#1
@Iffness
Dat is zo waar.
Ik merk bij mezelf dat ik vaak veel weerstand tegen mijn voortdurende lichamelijke kwalen heb. Dat ik probeer daar voorbij te komen eigenlijk. Voorbij de pijn en het ongemak. En dat ik zo dan vaak rond loop met die weerstand, met het niet accepteren van de situatie nu en het fantaseren over een situatie waar ik vrij ben van die pijn. Maar als je pijn of andere klachten hebt en tegelijk een diepe weerstand daartegen, dan kun je gauw bitter worden en dat is geen pretje voor jezelf maar ook niet voor je omgeving.
Gisteren zat ik zoals zo vaak dat ongemak te voelen. Stiekem met het idee om het weg te krijgen, maar ik maak mezelf vaak wijs dat dat niet zo is, dat ik het echt volledig accepteer. En zo ontstaat dan een soort pseudo-spiritualiteit die mentaal is, maar niet echt wordt gevoeld. Want de waarheid is, dat ik die pijn weg wil hebben. Ik vecht in het moment zelf dus tegen de pijn. Maar toen realiseerde ik me op een moment iets cruciaals, namelijk dat ik nooit succesvol zal zijn hierin. Ik zag het. Ik zal nooit middels weerstand tegen pijn of ongemak of wat dan ook vrijkomen van datgene, waardoor weerstand dus absoluut zinloos is. "Resistance is futile" ging er nog door mijn hoofd. Door dit in te zien viel mijn weerstand even compleet weg en was er direct een echte acceptatie van de pijn. En die acceptatie doordrong op zo'n manier de pijn dat het voor mij helemaal geen pijn meer was. Want wat is pijn doordrongen van gelukzaligheid? In ieder geval geen pijn meer. Maar het was niet dat 'ik' de acceptatie deed, het was alleen dat weerstand vanzelf wegviel, omdat gezien werd dat weerstand simpelweg absoluut zinloos is. Ik was in zo'n staat van gelukzaligheid dat ik de gehele dag door flashbacks hiervan kreeg waarin het leek alsof ik licht onder invloed van mdma was, maar dan zonder dat kunstmatige gevoel.
Maar ik lieg als ik zeg dat ik niet weer teruggevallen ben in weerstand sindsdien. In het weer voorbij pijn willen zijn. Toch, ik zie het als immens waardevol om te hebben gezien dat 'ik' het niet kan doen. Dat ik altijd zal falen als ik probeer voorbij pijn te komen. En dat echte acceptatie iets is dat gewoon gebeurt en niet van mij komt. Ik moest gisteren ook nog denken aan iets dat een spirituele "meester" (haat dat woord) genaamd Mooji eens zei: "Fall into the arms you cannot see". Dat is exact wat het was. Want de geest houdt graag vast aan zijn weerstand en stelt zich voor dat er iets verschrikkelijks gebeurt als losgelaten wordt. Dat als je je achterover laat vallen je gespietst wordt door scherpe stekels of iets dergelijks. Maar dat is helemaal niet wat er gebeurt als de controle/weerstand voor een moment losgelaten wordt. In plaats daarvan is het alsof je achterover valt in een zacht kussen dat zachter wordt hoe dieper je je erin laat vallen. Als een complete omarming van liefde zelf.
Ik zat er gisteren aan te denken dit voor me te houden, maar kan het nu toch weer niet laten dit hier neer te typen...![:tonguewink:]()
Tegelijk realiseer ik me dat ik echt moet oppassen met mijn opvattingen over spiritualiteit. Het is zo makkelijk om dit allemaal slechts intellectueel te maken. Als je het vastgrijpt, dan doodt je het eigenlijk.
Dat is zo waar.
Ik merk bij mezelf dat ik vaak veel weerstand tegen mijn voortdurende lichamelijke kwalen heb. Dat ik probeer daar voorbij te komen eigenlijk. Voorbij de pijn en het ongemak. En dat ik zo dan vaak rond loop met die weerstand, met het niet accepteren van de situatie nu en het fantaseren over een situatie waar ik vrij ben van die pijn. Maar als je pijn of andere klachten hebt en tegelijk een diepe weerstand daartegen, dan kun je gauw bitter worden en dat is geen pretje voor jezelf maar ook niet voor je omgeving.
Gisteren zat ik zoals zo vaak dat ongemak te voelen. Stiekem met het idee om het weg te krijgen, maar ik maak mezelf vaak wijs dat dat niet zo is, dat ik het echt volledig accepteer. En zo ontstaat dan een soort pseudo-spiritualiteit die mentaal is, maar niet echt wordt gevoeld. Want de waarheid is, dat ik die pijn weg wil hebben. Ik vecht in het moment zelf dus tegen de pijn. Maar toen realiseerde ik me op een moment iets cruciaals, namelijk dat ik nooit succesvol zal zijn hierin. Ik zag het. Ik zal nooit middels weerstand tegen pijn of ongemak of wat dan ook vrijkomen van datgene, waardoor weerstand dus absoluut zinloos is. "Resistance is futile" ging er nog door mijn hoofd. Door dit in te zien viel mijn weerstand even compleet weg en was er direct een echte acceptatie van de pijn. En die acceptatie doordrong op zo'n manier de pijn dat het voor mij helemaal geen pijn meer was. Want wat is pijn doordrongen van gelukzaligheid? In ieder geval geen pijn meer. Maar het was niet dat 'ik' de acceptatie deed, het was alleen dat weerstand vanzelf wegviel, omdat gezien werd dat weerstand simpelweg absoluut zinloos is. Ik was in zo'n staat van gelukzaligheid dat ik de gehele dag door flashbacks hiervan kreeg waarin het leek alsof ik licht onder invloed van mdma was, maar dan zonder dat kunstmatige gevoel.
Maar ik lieg als ik zeg dat ik niet weer teruggevallen ben in weerstand sindsdien. In het weer voorbij pijn willen zijn. Toch, ik zie het als immens waardevol om te hebben gezien dat 'ik' het niet kan doen. Dat ik altijd zal falen als ik probeer voorbij pijn te komen. En dat echte acceptatie iets is dat gewoon gebeurt en niet van mij komt. Ik moest gisteren ook nog denken aan iets dat een spirituele "meester" (haat dat woord) genaamd Mooji eens zei: "Fall into the arms you cannot see". Dat is exact wat het was. Want de geest houdt graag vast aan zijn weerstand en stelt zich voor dat er iets verschrikkelijks gebeurt als losgelaten wordt. Dat als je je achterover laat vallen je gespietst wordt door scherpe stekels of iets dergelijks. Maar dat is helemaal niet wat er gebeurt als de controle/weerstand voor een moment losgelaten wordt. In plaats daarvan is het alsof je achterover valt in een zacht kussen dat zachter wordt hoe dieper je je erin laat vallen. Als een complete omarming van liefde zelf.
Ik zat er gisteren aan te denken dit voor me te houden, maar kan het nu toch weer niet laten dit hier neer te typen...
