Ik zou zeggen, lees de OP eens goed door of verdiep je wat meer in AD(H)D.
![:)]()
âTe drukâ en âmoeilijk lerenâ zijn idd een karaktereigenschap en een indicatie van iemands vermogen om snel dingen op te nemen (intelligentie dus, even heel simpel gezegd). Sommige kinderen zijn tsja.. even heel lullig gezegd gewoon irritant en/of dom zeg maar :P
Bij AD(H)D is er sprake van een veel complexere samenhang van kenmerken veroorzaakt door neurobiologische processen in de hersenen die niet werken zoals ânormaalâ. Vaak zie je dat kinderen (voordat ze een diagnose/behandeling krijgen) behoorlijk onderpresteren bijvoorbeeld. Ze kunnen dan wel degelijk (redelijk) goed leren, maar bij dingen die hun interesse niet hebben kunnen ze zich simpelweg niet lang concentreren. Dat is heel wat anders dan moeilijk kunnen leren. Wanneer zoân kind een behandeling of medicatie krijgt, kunnen ze dit wel beter. Terwijl een âmoeilijk lerendâ kind niet opeens beter gaat leren door die medicatie. Snap je het verschil?
![:)]()
Wat je ook vaak ziet is dat âsimpele basis-dingenâ die bijna elk kind kan leren (plannen, op tijd zijn, een tijd stil zitten) moeilijk gaan, maar juist de wat ingewikkeldere dingen makkelijker dan gemiddeld gaan. Waarom? Omdat die eerste zaken saai en niet prikkelend/uitdagend genoeg zijn voor een AD(H)D-brein. Dat heeft eigenlijk een aversie tegen teveel routine/vastigheid (terwijl ze door hun chaotische gedrag er ook juist behoefte aan hebben. Een lastige paradox eigenlijk).
âJa maar vroeger bestond er geen ADHD enzoâ. Vroeger bestond er ook ADHD, alleen het leven was 100 keer simpeler met 100 keer minder prikkels. Het kwam dus vaak niet zo naar voren als problematisch zijnde. Het leven en de maatschappij tegenwoordig stellen veel meer eisen. En dan komt zoân stoornis eerder naar voren. Hoewel je je dus eigenlijk af kan vragen: is de maatschappij van nu de stoornis, of de AD(H)D?
Wat fijn dat je dit zo duidelijk en bondig hebt uitgeschrevenđ ik ga je berichtje bewaren, want ik heb het zelf vaker maar minder succesvol geprobeerd op dit forum. Dankjewel!
Wat ik me dan wel afvraag: waarom valt de ene AD(H)Dâer wel makkelijk in een zware verslaving en de andere niet? Is dat toch (ondanks de gevoeligheid) door wilskracht? Niet dat ik nu wil zeggen dat elke zwaar verslaafde geen wilskracht heeft (behalve als hij niet in elk geval hard probeert er vanaf te komen/het te beheersen).
Behalve wat hier al genoemd wordt, dat elk brein en lichaam en individue anders is, heeft het ook veel te maken met context denk ik.
Hoe ben je opgegroeid? Rookten je ouders? Dronken ze (vaak) in het bijzijn van kinderen? Naar wat voor school ben je geweest, werd daar drugs e.d. gebruikt? Wat is je socioeconomische achtergrond: ben je opgegroeid in armoede? Heb je een laag onderwijsniveau genoten? Dit zijn allemaal indicatoren die de gezondheid beĂŻnvloeden, en daarmee ook hoe snel je in aanraking komt met verslaving.
Ik weet niet precies hoe dit met AD(H)D zit, dat heb ik niet. Het zal het er wellicht moeilijker op maken. Ik vermoed dat ook dan positieve motivatie gevonden moet worden: stoppen omdat het je iets goeds brengt, in plaats van stoppen omdat je iets slechts wilt vermijden.
Precies wat je zegt inderdaad, het werkt in principe hetzelfde, maar er zijn meerdere factoren die het lastiger maken. Adhdâers overzien bijvoorbeeld veel slechter lange termijn âdingenâ. Dus ook de positieve gevolgen die je overhoud aan stoppen met je verslaving, zijn moeilijk te zien en naartoe te streven. Net zo goed andersom: iedereen weet wat verslaving op de lange termijn met je doet, maar met een gedragsstoornis is dat moeilijker te âbelevenâ. We halen onze dopamine shots uit korte termijn oplossingen: die voelen we, die snappen we, Ă©n daar hebben we een flink tekort aan dus streven we enorm na. En laten nou net de meeste middelen heel kort voldoening geven aan die behoeft⊠Daarom dat je maar heel lastig motivatie uit kan halen uit het lange termijn perspectief. Je zal die motivatie dus ergens anders moeten zoeken; als je stopt met roken bijvoorbeeld uit het feit dat je een week later al veel beter proeft en veel meer kan genieten van lekker eten. Zo werkt het met alles trouwens, niet alleen met stoppen met middelen gebruik.
Dingen veranderen//anders doen( levenstijl aanpassen) is gewoon ontzettend moeilijk en wat dagelijkse training nodig heeft. Zeker als paden in het brein er al diep ingesleten zijn. (Neuroplasticiteit)
Dan kost het meer moeite om nieuwe paden aante leggen maar is niet onmogelijk.
Is ook zĂ©ker zo, maar het ontwikkelen van patronen en paden an sich is dus voor een ADHDâer alweer moeilijker, verslaving is dan eigenlijk een extra factor die dit moeilijker maakt. Een adhd brein kan/wil helemaal niks te maken hebben met routine of orde. Het is iets waar ze geen koek van kunnen maken Ă©n waar je geen voldoening uit haalt. Zo doe ik al een tijd lang mijn best mijn slaap ritme wat gezonder te maken, maar het kost me echt ĂĄlles en het lukt ook heel vaak niet. Terwijl ik heus wel weet dat alle andere dagelijkse dingen ook makkelijker en leuker worden als het wel luktâŠ
Je motivatie is gebaseerd op wat je niet meer wilt in plaats van wat je wel wilt.
Je richt je op het slechte vermijden ipv op het goede toelaten.
Nogmaals: (aanvankelijk) een goed iets, maar het is vechten, dus houden veel mensen die manier waarschijnlijk niet altijd vol.
Hier heel erg mee eens! Echt goed om te beseffen als je bezig bent met je verslaving onder controle krijgen, maar eigenlijk met een hele boel dingen. âIk wil wel, maar ik wil niet echt.â
