Laden...
Geregistreerd lid
Nog geen onderwerpen gestart.
"Ik blow voornamelijk om mijn prikkels uit te schakelen. Alles is meestal goed en relax als ik eentje geblowd heb. Maar waar ik echt niet tegen kan zijn gesloten ruimtes. Voornamelijk wanneer die nog eens warm zijn en er weinig zuurstof in de lucht hangt. Dan kan ik gewoon wegdraaien en het ter plaatse uitzweten Dat kruipt in mijn lijf en in mijn hoofd zulke gesloten ruimtes. Enkel als ik stoned ben."
"In de religies zijn dat engelen en demonen. Zelfs sjamanen zorgden er bij een ritueel voor dat de slechte geesten eerst verdwenen. Het fenomeen van deze wezens is niet verzonnen, maar gebaseerd op ervaringen uit "de andere wereld". Het monotheïsme heeft dit volledig verketterd en bij de inquisitie heeft het patriarchaat veel van deze tradities verdreven in de westerse wereld. Hier is dat echt verloren gegaan, maar er zijn nog stammen die deze relaties met "de andere wereld" onderhouden. Door deze te ontdekken is dat terug overgewaaid naar het westen. Dat was even vrij, maar toen kwam de war on drugs. En nu staan we allemaal in ons haar te krabben: what is going on? Iedereen die een significante trip heeft ervaren weet dat in psychedelica iets te vinden is, maar kan er toch de vinger niet op leggen. Het ligt op het puntje van je tong, maar je kan het niet uitspreken. Je weet het, maar tegelijk weet je het toch niet. Edoch voelen wij instinctief aan dat we met "iets" bezig zijn dat van iets "hoger" dan onszelf moet komen. Begrijp je me een beetje? Daarom ben ik daar rationeler in geworden. Ik kijk niet op van rare verhalen, maar zelf ga ik ze niet meer ervaren Ik zet geen deur meer open voor "iets" en houd het liever lekker vertrouwd. Dat er "iets" is, daar ben ik heilig van overtuigd. Maar 't leven is voor een reden ontworpen zoals het is. Wij nemen datgene waar wat de geest vatten kan. Zijn wij wel klaar voor de overgang zonder massa hysterie? De misleiding is gigantisch en zullen wij datgene wij dan waarnemen wel zien voor wat het werkelijk is?"
"Zich afsluiten of gewoon hallucineren? Er zijn zoveel mensen die hallucinaties hebben in het dagdagelijks leven, maar die krijgen medicatie. Ik heb altijd geloofd dat ik met iets magisch/mysterieus/spiritueel bezig was. Ik werd geborgen en warm opgenomen. Ik ging dan altijd in mijn bed liggen en mijn hele wereld werd wollig. Iets nam mij altijd heel intens en warm op, ik geloofde niet dat hier iets slecht uit kon komen, ik had nooit een bad trip tot ik het "uitdaagde". Mijn trip werd een "demonische" ervaring. Het was als een alcoholist die niet meer kan drinken en door een delirium gaat, the gates of hell were open. Er was geen ontsnappen aan, daarna nam de synchroniciteit in mijn leven toe en veel ander rare dingen die ik nog niet geplaatst heb. Ik ben van naïef roekeloos reizen naar een übervoorzichtige psychonaut getransformeerd. Ik zet geen deurtjes meer open, noch nodig ik het uit in mijn leven. Ik heb dat zo dichtgeramd als ik maar kon. Momenteel heb ik ongeveer 2 jaar niet meer getript en het ziet er niet naar uit dat ik daar de eerste jaren aan toe zal zijn. Al voel ik me wel klaar, ik ben het niet. Nu de realiteit zich terug hersteld heeft en ik terug in staat ben tot rationeel denken, ga ik niet meer terug. Aliens, demonen, engelen , goden, duivels, ... ik heb ze uit mijn operatiesysteem verbannen. Ik heb of wel een "piek" bereikt in mijn evolutie als mens op geestelijk niveau, of ik was gek aan het worden. Hoe dan ook, ik kies toch voor de realiteit zoals ze nu ontworpen is. Ik had er om gevraagd, maar nu ben ik toch veel voorzichtiger geworden in mijn verzoekjes. We mogen allemaal heel open staan, maar als de UFO bij wijze van spreken in onze achtertuin landt zou de meerderheid bang gaan lopen. Laat alles maar zoals het is wat mij betreft."
"Absoluut. Ik ben grotendeels trouw gebleven aan natuurlijke drugs. Ik heb geëxperimenteerd met hard drugs. Korte tijd verslaafd geweest aan coke. Maar al bij al altijd veilig terug gekeerd naar mijn wietje. De drugs die mij het meest veranderd heeft zijn paddenstoelen. Ik kon plots voelen. Maar dan voelen op een manier waar ik me helemaal kon inleven. Ik zag mensen plots anders, kon me in hen inleven en fixeerde me plots op hun goede eigenschappen. Voor paddo's was ik vrij pessimistisch en negatief ingesteld. Door een significante trip werd alles rechtgezet. Het was de meest intense confrontatie met mezelf ooit. Ik zag plots het leven en de magie ervan. Het was een wonderbaarlijke reis. Maar het is op "hold" gezet. Er is geen drugs dat ik harder respecteer dan psychedelische drugs. Ik moet alles 100% op een rijtje hebben alvorens ik terug trip. Een bad trip heeft mij zeer behoedzaam gemaakt. Verder heeft cannabis wel een behoorlijke indruk op mijn leven gemaakt. Lang heb ik gedacht dat ik er slechter van werd, maar het was mijn regelmatig drinken dat mijn leven beperkte. Toen ik alleen blowde en niet dronk was ik een vrij aangenaam persoon. Dankzij cannabis kan ik de zaken relativeren en me lostrekken van de dagelijkse sleur die mij gevangen in mezelf houdt. Alcohol heeft veel chaos en ellende in mijn leven veroorzaakt. Ik ben niet gemaakt voor de drank. Maar cannabis en ik zijn een perfecte match. Als ik alleen cannabis gebruik word ik als persoon "easy going". Mijn zwart wit wereld mengt zich tot een mooie grijze kleur en ik ben mezelf baas. Ik heb totale zelfcontrole en wind me aan niets op."
"Duvel en Westmalle ! Karmeliet is ook heel lekker, zeer zacht van smaak voor een tripel. Terwijl Westmalle eerder een fruitige afdronk heeft van bananen. Maar dat komt niet uit de lage landen. Belgisch bier, beste bier. Sorry dat ik dit zo arrogant uitflap mile:"
"Goed en leuk topic. Ik ben blij dat je veel uit de ervaring hebt mogen halen LP. Dialoog met de aya/paddo/... is wel iets dat je tijdens een experiment niet zou mogen uitsluiten. Daar is het net te doen Ik neem aan dat je op dag 2 meer open stond en toegankelijker was en je jezelf liet leiden door de trip. De eerste stap is gezet May The Force be with you."
"Langspeelplaat zei: Yep, maar ik begreep nog niet precies hoe het werkte. Ik handelde gewoon uit pure onwetendheid de eerste nacht. Die nacht was denk ik het leerzaamste wat ik tot nog toe heb mogen ervaren in mijn leven, ondanks de malaise. Ik ben zo blij dat ik dit heb gedaan en ik denk er nu al met weemoed aan terug. Nooit geweten dat het leven er zo anders uit kan zien. Ik sta redelijk perplex op het moment. Dit geeft me zoveel energie om iets van mijn leven te maken. Incredible! Dankje!! Klik om te vergroten... Toen ik begon met psychedelica haalde ik er de eerste trips niets uit. Heldere kleuren ja, beetje lachen. Tot ik mij eens onderschat heb. Ik had geen weegschaal en greep op de tast 2 droge (dikke) paddo's. Alles veranderde daarna. Ik werd echt een beter mens en kon mezelf buiten mijn eigen overtuigingen verplaatsen, me beter bij anderen inleven. Ik had het nu ruimer dan mezelf gezien. Ik was psychedelisch ontmaagd. Van daar is mijn reis begonnen en die is er alleen maar serieuzer op geworden. Ik heb horrorervaringen gehad alvorens mijn trips opkwamen, maar toch was ik achteraf dankbaar voor al het andere dat erbij kwam kijken. Ik denk dat het misselijk zijn, zweten en ijlen erbij hoort. Dat zijn uw wroegingen die zich kenbaar maken en eruit gezweet worden. Alles wat ik opgekropt had en waarvoor ik "verdrietig" was kreeg nu een plaats en werd door een ruimer inzicht overstegen. Eerst ziek, onzeker, dolend op de tast, ... en dan euforisch uitbarsten in de kosmos. Het is alsof je herinnerd wordt aan een oerkennis die zo vanzelfsprekend is, maar toch niet toegepast wordt in ons leven."
"Ja, ik dacht dat ik gek geworden was. Dat ik blijven hangen was Echt, in mijn nuchtere leven werd ik geconfronteerd met incidentjes dat zo snel op elkaar opvolgde dat ik er soms bang van werd. Wanneer mijn trips zich begonnen uitbreiden ben ik er dan ook mee gestopt. Het werd "echt". Ik was iets aan het uitbouwen en deze relatie drong zich nu binnen in mijn dagelijkse leven. Anders kan je zeggen, ach het was de trip. Maar wanneer je nergens meer (nuchter) kan komen zonder geconfronteerd te worden met je trip begon ik me echt vragen te stellen. Het werd me er te vreemd op. Ik heb daarna nog eens een lage dosis gedaan en het zette toen misverstanden recht en "zei" dat ik niet bang moest zijn. Maar ik ben daar simpelweg nog niet klaar voor. Het heeft wel mijn hele denkwereld veranderd over het leven en "toeval". Dat ik soms een liedje in mijn hoofd heb en mijn vriendin perfect aansluit bij het hardop zingen heb ik ook regelmatig voor met haar."
"Hebben jullie het ook al eens gehad? Een collectieve hallucinatie? Waar je met meerdere op helemaal dezelfde golflengte komt en hetzelfde ervaart? Hetzelfde ziet? Ik had vroeger een drugsmaatje en wij kenden elkaar meer dan tien jaar. Wanneer wij samen drugs namen zagen, dachten en ervoeren wij hetzelfde. Als je dan doorwinterde psychonauten in één kamer zet en ze aan het praten laat, hoevelen sluiten elkaars zinnen dan niet aan? Hoeveel bevestigende knikken en commentaren volgen elkaar niet op in zo'n avond? Is het omdat wij uit dezelfde stof gemaakt zijn, of is het omdat er "extern" een "veld" is waarop je dan "instemt" ? Of zijn het gewoon de drugs? Or a little bit of them all?"
"Psychedelibee zei: Dat is inderdaad een ego dood, maar zo beschrijft hij het toch ook ongeveer? Ik vind het zelf lastig om op basis van iemand zijn subjectieve beschrijving te beoordelen of het nou een ego dood was of niet. Ik neig op basis van zijn beschrijving persoonlijk ook iets meer naar holen overigens maar dat terzijde. Wat maakt dat jij denkt dat het sowieso geen ego dood was? Klik om te vergroten... Misschien ligt het aan mij, maar ik vind in de openingspost weinig gelijkheden heeft met wat ik beschrijf. Zij beschrijft in een zwarte oneindigheid gezogen te worden waar "niets" is. Ze zweeft daarin rond en waant zich dood, maar komt ook met "niets" terug. Ze voelt alsof ze een tweede kans krijgt omdat ze zichzelf dood waande, maar komt (denk ik) wel als dezelfde terug. Bij mij was heel mijn denkwereld ondersteboven gedraaid. Alles waar ik zo rotsvast van overtuigd was wankelde nu en ik zag de wereld daarbuiten. Niets was nog hetzelfde en alles kreeg meer betekenis. Ik merkte het meteen aan mijn interacties met andere mensen, aan de manier waarop ik met het leven omging en hoe ik minder vatbaar voor bullshit was. Ik was op een fractie heel wat minder naïef en heb veel van mijn bullshit-standpunten overboord gegooid. Wat ik ervaren heb bij mijn ego dood was dat het "niets" mij opnam, maar waarmee ik in communicatie ging en daardoor herboren terugkwam. Ik stond letterlijk buiten mijn eigen overtuigingen, los van mijn ego en bekeek "alles" vrij van oordeel. Dat ontbreekt in deze ervaring. Niet dat ik hier de absolute waarheid in pacht heb, mijn mening is maar subjectief. Ik vind niet eens de woorden om correct te beschrijven wat ik nu werkelijk ervaren heb."