#1
Ik hoor dit wel vaker. Alleen heb ik altijd het idee dat het dan om weet ik veel, gepest worden op school gaat ofzo. Zoals gezegd: oncomfortabele gevoelens. Nooit over echt zulke zware gevoelens dat inderdaad zelfmoord het enige is wat dan mogelijk lijkt. Want hoe kun je nou met aandacht en geduld en liefde enzo naar jezelf kijken als je systematisch als stront bent behandeld? Er is mij wel heel goed duidelijk gemaakt dat ik niets waard ben hoor. Dus het enige dat ik kan doen, is het verdoven en er tegen vechten en het verstoppen. Want het is te groot en te pijnlijk om er doorheen te gaan.
Ik weet dat het allemaal vanuit goede bedoelingen wordt gezegd (natuurlijk), maar als we het over oncomfortabele gevoelens hebben, voel ik me totaal niet begrepen of gehoord. En zeker niet als dan ook nog deze gedachten moeten worden vervangen door andere gedachten, die realistischer zouden zijn. Nee, het leven IS kut als je een start hebt gehad zoals sommigen van ons. Waarom moet dat ontkent worden? Het is mijn realiteit. Jullie vinden het leuk om in je leven te zijn - dat is jullie realiteit. Of je vind jezelf de moeite waard om in leven te zijn. Maar dat is gewoon niet zo voor een heleboel andere mensen. Momenteel zijn er vijf zelfmoorden per dag en dat is zonder de verkapte zelfmoorden. Dat zijn geen mensen met oncomfortabele gevoelens die het niet zo fijn vinden om nuchter te zijn. Nee, dat zijn diep wanhopige mensen in een afschuwelijke realiteit, waar geen ruimte voor is. Want we schijnen niet goed te denken (alwéér niet) en alles verstandelijk te moeten kunnen benaderen. Zum Kotzen.
Geen sorry nodig hoor, ik begrijp je invalshoek denk ik.
Heb eigenlijk 2 dingen die ik erover wil zeggen:
Ten eerste heb ik in de afgelopen jaren gesprekken gehad met mensen met daadwerkelijke zware trauma's/PTSS en toen is me wel duidelijk geworden dat dat echt een andere categorie is en daarvoor eerst traumatherapie nodig is om überhaupt op het punt te komen waar je kunt gaan nadenken over jezelf confronteren met je gevoelens. Dus wat betreft dat denk ik inderdaad dat dit niet afdoende is. En wellicht zijn er nog meer.
En dan een kleine "correctie" op jouw post:
Ik doelde niet op dat men slechts oncomfortabele gevoelens heeft en dat men dat dan moet gaan voelen (al kan dat zeker ook en is dat imo erg aan te raden). Ik bedoel dat men emoties, lichte tot verschrikkelijke (maar geen PTSS met flashbacks en dergelijke) emoties heeft en dat wanneer men deze gevoelens recht aankijkt zonder weerstand ertegen, dat ze dan vanuit dat "licht" gezien als (vaak zeer) oncomfortabele sensaties ervaren worden. En dat je er dan daadwerkelijk doorheen kunt werken: het doorvoelen. Met weerstand tegen de emotie is dit niet mogelijk, omdat de emotie zo niet diep genoeg gepenetreerd wordt tot aan zijn kern. Ik heb het hier dan trouwens ook over mogelijk zeer negatieve emoties, omdat met deze directe perceptie het kijken naar/voelen van emoties terug wordt gebracht naar puur kijken/voelen. Ik zeg niet dat dit makkelijk is, maar dat het heel goed mogelijk is. En ook nogmaals: PTSS met flashbacks en dergelijke is wat anders.
Je doet ook een aanname met dat "wij onze levens leuk vinden". Maar dat is nou juist de reden dat ik hierover begin, mijn leven begint nu pas leuk te worden dóór deze manier van kijken. Niet altijd. Soms ben ik weer terug naar het oude in mijn hoofd zitten malen (waar ik dus niet echt de emotie kan doorvoelen). Maar steeds vaker brengt dit kijken mij dus wel in de staat dat ik mijn leven leuk vindt. Ik post hier deze berichten om aan te geven: hé, dit helpt mij. Misschien jou ook.
Wellicht soms. Maar aan de andere kant: iemand kan mogelijk door zijn/haar gevoelens heen werken met deze "methode" vrede met zichzelf en geluk gaan ervaren.Sorry voor deze rant, maar weet je, soms is het gewoon veel beter om het kutgevoel in dit kut leven te verdoven. Is het gewoon al geweldig dat mensen er die dag zijn, of ze nu gebruiken of niet.
