#1
Ik weet niet of dat altijd beter is 🤣 Voor mij werkt dat sowieso niet. Omdat ik graag dingen op mijn eigen manier doe. 😇Altijd beter en wijzer om wél te luisteren naar anderen met recht van spreken (ervaringsdeskundigen vooral).
Mijn beginnende verslaving
178 antwoorden
70 weergaven
18-5-2026
#2
Ik weet niet of dat altijd beter is 🤣 Voor mij werkt dat sowieso niet. Omdat ik graag dingen op mijn eigen manier doe. 😇
#3
Hier ook zo één. Mezelf jarenlang voor de gek houden. 5 gram coke in een weekend wegwerken en dan denken "ja, ik heb eigenlijk wel een probleem" en het dan volgend weekend zoetjes over doen, en jarenlang geheim houden voor iedereen. Tering man. Had ik maar geluisterd en was ik er maar nooit aan begonnen. Maar ik kan niet meer terug, en wil dat eigenlijk ook niet want m'n herstel heeft me zo veel gebracht. Dus soms is de harde route de enige, zeker als je zo eigenwijs bent als ik was 😅. Woei!Maar eigenlijk zie je hier talloze voorbeelden van, alleen al op DF:
Mensen denken: Ik kan nog wel even doorgaan zo, het valt wel mee. Absoluut niet denigrerend bedoeld, want ik ken het en heb het zelf ook gedaan met meerdere dingen, maar dat is the fool's path. En ja, je zult ook zo (uiteindelijk) wijs worden, maar op de harde manier, mogelijk jezelf (en anderen) kwetsend en mogelijk zelfs in gevaar brengend. En hopelijk wordt je dan dus wijs, vóórdat er iets gebeurt.
Altijd beter en wijzer om wél te luisteren naar anderen met recht van spreken (ervaringsdeskundigen vooral).
En zo niet, dan ga je het sowieso een keer leren, the hard way.
#4
Jullie drukken mij allemaal met mn "Neusje" op de feiten. En dat doet pijn. Pijn om te beseffen dat ik echt een probleem begin te ontwikkelen. De stap om naar de huisarts te gaan vind ik zó ontzettend groot. Een beetje schaamte en ik ben ook altijd al iemand geweest die niet snel naar de huisarts gaat. Maar ik begin mij er zeer zeker bewust van te worden dat dat het beste is voor mij. Iets in mij zegt dat ik het zelf kan (ik ben ook vrij eigenwijs), al weet ik dat dat ontzettend moeilijk gaat worden. Ik ben nu serieus aan het overwegen om één dezer dagen mijn huisarts te bellen. Maar ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet zeggen...
#5
Yup...Hier ook zo één. Mezelf jarenlang voor de gek houden. 5 gram coke in een weekend wegwerken en dan denken "ja, ik heb eigenlijk wel een probleem" en het dan volgend weekend zoetjes over doen, en jarenlang geheim houden voor iedereen. Tering man. Had ik maar geluisterd en was ik er maar nooit aan begonnen. Maar ik kan niet meer terug, en wil dat eigenlijk ook niet want m'n herstel heeft me zo veel gebracht. Dus soms is de harde route de enige, zeker als je zo eigenwijs bent als ik was 😅. Woei!
Er zijn mij eerder ook wel dingen verteld, maar ik was gewoon niet op die "plek" om het te horen. En hindsight is altijd 20/20.
Ik heb mijn vingers wel gebrand op zo'n manier dat ik nu meer open sta voor advies wat betreft verschillende dingen. Maar ik begrijp dus erg goed waarom mensen vaak koppig denken "ik weet wel wat ik doe", want die koppigheid zit ook erg in mezelf.
#6
Als ik het zo hoor sta je al best open voor andere standpunten.Jullie drukken mij allemaal met mn "Neusje" op de feiten. En dat doet pijn. Pijn om te beseffen dat ik echt een probleem begin te ontwikkelen. De stap om naar de huisarts te gaan vind ik zó ontzettend groot. Een beetje schaamte en ik ben ook altijd al iemand geweest die niet snel naar de huisarts gaat. Maar ik begin mij er zeer zeker bewust van te worden dat dat het beste is voor mij. Iets in mij zegt dat ik het zelf kan (ik ben ook vrij eigenwijs), al weet ik dat dat ontzettend moeilijk gaat worden. Ik ben nu serieus aan het overwegen om één dezer dagen mijn huisarts te bellen. Maar ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet zeggen...
En ja, het is wel een moeilijk iets om dingen aan jezelf toe te geven (altijd makkelijker om ze bij anderen te zien/aan te wijzen).
Wat betreft het huisarts gedeelte: daar zou ik me écht geen zorgen om maken. Die is ervoor om naar jou te luisteren en heeft al zoveel dergelijke dingen gehoord joh. Ik begrijp het schaamte gedeelte ook wel weer. Ik heb met een fysieke kwaal 10+ jaar rondgelopen uit schaamte om er met mijn huisarts over te praten... Dat is ook iets dat kan groeien, zolang je het niet doet. Maar als je er dan even bij stilstaat, zul je zien dat het eigenlijk best irrationeel is om je over bepaalde dingen te schamen. We zijn mensen, we hebben fysieke én geestelijke kwalen. Vrijwel iedereen zal eens met iets dergelijks zitten. Dat wetende maakt het misschien makkelijker om gewoon een afspraak te maken.
En ook wat mij de laatste jaren helpt met dergelijke dingen: verstand gewoon uit en beginnen te bellen. Just do it, go with the flow. Dan gaan dingen lopen en zie je dat 90% van al het moeilijke ervan door je hoofd bedacht is.
Succes
#7
Verslaving is een ziekte. Niets om je voor te schamen. Heb ik jarenlang wel gedaan. Had ik alleen maar last van.Jullie drukken mij allemaal met mn "Neusje" op de feiten. En dat doet pijn. Pijn om te beseffen dat ik echt een probleem begin te ontwikkelen. De stap om naar de huisarts te gaan vind ik zó ontzettend groot. Een beetje schaamte en ik ben ook altijd al iemand geweest die niet snel naar de huisarts gaat. Maar ik begin mij er zeer zeker bewust van te worden dat dat het beste is voor mij. Iets in mij zegt dat ik het zelf kan (ik ben ook vrij eigenwijs), al weet ik dat dat ontzettend moeilijk gaat worden. Ik ben nu serieus aan het overwegen om één dezer dagen mijn huisarts te bellen. Maar ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet zeggen...
Vertel je huisarts hoe het echt zit, dan kan hij/zij je het beste op weg helpen. Is moeilijk maar dat kun jij 👍.
#8
Ik meen dit oprecht:Jullie drukken mij allemaal met mn "Neusje" op de feiten. En dat doet pijn. Pijn om te beseffen dat ik echt een probleem begin te ontwikkelen. De stap om naar de huisarts te gaan vind ik zó ontzettend groot. Een beetje schaamte en ik ben ook altijd al iemand geweest die niet snel naar de huisarts gaat. Maar ik begin mij er zeer zeker bewust van te worden dat dat het beste is voor mij. Iets in mij zegt dat ik het zelf kan (ik ben ook vrij eigenwijs), al weet ik dat dat ontzettend moeilijk gaat worden. Ik ben nu serieus aan het overwegen om één dezer dagen mijn huisarts te bellen. Maar ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet zeggen...
Ik ben echt blij dat je dit post en dus wel openstaat voor hulp. We zien het hier zo vaak misgaan namelijk.
Bel je ha en zeg dat je problemen hebt met middelengebruik. Je mag dan waarschijnlijk langs komen en dan kun je het eea uitleggen. Je huisarts zal je dan doorverwijzing naar een geschikte ggz behandelaar en in de tussentijd kan je hopelijk terecht bij de praktijk ondersteuner.
Stay strong mate 💪
#9
Nu juist wel hulp zoeken en niet afwachten totdat het weer mis gaat en achteraf denkt. Had ik toch maar …..Wat dat gisteren nou was weet ik niet. Vandaag, vanaf dat ik wakker ben denk ik er weer heel anders over dan gisteren. Nu heb ik totaal geen behoefte om maandag na het werk te snuiven. Daarom voelt de "need" om nu al hulp te zoeken ook niet zo groot.
En je houdt jezelf natuurlijk een beetje voor de gek. Iets wat wij allemaal hebben gedaan natuurlijk. De boel bagatelliseren en als het mis gaat weer goedpraten waarom het mis ging. Gaat het een poosje goed dan is het, zie je wel ik ken wel zonder. En voor je het weet verval je weer in je oude patroon.
Dat je überhaupt denkt aan snuiven na een werkdag is al een red flag als je het mij vraagt. 🙂
#10
Je zelfreflectie getuigt van klasse! Je hoeft richting je huisarts ook niet per sé een negatief gedreven verhaal te presenteren. Je kunt het bijvoorbeeld ook omdraaien: je wilt verandering, op een andere manier om gaan met je spanningsregulatie, je lifestyle verbeteren, gezonde copingsmechanismes inbouwen en bij dat alles wil je professionele hulp. Simpelweg omdat je ervaart dat je je zelf nu in de weg zit en dat jij vindt dat het niet langer zo kan. En ja, het is dan ook goed om wellicht je middelen / pornbinge gebruik te benoemen. Je huisarts kun je vragen om wat voor type GGZ hulp dan het best passend is.Jullie drukken mij allemaal met mn "Neusje" op de feiten. En dat doet pijn. Pijn om te beseffen dat ik echt een probleem begin te ontwikkelen. De stap om naar de huisarts te gaan vind ik zó ontzettend groot. Een beetje schaamte en ik ben ook altijd al iemand geweest die niet snel naar de huisarts gaat. Maar ik begin mij er zeer zeker bewust van te worden dat dat het beste is voor mij. Iets in mij zegt dat ik het zelf kan (ik ben ook vrij eigenwijs), al weet ik dat dat ontzettend moeilijk gaat worden. Ik ben nu serieus aan het overwegen om één dezer dagen mijn huisarts te bellen. Maar ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet zeggen...
#11
Jouw situatie lijkt erg op de mijne. Uiteindelijk gebruikte ik ook alleen nog maar in mijn eentje met porno. De details zal ik je besparen.. Mijn dieptepunt heeft een halfjaar geduurd. Toen besefte ik wel dat ik hulp nodig had en alleen stoppen me als maar niet lukte. Die hulp heb ik gevonden in NA meetings en het 12 stappen programma. Ben nu een tijdje clean en nog geen terugval gehad. Het gaat met ups en downs. Mijn gedachten zijn mijn grootste vijand.
Als het je niet lukt om te stoppen, zoek hulp! Ik heb hier echt te lang mee gewacht, omdat ik alsmaar dacht dat ik er zelf wel vanaf kon komen. Dit was niet zo.
Als het je niet lukt om te stoppen, zoek hulp! Ik heb hier echt te lang mee gewacht, omdat ik alsmaar dacht dat ik er zelf wel vanaf kon komen. Dit was niet zo.
#12
Ja, soms denk ik dat ik mijn rock-bottom destijds lang en breed heb bereikt, maar daar alsnog overheen ben weten te gaan..Haha een ons! Tering 😅
Had ik dat gedaan dan leefde ik niet meer.
#13
Zeker heftig verhaal heb je. Zat er vaak veel tijd tussen bij jou met bijnemen omdat je zo veel in een keer nam. Ik was meer van elke 10-15 min een puntje erin. Juist om niet een te grote klapper als binnenkomer krijgen.Dat half jaar was gewoon continue doorsnuiven en slikken. Met 3-MMC zijn dat al snel megalijnen van 0,3 gram of bommetjes van 0,5 gram per keer. Ik leefde in een constante roes en sliep nog best aardig door gewenning en grote hoeveelheden benzo’s. Gevoelsmatig was ik nog best in orde in die tijd. Maar in feite was ik natuurlijk gewoon een wandelend lijk..
#14
Uiteindelijk is nuchter zijn nog lekkerder 😉de rush die dat gaf was echt te mind blowing
#15
Die klappers, daar deed ik het juist voor. De rush die 3-MMC geeft en de mogelijkheid om die zo vaak te herhalen (waar andere drugs stoppen met werken), maakte 3-MMC voor mij zo verslavend.Zeker heftig verhaal heb je. Zat er vaak veel tijd tussen bij jou met bijnemen omdat je zo veel in een keer nam. Ik was meer van elke 10-15 min een puntje erin. Juist om niet een te grote klapper als binnenkomer krijgen.
#16
Nuchterheid geeft een voldoening die dieper is, beter op een heel andere manier: lange termijn levensvreugde, trots op wat bereikt is, toekomstperspectief. Inderdaad veel beter dan elke drugsrush, maar lekkerder zou ik persoonlijk niet zeggen. Ik voel me nuchter niet lekkerder dan op de piek van mdma bijvoorbeeld. Kan ook niet. What comes up, must go down.Uiteindelijk is nuchter zijn nog lekkerder 😉
#17
Herstel heeft me gebracht wat de drugs hadden beloofd.Uiteindelijk is nuchter zijn nog lekkerder 😉
#18
De laatste keer dat ik drugs heb gebruikt, had ik in de comedown flink last van hartkloppingen, druk op de borst en kortademigheid. De dagen erna had ik, op de hartkloppingen na hier nog steeds een beetje last van. Dit werd steeds minder dus ik dacht: "Dit komt wel goed."
Gisteren op het werk had ik dit opeens heel heftig: druk op de borst, kortademig, zwart voor mijn ogen en viel ik bijna flauw. Dit was even goed schrikken. Eerste hulp van het ziekenhuis gebeld en verteld wat er was gebeurd. Ook dat dit begonnen is sinds de laatste keer drugsgebruik, en dat ik in die weken daarvoor ook vaak gebruikt heb. Ik mocht langskomen bij de huisartsenpost van het ziekenhuis. Alles even laten nakijken en het was gewoon allemaal in orde.
Wat blijkt nou? Ik heb mijzelf sinds de laatste keer drugsgebruik een verkeerde ademhaling aangeleerd. Ik adem te veel en te diep, waardoor ik te veel zuurstof in mijn lichaam heb wat voor klachten kan zorgen. Op de momenten dat ik daarvan in paniek raakte, ging ik nog sneller en dieper ademen: hyperventilatie. Dat verergert alles nog eens, wat dus de verklaring is voor dit alles.
Sinds het bezoekje aan de ha post heb ik geen druk op mijn borst meer gehad. Wel soms nog een steek/lichte pijn, maar nu ik weet dat het niets ernstigs is raak ik er niet meer van in paniek. Een hele geruststelling.
Wel raadde mevrouw mij aan ademhalingsoefeningen te doen, zodat ik weer op de juiste manier ga ademhalen.
Belangrijkste les van dit alles? Geen snuif meer voor mij! 💪
Gisteren op het werk had ik dit opeens heel heftig: druk op de borst, kortademig, zwart voor mijn ogen en viel ik bijna flauw. Dit was even goed schrikken. Eerste hulp van het ziekenhuis gebeld en verteld wat er was gebeurd. Ook dat dit begonnen is sinds de laatste keer drugsgebruik, en dat ik in die weken daarvoor ook vaak gebruikt heb. Ik mocht langskomen bij de huisartsenpost van het ziekenhuis. Alles even laten nakijken en het was gewoon allemaal in orde.
Wat blijkt nou? Ik heb mijzelf sinds de laatste keer drugsgebruik een verkeerde ademhaling aangeleerd. Ik adem te veel en te diep, waardoor ik te veel zuurstof in mijn lichaam heb wat voor klachten kan zorgen. Op de momenten dat ik daarvan in paniek raakte, ging ik nog sneller en dieper ademen: hyperventilatie. Dat verergert alles nog eens, wat dus de verklaring is voor dit alles.
Sinds het bezoekje aan de ha post heb ik geen druk op mijn borst meer gehad. Wel soms nog een steek/lichte pijn, maar nu ik weet dat het niets ernstigs is raak ik er niet meer van in paniek. Een hele geruststelling.
Wel raadde mevrouw mij aan ademhalingsoefeningen te doen, zodat ik weer op de juiste manier ga ademhalen.
Belangrijkste les van dit alles? Geen snuif meer voor mij! 💪
#19
Dat je niet op je telefoon een rekeningspecificatie kunt gaan bekijken van gebelde nummers om het nummer terug te zoeken.
Ik spreek uit ervaring 😅
Of backups van je Google contacten terugzetten van weken of maanden geleden 😂
Nummer verwijderen in je contacten. Dan de prullenbak legen. Dan het nummer op je whatsapp verwijderen, die blijft daar vaak nog een tijdje hangen. En doe dit ook voor WhatsApp Web als je die op PC gebruikt. Die blijft daar ook vaak nog lang staan.
Learned this the hard way. Stap voor stap....
#20
Herkenbaar. Heb jarenlang chronische hyperventilatie gehad. Op het allerergste voelde ik zulke steken in mijn hart dat ik dacht een hartaanval te hebben. En het had zowat (negatief natuurlijk) effect op alles. Gevoel dat mijn ademhaling helemaal hoog in mijn keel zat en niet dieper wou, duizelig, brainfog, futloos. Vreselijk.De laatste keer dat ik drugs heb gebruikt, had ik in de comedown flink last van hartkloppingen, druk op de borst en kortademigheid. De dagen erna had ik, op de hartkloppingen na hier nog steeds een beetje last van. Dit werd steeds minder dus ik dacht: "Dit komt wel goed."
Gisteren op het werk had ik dit opeens heel heftig: druk op de borst, kortademig, zwart voor mijn ogen en viel ik bijna flauw. Dit was even goed schrikken. Eerste hulp van het ziekenhuis gebeld en verteld wat er was gebeurd. Ook dat dit begonnen is sinds de laatste keer drugsgebruik, en dat ik in die weken daarvoor ook vaak gebruikt heb. Ik mocht langskomen bij de huisartsenpost van het ziekenhuis. Alles even laten nakijken en het was gewoon allemaal in orde.
Wat blijkt nou? Ik heb mijzelf sinds de laatste keer drugsgebruik een verkeerde ademhaling aangeleerd. Ik adem te veel en te diep, waardoor ik te veel zuurstof in mijn lichaam heb wat voor klachten kan zorgen. Op de momenten dat ik daarvan in paniek raakte, ging ik nog sneller en dieper ademen: hyperventilatie. Dat verergert alles nog eens, wat dus de verklaring is voor dit alles.
Sinds het bezoekje aan de ha post heb ik geen druk op mijn borst meer gehad. Wel soms nog een steek/lichte pijn, maar nu ik weet dat het niets ernstigs is raak ik er niet meer van in paniek. Een hele geruststelling.
Wel raadde mevrouw mij aan ademhalingsoefeningen te doen, zodat ik weer op de juiste manier ga ademhalen.
Belangrijkste les van dit alles? Geen snuif meer voor mij! 💪
Ik heb ook therapie met ademhalingsoefeningen gehad maar dat werkte bij mij averechts, want dan ging ik er nog meer op letten: proberen mijn ademhaling te "controleren".
Wat echt werkte en werkt: de ademhaling slechts observeren. Je lichaam weet perfect hoe het het beste ademt, jij moet alleen uit de weg stappen: niet meer proberen de boel te "sturen".
Hoe makkelijk dat gaat hangt af van hoe lang je al verkeerd ademt.