Re: Wat was jou ziekste/engste/raarste Visual
Ik ben een beetje lui dus ik pluk men rare harde visuals even uit de trip reports waar ze in staan. Ik kopier gewoon ff de hele stukjes met vette visuals en dan doe ik vet gedrukt wat het raarste er uit was.
Op zo'n 100 ug LSD:
Bij gebrek aan beter vermaakt besloten we maar naar het grind te kijken en.. wow!
Het grind bestond uit gezichten, met handen erop, en een soort skeletachtige bomen, en alles bewoog in het ritme van de patronen, de patronen veranderde ook steeds, dan waren ze weer helemaal abstract, in prachtige kleuren over de grond aan het trekken, die de hele tijd bewogen, van vorm veranderde, heel fractal achtig. Als ik weer wat dichterbij keek werden het weer gezichten, vervolgens handen. Op dat punt vroeg ik wat V er in zag, zij vond het huisjes. Op dat moment werden de gezichten half gezicht half huis, wat er natuurlijk een beetje vreemd uit zag. Al beschrijvend keek ik verder. Sommige dingen waren zo appart dat ik de worden er niet voor kon vinden. Zoals achterover biddende pest lijdende christenen in grote circels die zichs teeds achterover lieten vallen en daarop dicht tot botten er daarna stof vergingen. Een moment water waren het allemaal katten die steeds hun op een andere kant op draaide, en al hun ogen vormden samen ook weer hele interessante patronen.
Op zo'n 150 ug LSD:
Ik keek naar een ander persoon die meer in het licht stond en na een tijdje te kijken was de persoon ineens doorzichtig, er zat alleen een zwart randje omheen, verder zag ik de achtergrond op de persoon geprojecteerd. Als de persoon liep zag ik dat niet, gewoon 2 secconde later de outline op een andere plaats. Ook deze persoon zag ik toen geheel verdwijnen.
Wat ik toen zag was beeldschoon, en erg los van de wereld. Als punt om te staren koos ik bladeren tegen een langzaam lichter wordende ochtend lucht. Als ik niet knipperde stroomden de patronen verder in afstand, en vielen alle detailkleuren weg tot alleen wit, zwart en vaalgroen over waren. Die patronen draaiden door elkaar en op een gegeven moment zag ik de hele wereld niet meer, alleen die patronen, en ze waren geen patronen meer maar pure wiskundig volledige kloppende fractals, van het soort dat je met ultrafractal 3 zou kunnen maken, die waren wit en bewogen en stroomden en draaiden verder in. Toen begon het zwart ineens te groeien, het stroomde in de fractals en er zat ineens een enorm zwart stuk in. Toen ik knipperde zag ik dat er gewoon rook van het vuur voor de bladeren hing en het vuur rookte ineens enorm! Tijdens dat te zien zei ik haast non stop: woow.. wow.. wooow.. WOW! wooww!... wooww.. WOW! en dat ging een tijdje door, uitleggen lukte natuurlijk voor geen meter.
Ik keek naar de wolken, die waren erg druk aan het bewegen, de hele lucht over, in patronen, naar half concrete vormen naar patronen. Langsaam sloop er een goud kleur in en de patronen verminderden steeds, en kwamen dan weer terug, tot ik even mijn ogen openhield, toen zag ik langzaam de hele wolken goud worden tot ze verdwenen en ik heel even naar een perfect blauwe lucht keek, tot ik knipperde en ze natuurlijk weer terug waren.
120 ug LSD en lachgas:
De hele kamer zoemde goud licht uit, mijn spiegel was blauw met rood en volledig weggezakt en de kast zweefde nu door de ruimte. Het had sterk iets weg van een zon overgoten woestijn. Overal tussen door kwamen weer de egypisch aandoende mensen en patronen en mijn kast nam het nog een stapje verder en wisselde van onder naar boven als pyramide.
(en dezelfde 120 ug zonder lachgas)
De lucht was vaal rood met oranje en de bomen veranderden van de patroon tot fractal tot patronen, verschoven, groeiden uit, in, allemaal bizar realitisch, het was echt prachtig. Lichtgevende patronen gleden over de grond. In in de muren van de overkant zag ik menselijke silhouetten die als ik goed keek en een paar keer snel knipperde bleken te bestaan uit een mengeling van bomen en muren, er waren dus geen mensen. Ik zag ze echter wel door de bomen lopen en er vormden steeds weer gezichten.
Dit was echt ontzettend mooi. We gingen even op een muurtje zitten. Daar stond een prullenbak waarvan ik de kleur echt niet kon zien. Het werd het centrum van de visuals. Ik zag er vaak vreemde concrete bizarre afbeeldingen in, zoals bijvoorbeeld van twee gezichten die daarna de hele straat over gingen in een soort fractal verhouding.
