#1
@Mindless
Precies hoe ik er over denk!
Iedereen bedankt voor de likes, loves en de steun!
Ik kan het! 💪
Precies hoe ik er over denk!
Iedereen bedankt voor de likes, loves en de steun!
Ik kan het! 💪
Deel je inzicht!
735 antwoorden
284 weergaven
18-5-2026
#2
@Mindless
Precies hoe ik er over denk!
Iedereen bedankt voor de likes, loves en de steun!
Ik kan het! 💪
Zeker weten!
#3
Beautiful how capable the mind is.
I mean drugs are just a key to a set of possible states of minds.
The thing is keys open locks they don't cast spells.
There is a room after that door no matter if it's closed or not.
Benzzzy ergens in de duistere hoekjes van discord.gg
I mean drugs are just a key to a set of possible states of minds.
The thing is keys open locks they don't cast spells.
There is a room after that door no matter if it's closed or not.
Benzzzy ergens in de duistere hoekjes van discord.gg
#4
Alles wat me naar beneden trekt laat ik los, ook als dat een nieuwe vriendin betreft waar ik me enorm tot aangetrokken voelde.
Het ga je goed!
Het ga je goed!
#5
De eerste tijd zal het je lukken op (intrinsieke) motivatie, daarna zal je discipline moeten kweken om op lange termijn vol te houden. Geen eenvoudige reis idd, maar wel een leerzame die je ook op andere levensgebieden zal kunnen implementeren.Nou, gisteren kwam dan uiteindelijk het inzicht dat ik nu nodig heb.
Ik blow dus al 33 jaar elke dag. En dat wil ik niet meer.
Het was vroeger een middel om mijn hoofd boven water te houden. Zelfmedicatie. Maar ik ben gegroeid, ik heb het niet meer nodig. Wat rest is een heel hardnekkige gewoonte. En met die gewoonte ga ik afrekenen de komende tijd. het zal niet gemakkelijk zijn, het zal zelfs heel lastig worden. Maar ik kan het, zeker met de hulp van de mensen die mij liefhebben!
De bewustwording is er, dat is de eerste stap. Zonder bewustwording zie je het probleem niet.
Ik vraag jullie om me heel veel succes te wensen om ook hierin te slagen!
8
So enjoy the journey!
#6
Vanochtend heel lang met een vriendin gebeld en wel wat inzichten opgedaan. Ik ben heel streng voor mezelf ( dat is niet nieuw ![:sweatsmile:]()
) en ik vind al snel dat ik faal en het niet goed doe en ik mislukt ben etc.
Maar stel nou bijvoorbeeld de situatie dat ik na 2 weken geen pep gebruikt te hebben gisteravond wel weer ben gebruiken. En dat het dus niet gelukt is om die derde week tot het feest volgende week zaterdag vol te houden. Ik kijk dan vooral naar die ene week die ik niet volgehouden heb, maar ik heb er 2 van de 3 wel volgehouden. Ondanks dat ik toen ook heftige situaties heb meegemaakt en ik het wel in huis heb liggen.
En ook al heb ik nu sinds gisteren weer gebruikt, ook daarin heb ik wel weer stappen gezet. Want ik gebruik dan wel, ik zorg wel beter voor mezelf dan toen ik samen met justme83 gebruikte. Toen konden we zo 5 dagen doorgaan zonder te slapen, douchen, amper te eten en te drinken, veel te veel te ondernemen op een dag of juist urenlang verkrampt in 1 houding op de bank zitten en dus echt roofbouw te plegen op ons lichaam en ver over onze grenzen te gaan.
Nu heb ik dan wel gebruikt, maar ik doe het wel op een gezondere manier:
- Ik neem minder vaak en minder grote lijnen
- Ik heb wel gedoucht en schone kleren aan gedaan
- Ik dwing mezelf wel tussendoor wat te eten
- Ik heb een fles drinken in de buurt staan zodat ik makkelijk kan bijschenken
- Ik heb elk uur een alarm aan staan zodat ik niet in een urenlange loop kom van alleen maar internetten of opruimen/schoonmaken/reorganiseren zonder dat ik eet/drink/pauze neem.
Dus dat is ook allemaal winst natuurlijk. En hiermee wil ik het gebruiken echt niet goedpraten, maar het helpt me wel om er zo met een andere blik naar te kijken. Om het niet meteen als 1 grote terugval te zien en dat ik nu toch hopeloos gefaald heb en dat het geen zin heeft en ik het toch niet kan/wil etc. Want dan ga ik me juist alleen maar weer waardelozer voelen waardoor ik weer meer trek krijg en ik zo in dat vicieuze cirkeltje blijf. In mijn hoofd heb ik natuurlijk ook nog wel die stem dat ik nu toch al de fout in ben gegaan en ik net zo goed nog 4 dagen door kan gaan nu. Maar ik ben juist op een gezondere manier bezig en als ik nog dagen doorga dan ga ik wel weer extreem bezig en extra roofbouw plegen.
Inmiddels heb ik ook wel zoveel gepraat en geschreven de afgelopen dag dat de dingen en emoties waar ik mee zat wel gezakt zijn. Dus ik heb het NU ook niet meer nodig daarvoor. En ik weet ook wel uit die ervaring dat je na 2 dagen toch niet echt effect meer voelt, dat het meer een onderhoudsdosis is dan en de risico's/bijwerkingen juist groter worden. Dat weet ik ook allemaal prima. Dus door daar op deze manier bij stil te staan hoop ik dat het makkelijker is om weer op te staan en hier weer van te leren en mezelf niet teveel te straffen of schamen, maar dat ik mild naar mezelf kan kijken en het niet zo zwart-wit is als ik vaak denk.
Edit: Ik zie dat mijn vorige post van 6 december ook al een beetje dit thema had. Maar het is ook wel echt een belangrijk thema waar ik mee aan het werk ben.
Maar stel nou bijvoorbeeld de situatie dat ik na 2 weken geen pep gebruikt te hebben gisteravond wel weer ben gebruiken. En dat het dus niet gelukt is om die derde week tot het feest volgende week zaterdag vol te houden. Ik kijk dan vooral naar die ene week die ik niet volgehouden heb, maar ik heb er 2 van de 3 wel volgehouden. Ondanks dat ik toen ook heftige situaties heb meegemaakt en ik het wel in huis heb liggen.
En ook al heb ik nu sinds gisteren weer gebruikt, ook daarin heb ik wel weer stappen gezet. Want ik gebruik dan wel, ik zorg wel beter voor mezelf dan toen ik samen met justme83 gebruikte. Toen konden we zo 5 dagen doorgaan zonder te slapen, douchen, amper te eten en te drinken, veel te veel te ondernemen op een dag of juist urenlang verkrampt in 1 houding op de bank zitten en dus echt roofbouw te plegen op ons lichaam en ver over onze grenzen te gaan.
Nu heb ik dan wel gebruikt, maar ik doe het wel op een gezondere manier:
- Ik neem minder vaak en minder grote lijnen
- Ik heb wel gedoucht en schone kleren aan gedaan
- Ik dwing mezelf wel tussendoor wat te eten
- Ik heb een fles drinken in de buurt staan zodat ik makkelijk kan bijschenken
- Ik heb elk uur een alarm aan staan zodat ik niet in een urenlange loop kom van alleen maar internetten of opruimen/schoonmaken/reorganiseren zonder dat ik eet/drink/pauze neem.
Dus dat is ook allemaal winst natuurlijk. En hiermee wil ik het gebruiken echt niet goedpraten, maar het helpt me wel om er zo met een andere blik naar te kijken. Om het niet meteen als 1 grote terugval te zien en dat ik nu toch hopeloos gefaald heb en dat het geen zin heeft en ik het toch niet kan/wil etc. Want dan ga ik me juist alleen maar weer waardelozer voelen waardoor ik weer meer trek krijg en ik zo in dat vicieuze cirkeltje blijf. In mijn hoofd heb ik natuurlijk ook nog wel die stem dat ik nu toch al de fout in ben gegaan en ik net zo goed nog 4 dagen door kan gaan nu. Maar ik ben juist op een gezondere manier bezig en als ik nog dagen doorga dan ga ik wel weer extreem bezig en extra roofbouw plegen.
Inmiddels heb ik ook wel zoveel gepraat en geschreven de afgelopen dag dat de dingen en emoties waar ik mee zat wel gezakt zijn. Dus ik heb het NU ook niet meer nodig daarvoor. En ik weet ook wel uit die ervaring dat je na 2 dagen toch niet echt effect meer voelt, dat het meer een onderhoudsdosis is dan en de risico's/bijwerkingen juist groter worden. Dat weet ik ook allemaal prima. Dus door daar op deze manier bij stil te staan hoop ik dat het makkelijker is om weer op te staan en hier weer van te leren en mezelf niet teveel te straffen of schamen, maar dat ik mild naar mezelf kan kijken en het niet zo zwart-wit is als ik vaak denk.
Edit: Ik zie dat mijn vorige post van 6 december ook al een beetje dit thema had. Maar het is ook wel echt een belangrijk thema waar ik mee aan het werk ben.
#7
Ik heb eindelijk een antwoord gevonden op mijn vraag die ik mezelf al heel mn leven veel te vaak heb gesteld aan mezelf. (en ook letterlijk 100 keer opgeschreven in dagboeken met de gedachten dat ik ooit dat gevoel ging bereiken..)
Maar nee, ik ga nooit 'normaal' worden. Gelukkig maar en gelukkig heb ik eindelijk een antwoord kunnen vinden![:thinking:]()
Maar nee, ik ga nooit 'normaal' worden. Gelukkig maar en gelukkig heb ik eindelijk een antwoord kunnen vinden
#8
@Thelittlegirl
Normaal bestaat niet. Het is een norm die anderen voor je bedacht hebben, ik ga daar in ieder geval niet in mee want het is dus niet van mezelf.
Normaal bestaat niet. Het is een norm die anderen voor je bedacht hebben, ik ga daar in ieder geval niet in mee want het is dus niet van mezelf.
#9
Good 4 youIk heb eindelijk een antwoord gevonden op mijn vraag die ik mezelf al heel mn leven veel te vaak heb gesteld aan mezelf. (en ook letterlijk 100 keer opgeschreven in dagboeken met de gedachten dat ik ooit dat gevoel ging bereiken..)
Maar nee, ik ga nooit 'normaal' worden. Gelukkig maar en gelukkig heb ik eindelijk een antwoord kunnen vinden![:thinking:]()
We zijn allemaal eigenlijk vreemd... En als je wel "normaal" bent: volgens de norm. Dan ben je misschien wel ergens in je leven je unieke vreemdheid kwijtgeraakt.
#10
Na een zware LSD trip had ik even wat te verwerken.
De langste trip die ik heb gehad ooit in mijn leven.
Pas een paar weken later de drang om naar de action te gaan terwijl ik weinig op mijn lijstje had.
Het was koud die dag wou naar huis en had al besloten om ketamine te bestellen en alleen te gebruiken.
Toch gegaan en heel veel dingen gekocht zoals toilettasjes, opbergvakjes, dienblaadjes, cosmetica en ga zo maar door.
Ook naar blokker en suplementen winkels.
Voor een paar honderd euro uitgegeven aan de meest aparte dingen erbij.
Met tassen vol met spullen heen en weer.
Mijn inzicht was al begonnen op die dag met de gedachte dat ik aan de keta ging en bepaalde dingen moest organiseren.
Toen ik aan de keta begon kon ik alles een plek geven. Nieuwe tandenborstels en scheermesjes in nieuwe toilettasjes.
Drugs en medicijnen in nieuwe doosjes en kistjes op orde en ga zo maar door.
Al was dit heel materialistisch ik ging er nuchter met een waas er in en onder de keta kon ik het een plek geven.
Wat ik had gekocht en wat ik er nou mee wou.
Het hoorde bij het proces dat ik dingen moest ordenen en daar ook geestelijk mee bezig was wat ik wil gaan doen en nu weer wil bereiken in het leven en alles op orde wil maken.
En dit was een proces wat daar bij hoorde.
Alles schoonmaken en netjes.
Rust creëeren in mijn hoofd en ketamine gewoon normaal gedoseerd geeft mij juist die boost om dingen in mijn hoofd een plek te geven en een soort rebound van mijn Lsd ervaring terug te roepen.
Inzichten die heb gekregen door bepaalde middelen te nemen en dat dan te verlengen.
Sessie 2 met Lsd zit er aan te komen.
Nog een stap verder om mijn inzichten te versterken waar ik nu mee bezig ben.
De langste trip die ik heb gehad ooit in mijn leven.
Pas een paar weken later de drang om naar de action te gaan terwijl ik weinig op mijn lijstje had.
Het was koud die dag wou naar huis en had al besloten om ketamine te bestellen en alleen te gebruiken.
Toch gegaan en heel veel dingen gekocht zoals toilettasjes, opbergvakjes, dienblaadjes, cosmetica en ga zo maar door.
Ook naar blokker en suplementen winkels.
Voor een paar honderd euro uitgegeven aan de meest aparte dingen erbij.
Met tassen vol met spullen heen en weer.
Mijn inzicht was al begonnen op die dag met de gedachte dat ik aan de keta ging en bepaalde dingen moest organiseren.
Toen ik aan de keta begon kon ik alles een plek geven. Nieuwe tandenborstels en scheermesjes in nieuwe toilettasjes.
Drugs en medicijnen in nieuwe doosjes en kistjes op orde en ga zo maar door.
Al was dit heel materialistisch ik ging er nuchter met een waas er in en onder de keta kon ik het een plek geven.
Wat ik had gekocht en wat ik er nou mee wou.
Het hoorde bij het proces dat ik dingen moest ordenen en daar ook geestelijk mee bezig was wat ik wil gaan doen en nu weer wil bereiken in het leven en alles op orde wil maken.
En dit was een proces wat daar bij hoorde.
Alles schoonmaken en netjes.
Rust creëeren in mijn hoofd en ketamine gewoon normaal gedoseerd geeft mij juist die boost om dingen in mijn hoofd een plek te geven en een soort rebound van mijn Lsd ervaring terug te roepen.
Inzichten die heb gekregen door bepaalde middelen te nemen en dat dan te verlengen.
Sessie 2 met Lsd zit er aan te komen.
Nog een stap verder om mijn inzichten te versterken waar ik nu mee bezig ben.
#11
Ik was eerst van plan om weer eens een reportje te schrijven over mijn mdma ervaring (van gisteren), maar ik merk dat die reports altijd heel erg op elkaar lijken. Het is natuurlijk ook geen psychedelica waar je allemaal spectaculaire dingen ziet en meemaakt. Maar meer een ervaring waar je diepe empathie voor anderen en/of jezelf voelt. Toch kreeg ik onverwacht een heel helder inzicht tijdens deze roll:
Gisteren zag ik tijdelijk helderder dan ooit tevoren wat het zogenaamde derde oog is. Nee, dit is niet je bruine ster, om de grapjassen even voor te zijn.![:sweatsmile:]()
Het klinkt heel mysterieus: het derde oog. En in bepaalde zin is het dat ook zeker. Maar het is tegelijkertijd ook heel erg simpel. Onze twee fysieke ogen zien de buitenwereld, het derde (niet-fysieke) oog ziet de binnenwereld. Dit "oog" lijkt ervaren te worden op de locatie tussen je ogen en daar net iets boven op je voorhoofd. Dit is vrij bekende informatie, maar gisteren zag ik het voor mezelf. En het is echt een soort 'zien', waardoor het even heel erg duidelijk werd waarom dit een oog wordt genoemd. Het "openen van het derde oog" is wel een beetje misleidend. Het derde oog staat constant open, alleen kijken we er meestal niet door. Als je visualiseert dat je vanaf het punt van je voorhoofd naar de locatie van je hart (gevoel) kijkt, dan begin je ermee te kijken. En als je gedachten niet te afleidend zijn, dan begin je de zogenaamde binnenwereld te observeren. Dit wordt dan de primaire wereld, boven de buitenwereld. En er is daar binnen een hele kosmos, net zoals er daarbuiten een hele kosmos is. As above, so below... Eigenlijk is het derde oog hetzelfde als 'intuïtie', maar het concept van het derde oog legt wat meer uit waar in het lichaam dit ervaren wordt.
Hoe apart is het hoe zo'n fundamenteel deel van onszelf praktisch nooit wordt besproken in onze maatschappij... Soms kan ik er zelfs boos om worden dat mij deze super belangrijke kennis niet vanaf jonge leeftijd geleerd is, al kunnen mijn ouders en schoolmeesters van vroeger daar natuurlijk ook niet echt wat aan doen. Hen werd het ook niet geleerd. Maar dit zouden we wel moeten gaan doen vind ik. Kijken door het derde oog (kijken met diepe intuïtie) corrigeert namelijk "verkeerde" perceptie, waardoor allerlei geestelijke kwalen automatisch beginnen te worden gecorrigeerd.
Toch goed om zo nu en dan weer eens mdma te doen dus, al ben ik flink katerig vandaag.![:(]()
Hmm, is dit eigenlijk toch zowat een report geworden...
Gisteren zag ik tijdelijk helderder dan ooit tevoren wat het zogenaamde derde oog is. Nee, dit is niet je bruine ster, om de grapjassen even voor te zijn.
Hoe apart is het hoe zo'n fundamenteel deel van onszelf praktisch nooit wordt besproken in onze maatschappij... Soms kan ik er zelfs boos om worden dat mij deze super belangrijke kennis niet vanaf jonge leeftijd geleerd is, al kunnen mijn ouders en schoolmeesters van vroeger daar natuurlijk ook niet echt wat aan doen. Hen werd het ook niet geleerd. Maar dit zouden we wel moeten gaan doen vind ik. Kijken door het derde oog (kijken met diepe intuïtie) corrigeert namelijk "verkeerde" perceptie, waardoor allerlei geestelijke kwalen automatisch beginnen te worden gecorrigeerd.
Toch goed om zo nu en dan weer eens mdma te doen dus, al ben ik flink katerig vandaag.
Hmm, is dit eigenlijk toch zowat een report geworden...
#12
@Mindless
Zoals ik het zie registreert het derde oog universele energie en het collectieve bewustzijn wat daarmee gepaard gaat. En dat is iets wat niet te meten valt, en daarmee niet te bewijzen. En dan haalt het de wetenschap niet, en wordt het niet onderwezen.
Ik denk dat het derde oog een beetje weggeevolueerd is, sommige mensen hebben dat meer dan anderen. Maar met oefening/dicht bij jezelf staan/langdurig positieve in het leven staan kan je het weer activeren.
Zoals ik het zie registreert het derde oog universele energie en het collectieve bewustzijn wat daarmee gepaard gaat. En dat is iets wat niet te meten valt, en daarmee niet te bewijzen. En dan haalt het de wetenschap niet, en wordt het niet onderwezen.
Ik denk dat het derde oog een beetje weggeevolueerd is, sommige mensen hebben dat meer dan anderen. Maar met oefening/dicht bij jezelf staan/langdurig positieve in het leven staan kan je het weer activeren.
#13
Dat denk ik ook ja.@Mindless
Zoals ik het zie registreert het derde oog universele energie en het collectieve bewustzijn wat daarmee gepaard gaat. En dat is iets wat niet te meten valt, en daarmee niet te bewijzen. En dan haalt het de wetenschap niet, en wordt het niet onderwezen.
Ik denk dat het derde oog een beetje weggeevolueerd is, sommige mensen hebben dat meer dan anderen. Maar met oefening/dicht bij jezelf staan/langdurig positieve in het leven staan kan je het weer activeren.
#14
Pijnappelklier die verkalkt word namate je ouder word maar dus weer kan activeren met psychedelica.
Waar ik zeer sterk in geloof en me mee bezig hou.
Waar ik zeer sterk in geloof en me mee bezig hou.
#15
Heftig joh! Gaat het inmiddels wel beter met je ? (Mocht je dit lezen dan)Na een heel drukke week die overigens echt perfect is gelopen ben ik zaterdagnacht wezen stappen en heb ongelooflijk genoten. Maar gisteren werd ik dus niet lekker en ben er zelfs mee naar de eerste hulp geweest. Daar bleek er lichamelijk niks aan de hand te zijn, het was emotie die er niet uit kon en dat bouwde een enorme spanning op die dus lichamelijk zijn uitwerking had en daar ben ik van in paniek geraakt en heb ik de paniekaanval dus niet als zodanog herkend. Gelukkig zag de dokter wel wat er aan de hand was en die heeft me wat gerust kunnen stellen en de emotie er uit kunnen krijgen. Ik heb heel erg veel gehuild, en ben thuis gelukkig opgevangen door vrienden.
Ik heb dus jeugdtraumas en ben van mijn 6de a 7de jaar van mijn gevoel afgesloten geweest. Ik dacht dat ik er was met het terugvinden van mijn gevoel, maar ik had niet in de gaten dat ik daar door nog heel heel erg veel te verwerken heb.
En mijn inzicht is denk ik... dat jezelf proberen minder af te sluiten leidt tot beter echt contact maken met anderen. Maar het is wel eng. Maar wel kinda worth it. Oh, en dat uiteindelijk elk gevoel goed is om te voelen. Nog zo'n open deur maar mijn negatieve gevoelens begrijpen en plaatsen maakt het veel gemakkelijker of logischer om die negatieve gevoelens te voelen. En dan is het ook gewoon oké.
Laatst was ik gefrustreerd dat ik er al 5 maanden doe om door een bepaald boek heen te komen terwijl ik probeer meer te lezen, en het lukt maar niet en voelde me er telkens maar kut over en zo. Toen zei een vriendin: Ja voor wie dóe je dit eigenlijk?
Ik: Leest volgende dag een ander boek in 1 dag uit.
Ok.
#16
#17
Dat denk ik ook ja.
Beetje late reactie... maar denk dat het eerder gecalcificeerd is dan weggeevolueerd of misschien zijn het twee woorden met dezelfde invulling 🙂 neem de verkalking van de pijnappelklier weg en je derde oog zal ondersteunt worden en meer opengezet worden voor hetgene jullie bespreken/ aangeven... zo lijk ik het te ervaren en op dit moment wat te zien (dit is wel enorm kort door de bocht gebracht, maar kan wel een heel apart topic aan gewijd worden 😅)
#18
Pijnappelklier die verkalkt word namate je ouder word maar dus weer kan activeren met psychedelica.
Waar ik zeer sterk in geloof en me mee bezig hou.
Zie eens aan... dit had ik nog niet gelezen... dit dus oa 😃
#19
Ik weet nog steeds niet echt wat ik nou van het verkalken van de pijnappelklier moet vinden. Ik bedoel, ik koop bijvoorbeeld wel fluoride vrije tandpasta, maar dat is meer omdat ik die troep gewoon niet in me wil. Maar is er echt een directe correlatie tussen de verkalking van de pijnappelklier en hoe open het derde oog is? Misschien wel hoor, maar ik heb mijn pijnappelklier nooit gezien, dus ik zou niet eens weten of deze verkalkt is of niet. En of dat dus überhaupt wat betekent voor mijn intuïtie.Beetje late reactie... maar denk dat het eerder gecalcificeerd is dan weggeevolueerd of misschien zijn het twee woorden met dezelfde invulling 🙂 neem de verkalking van de pijnappelklier weg en je derde oog zal ondersteunt worden en meer opengezet worden voor hetgene jullie bespreken/ aangeven... zo lijk ik het te ervaren en op dit moment wat te zien (dit is wel enorm kort door de bocht gebracht, maar kan wel een heel apart topic aan gewijd worden 😅)
Ik denk trouwens ook niet echt dat het letterlijk is weg geëvolueerd, maar dat we het simpelweg niet gebruiken. We worden letterlijk geleerd onze intuïtie te onderdrukken en alles op het verstand te doen. En zie wat dat gebracht heeft.
#20
Soms heb je van die dagen dat mediteren gewoon niet goed gaat. Nee dat zeg ik verkeerd... Meestal gaat meditatie eigenlijk niet echt goed. ![:wink:]()
Althans, bij mij dan. Het is bijna altijd een proberen om in de meditatie staat te komen, niet mediteren zelf. Maar heel soms, dan zit je net even door die ene laag oncomfortabele gevoelens heen en dan ineens besef je je sinds lange tijd weer wat echte meditatie eigenlijk is. Hee, er is geen weerstand? Alles is helemaal oké. Maar echt letterlijk, álles is oké... Vanochtend zat ik op mijn balkon en overkwam dit me weer eens.
En dan is het alsof alles begint te openen. Niets visueels natuurlijk, maar alles krijgt een lichte, open kwaliteit en inzicht begint binnen te stromen. Ik word me ineens bewust van de aard van mijzelf, als bewustzijn. Al een tijd lang weet ik dat ik bewustzijn ben, niet mijn lichaam, niet mijn naam, niet mijn gedachten. Maar bewustzijn, wat is dat eigenlijk? Het is 1 ding om te beseffen dat ik bewustzijn ben, maar wat is de aard van dat bewustzijn? Bij 'bewustzijn' heb ik normaliter een beetje het gevoel alsof het iets vluchtigs is. Ook al weet ik beter, ik zet bewustzijn qua gevoel toch vaak wat weg als 'datgene dat de wereld ziet'. En de wereld is solide, zwaar, dicht. Dan zal bewustzijn wel het tegenovergestelde daarvan zijn, redeneert mijn geest dan. Ik vraag me af of jullie ook zo redeneren(?) Maar tijdens deze meditatie werd even heel erg duidelijk dat nee, bewustzijn is niet iets vluchtigs. Ik als bewustzijn ben solide, als 1 "blok" ultradicht materiaal dat simpelweg hier 'is', onverzetbaar, onverwoestbaar. Natuurlijk, een blok is maar een beschrijving, want het gaat hier over iets zonder dimensies. Vergeleken bij dat "blok" is de wereld maar een fragiele verschijning. De soliditeit die aan de wereld toegekend wordt, is eigenlijk de soliditeit van dat blok, van bewustzijn. Sterker nog, de wereld is een tijdelijke distortie van dat blok. Wanneer je vergeet dat jij die onderliggende realiteit bent, dan ken je de inherente kwaliteiten van jezelf toe aan de wereld. Maar weet je je gedachten voor lang genoeg te negeren dan kom je als vanzelf weer bij het besef: nee, deze kwaliteiten zijn niet van de wereld, maar van mij. Dichtheid, afstand/ruimtelijkheid, tijd (eeuwigheid). Ze behoren tot ons eigen Wezen.
Dan is er nog de kwestie van lijden. Zoals zo vaak had ik vannacht niet bijster goed geslapen. Ik begon de dag weer eens zonder uitgerust gevoel en met last van mijn nek. Toen de meditatie sessie tot de eigenlijke meditatie kwam was dat alles geen probleem meer. Want dat wat wij denken dat ons lijden is, bestaat uiteindelijk uit "materiaal" dat van zichzelf zonder lijden is. Dit klinkt waarschijnlijk raar, maar dit is iets wat je kunt onderzoeken. Kijk recht naar je pijn en lijden zonder enige manier van proberen eraan te ontsnappen en uiteindelijk zul je zien dat je pijn gemaakt is van gelukzaligheid. De solide realiteit van bewustzijn is dat materiaal. Wanneer je weer vergeet dat je die onderliggende realiteit bent, creëer je automatisch weer een personage die in verhouding staat tot alle dingen van de wereld. Die fantoom persoonlijkheid (die er dus niet echt is) zorgt ervoor dat we lijden. We lijden in naam van die illusionaire zelf. Maar door weer terug te keren naar die absoluut stille onveranderlijke eeuwige (zonder tijd) Werkelijkheid van onszelf, verdwijnt de illusie zo snel als deze gekomen is. Voel je dus pijn en leed, ren er nooit van weg, verdoof het nooit, maar kijk er naar. Simpelweg: kijk er naar. En zet daar voldoende in door, zodat je perceptie verschuift van de valse, naar de ware Zelf. Dingen zijn niet wat ze lijken.
(Ik was zo geïnspireerd door deze sessie, ik moest dit gewoon even van me af schrijven.![:)]()
)
En dan is het alsof alles begint te openen. Niets visueels natuurlijk, maar alles krijgt een lichte, open kwaliteit en inzicht begint binnen te stromen. Ik word me ineens bewust van de aard van mijzelf, als bewustzijn. Al een tijd lang weet ik dat ik bewustzijn ben, niet mijn lichaam, niet mijn naam, niet mijn gedachten. Maar bewustzijn, wat is dat eigenlijk? Het is 1 ding om te beseffen dat ik bewustzijn ben, maar wat is de aard van dat bewustzijn? Bij 'bewustzijn' heb ik normaliter een beetje het gevoel alsof het iets vluchtigs is. Ook al weet ik beter, ik zet bewustzijn qua gevoel toch vaak wat weg als 'datgene dat de wereld ziet'. En de wereld is solide, zwaar, dicht. Dan zal bewustzijn wel het tegenovergestelde daarvan zijn, redeneert mijn geest dan. Ik vraag me af of jullie ook zo redeneren(?) Maar tijdens deze meditatie werd even heel erg duidelijk dat nee, bewustzijn is niet iets vluchtigs. Ik als bewustzijn ben solide, als 1 "blok" ultradicht materiaal dat simpelweg hier 'is', onverzetbaar, onverwoestbaar. Natuurlijk, een blok is maar een beschrijving, want het gaat hier over iets zonder dimensies. Vergeleken bij dat "blok" is de wereld maar een fragiele verschijning. De soliditeit die aan de wereld toegekend wordt, is eigenlijk de soliditeit van dat blok, van bewustzijn. Sterker nog, de wereld is een tijdelijke distortie van dat blok. Wanneer je vergeet dat jij die onderliggende realiteit bent, dan ken je de inherente kwaliteiten van jezelf toe aan de wereld. Maar weet je je gedachten voor lang genoeg te negeren dan kom je als vanzelf weer bij het besef: nee, deze kwaliteiten zijn niet van de wereld, maar van mij. Dichtheid, afstand/ruimtelijkheid, tijd (eeuwigheid). Ze behoren tot ons eigen Wezen.
Dan is er nog de kwestie van lijden. Zoals zo vaak had ik vannacht niet bijster goed geslapen. Ik begon de dag weer eens zonder uitgerust gevoel en met last van mijn nek. Toen de meditatie sessie tot de eigenlijke meditatie kwam was dat alles geen probleem meer. Want dat wat wij denken dat ons lijden is, bestaat uiteindelijk uit "materiaal" dat van zichzelf zonder lijden is. Dit klinkt waarschijnlijk raar, maar dit is iets wat je kunt onderzoeken. Kijk recht naar je pijn en lijden zonder enige manier van proberen eraan te ontsnappen en uiteindelijk zul je zien dat je pijn gemaakt is van gelukzaligheid. De solide realiteit van bewustzijn is dat materiaal. Wanneer je weer vergeet dat je die onderliggende realiteit bent, creëer je automatisch weer een personage die in verhouding staat tot alle dingen van de wereld. Die fantoom persoonlijkheid (die er dus niet echt is) zorgt ervoor dat we lijden. We lijden in naam van die illusionaire zelf. Maar door weer terug te keren naar die absoluut stille onveranderlijke eeuwige (zonder tijd) Werkelijkheid van onszelf, verdwijnt de illusie zo snel als deze gekomen is. Voel je dus pijn en leed, ren er nooit van weg, verdoof het nooit, maar kijk er naar. Simpelweg: kijk er naar. En zet daar voldoende in door, zodat je perceptie verschuift van de valse, naar de ware Zelf. Dingen zijn niet wat ze lijken.
(Ik was zo geïnspireerd door deze sessie, ik moest dit gewoon even van me af schrijven.