#1
Als ik het zo hoor sta je al best open voor andere standpunten.Jullie drukken mij allemaal met mn "Neusje" op de feiten. En dat doet pijn. Pijn om te beseffen dat ik echt een probleem begin te ontwikkelen. De stap om naar de huisarts te gaan vind ik zó ontzettend groot. Een beetje schaamte en ik ben ook altijd al iemand geweest die niet snel naar de huisarts gaat. Maar ik begin mij er zeer zeker bewust van te worden dat dat het beste is voor mij. Iets in mij zegt dat ik het zelf kan (ik ben ook vrij eigenwijs), al weet ik dat dat ontzettend moeilijk gaat worden. Ik ben nu serieus aan het overwegen om één dezer dagen mijn huisarts te bellen. Maar ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet zeggen...
En ja, het is wel een moeilijk iets om dingen aan jezelf toe te geven (altijd makkelijker om ze bij anderen te zien/aan te wijzen).
Wat betreft het huisarts gedeelte: daar zou ik me écht geen zorgen om maken. Die is ervoor om naar jou te luisteren en heeft al zoveel dergelijke dingen gehoord joh. Ik begrijp het schaamte gedeelte ook wel weer. Ik heb met een fysieke kwaal 10+ jaar rondgelopen uit schaamte om er met mijn huisarts over te praten... Dat is ook iets dat kan groeien, zolang je het niet doet. Maar als je er dan even bij stilstaat, zul je zien dat het eigenlijk best irrationeel is om je over bepaalde dingen te schamen. We zijn mensen, we hebben fysieke én geestelijke kwalen. Vrijwel iedereen zal eens met iets dergelijks zitten. Dat wetende maakt het misschien makkelijker om gewoon een afspraak te maken.
En ook wat mij de laatste jaren helpt met dergelijke dingen: verstand gewoon uit en beginnen te bellen. Just do it, go with the flow. Dan gaan dingen lopen en zie je dat 90% van al het moeilijke ervan door je hoofd bedacht is.
Succes