaan behalve dat iemand zijn afkeer duidelijk wil maken.
Ik ben niet regelmatig aanwezig maar ik zal dit forum ook niet zomaar even langs me neer leggen.
Dus thanks iedereen!

Langspeelplaat zei:

Ik denk dat stiekem heel veel mensen zich hier in herkennen. Je bent ofwel perfectionistisch of het kan je niets meer schelen. Dit zijn 2 tegenstellingen waar iedereen zich wel in herkent. Vaak dingen op het laatste moment willen doen is volgens mij ook zeer menselijk. Verder is het natuurlijk ook zo dat iedereen die 'afwijkend' gedrag vertoont al snel een stempel opgedrukt krijgt, meestal zijn dit dan ADD of ADHD. Ik voldeed ook aan deze criteria volgens mijn psycholoog toentertijd, maar kreeg het stempel doelbewust niet, omdat hij er van overtuigd was dat het stempel me niets zou opleveren.

Overigens vind ik dat topstport gedeelte van Bee dan wel weer interessant. Ik heb tot mijn 13e ook aan 'topsport' gedaan, vervolgens wilde ik naar een topsportklas en toen dat uiteindelijk niet bleek te lukken stagneerde ik en begon ik met overmatig drugsgebruik en vond ik school ook niet meer interessant. Vanaf toen kon ik me lekker afzetten.

Klik om te vergroten...

Daar ben ik het niet helemaal mee eens. De meeste mensen die ik ken zijn niet ziekelijk perfectionistisch. En kunnen best wel af en toe trots en tevreden zijn op/met iets wat ze gepresenteerd hebben. Ik kan dat niet. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik ooit in mijn leven trots ben geweest op iets wat ik bereikt heb (als kind al niet, toen ook therapie gehad voor een laag zelfbeeld, wat dus eigenlijk nooit is veranderd). Ik zie altijd alleen maar wat ik beter had moeten doen. En waar ik gefaald heb. Het is een doodvermoeiende manier van leven en het sloopt mij, fysiek en mentaal, zeker omdat het alleen maar erger lijkt te worden met leeftijd. Ja, veel mensen zijn perfectionistisch (het is ook zo'n lekkere dooddoener op sollicitatiegesprekken... een slechte eigenschap die stiekem ook wel als een goede eigenschap wordt gezien...), maar ik denk niet dat iedereen dagelijks leeft met de lasten van jezelf continu een complete mislukking vinden. Het is voor mij echt een groot probleem wat mijn leven eigenlijk op alle fronten negatief heeft beïnvloed en dat nu nog steeds doet. Vandaar nu ook hulp.

Met alles/niets mentaliteit bedoelde ik trouwens niet 'het kan me niets schelen'. Ik bedoelde ermee dat ik iets óf nagenoeg perfect wil doen, óf ik doe het liever helemaal niet want ik word ongelukkig van 'niet goed genoeg'. Het kan me sowieso wel iets schelen.

En veel dingen op het laatste moment willen doen is inderdaad menselijk, maar als je een hele studieperiode niks doet en dan de allerlaatste nacht doorhaalt met een handjevol ritalinpillen om dat tentamen toch te halen dan is dat niet echt een gezonde manier van leven. Ik zit nu in het laatste jaar van mijn PhD en ik doe eigenlijk weer precies hetzelfde als toen ik student was, al probeer ik zoveel mogelijk van de uppers af te blijven. Hele dagen zit ik voor mijn computer weg te dromen, nul concentratie, en dan staan ineens de deadlines voor de deur. En in tegenstelling tot een tentamen leren schrijf je een wetenschappelijk artikel (helaas) niet even in een nacht, al helemaal niet als je een heel boekwerk aan artikelen moet produceren en publiceren. Het zorgt gewoon voor heel veel stress die zich ook lichamelijk begint te uiten (tien kilo afgevallen de laatste maanden, en ik was al niet dik), het is niet het werk zelf maar mijn eigen levensstijl die me in de weg zit, ik slaap niet, ik eet niet fatsoenlijk, en ik wil gewoon af van deze volstrekt contraproductieve patronen.

Ik heb trouwens ook een hekel aan stempels. Ze worden veel te makkelijk uitgedeeld (en dit zeg ik als afgestudeerd psycholoog, dit is ook meteen één van de belangrijkste redenen waarom ik nooit in de praktijk ben gaan werken, want ik kan hier niet achterstaan). Als je lang genoeg zoekt pas je altijd wel binnen een bepaalde categorie. Goed van je psycholoog dus dat hij er niet in meegegaan is. Mensen hechten veel teveel waarde aan stempels. Zoals Bee al zei, zijn er genoeg manieren om te leren met bepaalde valkuilen om te gaan zonder dat je meteen in een hokje geplaatst moet worden. (Helaas is een diagnose in de praktijk wel soms nodig om een bepaalde behandeling vergoed te krijgen...)

Ook van jou erg knap dat je dit zo open verteld @Roze olifant !

En ik zie inderdaad ook genoeg mensen om me heen die niet uber perfectionistisch hun werk doen, maar er zeker wel om geven. Die mensen kunnen inderdaad ook prima tevreden zijn met hun resultaat.

Ikzelf heb ook moeite om tevreden te zijn met wat ik doe, moet dan echt van anderen horen dat het goed is en dat ik trots mag zijn. Mooi voorbeeld, laatst presenteerde ik op werk mijn resultaten van een onderzoek en begin dan tijdens mijn verhaal al het resultaat enigzins te bachetaliseren. Waarop een andere collega direct ingreep en zei hoe goed het resultaat was en dat ik daar echt trots op mag zijn. Ik snapte wat hij bedoelde, maar vind het dan moeilijk om dat ook zo te voelen.

Overigens herken ik het bij andere collega's ook en vertel ik hun dan ook dat ze trots mogen zijn op wat ze doen, maar dat van mezelf vinden blijft lastig voor me.

Psychedelibee zei:

Ook van jou erg knap dat je dit zo open verteld @Roze olifant !

En ik zie inderdaad ook genoeg mensen om me heen die niet uber perfectionistisch hun werk doen, maar er zeker wel om geven. Die mensen kunnen inderdaad ook prima tevreden zijn met hun resultaat.

Ikzelf heb ook moeite om tevreden te zijn met wat ik doe, moet dan echt van anderen horen dat het goed is en dat ik trots mag zijn. Mooi voorbeeld, laatst presenteerde ik op werk mijn resultaten van een onderzoek en begin dan tijdens mijn verhaal al het resultaat enigzins te bachetaliseren. Waarop een andere collega direct ingreep en zei hoe goed het resultaat was en dat ik daar echt trots op mag zijn. Ik snapte wat hij bedoelde, maar vind het dan moeilijk om dat ook zo te voelen.

Overigens herken ik het bij andere collega's ook en vertel ik hun dan ook dat ze trots mogen zijn op wat ze doen, maar dat van mezelf vinden blijft lastig voor me.

Klik om te vergroten...

Het is ook gewoon belangrijk om soms eens tevreden te kunnen zijn met wat je hebt gepresteerd. En om dat ook zo te voelen. Wel fijn dat anderen je er dan soms even op wijzen. En dan jezelf forceren om 'dank je!' te zeggen in plaats van allerlei toevallige externe factoren aan te gaan dragen waarom iets goed gelukt is, haha. Ik geef anderen ook regelmatig bewust een (gemeend) compliment. Iedereen heeft dat nodig. Zeker in deze tijd en maatschappij waarin veel verwacht wordt.

Ik zit wat dat betreft op mijn werk in een erg gezellige omgeving. :') Enorm veel competitie en heb echt een horror leidinggevende. Vorige week vermeldde ik dat één van mijn artikelen (waarop hij mede-auteur is) geaccepteerd is voor publicatie, bij een best prestigieus vakblad ook. Ieder normaal functionerend mens reageert dan minimaal met een felicitatie. Zijn reactie was vrijwel letterlijk: 'Oh, en welk artikel is dat? Je eerste? Hoe zit het met de rest? Niet ver hè? Ik heb het idee dat het allemaal niet opschiet en je enorme vertraging aan het oplopen bent.' Okthxbye.

[ Kan zijn dat ik dit laatste later weghaal vanwege herkenbaarheid maar vond het wel een komisch - maar eigenlijk dieptriest - voorbeeld. ]

Roze olifant zei:

vond het wel een komisch - maar eigenlijk dieptriest - voorbeeld.

Klik om te vergroten...

Ja eigenlijk dieptriest inderdaad, wat een eikel zeg!

Maar gefeliciteerd! Daar mag je dus zeker trots op zijn hoor.

Elkaar vaker complimenten geven ben ik ook voorstander van, zolang het gemeend is. Dat doen we te weinig in deze maatschappij inderdaad.

Langspeelplaat zei:

meestal zijn dit dan ADD of ADHD. Ik voldeed ook aan deze criteria volgens mijn psycholoog toentertijd, maar kreeg het stempel doelbewust niet, omdat hij er van overtuigd was dat het stempel me niets zou opleveren.

Klik om te vergroten...

Ik ben er ook van overtuigd dat een stempel op zich geen nut heeft. Wel van belang is wat erachter zit, wat de uitkomst van het diagnostisch onderzoek is. Wat je scores op de subtests zijn, o.a. logisch redeneren, auditief/visueel geheugen, verwerkingssnelheid, enzovoort. Op die manier ben ik er voor mezelf achtergekomen waar sommige ergernissen tussen mij en m'n omgeving vandaan kwamen. Een algemene stempel is simpelweg ontoereikend om zulke persoonsgebonden achtergrondinfo te geven.

De vraag die velen zich zoude moeten stellen: zoek ik naar een excuus voor mijn disfunctioneren of zoek ik daadwerkelijk naar een oplossing?

Psychedelibee zei:

Ja eigenlijk dieptriest inderdaad, wat een eikel zeg!

Maar gefeliciteerd! Daar mag je dus zeker trots op zijn hoor.

Elkaar vaker complimenten geven ben ik ook voorstander van, zolang het gemeend is. Dat doen we te weinig in deze maatschappij inderdaad.

Klik om te vergroten...

Thanks!

Sofia87 zei:

De vraag die velen zich zoude moeten stellen: zoek ik naar een excuus voor mijn disfunctioneren of zoek ik daadwerkelijk naar een oplossing?

Klik om te vergroten...

Sorry, maar deze opmerking komt voor mij als een klap in het gezicht aan.
Ik zou je graag een dagje in mijn schoenen laten staan, dan mag jij voelen hoe dingen zijn in mijn leven. Dan praten we daarna wel verder of je op zoek bent naar een excuus voor je disfunctioneren. Een excuus om misschien ook wel een uitkering te krijgen?
Sorry, maar mensen met opmerkingen als deze weer ik uit mijn leven. Dit betekent voor mij dat je totaal geen flauw idee hebt waar je het over hebt anders zou je dit niet zo verwoorden. Mensen met dit soort opvattingen zorgen er juist voor dat mijn leven (en dat van een hoop andere) alleen maar moeilijker gemaakt word.

Zweibeiner zei:

Sorry, maar deze opmerking komt voor mij als een klap in het gezicht aan.
Ik zou je graag een dagje in mijn schoenen laten staan, dan mag jij voelen hoe dingen zijn in mijn leven. Dan praten we daarna wel verder of je op zoek bent naar een excuus voor je disfunctioneren. Een excuus om misschien ook wel een uitkering te krijgen?
Sorry, maar mensen met opmerkingen als deze weer ik uit mijn leven. Dit betekent voor mij dat je totaal geen flauw idee hebt waar je het over hebt anders zou je dit niet zo verwoorden. Mensen met dit soort opvattingen zorgen er juist voor dat mijn leven (en dat van een hoop andere) alleen maar moeilijker gemaakt word.

Klik om te vergroten...

... en waar heb ik beweerd dat mensen die een correcte diagnose kregen op zoek zijn naar een excuus ...?
Ik wijs net op het belang van uitgebreid en grondig diagnostisch onderzoek. Zodat de onderzochte persoon in kwestie met die resultaten werkelijk handvatten heeft om aan zijn/haar probleem te werken.
Anderzijds heb ik mijn bedenkingen bij de huidige over-diagnosering van allerlei leer- en ontwikkelingsstoornissen. Bv. Ouders van een druk kind vinden het vaak ‘fijner’ om horen dat de oorzaak vh. probleem ADHD is ipv hun te lakse opvoeding. Dan wordt een label een excuus.