Noob vraagjes over deez drug

Haha dat klinkt behoorlijk klef. Maar fijn dat jullie het zo goed hebben gehad! Wat bedoel je met 'anders in het leven gaan staan'? Lijkt me lastig oordelen na één week.

Alles schaamteloos bespreken is chill hè! Dat vind ik ook leuk met GHB op, daar ga ik ook zo van praten praten praten als ik met m'n vriend ben.

Fenrir zei:

Hebben jullie ervaring met dit soort situaties? Kan speed vaker dit effect hebben, of was deze vriendin gewoon extreem verslavingsgevoelig voor speed?

Klik om te vergroten...

Dit klinkt wel extreem hoor. De meeste mensen die ik ken, waaronder ikzelf, kunnen speed sporadisch gebruiken en het daarbij laten. Wat voor mij ook meehelpt is dat ik na speed meestal een nacht doorhaal en daarna echt super brak ben, dan heb je niet zo'n zin om het heel vaak te gaan gebruiken. Wat je dan in ieder geval niet moet gaan doen is speed gebruiken om je brakheid tegen te gaan, want dan ben je wel binnen no time verslaafd denk ik.

Maargoed speed is wel lekker en zeker wanneer je het ook gebruikt om je scherper te voelen of meer zelfverzekerd ofzo moet je opppassen dat je het niet te vaak gaat doen. Het venijnige aan speed is dat je in principe in elke setting kunt gebruiken en je er in eerste instantie ook beter door gaat presteren. Dan loop je het risico dat je het steeds vaker voor werk of studie zou kunnen gaan gebruiken.

Zweibeiner zei:

...

Klik om te vergroten...

Wat heb ik dit met plezier gelezen allemaal zeg, dank je wel!


Ik wil speed al tijden proberen, en wel vanwege dit soort omschrijvingen. Wel heb ik een vraag, aan @Zweibeiner maar ook aan anderen die inzicht kunnen verschaffen:
Een vriendin van me heeft een enkele keer speed genomen, en daarbij al grote geestelijke afhankelijkheid opgebouwd. Haar vrienden hebben haar toen letterlijk een dag opgesloten om te voorkomen dat ze meer zou gaan halen. Ze is nog steeds erg huiverig voor deze drug.
Nu kent ze mij erg goed, en zegt ze dat de effecten van speed (helder nadenken, praatgraagheid, euforie, empathie en zelfvertrouwen vooral) voor mij erg gevaarlijk zijn, omdat ze zelf heeft ervaren hoe verslavend speed hierom kan zijn. Dit is dan ook de reden dat ik het tot nu links heb laten liggen (al kwam ik vorige week weer enorm in de verleiding... soms ben ik erg onder de indruk van mijn eigen zelfcontrole).

Mijn speurtochten over het internet leveren echter bijna geen soortgelijke ervaringen op: ja, bij veelvuldig gebruik is er een aanwezige kans op verslaving, en de eerste keer smaakt naar meer, maar zo heftig heb ik het bijna nergens gehoord.

Hebben jullie ervaring met dit soort situaties? Kan speed vaker dit effect hebben, of was deze vriendin gewoon extreem verslavingsgevoelig voor speed?

(Ik wacht overigens sowieso met speed tot na de drie volgende avonturen die ik de komende vier maanden op de planning heb!)

Ik vind hem zelf persoonlijk de meest gevaarlijke voor verslaving dan andere drugs die ik geprobeerd heb.
Wat je vriendin zegt herken ik een beetje. Met speed op is het voor mij ineens zo makkelijk om de gedachte in mijn hoofd onder woorden te brengen, dit voelt zo bevrijdend aan. Ik kan niet je niet vertellen hoe fijn dat het is. Het lang opblijven en strak staan heeft niet mijn interesse in het goedje, zelfs het euforische staat minder op de voorgrond dan het kunnen verwoorden van de gedachte in mijn hoofd.
Ik merk zelf ook dat ik er mee uit moet kijken en heb regels voor mezelf opgesteld. Ergens ben ik ook niet helemaal oke bezig. (speed wegen we beide zodat we zien dat er niet gesjoemeld is en zo hebben we nog wat andere regels opgesteld, word er ook maar 1 verbroken dan geld boete, word hij heel hard verbroken dan gaat de speed door de pot en komt het niet meer in huis)
Sinds een paar weken gebruik ik speed iedere vrijdag. Mijn dosis voor de hele dag ligt rond de 20-30 mg. Niet veel, maar wel genoeg voor mij dat ik me fijn voel om de dingen in mijn hoofd eruit te krijgen.

Soms gaat het wat ruiger, dan doet mijn vriend ook mee. Dan slaan we samen ook een nacht over en ligt de dosis een keer of 4-5 hoger. Dan is het ook zodat we samen lekker kunnen genieten en een uur of 18 zoet zijn met de speed. Doe ik het alleen, dan gaat het me om die paar uren waar mijn gedachtes duidelijk zijn. Ik kan dan savonds nog slapen en ik krijg dan savonds ook honger. Als mijn vriend en ik samen doen, eet ik 2 dagen niet, echt geen trek en dan ben ik ook 36-48 uur wakker. Dan merk ik ook aan alles dat ik brak ben, kleur uit mijn gezicht is weg, vaak ben ik duizelig zodra ik opsta omdat al mijn energie verbrand is, wazige visuals (die ik stiekem best grappig vind) Zorg er dus altijd voor dat je minstens 2 dagen na speed gebruik niks hoeft te doen, zeker de eerste keer omdat je niet weet hoe je days after gaan zijn. Gebruik het inderdaad niet om moeheid mee te bestrijden ofzo, want die moeheid blijft en word alleen maar erger!
Wij doen het in een thuis setting, lekker op de bank. Wij gaan nooit naar feestjes toe, dus wij vallen ook niet zo hard de dag erna omdat we ons veel minder ingespannen hebben.

Leuk om te lezen dat je genoten hebt van mijn topic . Ik had het die dag ook prima naar mijn zin, ik sta nog steeds versteld te kijken wat deze drug doet. Ik heb er in de tussen tijd een hoop uitgeprobeerd, speed en mdma zijn de enige 2 die echt zijn blijven hangen. Ondanks dat mdma je serotonine voorraad in je lichaam spuit en je je heerlijk voelt, voel ik me met speed fijner puur omdat mijn gedachtes verwoord kunnen worden zonder moeite. De frustratie die ik al heel lang voel is weg, ik kan je niet vertellen hoe onwijs fijn dit is. Dus een dagje een klein beetje nemen sloopt erin bij mij. Een dagje lekker chill, het is niet goed maar tegelijk ook erg fijn.

Mijn korte mening: Speed is voor mij duidelijk de meest gevaarlijke drug als het op verslaving aankomt. Andere komen niet eens in de buurt.

Zweibeiner zei:

Sinds een paar weken gebruik ik speed iedere vrijdag.

Klik om te vergroten...

Pas hier echt mee op, wekelijks speed gebruiken is erg slecht voor je. Bovendien maak je er zo een gewoonte van, waardoor je het makkelijker vaker gaat gebruiken uiteindelijk. Wekelijks gebruik is vaak de eerste stap naar een verslaving.

Ik ben me zeker bewust van de gevaren, ik probeer hier dan ook open en eerlijk over te zijn, op het forum en thuis als ook bij mijn behandelaar om ervoor te zorgen dat het inderdaad niet de verkeerde kant op gaat.
Ik heb regels voor mezelf, ik kan ze hier wel neer zetten maar ik ben me er ook van bewust dat op het einde van de lijn mijn gedrag niet optimaal is op het moment. En de regels als snel als excuus kunnen gaan dienen. Dat ik regels heb wil niet zeggen dat het verstandig is.
Ik heb ook al veel horror verhalen bewust gelezen en gezocht, ook over verslavingen. Wederom is het zo dat veel kennis hebben en regels er niet direct voor zorgt dat het niet fout gaat.
Dank je wel dat je me nog even extra duidelijk maakt dat er hier gevaren zijn.

Misschien is het handig om dit hier ook even te melden.
Sinds eind mei ben ik de molen ingegaan om me te laten checken op adhd. Mijn hele leven heb ik al sterk het gevoel dat er iets niet klopt met mij maar ik heb (ondanks al de psychiater bezoeken en medicatie) nooit een antwoord gekregen.
Nadat ik speed genomen had en me al verbaasde dat het bij mij een ander effect lijkt te hebben dan beschreven word, is het kwartje gevallen.
Ik had ruzie gekregen met mijn vriend en normaal vind ik dat hij het veroorzaakt en niet op kan lossen. Ik was dit beu dus ben weer naar antwoorden gaan zoeken, met het speed verhaal in mijn achterhoofd ben ik me flink gaan inlezen over adhd. Tijdens het lezen heb ik veel gehuild want ik leek een karakteromschrijving van mezelf te lezen. Ik ben al mijn hele leven op zoek naar antwoorden en licht is gaan schijnen dat er voor mij misschien dan toch wel een antwoord is. Dat ik geholpen kan worden en dat het leven minder moeilijk is voor. Dat ik begrijp waar mijn anders zijn vandaan komt en daar dus ook naar kan handelen om zo mijn leven beter te maken. Het klinkt misschien als gezever maar antwoord krijgen betekent de wereld voor me. Want dat betekent dat ik geholpen kan worden, dat dit zoals ik me voel niet altijd zal zijn. Het voelt een beetje alsof ik blind ben en het niet doorhad dus mijn leven is een stuk moeilijker. Maar ik kan het niet duidelijk maken aan mensen omdat ik niet weet dat ik blind ben. De diagnose krijgen voelt voor mij dan ook aan alsof ik ineens kan zien.
Wat voor mij ook belangrijk is dat ik dan eindelijk kan zeggen: Ik ben niet lui dom of insane. Ik heb mijn best gedaan en doe nog steeds mijn best!!!!

In de tussentijd ben ik al een hoop uur verder. Ook heb ik een afspraak met de psychiater gehad, mijn behandelaar wilde zeker weten of het niet gewoon een depressie was. (ik word zo ontzettend moe van het horen dat ik gewoon sip ben)
Ik heb een hele vragenlijst beantwoord en mijn moeder ook. Vorige week heb ik een iq test gedaan, was op zich niet verkeerd voor mijn ego haha. Taal en cijferreeksen waren gemiddeld, visueel en werkgeheugen tegen het hoog begaafd en de overige onderwerpen ver boven gemiddeld. (kan verklaren waarom ik vaak zeg dat ik mensen niet begrijp en de mensen mij niet, de overige onderwerpen doen mijn hersenen veel beter waardoor ik me waarschijnlijk, hetzij onderbewust, gehandicapt voel omdat ik op andere vlakken zoveel beter ben)

Volgende week begint de vragenlijst die specifiek op adhd gericht is. Het zal nu dan hopelijk ook niet lang meer duren voordat ik een officiële uitslag krijg. Ik heb bij mijn behandelaar ook al het woord autistisch gehoord dus ik heb goede hoop dat ik antwoorden ga krijgen. Is het niet adhd dan komt er wel een ander antwoord uit. Ik vind het moeilijk om te accepteren dat er geen antwoord is voor me, zo moeilijk dat ik het weiger. (wat best onverstandig is voor mijn gemoedstoestand, daar ben ik me prima van bewust)
Ik heb me er een tijdje bij neergelegd dat er geen antwoord was voor me maar nu ik weer bezig ben hoop ik heel erg op een antwoord. Dit is tegelijk ook een valkuil voor mezelf, want wat als blijkt dat ik me toch aanstel en er geen antwoord is? Ik zal het daar erg moeilijk mee hebben om te accepteren.

Het speed gebruik is wel minder geworden, dat wilde ik ook graag nog even melden. Er zit nu zo'n 3 weken tussen het gebruik in. Dus ik ben ook erg blij dat die ontwikkeling heeft plaats gevonden. Dit kwam ook mede doordat de high wel leuk was, maar het brakke daarna was ik beu. Ik heb het even wat meer gebruikt dan wijs, maar dat heeft tegelijk ook gezorgd dat het nieuwtje en leuke eraf ging waardoor het dus een stuk makkelijker is om een pauze tussen het gebruik te houden. Morgenavond zal ik waarschijnlijk met mijn vriend weer een speed avond/nachtje hebben.

Zodra ik uitslag heb gekregen zal die ik hier ook neer zetten zodat je mijn speed verhaal beter kan begrijpen met een diagnose erbij. Dat mijn verhaal waarschijnlijk niet overeen zal komen met de gemiddelde ervaring maar dat je het moet lezen als een ervaring van iemand waarvan de draadjes niet helemaal goed lopen.
Hopelijk, zodra de diagnose er is, kan mijn verhaal mensen helpen. Kunnen mensen zich misschien in mijn verhaal herkennen en kunnen ze eerder gaan beginnen met antwoorden vinden en hulp zodat hun leven al eerder makkelijker word dan het mijne.

Voor nu kan het alle kanten uitgaan. Dus neem mijn verhaal en ervaring met speed niet als een gemiddelde of waarheid, maar houd er rekening mee dat het bij mij dus echt een ander effect kan geven.

(al leest niemand het, het was al fijn om dit stukje uit mijn leven even op te kunnen schrijven, even van me af te schrijven)

Dit is tegelijk ook een valkuil voor mezelf, want wat als blijkt dat ik me toch aanstel en er geen antwoord is? Ik zal het daar erg moeilijk mee hebben om te accepteren.

Hi Zweibeiner, ik heb even je hele topic (globaal) nagelezen, was interessant om alles te lezen van eerste keer speed tot nu. Maar op de quote hierboven wil ik toch even reageren. Ik begrijp uit je laatste bericht dat je héél erg zit te 'hopen' op een diagnose (ADHD, autisme). Het is een beetje een cliché maar ik ga het toch zeggen: een diagnose is uiteindelijk ook maar een hokje dat door onszelf bedacht is. Wat zegt het uiteindelijk echt? Geen twee patiënten zijn hetzelfde. Ja, misschien krijg je de diagnose ADHD, maar als je die niet zou krijgen, betekent dat helemaal niet dat je je aanstelt en ook niet dat er geen antwoorden zijn voor je. Het antwoord ligt hem niet in het krijgen van een diagnose wel of niet, het antwoord ligt hem erin hoe jij op een goede manier en in vrede met jezelf kunt leven. Al begrijp ik ook wel dat het op een bepaald moment als een opluchting kan voelen als het beestje een naam krijgt... maar klamp je er niet teveel aan vast.

Wat je nu aanhaalt heb ik inderdaad ook al uitgebreid met vrienden besproken. Ik merk dat veel mensen zeggen wat jij zegt. Wat maakt het uit dat je de diagnose krijgt, waarom wil je zo graag in dat hokje.
Simpel gezegd, zodra duidelijk is wat er nu niet goed loopt bij mij kan ik daar heel gericht aan gaan werken. Nu voelt het aan alsof ik in het donker aan het vechten ben, zodra de diagnose er is staat het licht aan.

Ik zal nog steeds moeite hebben met de dingen waar ik nu ook moeite mee heb, mijn persoonlijkheid zal hetzelfde blijven, welke diagnose ik ook krijg, het heeft mij als persoon gevormd. Dat vind ik helemaal niet erg, ik ben er zelfs wel trots op dat mensen me lichtelijk gek noemen. Dat betekent dat ik anders ben, dingen anders zie en benader en daarom onverwachts en scherp uit de hoek kan komen. Ik ben crea en ik maak dingen waar andere niet aan gedacht zouden hebben. Ik ben trots op de persoon die ik nu ben, ik ben echt fucking trots op mezelf. Want ik heb 31 jaar rond gelopen met een afwijking en ik heb mezelf staande weten te houden. Afwijking bedoel ik niet negatief, ik bedoel het alleen om aan te geven dat het niet gemiddeld is. Wat niet gemiddeld is word als afwijkend gezien en dat woord heeft een hele negatieve lading wat erg jammer is.
Maar ik heb mijn eigen copingsmechanismes moeten vinden. Ik ben er nu dus achter gekomen dat ik mezelf dingen aangeleerd heb vanaf mijn 16de waar mensen tegenwoordig een 4jarige studie voor volgen. Wist ik veel dat normale mensen dat niet leren aan zichzelf. Dat dat bij normale mensen vanzelfsprekend is.
Ik heb moeten leren hoe mensen denken, wat je wel en niet kan zeggen, wat tot een ruzie leid en wat tot vrede, wat lichaamstaal betekent en wat het wil zeggen. Ik ben nu redelijk goed in het lezen van mensen. Zeker mensen die ik goed ken, zijn er niet zoveel van want socialy awkward. Voor mijn vriend is er geen zak aan om poker of weerwolven met mij te spelen omdat ik erg makkelijk zie of hij zit te bluffen of niet, de meeste vrienden heb ik ook door. De persoon die ik niet kan lezen, dat is de persoon die ik interessant vind. Want die persoon is afwijkend, en die persoon laat mij zien dat ik deze skill nog niet volledig onder de knie heb, die persoon geeft mij een uitdaging. Tot een half jaar geleden was ik me er wel van bewust dat ik dit mezelf geleerd heb, maar ik heb me nooit gerealiseerd wat een prestatie het eigenlijk is. Tot dit ter sprake kwam bij mijn behandelaar.
Dus ja, ik ben fucking trots op mezelf. Als ik geen afwijking had gehad dan had ik dit nooit geleerd, dan was ik hier nooit zo goed in geweest. Zo zijn er meer dingen waar ik erg goed in ben, omdat ik het heb moeten leren. Niet in de gaten hebben dat ander mensen dat helemaal niet hebben.

Als ik alleen al zoveel heb kunnen betekenen voor mezelf, hoeveel makkelijker moet het straks dan niet ineens gaan als ik een diagnose heb. Zodat ik niet meer hoeft te gokken waar ik aan moet werken maar dat me verteld word waar ik aan moet werken. Dat ik kan zeggen als iets slecht gaat, vergeef me ik heb even last van mijn ...... In plaats van dat ik denk, waarom stel ik me nu zo aan.
Ik ben nogal van de voorbeelden dus ik ga er hier ook weer een neergooien.
Zie het als een bouwpakket zonder handleiding. Ik zet hem in elkaar maar ik doe er langer over en ik raak sneller gefrustreerd omdat het moeilijk is, het kost me iedere keer weer veel energie. Vervolgens krijg ik diagnose x. Het volgende bouwpakket wat ik krijg, daar zit gewoon een handleiding bij!!!!!!

Ik heb een goal voor mezelf gezet, ik zeg dit niet om zielig gevonden te worden ofzo, maar ik wil graag een half jaar doorkomen zonder ook maar 1 keer gedacht te hebben aan automutilatie. Voor veel mensen is het vanzelfsprekend dat je daar niet aan doet, ik wil dat gevoel ook hebben.

Ik hoop inderdaad heel erg, als ik mezelf met andere vergelijk lijkt het voor hun zoveel makkelijk te zijn. Ik wil ook weten hoe dat voelt, ik wil dat ook ervaren. Zoals ik me voel kan niet "normaal" zijn. Ik hunker naar iemand die mij kan helpen mijn leven wat makkelijker te maken. Dit kan het toch niet zijn? Dan zouden veel meer mensen bepaalde acties uitvoeren.

Maar ik heb hoop, ik dacht altijd al van mezelf dat ik slimmer ben dan de gemiddelde mens. Dat is nu bewezen, wat mij vertelt dat mijn zelfbeeld realistisch is. Dus dan is het beeld wat ik heb, dat ik niet als andere mensen ben, dat het voor andere zoveel makkelijker lijkt te gaan. Dat er een hele goede kans in zit dat ik dat ook goed beoordeeld heb. Ik denk ook dat ik mezelf daarom toe sta om te geloven dat er wel een diagnose gaat komen. Normaal houd ik alle opties open, nu niet, het maakt me niet uit wat voor diagnose, maar ik ben ervan overtuigd dat er voor mij een antwoord is.


Dank je wel voor je interesse en dat je me je inzicht geeft. Het voelt voor mij erg goed om mij verhaal te kunnen vertellen. Ook om erover te praten, en zo misschien weer tot een nieuw inzicht te kunnen komen. Soms heb je van die dagen dat je er meer mee bezig bent en het opschrijven voelt dan erg fijn aan.

Een laatste ding, zodra ik een diagnose heb wil ik me direct aanmelden bij een praatgroep. Ik heb mensen om me heen nodig die me dan eindelijk eens begrijpen, waar ik bij kan huilen en dat ze niet vinden dat ik me aanstel maar zelf misschien nog wel vollopen omdat ze de pijn en het gevoel herkennen en erkennen.

Ik merk dat veel mensen zeggen wat jij zegt. Wat maakt het uit dat je de diagnose krijgt, waarom wil je zo graag in dat hokje.

Ik zeg niet perse dat het volledig niet uitmaakt om wel/geen diagnose te krijgen, want ik kan me wel voorstellen dat er puzzelstukjes in elkaar vallen en zeker ook dat het je handvatten geeft om aan jezelf te werken. Ik ben zelf alleen van mening dat men niet téveel zou moeten denken in wel/geen stoornis, want zo zwart wit is het in werkelijkheid vaak niet. Als je niet onder de noemer 'stoornis' valt betekent dat niet dat je problemen minder serieus zijn. En als je er wél onder valt betekent dat niet automatisch dat je een gestoord geval bent. Ik ben een paar jaar geleden afgestudeerd als psycholoog (niet werkend in de praktijk), dus het belang van diagnosticeren is mij duidelijk, maar ik stoorde mij tijdens mijn studie regelmatig aan dat 'wel/niet denken'. Het is bijna eng hoeveel psychologiestudenten zichzelf gaan verdenken van bepaalde diagnoses als ze er maar genoeg over lezen. Terwijl een stoornis hebben niet het klakkeloos afvinken van hokjes is. Persoonlijk geloof ik meer in - bijvoorbeeld - een individueel diagnosetraject, een persoonlijke aanpak, dan in gestandaardiseerde diagnoses uit de DSM, maar goed, deze discussie reikt te ver voor op een drugsforum. mile:

Ik ben overigens geneigd om een beetje op dezelfde manier te denken over IQ-testen: tuurlijk kan het wat zeggen, maar IQ zegt ook bij lang niet álles over je intelligentie. Intelligentie is veel breder dan alleen IQ. Pas gewoon een beetje op dat je je er niet teveel aan gaat ophangen. Uiteindelijk ben je een persoon, geen diagnose, geen IQ-score. Dat wilde ik maar duidelijk maken.

Ik wil je verder helemaal niet ontmoedigen hoor, vind het juist sterk van je dat je deze hulp hebt gezocht, en ik hoop dat jouw uiteindelijke diagnose (als die er komt) je de zelfinzichten zal verschaffen die je nodig hebt om op de - voor jou - juiste manier verder te gaan. Het doel wat je voor ogen hebt lijkt me mooi, en een praatgroep is nooit een slecht idee. Keep us posted!

Zweibeiner zei:

Ik heb het even wat meer gebruikt dan wijs

Klik om te vergroten...

Het sluipt erin he, had je ooit verwacht toen je nog nooit speed had gebruikt dat je hier naar toe zou gaan? Ik denk het niet. Ben in ieder geval blij dat het je ogen ook weer heeft geopend. Kan me er totaal in vinden. De highs worden minder en de katers worden bruter. De lol gaat er dan steeds meer af naar mijn mening als je al op wekelijks gebruik zit.

Ik was op ontdekkingstocht gegaan naar de illegale drugs. Mede omdat het leven wat saai is en ik graag een andere kant van het leven wilde zien onder invloed van drugs.
Dus op zich had ik wel verwacht speed te gaan proberen, ik had alleen geen idee wat voor werking het op me zou hebben. Ik had natuurlijk internet afgezocht maar ik had echt het idee dat het bij mij anders werkte. Op een positieve manier, zeer positief en dat had ik zeker niet verwacht.
Misschien dat ik straks zelf kan zeggen dat speed mijn leven gered heeft. Dat het ervoor gezorgd heeft dat ik een diagnose ga krijgen. Dat betekent echt de wereld voor me.

(xtc gebruik ik niet meer trouwens, ik blow iedere dag en iedere week ong. 0.075 gram speed rond de 62% getest. Dus als het lichter is wat meer, is het puurder dan wat minder, gewoon om even een idee te geven van mijn gebruik)
(ket, lcd, 2cb en andere die ik geprobeert heb gebruik ik ook zo goed als niet meer) (oxazepam af en toe als het nodig is)

De 3 weken heb ik helaas niet volgehouden, het is weer 1x per week geworden. Ik schrijf dat hier graag neer om zo mezelf niet voor te liegen over het gebruik en zodat ik er bewust van ben. Schroom je vooral niet om me voor idioot uit te maken, ik verdien het ook wel.
Laatste afspraak is geweest vandaag, over max 3 weken weet ik de uitslag. Helaas kon mijn moeder zich weinig herinneren uit mijn kindertijd (ze is zelf een paar jaar overspannen geweest, gescheiden en we zijn in 1 jaar tijd 6x verhuist, dus niet heel gek dat haar aandacht niet bij mij was). Ik heb wel een beetje angst dat het de diagnose kan beinvloeden, omdat die mede gesteld word uit je gedrag uit je kindertijd. Plus het wantrouwen dat ik sowieso al heb richting de psychiatrie.
Nog 3 weken uitzitten. Ik kan niet wachten tot het zo ver is en tegelijk ben ik ook bang voor de uitkomst.

Misschien een beetje vroeg om te zeggen maar aangezien ik dit topic ook half aan het gebruiken als dagboek vind ik dit wel een mooie plek om even wat op te schrijven.
12 januari gaat de hoofdpsychiater zijn oordeel vellen over de testen, van mijn behandelaar heb ik al wat te horen gekregen.
Waarschijnlijk zal ik niet de diagnose adhd gaan krijgen om de volgende 2 hoofdredenen. Mijn moeder wist weinig meer uit mijn kindertijd en de diagnose moet gesteld worden op onder andere de kindertijd, dus het gebrek aan die info maakt het moeilijk om de diagnose te stellen. Ook ben ik op sommige vlakken te slim haha. Ondanks dat ik zo'n 30 iq punten verschil heb in mijn sterkste en zwakste kanten, waarvan taal mijn zwakste is. Is taal niet zwak genoeg voor adhd, ik zou daar nog lager moeten hebben scoren. Ook was er een andere test die adhd'ers niet kunnen of veel moeite mee hebben. Die test blonk ik in uit, tot nu toe heb ik die test beter gedaan dan andere die me voor gingen bij mijn behandelaar.
Wel heb ik ook meerdere punten die heel duidelijk in de richting van adhd wijzen, maar het gebrek aan info uit mijn kindertijd en het feit dat ik te slim ben op sommige vlakken haalt dat weer een beetje onderuit. Er zijn signalen die ja schreeuwen maar ook die nee schreeuwen en dat maakt het moeilijk.

Ik hoopte zelf uiteraard op een andere uitkomst want ik wil zo graag antwoorden hebben. Ik merk dat ik nu een beetje in de ontkenning zit en mijn behandelaar niet wil geloven. Gedachtes als: Ik ken mezelf al 31 jaar en jij hebt me 20 uur gezien, waarom denk je dat je me beter kan inschatten dan mezelf. Oke, mijn taal is te hoog maar vergeleken met mijn hoogste score is mijn taal wel laag, staat dat niet in verhouding met elkaar? Prima, je geeft de diagnse en de hulp niet, ik kan mezelf wel helpen met medicijnen, die zijn makkelijk aan te komen. Ik kwam niet om de diagnose te krijgen maar om gelooft te worden en gericht hulp te krijgen. Wat nu als ik wel adhd heb maar niet alles kan afvinken, dan loop ik zonder diagnse rond en dan zou ik me veel beter kunnen voelen met behandeling maar ik krijg het niet. Dan ben ik gedoemd me altijd zo te voelen en terwijl ik misschien wel degelijk adhd heb. Die gedachte maakt me kwaad.
Nu ik eenmaal begonnen ben met mezelf te laten testen moet ik verder gaan, de volgende stap zal testen op autisme gaan worden. Ik moet heel hard mijn best doen om dat ook te gaan doen. Momenteel ben ik boos en teleurgesteld want ik heb weinig vertrouwen dat daar wel iets uit komt. Want ik voel zelf het beste wat er aan de hand is. Wat nu als ik allerlei tests gedaan heb maar er komt niks uit? Dan ben ik gedoemd op deze gevoelens. Ik wil geen hoop krijgen die steeds onderuit geschopt word, ik weet niet hoeveel hoop ik kan hebben. Of niet zozeer hoop, maar teleurstelling. Als er niks uitkomt dan ben stel ik me wel aan, ben ik wel al die dingen, werk ik niet hard genoeg. Hoop is mooi maar ook heel gevaarlijk, ik ben kwetsbaar op dit vlak en normaal zorg ik ervoor dat ik niet kwetsbaar ben, want dan kan ik ook geen pijn krijgen.
Ik heb duidelijk tijd nodig om hierover na te denken en met zekerheid te weten wat ik hiervan vind. Met verstand weet ik prima hoe mijn gedachtes moeten zijn, mijn gevoel springt alleen steeds op en neer.

Speed gebruik is nu 1x per week of 1x per 2 weken. Iets minder maar het blijft een gevaarlijke drug.

De diagnose die je krijgt verandert jou zelf niet. Het is slechts een diagnose. Het zal je ongetwijfeld helpen op bepaalde gebieden, maar voor de rest doet het niet zoveel. Maar ik snap je frustratie goed. Heb je het gevoel niet serieus genomen te worden, ga dan voor een second opinion bij een andere arts.

Zweibeiner zei:

Gedachtes als: Ik ken mezelf al 31 jaar en jij hebt me 20 uur gezien, waarom denk je dat je me beter kan inschatten dan mezelf.

Klik om te vergroten...

Je kent jezelf het beste natuurlijk, daar zal niemand tegenin gaan. De dokter probeert alleen een diagnose te stellen/laten stellen met de informatie die hij krijgt. Als je jezelf ergens absoluut niet in herkent hoef je dit ook niet zomaar te accepteren.

Zweibeiner zei:

Speed gebruik is nu 1x per week of 1x per 2 weken. Iets minder maar het blijft een gevaarlijke drug.

Klik om te vergroten...

Ikzelf als ADD'er en autist herken de aantrekkingskracht van speed maar ik wil je ervoor waarschuwen omdat ik zelf heb ondervonden hoe verslavend dit spul kan zijn. Pas hier dus mee op. Zie de speed zeker niet als middel om je bijvoorbeeld "normaal" te voelen want dan is de lol snel voorbij.

Maar waarom wil je zo graag een diagnose hebben? Zoals BasvanHoven ook al zegt, de diagnose veranderd niet wie jij bent. Jij bent gewoon uniek, met jouw persoonlijke unieke issues. Die zul je moeten accepteren of aan gaan werken, daar heb je toch geen diagnose voor nodig.

Die vraag is me al vaak gesteld en ik lijk het niet voor elkaar te kunnen krijgen om het zo uit te leggen dat de ander het echt begrijpt. Voor mij is het niet zo zwart wit dat ik blijf wie ik ben en that's it. Tuurlijk blijf ik wie ik ben, ik zou dat nooit willen opgeven. Ik heb liever geen diagnose dan wel een waardoor ik verander. Ik heb een aantal hele leuke eigenschappen, ik ben creatief, ik kan alles maken uit niks. Ik begin aan dingen en ben niet bang om op mijn bek te gaan. Ik heb mijn velgen gerepareerd en gespoten, ik heb boven in huis voor 50 euro 2 kamers opnieuw gedaan. Beide een laminaat vloer, kozijnen, muren en deuren geschilderd. Ik ben vindingrijk, wie krijgt het voor elkaar om voor 50 euro 2 kamers volledig opnieuw te doen? Door de problemen ben ik geworden wie ik nu ben. Zonder die problemen zou ik waarschijnlijk lang niet zo filosofisch zijn, veel minder verstand hebben van de menselijke psyche etc.

Maar ik loop al wel 31 jaar rond met emotionele pijn. Het is niet iedere dag even erg maar het gaat ook nooit weg. Op mijn 6de zat ik bij mijn eerste psycholoog en op mijn 23ste heb ik de laatste gezien. Ik heb allerlei pillen gehad en niks hielp. Wat er tegen me werd gezegd: Je bent gewoon een sip meisje.
Ik weet hoe verrot de volgende zin gaat klinken maar soms denk ik..... soms denk ik dat ik liever had gehad dat ik als kind verkracht was of iets traumatisch. Puur omdat ik dan een gerichte behandeling voor mijn problemen zou kunnen krijgen. Dan zou de pijn misschien een stuk zachter worden. Maar ik heb emotionele pijn waarvan niemand weet waar het vandaan komt. Ik wil antwoorden, ik wil hulp die daadwerkelijk ook helpt. Automutilatie is een tijd erg goed geweest maar sinds een jaar is dat ook weer een stuk moeilijker geworden. Ik wil een half jaar doorkomen zonder de gedachte dat ik mezelf pijn wil doen. Ik wil een jaar doorkomen waarin ik niet de gedachte aan zelfmoord heb.
Waarom terroriseert mijn hoofd mij zo? Hoe kunnen die gevoelens weggaan als ze niet weten wat ik heb, en dus niet weten hoe ze me moeten helpen. Het is niet fijn om het idee te hebben dat je omgeving denkt dat je je aanstelt en de dingen zegt om aandacht, om zielig gevonden te worden. I am not the boy that cried wolf. Maar misschien ook weer wel want ze kunnen niks vinden. Dan blijft dat als enige optie over.
Een diagnose is belangrijk voor mij omdat ik simpelweg geholpen wil worden. Ik wil gewoon hulp. Help me.

Zweibeiner zei:

Een diagnose is belangrijk voor mij omdat ik simpelweg geholpen wil worden. Ik wil gewoon hulp. Help me.

Klik om te vergroten...

Ik wilde ook niet impliceren dat je je aan zou stellen of iets dergelijks. Maar volgens mij verwacht je teveel van een diagnose, de diagnose veranderd niets aan jou als persoon en de diagnose zal je ook niet direct van je problemen afhelpen. Met of zonder diagnose is ieder persoon uiteindelijk uniek en heeft ieder persoon in zekere zin ook een unieke behandeling nodig denk ik.

De oplossing ligt uiteindelijk ook nooit in een diagnose, die kan hooguit enkel helpen met iets meer richting voor de juiste oplossing.

Dat begrijp ik dat je dat niet wilde zeggen
Ik wilde mijn verhaal alleen zo compleet mogelijk vertellen waarom een diagnose belangrijk is voor me.

Misschien hang ik er wel te veel waarde en misschien niet. Dat is een vraag die ik pas kan beantwoorden op het moment dat het zo ver is. Wat adhd betreft weet ik dat de diagnose weinig verschil uit gaat maken. Op het gebied van emoties zal niet veel veranderen, pillen helpen daar niet voor. De emoties is voor mij wel het belangrijkste, de rest kan ik wel. Kwa emoties gaan ze je leren hoe met social situaties om te gaan, aangezien ik dat zelf al gedaan heb zal ik daar ook niet zoveel uit kunnen halen als ik zou willen. Ik zou een coach krijgen die ik kan bellen voor advies. Dat zal het grootste verschil zijn.
Feitelijk gezien, ik wou dat je ik je mijn emoties kon laten voelen. Dan zou je instant begrijpen waarom. Ondanks dat een diagnose geen wonderen gaat doen, of misschien zelfs vrij weinig. Ik ben me daar bewust van.

Als jij zou weten dat je al je hele leven iets mankeert, laten we zeggen een pijn in je knie. Niemand weet waarom, p[ijnstillers helpen niet, mensen vinde je een aansteller. Maakt het dan niet een groot verschil voor je om dan uiteindelijk te weten wat de oorzaak van die pijn is, ondanks dat ze hem maar voor 10% weg kunnen nemen.
Weet je hoe het is om je erg beroerd te voelen en dat mensen je niet geloven? Dat is pijn op pijn op pijn.
Ik zou heel graag de woorden willen vinden om het je duidelijk te maken, om het je te laten begrijpen.

Dit is eigenlijk ook gelijk een mooi voorbeeld. IK kan niet overbrengen aan mensen hoe ik me voel en ze bagatelliseren het voor mij gevoel. Ik weet dat je dat niet doet, maar begrijp je dat het zo wel kan overkomen.

Ik vertel hoe belangrijk het antwoord voor me is en alleen in dit topic heb ik me al meerdere keren moeten uitleggen. Want zoals jullie zeggen, het verandert toch niks? Je bent toch nog steeds wie je bent?
Als het mijn waarheid is dat ik me daar zo onder voel en ik denk dat die diagnose me wel degelijk kan helpen. Waarom neem je dan niet mijn waarheid aan maar probeer je die van jouw op te dringen aan mij? Waarom kun je niet mee gaan in wat ik zeg? Geloof in mijn waarheid en zoals ik het ervaar. Ik ben degene die het ervaart, jij bent maar een toeschouwer.

Het staat hier wat lullig, wederom ik weet dat je het niet zo bedoelt en een dikke knuffel!