Zweevteev's landingsproces

First things first: ik heb nog altijd geen drugs gebruikt m.u.v. mijn voorgeschreven medicatie en het roken van sigaretten en het is echt fucking verschrikkelijk.

Mijn psychiater belde me gisteren onverwachts om te vragen of ik de nacht hiervoor geslapen had, wat ik niet had. Het moment dat ik afgelopen zondag wakker werd t/m nu heb ik in totaal tussen de 5,5 uur en 7 uur geslapen. Als ik één nacht niet kan slapen, dan besluit ik om de daaropvolgende ochtend toch mijn (lis)dexamfetamine te slikken, omdat ik anders 1) overdag ga slapen en mijn hele ritme naar de klote gaat en 2) ik me gewoon standaard heel erg depressief en de afgelopen tijd ook standaard suïcidaal als ik mijn dexamfetamine een dag niet neem, dus kan je nagaan hoe ik me voel als ik een nacht niet heb kunnen slapen, ook mijn dexamfetamine niet neem en dan nog mezelf moet forceren om het slapen uit te stellen tot een uur of 22:00, zodat ik weer een gezond slaapritme heb. Dat is niet te doen zonder te automutileren of andere drugs te gaan gebruiken. Het is ook niet door de dexamfetamine dat ik 's nachts niet kan slapen, want na een nacht doorgehaald te hebben slik ik het gewoon om 08:00 en drink ik daarnaast geen koffie o.i.d. Het komt door heel erg veel andere dingen, echt te veel om allemaal op te noemen, maar laten we zeggen dat de combinatie van hypersensitief zijn, getraumatiseerd zijn, een emotiedisregulatie hebben, in de afgelopen paar maanden heel veel stressvolle situaties hebben moeten ondergaan in een korte tijd en recent een gigantische terugval in tramadol-, benzodiazepinen- en diphenhydraminegebruik en bij alle middelen abrupt ermee gestopt zijn of een veel lagere dosis verder gebruiken (dat is alleen bij de benzodiazepinen, aangezien ik 20mg temazepam op voorschrift krijg) allemaal niet echt helpt met in slaap vallen of überhaupt een oprechte poging doen om te gaan slapen, want dat durf ik gewoon niet, omdat ik bang ben dat ik dan alleen maar ga denken aan mezelf snijden of ga piekeren over hele nare dingen. Dan leid ik mezelf echt veel liever af door te schrijven, zoals nu bijvoorbeeld.

In ieder geval: ik ben heel huiverig met mijn psychiater om een ophoging vragen van mijn temazepam of vragen om spoedmedicatie, zoals flunitrazepam, omdat ik gewoon niet wil dat hij denkt dat ik een hogere dosis wil om er high van te worden of zo. Ik heb uiteindelijk wel vorige week flunitrazepam gekregen, 10 pillen van 1mg, maar heb gisteren gewoon eerlijk toegegeven dat ik dat onnodig vaak gebruikt heb en dan ook nog eens expres overgedoseerd heb en dat ik dus mijn flunitrazepam uit beheer gegeven heb aan mijn begeleiders en het alleen maar mag slikken op avonden vóór hele belangrijke afspraken de volgende dag. Hij zei toen dat hij het oké vond als ik het ook gewoon de komende dagen slik, omdat ik anders gewoon 3 van de 4 dagen in de week niet slaap en als ik dan slaap is het vaak veel te kort. Dit wilde ik niet, want dan heb ik dus geen medicatie meer voor momenten dat ik het écht nodig heb, maar toen zei hij dat ik me daar geen zorgen over hoefde te maken en dat hij ervoor zorgt dat ik sowieso flunitrazepam zal hebben voor die afspraken.

Nou, dat was dus een onverwachtse meevaller, dus ik keek uit naar eindelijk sinds 3 dagen gewoon écht voldoende te kunnen slapen, maar nee hoor. Ik neem het in om 21:00, ga lekker in bed liggen en voel me al heel snel moe worden, dus ik geef me gewoon compleet over aan dat gevoel en leg m'n telefoon weg en doe het licht uit. Ik val rond 22:00 en vervolgens word ik compleet uit mezelf om 00:30 weer wakker. Heb met dus echt een leipe mental breakdown gehad en een hele bijbel naar mijn psychiater gestuurd en alles toegegeven m.b.t. m'n tramadolbinge, m'n benzodiazepine-overdoses, m'n totaal debiele beslissingen om mezelf vrijwillig een diphenhydraminedelier te geven, terwijl ik vlak ervoor al een benzodiazepine-overdosis genomen heb en dat al meer dan genoeg was om mezelf KO te krijgen voor driekwart dag. Het had letterlijk geen functie. De keren hiervoor dat ik hoog gedoseerd had op diphenhydramine was ook i.c.m. benzodiazepine (2,5mg lorazepam), maar daar viel ik niet van in slaap en dat deed ik dan met de intentie om daadwerkelijk het effect mee te maken van de DPH. Dat was ook gewoon compleet onverantwoord en schadelijk hoor, maar dit was dan nét wat logischer in mijn hoofd dan wat ik laatst 2x gedaan heb.

Ik zit er letterlijk momenteel aan te denken om het gewoon weer diphenhydramine te doen, maar dan zonder een benzodiazepine erbij. Ben echt de afweging aan het maken van of mezelf snijden, of overdoseren op diphenhydramine, of gewoon allebei.

Ik wil echt zo fucking graag slapen jongens. Ik ga weer een poging wagen.

Ja, slapen gaat 'm dus echt niet worden. Ik heb wat berekeningen gemaakt in plaats daarvan.

- Vanaf het moment dat ik zondagmiddag wakker werd (ongeveer 15:30) t/m de laatste keer dat ik ontwaakte uit een slaap (vandaag 00:30), heb ik ongeveer tussen de 5,5 en 7 uur geslapen. Tussen zondag 15:30 en vandaag 00:30 heeft 81 uur gezeten.
- Een gezonde hoeveelheid slaap is gemiddeld genomen tussen de 6 en 8 uur (zal niet exact zo zijn waarschijnlijk, maar dit rekent nu wat makkelijker). 24÷6=4 en 24÷8=3, dus de meeste mensen slapen 1/4e (= 25%) of 1/3e (= 33%) deel van een gehele dag. Met 5,5 uur heb ik op 81 uur een slaappercentage van 6,8% en met 7 uur is het 8,6%.

Uitgaande van dat ik 7 uur geslapen zou hebben en die 8,6% dus zou vergelijken met die 33%, aangezien ik van mezelf volgens mij wel ongeveer zo'n hoeveelheid slaap per nacht nodig heb om echt optimaal te kunnen functioneren (maar dat is echt een wilde gok, want ik heb al slaapproblemen sinds m'n 14e en de laatste keer dat ik langdurig een vast slaap-waakritme heb gehad kan ik me niet eens meer herinneren), had ik het gevoel dat die 8,6% eigenlijk best wel meeviel en toen begon ik te twijfelen aan of ik niet veel te veel mijn slaapgebrek de schuld geef van dat ik me nu fysiek zo miserabel voel en het eigenlijk vooral door de drugs van de afgelopen 3 weken komt en ik nu gewoon voor het eerst in m'n leven daadwerkelijk fysieke afkickverschijnselen aan het ervaren ben. Of is het beide en is het heel raar dat ik het gevoel heb dat ongeveer 7 uur geslapen hebben in 81 uur niet super weinig is? Ik ben echt gewoon een beetje verward merk ik.

Heb vandaag een afspraak met m'n psychiater staan, dus zal dit ook wel benoemen.

Heb trouwens noch DPH gedaan, noch geautomutileerd, dus dat is wel fijn. In plaats daarvan ben ik gewoon heel de tijd op m'n telefoon dingen aan het typen en worden m'n vrienden en hulpverleners straks wakker met een halve bijbel aan leeswerk.

Ik ben dus naar GGZ geweest afgelopen donderdag en het ging zo slecht met me dat ik, voor het eerst in de 6 maanden dat ik in een maatschappelijke opvang woon, ik een van mijn begeleiders naar m'n kamer heb laten komen, omdat ik me raar voelde en het idee had dat er misschien iets ergs ging gebeuren als ik zelfstandig met het OV naar het ziekenhuis ging en ik dus te bang was om te gaan. Ze had me toen gebracht en vanaf het moment dat we 5 minuten van huis af waren, had ik echt geen flauw idee meer waar we waren en begon ik me af te vragen of ze me wel echt naar het ziekenhuis aan het brengen was, want naar mijn idee leek het alsof we in the middle of nowhere waren. Toen ik aankwam bij het ziekenhuis en naar de voorkant van het ziekenhuis liep, merkte ik dat ik het ziekenhuis niet meer goed herkende. Alles leek heel raar en anders. Het leek alsof het ziekenhuis ineens veel kleiner/smaller geworden was en dat de hele setting van het ziekenhuis radicaal veranderd was en dat ik er überhaupt nog nooit geweest was. Hier kreeg ik bijna een paniekaanval door, maar dit trok al snel weg. Mijn gevoelens veranderden echt per minuut van onverschillig naar paranoïde naar intens verdrietig naar gerustgesteld. Er was echt geen touw aan vast te knopen.

Maar goed, lang verhaal kort: het ging na mijn ziekenhuis afspraken zo slecht met mij dat ik ook weer door een begeleider opgehaald was en toen we thuis waren heeft zij voor mij de crisisdienst gebeld, omdat ik zelf niet aan mijn psychiater en ambulant hulpverlener durfde te vragen of het mogelijk was om misschien even medisch geëvalueerd te worden op verzoek van mijn begeleiders, want ik had door de gesprekken die ik met ze voerde het gevoel dat ze me totaal niet serieus namen, ondanks dat ik er echt compleet fucked up bij zat. M'n psychiater zei ook letterlijk dat ik er echt niet goed uitzag en dat hij dan alsnog na 20 minuten het gesprek beëindigde, zonder mij te vragen hoe ik me nou eigenlijk voelde bij alles wat hij zei, wekte extreem veel argwaan bij me op. Hij zei ook dat hij niet meer wilde dat ik de temazepam slikte i.c.m. flunitrazepam en dat ik alleen nog maar 1mg flunitrazepam mocht slikken per dag t/m dinsdag en dat ik vanaf dan moest proberen zonder. Ik heb uiteindelijk maar gewoon besloten om te doen wat hij zegt, maar naar mijn idee klinkt binnen 6 dagen afbouwen van het onderstaande naar helemaal geen benzodiazepinen meer, niet heel realistisch:
- al maanden niets meer voelen van mijn temazepam, dit aangegeven hebben en toch nog een tijdje door moeten gaan.
- vorige week woensdag en zaterdag 2 vrij grote overdoses te hebben gehad, wetende dat mijn voorschrift dus eigenlijk maar 20mg temazepam was. Woensdag: 3mg flunitrazepam + 60mg temazepam + 10mg diazepam. Zaterdag: 2mg flunitrazepam + 40mg temazepam + 10mg diazepam (deze was ik in m'n beginpost vergeten) + 400mg diphenhydramine.
- maandag t/m donderdag zo goed als niet geslapen hebben, maar wel maandag + dinsdag 40mg temazepam en woensdag + donderdag 20mg temazepam genomen te hebben.

Ik ben echt doodsbang voor volgende week. Ik weet echt niet hoe hij, dit allemaal wetende, van mij verwacht dat ik genoeg slaap ga kunnen krijgen en geen last ga hebben van afkickverschijnselen, maar ja, nogmaals, ik heb me hier maar gewoon bij neergelegd en ga niet meer met hem in discussie of m'n eigen plan trekken, want hij heeft me voorheen wel echt goed geholpen en ik vind hem een goede psychiater, dus ik dwing mezelf om hier vertrouwen in te hebben.

Hij heeft me hele strenge voorwaarden gegeven voor het blijven krijgen van medicatie van hem, namelijk dat ik dus absoluut niets anders gebruik dan mijn medicatie, alleen maar zijn voorgeschreven doses slik en dit iedere dag, ook in het weekend, om vaste tijden doe. Dit is me sindsdien iedere dag gelukt en ik heb er op zich ook wel vertrouwen in dat dit, zolang ik de flunitrazepam mag slikken, ook wel zal blijven lukken. Hoe dat vanaf volgende week woensdag is, is echter een ander verhaal...

De reden dat ik nu trouwens wakker ben is niet omdat de flunitrazepam niet werkte, maar omdat iemand mij opbelde en ik 100% zeker wist dat dit dringend was, want ik heb hem deze gehele situatie uitgelegd en hij houdt altijd rekening met me. Het was inderdaad dringend, dus ik ben echt heel blij dat ik opgenomen heb en heb er vrede mee dat ik deze nacht dan maar weer 3 uur geslapen heb. Ik hoop dat ik vandaag wel gewoon weer door kan slapen en ga m'n telefoon wel echt op 'niet storen' gooien, zonder uitzonderingen, maar ik ga sowieso nog wel even uitgebreid checken bij die persoon hoe het gaat, want anders ga ik überhaupt niet kunnen slapen, ook met de flunitrazepam.

Waar merk je aan dat je hypersensitief bent?

11.2km/s zei:

Waar merk je aan dat je hypersensitief bent?

Klik om te vergroten...

- Ik ben heel erg snel overprikkeld door zowel externe factoren als mijn innerlijke belevingswereld. Dat ik gevoeliger ben voor geluid dan de gemiddelde persoon had ik al een vermoeden van, maar ik heb heel erg gemerkt dat sinds ik met zoveel andere mensen in één huis woon (waarvan bijna iedereen ook wel iets van psychische problemen heeft), dat de mensen om me heen geluid echt aanzienlijk beter kunnen verdragen dan ik. Ik ben altijd degene die moet vragen of de muziek wat zachter kan tijdens het chillen, omdat ik het gewoon echt niet trek en ik me totaal niet kan focussen op én de muziek én een gesprek dat gevoerd wordt (niet te beginnen over meerdere gesprekken door elkaar heen). Als dit te veel wordt dan moet ik of een tijdje op m'n kamer zitten om te ontprikkelen of ik ga dissociëren en heb dan vooral last van mijn eigen gedachten/gevoelens en hoor en zie nauwelijks meer wat er om me heen gebeurt. Zat eergisteren toevallig bij een huisgenoot op z'n kamer en hij had de tv aan staan, een spel op z'n telefoon en hij was een gesprek aan het voeren met me. Het geluid stond echt niet bijzonder hard en als hij sprak dan was dit gewoon te verstaan, maar mijn brein kon zoveel verschillende bronnen van geluid die door elkaar heen gingen echt niet aan en ik zei toen na 5 minuten dat ik het niets persoonlijks was, maar dat ik de prikkels in zijn kamer gewoon echt niet trok en maar gewoon op m'n eigen kamer wilde gaan zitten, ook al kwam ik juist naar hem toe, omdat ik zin had om even met 'm te praten.

- Er bestaat voor mij niet iets als "milde" emoties ervaren. Of ik ervaar emoties extreem intens, of ik ben compleet afgevlakt. Dit wisselt zich heel vaak af. Ik ben van jongs af aan al een heel emotioneel persoon geweest, dus dat ik me afgevlakt voel is zeer waarschijnlijk een gevolg van dat het mijn brein gewoon op een gegeven moment te veel wordt om zoveel intense en ook nog eens extreem vaak wisselende emoties te ervaren. Ik moet wel afvlakken, omdat ik anders gewoon het idee heb dat ik een psychose ga inschieten en ik mezelf noodgedwongen moet gaan verdoven met drugs of automutilatie om dat te voorkomen.

- Aansluitend op het ervaren van intense emoties: ik ben eigenlijk iedere dag wel opgefokt om iets dat ik hoor van mensen om me heen, wat dan niet eens bedoeld was om me op te fokken. Heb heel vaak het idee dat ik het gevoel van intense woede ervaar namens de persoon die mij iets vertelt. Ze vertellen dan over een hele nare ervaring die ze gehad hebben en ik trek het gewoon niet als ik hoor van mensen dat ze zulk intens onrecht aangedaan zijn, tenminste, ik ervaar het als heel erg intens onrecht dat per direct recht gezet moet worden, omdat ik anders heel de dag opgefokt ben. Ik heb echt een soort heldencomplex of zo. Als ik zelfverzekerd ben over dat ik iemand ergens mee kan helpen, waarvan ik vind dat diegene mijn hulp verdient, dan zet ik alles opzij en ga ik ermee aan de slag, totdat ik tussen een paar minuten en een paar uur zo overladen ben dat ik niet meer kan functioneren, waardoor ik diegene niet meer kan helpen, waardoor ik weer een faalervaring erbij heb en een extra reden heb om me opgefokt te voelen.

- Al deze bovenstaande dingen vergen ontzettend veel energie om dat vol te kunnen houden en mijn energievoorraad is gewoon echt niet groot genoeg daarvoor vaak, dus ik ben altijd ook wel gewoon moe, maar tegelijkertijd dwing ik mezelf ook om alle belangrijke dingen die er op een dag gebeurd zijn op te schrijven, zodat ik ze niet vergeet (te verwerken), maar dit zorgt ervoor dat ik over m'n eigen grenzen heen ga en uiteindelijk verschrikkelijk overprikkeld in bed eindig, met allemaal dingen die ik in m'n hoofd af ga die ik moet verwerken, om vervolgens niets echt te verwerken, doordat ik heel lang blijf nadenken hierover en amper tot niet slaap.

- Ik kan verschrikkelijk slecht tegen veranderingen, maar dit heeft ook wel te maken met dat ik gewoon ongewild een heel erg turbulent en chaotisch leven heb (dat is sowieso deels de werkelijkheid, maar ik denk ook wel dat ik het misschien wel veel turbulenter en chaotischer ervaar dan het werkelijk is). Het vervelende is dat alle grote dingen die in m'n leven veranderen dingen zijn waar ik zelf geen controle over heb, zoals dat ik ieder jaar moet dealen met dat ik meerdere keren moet wisselen van behandelaar, door ergens anders te gaan werken/zwangerschapsverlof/wisseling van behandelingen etc. Ik heb in 7 verschillende steden gewoond en ben in totaal 11 keer verhuisd. Thuis wonen was geen optie meer, dus ben ik de afgelopen paar jaar maar gewoon een beetje her en der aan het zwerven. Ik woon nu in een daklozenopvang en ik ga binnenkort naar een vervolgplek, maar ik mag daar maar 2 jaar blijven, dus de stress van moeten verhuizen, opnieuw wennen aan je omgeving etc. is ook nog lang niet voorbij en dat geeft me ongekend veel stress.

Ik kan er vast nog wel wat opnoemen, maar ik gok dat dit je vraag ook wel duidelijk genoeg beantwoord heeft. :')

(Geedit)

Krijg je trouwens geen antidepressiva? Omdat je depressief word zonder dex.

Die hypersensitieviteit, hoe is dat gediagnosticeerd? Wat zegt de psycholoog er over?

@11.2km/s vind het leuk om vragen te beantwoorden! 't Zijn bij mij alleen wel vaak meteen hele boekwerken i.p.v. enkele zinnen, dus het duurt soms even voordat ik antwoord, maar aangezien ik nu toch geïsoleerd op mijn kamer moet blijven (of nou ja, moet niet, is wel erg aanbevolen) en ik verder geen drol te doen heb, heb ik meer dan genoeg tijd om hier een beetje actief op te wezen.

Ik heb meerdere antidepressiva geslikt in het verleden: bupropion (150mg), escitalopram (30mg) en mirtazapine (45mg). Het was allemaal geen succes:

- Bupropion was het ergst van allemaal en daar ben ik ook na enkele dagen gewoon mee gestopt, zonder dit met mijn behandelaar overlegd te hebben, want het gewenste effect dat ik zou moeten ervaren, namelijk concentratie/focus/orde in mijn hoofd, ervaarde ik geenszins. Belangrijk om erbij te zeggen is wel dat ik bupropion niet voornamelijk voorgeschreven kreeg vanwege mijn depressie, maar omdat ik van mijn behandelaar eerst per se 3 andere ADHD-medicijnen (waaronder dus bupropion als derde keuze) voordat ik dexamfetamine mocht slikken. Bupropion wordt namelijk ook voorgeschreven als ADHD-medicijn. Ik had na nog niet eens een week gebruik alleen maar last van hartkloppingen en paniekaanvallen, waardoor ik ook nog eens suïcidaler werd dan ik al was, dus ja, daar was ik heel snel klaar mee.

- Escitalopram heb ik 9 maanden geslikt. Ik moest even nadenken over of dit nou ooit voor mij gewerkt had of niet, maar ben eigenlijk vrij zeker van wel, want als ik een medicijn echt een kans wil geven en ik merk na een maand nog steeds geen verschil, dan weiger ik het nog te slikken. Mijn dosis is wel erg vaak opgehoogd geweest. De hoogste dosis die doorgaans voorgeschreven wordt is 20mg, maar om een of andere reden mocht ik er 30mg van slikken. Ik heb geen idee meer hoe lang de spiegelopbouw geduurd heeft en hoe lang ik daadwerkelijk tevreden ben geweest met het effect ervan, maar ik denk dat ik 5 van de 9 maanden in ieder geval wel op z'n minst content was. De laatste 3 maanden had ik echter niet meer het idee dat de escitalopram nog iets voor me deed en besloot ik er weer uit mezelf mee te stoppen, want ik zag er echt het nut niet meer van in en ik ging ook nauwelijks nog naar mijn behandelaren toe, omdat ik geen vertrouwen had in dat zij mij nog konden helpen.

- Als ik het me goed herinner heb ik mirtazapine ongeveer 8 maanden geslikt. Hier ben ik afgelopen oktober mee gestopt. Wat ik hier sowieso over kan zeggen is dat mirtazapine me redelijk lang geholpen heeft met in slaap komen, alleen hield dit na zo'n 5 á 6 maanden op en begon ik mijn vraagtekens te zetten bij in hoeverre het eigenlijk überhaupt nog een gunstig effect op me had, want ik voelde me een lange tijd achter elkaar gewoon standaard ellendig. Wederom besloot ik weer abrupt te stoppen, zonder dat ik dit overlegd had met mijn psychiater, omdat ik opnieuw geen vertrouwen had in mijn behandelteam. Dit is een constant terugkomend iets, omdat ik gewoon heel veel slechte hulpverleners gehad heb die echt niet wisten waar ze mee bezig waren.

Momenteel slik ik geen antidepressivum meer en ondanks dat de stemmingswisselingen van de laatste 2 weken zo heftig waren dat zelfs ik het abnormaal en dus zorgwekkend vond, weet ik momenteel niet zo goed of ik wel weer aan een antidepressivum wil beginnen. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat het misschien wel ergens goed voor is dan ik nu mijn emoties (bijna, want ik slik nog wel 1mg flunitrazepam voor het slapen) volledig ongedempt ervaar, zoals ik ze al zeker een jaar niet meer ervaren heb. Sinds ik voor het eerst echt veel drugs begon te gebruiken in 2019 is het slechts tweemaal zo geweest dat ik een tijdje echt helemaal niks gebruikt heb en dat m'n ongedempte emoties eruit kwamen. Dit was beide keren maximaal een maandje of twee, omdat ik dan ofwel een nieuw medicijn voorgeschreven kreeg (de eerste keer was dit quetiapine, waar ik op een gegeven moment 200mg van slikte) of ik toch weer drugs begon te gebruiken (voor een redelijk lange tijd alleen cannabis en normale sigaretten, maar later ging ik ook weer amfetamine gebruiken).

Over sociaal contact:

- Sociaal contact is letterlijk het enige in mijn leven waarvan ik kan zeggen dat dat mij heel goed afgegaan is. Ik heb een heel groot sociaal netwerk (misschien inmiddels kleiner dan ik denk dat het is, maar de mensen die mij goed kennen weten hoe ik in elkaar zit en dat het niets persoonlijks is dat ik nauwelijks contact opneem met ze/zelden tot nooit mijn berichten op sociale media check) en de mensen die ik veel zie en spreek zijn de beste vrienden die ik maar had kunnen wensen. Ik ben omringd door mensen die mij de indruk geven dat ze mij daadwerkelijk (willen) begrijpen en over mijn beste vriend durf ik te zeggen dat hij me sowieso niet van de een op de andere dag zullen laten vallen. In principe verwacht ik dit eigenlijk ook niet van onze vriendengroep, die is zeer stabiel. Bij het overgrote deel van mijn vrienden ben ik hier wel erg paranoïde over, maar dat heeft niets te maken met dingen die zij doen. Dat komt volledig doordat mijn ouders mij compleet emotioneel verwaarloosd hebben en het voor mij gewoon veiliger is om ervan uit te gaan dat iedereen me op ieder moment kan verlaten. Dat is ook waarom ik vrijwel iedereen op een afstandje houdt, dan kan ik niet gekwetst worden. Ik laat wel steeds meer mensen dichterbij komen dan ik daadwerkelijk comfortabel vind en dat is beangstigend, want ik kan het proces van me aan iemand hechten niet tegenhouden, dat gebeurt gewoon. Onthechten kan ik echter wel, want dat is gewoon iets dat ik mezelf onbewust van jongs af aan al heb zitten aanleren, zodat alle traumatische dingen die mijn ouders me aangedaan hebben me niet zoveel zouden doen.

- Ik kan wel opschieten met leeftijdsgenoten, maar leeftijd is voor mij niet echt een goede voorspeller van of ik iemand zal mogen of niet; intellectueel (vind dit een beetje een stom begrip om te gebruiken, omdat het nogal ambigu is, maar goed) op hetzelfde niveau zitten is daarin bijvoorbeeld veel bepalender, aangezien ik gewoon veel betere gesprekken kan houden met mensen die een groot voorstellingsvermogen hebben i.c.m. een snel denkvermogen. Zulke kenmerken zijn echter niet gebonden aan specifieke leeftijdscategorieën en dat soort eigenschappen bieden ook echt geen garantie dat ik een persoon met dergelijke eigenschappen zal mogen. Zulke eigenschappen zorgen ervoor dat ik het veel minder snel saai vind om met iemand om te gaan en dat vergroot gewoon de kans op dat ik goed zou kunnen opschieten met iemand. Als iemand die genoemde eigenschappen niet heeft betekent dat ook absoluut niet dat ik niet zal kunnen opschieten met diegene, maar het betekent wel dat mijn sociale batterij sneller bij ze leeg raakt en ik met dat soort mensen ook nooit echt heel close zal worden, aangezien ik me gewoon te veel moet aanpassen daarvoor.

- Of ik me op mijn gemak voel in een groep hangt af van wat voor soort groep het is. Als het een groep mensen is waar ik me nauwelijks tot niet aan hoef aan te passen, dan kan ik zonder problemen heel lang met zo'n groep chillen. Ook als er maar één persoon in die groep is waar ik me niet aan hoef aan te passen en het voor de rest mensen zijn die ik wel mag, maar snel uitgeput van raak, kan ik ook best een tijdje met zo'n groep chillen, maar na een bepaalde tijd zal ik het waarschijnlijk leuker vinden om gewoon 1 op 1 te chillen met die ene persoon. In een groep waarin ik niemand ken ben ik in eerste instantie terughoudend en analyserend, aangezien ik wil weten met wat voor mensen ik te maken heb, maar ik voel me nooit verlegen of ongemakkelijk in groepen of zo. Als ik tot de conclusie ben gekomen dat er niemand in dat groepje mensen is waar ik een klik mee heb of verwacht te hebben, dan ga ik gewoon weg (als het een informele setting is tenminste, want soms is het nou eenmaal zo dat je in een zakelijke/formele setting moet dealen met mensen die je echt niet mag).

- 1 op 1 gaat niet per se beter of slechter dan in een groep. 1 op 1 met iemand chillen geeft mij de gelegenheid om iemand beter te leren kennen dan wanneer er meer mensen bij zijn en dat vind ik erg leuk, want ik ben gewoon heel nieuwsgierig naar hoe mensen in elkaar steken. Ik sta er nogal bekend (of berucht, hangt ervan af aan wie je het vraagt) om dat ik small talk geheel oversla en meteen hele doortastende en intense vragen stel en ik ervaar eigenlijk nauwelijks dat mensen dat naar vinden, in tegendeel: het trekt mensen juist aan. Ik vind 1 op 1 chillen dus vaker wel leuker dan in een groep, maar ik houd wel van wat afwisseling. Het hangt ook af van hoe ik me voel. Als ik me goed voel dan kan ik grotere groepen mensen ook beter verdragen, dus zal ik er waarschijnlijk sneller voor kiezen om met een groep te chillen dan 1 op 1.

- Ik vind dat mijn sociale vaardigheden uitstekend, want dat heeft het mogelijk gemaakt dat ik de mensen heb aangetrokken die daadwerkelijk goed voor me zijn en mijn aandacht en liefde waard zijn, maar mijn manier van interacteren zal ook ongetwijfeld iets zijn wat veel mensen juist niet kunnen waarderen, aangezien ik heel erg direct, open en compleet ongegeneerd ben en mensen die niet snel heel open (willen) zijn over henzelf mij waarschijnlijk heel raar, bot, onbeschoft, respectloos, confronterend, intimiderend of iets in die trant zullen vinden, maar ik heb zeer bewust de keuze gemaakt om me ook niet meer te begeven in groepen mensen die duidelijk een aversie hebben tegen mijn manier van converseren/contact maken. In mijn ervaring zijn dat vaak erg bekrompen en saaie mensen. Die ben ik liever arm dan rijk.

- Dat er veel mensen zijn (geweest) die tegen mij hebben gezegd dat ze me als een goede vriendin beschouwen zegt denk ik wel iets over hoe goed mijn inleving- en voorstellingsvermogen is, want als ik het grootste deel van de tijd compleet de plank mis zou slaan, dan zouden de relaties die ik heb heel wat turbulenter zijn dan nu (wat ze ook wel geweest zijn hoor, dat inleving- en voorstellingsvermogen heb ik te danken aan levenservaring, mogelijk gemaakt door eerst heel vaak op m'n bek te zijn gegaan en erachter te zijn gekomen dat ik het lang niet altijd allemaal zo goed wist als het aankwam op mensen inschatten).

- Ik vind mezelf niet makkelijk in omgang. Ik kan me wel aanpassen aan mensen die aanzienlijk anders zijn dan ik, maar vaak wil ik dat helemaal niet. Het liefst spendeer ik al mijn tijd met mensen waar ik me nauwelijks of niet aan hoef aan te passen, want dat kost mij geen energie en haal ik de meeste voldoening uit. Ik zou heel kieskeurig zijn als ik alle vrijheid zou hebben om te bepalen wie ik om me heen zou willen hebben en wie niet, maar momenteel zit ik alles behalve in de positie om daar veel controle over te hebben, dus de groep mensen waar ik tijd mee spendeer is heel erg heterogeen, maar dat is niet erg, in tegendeel: naast dat dat ook vaak heel gezellig kan zijn zorgt het ervoor dat ik eraan herinnerd blijf worden dat niet iedereen denkt en doet zoals ik en de mensen waar ik het liefst tijd mee zou spenderen. Daar kan ik wat van opsteken en zorgt er sowieso ook voor dat mijn voorstellingsvermogen verbetert, aangezien ik gewoon met heel veel verschillende soorten mensen vrij intens contact gehad heb en intense dingen heb meegemaakt. Dat vind ik heel waardevol.

Qua hypersensitiviteit/hooggevoeligheid: 't is geen officiële diagnose, maar een psychiater waarmee ik gesproken heb voor een second opinion over mijn ASS-diagnose zei tegen me dat de dingen waar ik last van heb veel beter/logischer te verklaren zijn door een combinatie van verschillende dingen, waaronder hooggevoeligheid. Het is eigenlijk niet iets wat een behandelaar ooit betwijfeld heeft, of ik dat had, dat leek gewoon meteen duidelijk o.b.v. de problematiek die ik heb.

Ik had gisteren officieel een week geen andere drugs gebruikt m.u.v. mijn medicatie (daadwerkelijk op de voorgeschreven dosis ingenomen) en sigaretten, maar ik was vannacht de wanhoop nabij door weer niet te kunnen slapen en heb toen een CBD-joint aangeboden gekregen. Ik had met mijn psychiater afgesproken om absoluut geen drugs meer te doen, ook geen cannabis. Nu had ik sowieso geen behoefte aan cannabis, dus telkens als iemand me dat aanbood, sloeg ik het af, maar aangezien CBD niet psychoactief is, ik wanhopig was en vooraf niet nagedacht had over of ik dat dan ook per se niet zou willen gebruiken, had ik het alsnog gedaan. Vervolgens voelde ik letterlijk niks ervan en was het enige wat het me opleverde enorme buikpijn. Dit ervaarde ik als zo catastrofaal, dat ik alleen nog maar kon denken aan dat ik mezelf moest gaan snijden om enigszins te kunnen kalmeren en te kunnen slapen, terwijl ik bij iemand anders logeerde, we een bed deelden en diegene net zoals ik nog wakker was en ook wist hoe extreem slecht ik me voelde. Ik was er echt van overtuigd dat ik het niet ging halen tot het eind van de nacht, maar de wonderen zijn de wereld kennelijk nog niet uit, want ik heb niet geautomutileerd en verder ook geen andere drugs meer gebruikt om in slaap te kunnen vallen, dus dat is ergens wel hoopvol. Misschien dat ik inderdaad geen drugs nodig heb om in slaap te kunnen vallen en mezelf gewoon de tijd moet geven om überhaupt rustig genoeg te worden in m'n hoofd en de rest van m'n lichaam, waarna ik vanzelf wel in slaap val uiteindelijk.

Ik vind het hele proces van in slaap vallen gewoon echt heel moeilijk, want volledig alleen zijn met mijn eigen gedachten, zonder enige andere afleiding te hebben, is heel erg naar. Momenteel ben ik liever op een fysieke plek waar ik getriggered word door traumatische dingen die ik daar heb meegemaakt, dan dat ik 's nachts voor het slapen gaan volledig in mijn eigen hoofd zit. Ik snap echt niet hoe ik zo abrupt van het liefst zo lang en zoveel mogelijk slapen gegaan ben naar niet durven slapen, omdat mijn gedachten te macaber zijn. Dat had ik tot nu toe nog nooit eerder in m'n leven meegemaakt.

Ik ben vandaag 2 weken clean van alles, op sigaretten en m'n medicatie na. Ik voel me heel dood vanbinnen. Ik slik nu 200mg en de bedoeling was om dat op te bouwen naar 400mg, maar m'n psychiater zei woensdag dat we misschien toch beter even kunnen wachten met opbouwen, omdat 200mg al zeer goed voor mij werkte (de avond nadat hij gebeld had werkte het helaas al niet meer). Het effect dat we wilden bereiken met de quetiapine was dat ik weer zou kunnen slapen, dat mijn stemmingswisselingen niet zo extreem zouden zijn en dat ik weer wat meer zou kunnen eten.

Positieve effecten:
- Ik slaap weer dagelijks! Hierdoor heb ik geen last meer van psychotiche symptomen die ik eerder wel had. Dat is wel echt een heel groot voordeel.
- Ik heb geen hele heftige stemmingswisselingen meer. In plaats daarvan voel ik of helemaal niks, of ben ik een beetje opgefokt/gespannen. 't Is dus niet ideaal, maar sowieso wel beter.
- Ik snijd mezelf niet meer. De motivatie om dat te doen is er niet. Ik voel me er niet kut genoeg voor of zo.

Gebrekkige, negatieve effecten:
- De bijwerkingen zijn best wel intens. Ik heb spasmes, pijnscheuten op willekeurige plekken in m'n lichaam en tremors. Ik heb een paar dagen geleden zelfs, uit het niets, een (gelukkig maar) korte paniekaanval gehad, omdat ik een soort pijnscheut voelde bij m'n hart. Ik vermoedde dat het waarschijnlijk niets ernstigs zou zijn en na die ene pijnscheut gebeurde er ook niks meer, maar dat heeft er wel voor gezorgd dat ik aardig paranoïde was voor meer pijnscheuten en daardoor m'n slaap met een uurtje of 2 had uitgesteld.
- Mijn motivatie om dingen te ondernemen is zo goed als niet bestaand, zelfs als ik mijn dexamfetamine neem (die ik net zoals quetiapine dagelijks slik, alleen gisteren nam ik 'm niet, omdat ik toen pas heel laat opgestaan was). Ik verlaat mijn kamer zo min mogelijk en ik probeer ook zo veel uren mogelijk weg te slapen, omdat ik het gewoon heel naar vind om wakker te zijn. Ik laat dan ook expres m'n gordijn dicht en m'n licht uit, om mezelf het gevoel te geven dat het al donker is en dan wat makkelijker opnieuw in slaap zou kunnen vallen. Hoe goor ik me ook voel, zelfs douchen is me in de afgelopen 6 dagen maar 1x gelukt.
- Ik eet nog steeds amper. Dit komt sowieso deels door de dexamfetamine, maar gisteren toen ik 'm niet genomen had, had ik ook totaal geen zin in of behoefte aan eten.
- Ik voel me nog steeds suïcidaal, ondanks dat ik me heel afgevlakt voel.

Ik heb me voorgenomen om niet voor de 83e keer vroegtijdig af te haken, want het originele plan was om ook m'n dexamfetaminedosis te veranderen, namelijk van 20mg naar 10mg, alleen kon ik deze niet meteen afhalen. Wellicht dat het beter gaat zodra ik een paar dagen 10mg genomen heb i.p.v. 20mg, maar misschien ook niet. Ik ga het wel zien.

Mijn jaar had echt niet beter van start kunnen gaan, maar niet heus.

• Ik ben nog steeds niet opgenomen. Mijn behandelteam had hier niet op gerekend en zit nu ook nogal met de handen in het haar. Ik weet ook nog steeds niet waar en op wat voor soort afdeling ik opgenomen word. Wat enkele dagen had moeten zijn is nu bijna 3 weken.
• Ondanks dat ik van de een op de andere dag gestopt ben met drugs (vandaag 5 weken clean van alles exclusief alcohol/sigaretten) en dus geen last meer heb van een drugsverslaving, heb ik die verslaving gewoon ingeruild voor 2 andere obsessies/verslavingen, namelijk automutileren en mezelf uithongeren. Begin me steeds vaker af te vragen of dit het nou echt waard was.
• MBT mag ik nu waarschijnlijk niet meer doen, omdat ik momenteel 2 contraindicaties heb (te veel zelfbeschadiging en veel te laag BMI). Ik ben letterlijk voor MBT gestopt met alle drugs, aangezien ik dit echt al heel lang heel graag wil en vervolgens wordt iets dat me echt goed zou kunnen helpen alsnog van me afgepakt. Het lijkt alsof het echt niks uitmaakt allemaal. Men vindt wel een reden om mij af te wijzen voor een bepaald traject of een bepaalde therapie.
• Ondanks mijn verhoging van 200mg quetiapine naar 400mg (tweemaal daags 200mg) zijn mijn stemmingswisselingen me nog steeds de baas en niet zo'n beetje ook. Ik had een akkefietje met een goede vriend van mij en hier kreeg ik een extreme mental breakdown door. Ik ervaarde zo ondraaglijk veel spanning in mijn lichaam, dat ik voor het eerst in m'n leven, tijdens het dissociëren, zeer prominente spasmes kreeg. Dat was echt een duidelijk teken van m'n lichaam dat die het gewoon niet meer trekt zo.
• De crisisdienst was gebeld voor mij (voor bovenstaande situatie) en voor het eerst waren ze ook daadwerkelijk langsgekomen voor me. Ik heb net al uren gespendeerd met een klachtmail schrijven aan mijn behandelaren over dat bezoek van de crisisdienst, dus dat ga ik nu niet weer doen. Lang verhaal kort: de crisisdienst deed hun uiterste best om opgefokte, verwarde Zweevteev 3mg lorazepam, bovenop mijn 400mg quetiapine, aan te smeren. Dit heeft er o.a. voor gezorgd dat ik een gat van 24u+ in mijn geheugen heb, dat ik gehallucineerd heb dat er twee mannen in mijn kamer waren, met mijn jassen aan, die me bespioneerden én dat ik overstuur geraakt was doordat mijn jassen en tassen ruzie aan het maken waren met elkaar of zo (heb ik achteraf allemaal gehoord van iemand waarmee ik aan het bellen was, helemaal leip).
• Dat ik na zo lang wachten en zo mijn best te hebben gedaan om MBT te mogen volgen en dat vervolgens niet te mogen doen heeft me zo extreem opgefokt dat ik me ben gaan inlezen over het ondergaan van euthanasie bij ondraaglijk leed door een mentale stoornis. Ik weet dat ik sowieso nu nog niet in aanmerking kom voor euthanasie, maar ik ga toch een afspraak maken bij het EE om zwart op wit te krijgen wat ik tenminste allemaal nog zou moeten doen, mocht ik over een paar jaar nog steeds dood willen en ik mezelf niet heb kunnen helpen voor die tijd. Me 1 dag goed voelen tegenover 6 dagen compleet suïcidaal is het echt totaal niet waard voor mij.

Chile anyways, gelukkig Nieuwjaar. 🧚‍♀️

Zweevteev zei:

Ik slik nu 200mg en de bedoeling was om dat op te bouwen naar 400mg, maar m'n psychiater zei woensdag dat we misschien toch beter even kunnen wachten met opbouwen, omdat 200mg al zeer goed voor mij werkte (de avond nadat hij gebeld had werkte het helaas al niet meer).

Klik om te vergroten...

Yea, terugkomend hierop: hij zei ook dat het misschien beter was om toch te kiezen voor een opname, als de quetiapine niet ervoor zou zorgen dat ik weer normaal zou kunnen slapen, meer/genoeg op een dag zou eten, m'n emotieregulatie beter zou worden en ik me niet meer suïcidaal zou voelen. Ik eet nog steeds nauwelijks, ik voel me extreem opgefokt en ik heb constant last van dissociatie en intens nare gedachtenstromen, als er niets is wat succesvol mijn aandacht trekt voor een tijdje. Ik voel me net zo suïcidaal als voor de quetiapine en ik ga m'n psychiater zometeen een mailtje sturen met dat ik liever z.s.m. opgenomen word dan dat ik eerst een paar dagen ga aankijken of het misschien toch niet beter wordt met de 200mg quetiapine. Ik zie het niet helemaal als realistisch scenario voor me dat ik met de feestdagen gewoon calm & collected in m'n kamer ga zitten en niets destructiefs ga ondernemen. Ik ken mezelf inmiddels wel een beetje. Hoe ik me nu voel was vorig jaar namelijk net zo. Heb heel de dag door flashbacks naar hoe intens verdrietig is me voelde rond kerst en Nieuwjaar (2021). Het was echt verschrikkelijk en ik wil dat echt niet herleven dit jaar. Echt man, ik word compleet gestoord van m'n brein.

Paar uur geleden weer een terugval gehad met automutileren, nadat ik daar 3 weken clean van was. M'n quetiapine doet zo goed als niets meer voor me. M'n stemmingswisselingen zijn weer terug, snel in slaap vallen lukt me niet, eten heb ik geen motivatie voor en drang naar, 't is echt pure ellende momenteel. Het enige wat ik nog altijd niet gedaan heb is drugs (op medicijnen en sigaretten roken na), maar ik ervaar totaal geen gevoel van trots of zo. Ik voel me of extreem opgefokt en paranoïde, of ik voel niets.

Vorige week werd me verteld dat ik "tussen nu en een paar dagen" opgenomen zou worden, maar ik heb er heel weinig vertrouwen in dat dat inderdaad het geval zal zijn. Als ik nog weken moet wachten, zeg dat dan gewoon i.p.v. dat ik iedere dag opnieuw hoop dat ik niet nog een dag langer weg zal liggen rotten in m'n kamer. De opname zou in eerste instantie op een open afdeling zijn, maar als er eerder plek is op een gesloten afdeling dan ga ik waarschijnlijk gewoon daar heen. Open of gesloten maakt me echt geen moer uit, ik wil gewoon adequate hulp.

Hoop voor jou dat je heel snel wordt opgenomen in een veilige omgeving. Als ik het zo lees denk ik dat dat nu de enige oplossing is. En ook tijdens een opname is het keihard bikkelen en vechten tegen de verslaving-ontwenning e.d.
Succes!

Zweevteev zei:

Paar uur geleden weer een terugval gehad met automutileren, nadat ik daar 3 weken clean van was. M'n quetiapine doet zo goed als niets meer voor me. M'n stemmingswisselingen zijn weer terug, snel in slaap vallen lukt me niet, eten heb ik geen motivatie voor en drang naar, 't is echt pure ellende momenteel. Het enige wat ik nog altijd niet gedaan heb is drugs (op medicijnen en sigaretten roken na), maar ik ervaar totaal geen gevoel van trots of zo. Ik voel me of extreem opgefokt en paranoïde, of ik voel niets.

Vorige week werd me verteld dat ik "tussen nu en een paar dagen" opgenomen zou worden, ........

Klik om te vergroten...

Noot: het is erg moeilijk om te plannen wanneer er plaats vrij komt....ik hoop dat het snel lukt!

Zweevteev zei:

Open of gesloten maakt me echt geen moer uit, ik wil gewoon adequate hulp.

Klik om te vergroten...

Noot:. Het verschil tussen een open en een gesloten afdeling is vaak te bemerken in de toestand van mede cliënten.
Op een open afdeling zijn die mede cliënten er vaak wat beter aan toe.

Jeetje wat een verhaal. In elk geval heel veel sterkte. Dit is zeker geen goed begin van het nieuwe jaar.
En bij een andere instelling MBT doen geen optie?

Hallo iedereen, ik ben weer terug!

Het is inmiddels al weer een tijdje geleden dat ik wat van me heb laten weten. Dat is omdat het enorm slecht met me ging de afgelopen dagen (door de venlafaxine, echt kutspul tot zover). Vandaag is eigenlijk de eerste dag in een relatief lange tijd dat ik me niet opsluit op m'n kamer, dus dat is wel fijn. Hoop dat dat zo blijft. Hieronder zal ik beschrijven wat zich de afgelopen dagen heeft afgespeeld in mijn leven. Als jullie trouwens vragen hebben of zo, stel ze gerust. Ik beantwoord ze graag!

Gesloten afdeling HC

• Ik ben éindelijk opgenomen sinds halverwege deze maand. Hier heb ik echt enorm naar uitgekeken, want de omgeving waar ik voorheen zat werd ik heel duidelijk niet beter en zou ik m'n kans om deel te nemen aan MBT gedag kunnen zeggen.
• Ik zit op een gesloten afdeling, maar in principe ben ik gewoon vrij om zelfstandig de deur uit te gaan (vrijheid op afspraak), zolang ik om 22:00 maar weer binnen ben. Ik maak hier eigenlijk maar nauwelijks gebruik van. Alleen voor m'n afspreken bij GGZ en voor m'n vrijwilligerswerk ga ik de deur uit, want ik heb verder ook geen zin om buiten te zijn.
• Ik heb in de tussentijd veel met behandelaren van de kliniek gesproken en met de begeleiding. Ondanks dat ik doorgaans veel achterdocht ervaar bij hulpverleners heb ik dat bij sommige hulpverleners van hier wel veel minder dan bij m'n ambulante hulpverlening, aangezien ik wel gemerkt heb dat ze daadwerkelijk begaan zijn met me en zich echt inzetten om ervoor te zorgen dat het goed met me gaat. Ze zijn heel erg vriendelijk en begripvol.
• Het is echt heel rustig op de afdeling. Het contrast tussen hier en de daklozenopvang is echt gigantisch. Iedereen die hier zit heeft natuurlijk wel problemen, maar naar mijn weten gedraagt iedereen zich wel gewoon. Ik heb van niemand last in ieder geval. Er zijn ook aardig wat mensen van mijn leeftijd en met hen is het ook wel leuk en interessant om een praatje te maken. 't Is wel een beetje moeilijk voor me om me niet te veel te hechten aan enkele mensen hier, dus wat dat betreft is me wat meer terugtrekken ergens ook wel gunstig.
• Er zijn hier wel echt leuke activiteiten te doen. Zo heb je activiteiten die eenmaal wekelijks zijn, zoals de voetenbadactiviteit (gewoon letterlijk in de woonkamer in een voetenbadje zitten samen met andere patiënten), bingo en dan nog heel wat dingen buiten de deur, zoals naar de kringloop gaan of zwemmen, maar dat kan alleen als je de vrijheid hebt om zelfstandig naar buiten te gaan. Ik heb net bingo gespeeld en hoewel ik me nu wel 60 jaar ouder voel was het wel echt lachen, ngl.
• Qua medicatie zit ik momenteel op 400mg quetiapine, 75mg venlafaxine en 10mg lisdexamfetamine.

Venlafaxine

• Een onderdeel van het behandeldoel is om mij in te stellen op venlafaxine (SNRI) en mijn lisdexamfetamine af te bouwen, omdat ik nu te weinig eet om MBT te mogen doen. Dit vind ik echt heel erg naar, want lisdexamfetamine is tot nu toe het enige medicijn (van de 39264 die ik inmiddels geprobeerd heb) dat consistent goed voor mij gewerkt heeft op 20mg. Nadat ik het geslikt heb is het gewoon net alsof ik dan echt mezelf ben of zo. Ineens is het leven niet meer zo ondraaglijk en lukt het me zowel om dingen te initiëren als om dingen af te maken. Ik zit nu al een paar maanden op 10mg, omdat ik dus te weinig eet, maar naast dat ik met 10mg nog steeds te weinig eet, lukt het me ook nauwelijks meer om dingen gedaan te krijgen die ik nuttig en belangrijk vind. Dit doet me compleet nutteloos voelen. Hetgeen wat uiteindelijk zorgt voor een gevoel van voldoening wordt op deze manier gewoon van me afgenomen. Ik heb ook al heel erg vaak aangegeven dat ik eigenlijk helemaal niet de lisdexamfetamine wil afbouwen, maar juist weer terug op 20mg wil, maar we moeten eerst kijken wat de uiteindelijke werking van de venlafaxine zal zijn, voordat ze het huidige behandelplan willen wijzigen. Dat snap ik wel, maar het is wel gewoon echt heel kut dat ik nu iedere dag wel een kleine paniekaanval heb over dat ze m'n lisdexamfetamine van me gaan afpakken (zo voelt het echt).
• Ik heb iets van 6 dagen op 37,5mg gezeten, daarna 2 dagen 75mg, daarna 2 of 3 dagen op 112,5mg en sinds gisteren weer op 75mg. Normaliter wilden ze me op 112,5mg houden, maar de negatieve effecten waren zo overweldigend dat ze m'n dosis weer verlaagd hebben en me daar een poosje op willen houden.

Nadelen

• Vandaag heb ik er gelukkig niet veel last van, maar sinds dat ik venlafaxine begon te slikken voel ik me heel erg vaag/dof. Het was net alsof ik niet meer goed kon nadenken, omdat er een continue ruis in mijn hoofd was. De verplegers hier zeiden dat ze dat totaal niet aan me merkten, maar dat is waarschijnlijk omdat ik van mezelf sowieso goed ben in mijn gedachten onder woorden brengen, terwijl sommige mensen hier überhaupt moeite hebben met praten en ik daardoor dus capabeler ingeschat word dan ik werkelijk ben. Voordat ik dit had gezegd tegen de verpleging zat ik hier al 3 dagen en kwamen ze nauwelijks bij me checken of alles goed ging en dat is juist wat ik heel erg nodig heb. Ik zit gewoon heel snel heel lang vast in m'n hoofd, waardoor ik niets gedaan krijg en de tijd aan me voorbij vliegt, maar sinds ik het aangegeven heb komen ze heel vaak checken, dus dat hebben ze wel echt heel erg goed gedaan en ben ik dan ook zeer blij om en dankbaar voor. Maar goed, lang verhaal kort: ik dissocieer veel meer dan voorheen.
• Toen ze me voor 2 dagen op 112,5mg hadden gezet was ik gewoon een complete zombie geworden. Ik was extreem moe en alle karaktertrekken die mij mij maken, waren nergens te bekennen. Ik voelde me heel antisociaal en deed er alles aan om contact met de mensen om me heen te vermijden, terwijl niemand hier iets verkeerd gedaan of gezegd heeft tegen mij (op de verpleger die klakkeloos mijn lisdexamfetaminevoorraad in de prullenbak gegooid had na dan, toen was ik wel echt goed boos, maar die is er later wel weer uitgehaald). Een paar dagen geleden, toen ik nog op 112,5mg zat, was het voor mij de druppel. Ik zat toen om 18:00 op mijn matras en ik kon mijn ogen niet meer open houden. Ik werd volledig opgeslokt in de duistere leegte van mijn hoofd. Ik wilde niks meer, ik voelde niks meer, naar mijn idee was ik mentaal gewoon dood gegaan. Toen heb ik helaas wel weer geautomutileerd, maar dat dus niet bedoeld als zelfmoordpoging of ter emotieregulatie; het was letterlijk om gewoon weer "wakker" te worden door het ervaren van fysieke pijn, wat ook werkte. Ik hoop echt dat die drang niet terugkomt, want die staat van zijn 'verschrikkelijk' noemen is een eufemisme.
• De venlafaxine remt mijn eetlust nog meer. Had niet gedacht dat dat nog kon, maar kennelijk is lisdexamfetamine nu niet meer de enige boosdoener. Ik vraag me echt heel erg af wat dit gaat betekenen voor mijn behandelplan, want als dit zo blijft dan kunnen ze me wel naar huis sturen, maar dan heb ik én mijn lisdexamfetamine niet meer (want die wordt hier afgebouwd naar 0mg) én ik kan niet eten, en wat zijn 2 van de voorwaarden voor MBT? Dat ik naast de 3 dagen therapie iets van dagbesteding heb waar ik me toe kan zetten en ik moet genoeg eten. Ik ben echt heel erg bang dat ik slechter uit de kliniek zal gaan dan dat ik erin ben gekomen. Dat zou écht heel knap zijn. Hier pieker ik echt iedere dag over en wat de verpleging ook zegt, niets stelt me gerust. Ik weet alleen niet of ik het ook al letterlijk zo tegen ze heb gezegd, dus ik denk dat ik dat maar wel nog ga doen.
• Het kan tot 6 weken duren voordat je optimaal effect ervaart van venlafaxine en ik weet gewoon niet of ik dat trek. Dat is voor mij een eeuwigheid en ze zeiden ook dat ze niet het nut inzien van mij die volle 6 weken hier houden. Dat ze dat zeggen maakt me bang, want ik ken mezelf en ik vertrouw mezelf niet met die periode in mijn eentje, zonder verpleging, succesvol door te kunnen komen. Dit heb ik ook nog niet tegen ze gezegd. Ik weet ook niet of ik dat ga zeggen tegen ze.

Voordelen

• Ik slaap echt enorm goed, dat is wel echt een heel erg groot voordeel van de combinatie 400mg quetiapine + venlafaxine t.o.v. enkel quetiapine. Er is geen enkele nacht geweest dat ik wakker ben gebleven hier. 't Is voor mij letterlijk onmogelijk om wakker te blijven, want ik word echt in slaap geforceerd. Er is geen gelegenheid voor mij om eerst nog 100 uur bezig te zijn met mijn nachtroutine, om vervolgens ook nog eindeloos nare scenario's in m'n hoofd af te spelen en/of trauma te herleven. Hier ben ik echt buitengewoon oplucht over en blij mee.
• Ik heb 0 stemmingswisselingen gehad sinds ik hier zit. Dat is wel echt ontzettend fijn, maar nu voel ik me wel compleet afgestompt en onverschillig en dat is niet gewenst, want dat maakt het ook moeilijk voor mij om motivatie op te brengen om iets te doen. De drang om iets te doen waar ik gepassioneerd over ben is wel wat minder, maar goed, ik zie het toch wel als een voordeel, want met mijn stemmingswisselingen krijg ik al helemaal niets gedaan dat ik gedaan wil krijgen.

Over psychoactieve stoffen gesproken: ik ben sinds afgelopen zaterdag 1 maand clean van alcohol en 2 maanden clean van alle andere drugs (cafeïne en nicotine niet meegerekend). Hoe ik het volgehouden heb om mijn verslavingsperiode te eindigen met een overdosis benzodiazepinen en diphenhydramine, om vervolgens pas een maand later voor het laatst weer iets te gebruiken (alcohol op oud en nieuw) zou ik bijna een godswonder noemen. Kennelijk lukt het me met sommige dingen wel om abrupt de knop om te zetten en er gewoon mee te stoppen. Ik heb dat wel al eens eerder gedaan, maar dat heb ik hoogstens 6 weken volgehouden. Daarna begon ik weer met blowen en af en toe drinken, maar deze keer dat dus ook niet. Wat het zo wonderbaarlijk maakt is het feit dat iedereen waar ik veel mee omga wel iets gebruikt. Toen ik net 2 weken nuchter was van alles is mij in twee dagen tijd: 1) alcohol 2) cannabis 3) cocaïne 4) GHB 5) ketamine en 6) Phenibut aangeboden geweest en ik heb het allemaal afgeslagen. Voelde ik me buitengewoon kut en suïcidaal? 100%. Was het het waard om alles af te slaan? 100%. Dit is de eerste keer dat ik terugdenk aan die twee avonden en daadwerkelijk iets van trots ervaar, want mijn behandelaren geloven mij op mijn woord als ik zeg dat ik niet meer gebruik. Ik had het in theorie gewoon kunnen doen, maar ik had er dan echt alleen mezelf mee gehad. Ik wil gewoon m'n best doen om niet mijn plek voor therapie kwijt te raken en dat was al helemaal het geval geweest als ik bovenop alles ook nog eens naar klote zou zijn door stiekem drugsgebruik.

Dat was het belangrijkste wel. Nou, de ballen. 🧚‍♀️

---

@Mowgli33 dat zal vast wel kunnen, maar dan zit ik opnieuw met het probleem van intake + wachttijd erna. De initiële wachttijd die ik zou hebben moeten overbruggen voor MBT was anderhalf jaar, wat nu verkort is naar 14 maanden (waar nu dus weer langer wordt, indien ik niet snel genoeg herstel). Ik kan het echt niet aan om opnieuw anderhalf jaar te wachten. Dat is echt een horrorscenario voor mij. Misschien dat het elders ook wel korter is, maar dan zit ik met het probleem van reiskosten. Ik sta onder bewind met een schuld waar je U tegen zegt en een uitkering van niks, dus dat ga ik niet kunnen betalen. Ik ben enorm afhankelijk van de mogelijkheden binnen GGZ-instellingen in mijn buurt wat dat betreft.

U kunt wel meteen last krijgen van bijwerkingen zoals maagdarmklachten, droge mond, hoofdpijn, zweten en seksuele problemen. Stop dan niet. Deze bijwerkingen worden meestal binnen 2 weken minder.

Klik om te vergroten...

Hoop dat deze info klopt dan zou je binnen 2 weken of uiterlijk 14 dagen van die bijwerkingen af zijn.
En dacht zelf dat meeste SNRI medicijnen na 4 weken al hun werk doen zoals het zou moeten zijn. Op Apotheek staat '
2 tot 4 weken voordat u het effect van Venlafaxine merkt'
Hou je daaraan zou ik zelf doen thans. Tenzij de bijwerkingen te erg zijn.

Sterkte met alles!

Zweevteev zei:

- Ik ben heel erg snel overprikkeld door zowel externe factoren als mijn innerlijke belevingswereld. Dat ik gevoeliger ben voor geluid dan de gemiddelde persoon had ik al een vermoeden van, maar ik heb heel erg gemerkt dat sinds ik met zoveel andere mensen in één huis woon (waarvan bijna iedereen ook wel iets van psychische problemen heeft), dat de mensen om me heen geluid echt aanzienlijk beter kunnen verdragen dan ik. Ik ben altijd degene die moet vragen of de muziek wat zachter kan tijdens het chillen, omdat ik het gewoon echt niet trek en ik me totaal niet kan focussen op én de muziek én een gesprek dat gevoerd wordt (niet te beginnen over meerdere gesprekken door elkaar heen). Als dit te veel wordt dan moet ik of een tijdje op m'n kamer zitten om te ontprikkelen of ik ga dissociëren en heb dan vooral last van mijn eigen gedachten/gevoelens en hoor en zie nauwelijks meer wat er om me heen gebeurt. Zat eergisteren toevallig bij een huisgenoot op z'n kamer en hij had de tv aan staan, een spel op z'n telefoon en hij was een gesprek aan het voeren met me. Het geluid stond echt niet bijzonder hard en als hij sprak dan was dit gewoon te verstaan, maar mijn brein kon zoveel verschillende bronnen van geluid die door elkaar heen gingen echt niet aan en ik zei toen na 5 minuten dat ik het niets persoonlijks was, maar dat ik de prikkels in zijn kamer gewoon echt niet trok en maar gewoon op m'n eigen kamer wilde gaan zitten, ook al kwam ik juist naar hem toe, omdat ik zin had om even met 'm te praten.

- Er bestaat voor mij niet iets als "milde" emoties ervaren. Of ik ervaar emoties extreem intens, of ik ben compleet afgevlakt. Dit wisselt zich heel vaak af. Ik ben van jongs af aan al een heel emotioneel persoon geweest, dus dat ik me afgevlakt voel is zeer waarschijnlijk een gevolg van dat het mijn brein gewoon op een gegeven moment te veel wordt om zoveel intense en ook nog eens extreem vaak wisselende emoties te ervaren. Ik moet wel afvlakken, omdat ik anders gewoon het idee heb dat ik een psychose ga inschieten en ik mezelf noodgedwongen moet gaan verdoven met drugs of automutilatie om dat te voorkomen.

- Aansluitend op het ervaren van intense emoties: ik ben eigenlijk iedere dag wel opgefokt om iets dat ik hoor van mensen om me heen, wat dan niet eens bedoeld was om me op te fokken. Heb heel vaak het idee dat ik het gevoel van intense woede ervaar namens de persoon die mij iets vertelt. Ze vertellen dan over een hele nare ervaring die ze gehad hebben en ik trek het gewoon niet als ik hoor van mensen dat ze zulk intens onrecht aangedaan zijn, tenminste, ik ervaar het als heel erg intens onrecht dat per direct recht gezet moet worden, omdat ik anders heel de dag opgefokt ben. Ik heb echt een soort heldencomplex of zo. Als ik zelfverzekerd ben over dat ik iemand ergens mee kan helpen, waarvan ik vind dat diegene mijn hulp verdient, dan zet ik alles opzij en ga ik ermee aan de slag, totdat ik tussen een paar minuten en een paar uur zo overladen ben dat ik niet meer kan functioneren, waardoor ik diegene niet meer kan helpen, waardoor ik weer een faalervaring erbij heb en een extra reden heb om me opgefokt te voelen.

- Al deze bovenstaande dingen vergen ontzettend veel energie om dat vol te kunnen houden en mijn energievoorraad is gewoon echt niet groot genoeg daarvoor vaak, dus ik ben altijd ook wel gewoon moe, maar tegelijkertijd dwing ik mezelf ook om alle belangrijke dingen die er op een dag gebeurd zijn op te schrijven, zodat ik ze niet vergeet (te verwerken), maar dit zorgt ervoor dat ik over m'n eigen grenzen heen ga en uiteindelijk verschrikkelijk overprikkeld in bed eindig, met allemaal dingen die ik in m'n hoofd af ga die ik moet verwerken, om vervolgens niets echt te verwerken, doordat ik heel lang blijf nadenken hierover en amper tot niet slaap.

- Ik kan verschrikkelijk slecht tegen veranderingen, maar dit heeft ook wel te maken met dat ik gewoon ongewild een heel erg turbulent en chaotisch leven heb (dat is sowieso deels de werkelijkheid, maar ik denk ook wel dat ik het misschien wel veel turbulenter en chaotischer ervaar dan het werkelijk is). Het vervelende is dat alle grote dingen die in m'n leven veranderen dingen zijn waar ik zelf geen controle over heb, zoals dat ik ieder jaar moet dealen met dat ik meerdere keren moet wisselen van behandelaar, door ergens anders te gaan werken/zwangerschapsverlof/wisseling van behandelingen etc. Ik heb in 7 verschillende steden gewoond en ben in totaal 11 keer verhuisd. Thuis wonen was geen optie meer, dus ben ik de afgelopen paar jaar maar gewoon een beetje her en der aan het zwerven. Ik woon nu in een daklozenopvang en ik ga binnenkort naar een vervolgplek, maar ik mag daar maar 2 jaar blijven, dus de stress van moeten verhuizen, opnieuw wennen aan je omgeving etc. is ook nog lang niet voorbij en dat geeft me ongekend veel stress.

Ik kan er vast nog wel wat opnoemen, maar ik gok dat dit je vraag ook wel duidelijk genoeg beantwoord heeft. :')

Klik om te vergroten...

Ik heb zojuist tot hier gelezen en wil graag reageren. Wat ik in dit bericht zie staan is bijna volledig exact zoals ik me voel en mijn leven verloopt. Het verschil tussen jou en mij is dat ik niet aan de medicatie zit en niet zo vaak verhuist ben als jij. Pas een keer of 6 denk ik. Verder had dit uit mijn pen kunnen komen. Heel bizar om zoveel herkenning te lezen in één stuk tekst. Het opent op meerdere fronten mijn ogen, dingen waar ik mijn vinger niet op kon leggen schrijf jij hier zo neer...

Dankjewel! En ondanks dat ik nog niet weet hoe je dagboek eindigt wil ik je in ieder geval een shitload aan kracht en liefde toewensen!!

Ps. ik draag voor mijn overgevoeligheid van geluid speciale oordopjes sinds kort. Die halen de scherpe randjes weg van omgevingsgeluid. Ik draag ze nu regelmatig sinds een paar dagen en ben er zeer tevreden over.
Mocht je interesse hebben hoor ik het graag. Je ziet ze amper zitten in je oor en kosten 3 tientjes.

Ik ga gauw verder lezen!

Ik ben teruggevallen in drugsgebruik. Heb 5 weken in de kliniek gezeten en tijdens mijn laatste zorgafstemmingsgesprek hadden ze niet het idee dat de opname niet meer nuttig voor mij was (waar ik het niet mee eens was) en dat ze me alleen nog maar een week langer daar wilden houden om de venlafaxine af te bouwen. Hier was ik echt heel boos over, dus toen was ik helemaal klaar met alles en aangezien ik daar vrijwillig zat heb ik toen gezet dat ik zo snel mogelijk naar huis gestuurd wilde worden, want medicatie afbouwen kan ik even goed met de begeleiding thuis doen.

De avond nadat ik ontslag gekregen had ben ik, na 3 maanden nuchter te zijn van alle drugs en 2 maanden specifiek van alcohol, teruggevallen en heb ik 3-MMC gebruikt en gedronken. Daarna gingen alle remmen los en heb ik sindsdien echt alles wat tot mijn beschikking kwam wel gebruikt. Ik heb tig keer aangegeven dat ik mijn 20mg lisdexamfetamine terug wilde (wat ik altijd heb kunnen onderbouwen) en tevens last had van enorm sterke verlangens naar amfetamine halen en dat dan maar als substituut gaan gebruiken, waarop gezegd werd dat m'n psychiater het liever nog even wilde aankijken, maar dat ik het wel echt moest zeggen als ik weer amfetamine zou hebben gehaald/gebruikt (terwijl ik dan uit m'n therapie gegooid word zegt m'n psycholoog, dus dat heb ik mooi niet gedaan; waarom zou ik er vrijwillig voor kiezen om gestraft te worden voor mijn eerlijkheid?). Nu gebruik ik iedere dag amfetamine, maar wel met mate en dat lukt me ook, wonder boven wonder. Ik snuif direct nadat ik wakker geworden ben, aangezien opstaan voor mij de grootste drempel die ik ervaar op een dag en nadat ik dat gedaan heb ga ik gewoon dingen doen die ik nuttig vind of moet doen, zoals naar therapie/vrijwilligerswerk gaan.

Qua stemming gaat het relatief goed. Ik voel gewoon vrij weinig, eigenlijk. Waarschijnlijk komt dat door de 400mg quetiapine + 112,5mg venlafaxine (ben daar uiteindelijk wel mee doorgegaan op aanraden van mijn psychiater) + amfetamine (dat kan me ook aardig afvlakken, maar het kan twee kanten opgaan daarmee is mijn ervaring). Qua slapen gaat het relatief goed, maar qua eten gaat het vrij bagger. Ik eet alleen avondeten en voor de rest doe ik m'n best om 3 tot 5 van die flesjes drinkvoeding te drinken, dus dat houdt me gelukkig wel een beetje op gewicht (ondanks dat het echt niet gezond is). Ik heb al een tijdje niet meer geautomutileerd, dus dat is ook wel fijn. De laatste keer dat ik dat nog gedaan heb was in de kliniek. Weet niet of ik dat al verteld had, maar ik had mezelf gesneden omdat ik helemaal klaar was met die intense bijwerkingen van de venlafaxine. Ik leefde constant in een ruis en op een gegeven moment werd ik midden op de dag in slaap geforceerd, wat voor mij de druppel was. Ik wilde gewoon goed wakker worden, dus ging ik maar snijden.

Dat is een beetje hoe het allemaal gaat momenteel. Ben dus vorige week gestart met therapie en dat gaat tot nu toe wel prima. Heb alleen vannacht niet geslapen, dus vandaag gaat waarschijnlijk vrij zwaar worden.

Jeetje joh, heftig allemaal.

Ik ben niet ervaren met advies geven aan mensen die in jouw situatie zitten, maar ik ga het proberen:

Als je dan toch dagelijks amfetamines gebruikt, kun je het beter inslikken, werkt veel stabieler en langer door, ik neem regelmatig 1x per dag in de ochtend een dosering en doe het daar mee, ik neem nooit bij, want dan slaap ik slecht en dan zou ik de volgende dag meer willen nemen om dat weer te 'corrigeren'.

Op dagen dat ik geen zin heb om te eten, gooi ik er een simpele maar voedseltechnisch behoorlijk complete maaltijdshake in.

Sterkte met vandaag, als ik moe ben, zorg ik slecht voor mezelf...