Het gejaagd voelen komt door de misperceptie imo. Er is een gedachte/gevoel en je "klikt" daarop vast en weg is je rust weer. Vervolgens wil je er met denken/wilskracht uitkomen, niet beseffende dat dat het gejaagde verder in stand houdt.Je voelt je gejaagd... maar je gaat tóch dood.
Dan zou het je niet moeten kunnen schelen, maar dat doet het wel.
"Casrus" en "Wilskracht" zijn per se woorden die zonder ontkenning in dezelfde zin thuishoren.Het gejaagd voelen komt door de misperceptie imo. Er is een gedachte/gevoel en je "klikt" daarop vast en weg is je rust weer. Vervolgens wil je er met denken/wilskracht uitkomen, niet beseffende dat dat het gejaagde verder in stand houdt.
Het is een subtiel iets.
Een begerenswaardige kwaliteit in deze maatschappij, maar vaak een groot obstakel in acceptatie/loslaten."Casrus" en "Wilskracht" zijn per se woorden die zonder ontkenning in dezelfde zin thuishoren.
Een begerenswaardige kwaliteit in deze maatschappij, maar vaak een groot obstakel in acceptatie/loslaten.
Zoveelste keer dat dit gebeurd, maar kan ze nooit loslaten want ‘dan heb ik niemand meer’Vind het vervelend hoe ik nooit ergens voor uitgenodigd wordt.
ik ben die vriendin waarbij er altijd wel mensen extra uitgenodigd worden, maar ik word nooit extra uitgenodigd.
Doet zeer om te zien dat m’n hele vriendengroep bij een feest is (incl m’n zus), maar ik niet. Balen
Het zien en dan het erkennen zijn al de twee eerste stappen.Inzicht vanuit een droom
Vannacht nachtmerrie gehad over moorden en vermoord worden. De naasten om mij heen werden vermoord en uiteindelijk ik ook.
Ben de laatste tijd niet blij met hoe ik leef, ongezond, veel drugs, weinig slapen, slechte vrienden. Wordt er allemaal niet gelukkiger van en m’n onder bewust zijn die laat dat nu ook duidelijk merken.
Ik quote nog even een bericht van zaterdag
Zoveelste keer dat dit gebeurd, maar kan ze nooit loslaten want ‘dan heb ik niemand meer’
Vannacht zo intens en helder gedroomd over moord en vermoord worden. Kan elk detail nog na vertellen. Normaal zegt me dat niet zoveel maar heb toch eens opgezocht wat het kan betekenen.
Bekijk bijlage 49558 Bekijk bijlage 49559 Bekijk bijlage 49560
Het wordt echt tijd dat ik voor mezelf ga kiezen, het idee dat m’n onderbewust zijn er nu ook zo mee bezig is doet me zeer. Alsof ik niet mezelf zeer doe, maar ook de kleine ik uit het verleden en de toekomstige ik. Ik moet deze ‘vriendengroep’ uit m’n leven verwijderen, ik heb echt niks aan ze.
Ik moet beter voor mezelf zorgen, op dit tempo houd ik het gewoon echt niet vol. En natuurlijk wist ik het altijd wel, maar nu komt het anders binnen. Alsof het een waarschuwing is
Het doet zeer en ben er redelijk emotioneel over maar het word wel echt tijd.
Het voelt alsof ik een relatie verbreek die ergens als thuis voelt maar ook onwijs veel pijn doet
Interessant onderwerpWe hebben het hier op het forum geregeld weleens over het zoeken van stimuli buiten jezelf. Of eigenlijk dat je dat dus beter niet kan doen.
Maar kan dat eigenlijk wel? Ben je niet op een of andere manier altijd afhankelijk van stimuli buiten jezelf.
Stel dat ik een wandeling buiten maak door de natuur en volledig in het nu ben. Dan geniet ik van wat ik om me heen zie, de mooie aanzichten en het geluid van de vogeltjes binnen laten komen.
Maar óók dat is een extern iets, waar ik in meer of mindere mate toch van afhankelijk ben.
Om te focussen op mijn ademhaling, ben ik ook afhankelijk van de lucht die ik inadem. En die kan fris en schoon zijn of zwaar en vol met smog. Elk geeft weer zijn eigen beleving.
Ook voor gevoelens en emoties ben ik afhankelijk van gebeurtenissen buiten mezelf. Soms, heel soms volledig door een inwendig proces. Omdat ik kan lachen om een bepaalde denkconstructie bijvoorbeeld.
Aan de andere kant wordt die denkconstructie vaak weer getriggerd door iets externs.
Ben ik eigenlijk niet altijd afhankelijk van externe stimuli?
Maar draait het vooral om autonomie?
De vrijheid om te kunnen kiezen van wie en wat je afhankelijk bent.
Dat ik ervoor kies om afhankelijk te zijn van fluitende vogeltjes en een flinke teug frisse lucht i.p.v. andere zaken die me wèl in de weg staan.
Maar hoe verhoudt zich dit dan tot obsessies? Waar houdt die autonomie op?
Tot zover mijn gedachtegang op de late avond.
Same here. Wanneer er niets verlangt wordt van de omgeving en/of wanneer je niet verzonken bent in gedachten (tijd: verleden/toekomst), is er de ruimte om te genieten van dat wat nu gebeurt/ervaren wordt.Hmm interessant...
Daar zie ik wel wat in ja. Als ik buiten loop en geniet van de omgeving dan ben ik vaak al vervuld. Het genieten komt dan vanzelf omdat die zaken je ineens opvallen. Het is niet dat ik er dan naar zoek om me beter te voelen.
Sterker nog, als het niet goed gaat, vallen fluitende vogeltjes me vaak niet eens op. Dan zit ik zo gevangen in mijn gedachten.
Je goed voelen is gewoon een kwestie van goed voelen, zal mijn Zen leraar zeggen. Zolang je in contact staat met je lijf, ben je vanzelf al meer uit je hoofd en gaat het vaak ook beter.
Ik zou het dan wel iets aan willen passen:Ik ben het alleen niet helemaal eens met dat dit altijd een keuze is. Dat is misschien zolang je bewust bent van spiritualiteit in je leven. Zolang je bewust bezif bent met aanwezig zijn.
Maar zolang je dit niet bent en je gedreven wordt door je gedachten, zeker wanneer dit gedreven wordt door patronen uit verslaving, codependency, depressie en dat soort zaken, dan is dat zeker geen keuze denk ik.
Het is dan wèl weer een keuze om daar wat aan te gaan doen en verandering aan te brengen. Maar dat is een langzaam tijdrovend proces.
Same here. Wanneer er niets verlangt wordt van de omgeving en/of wanneer je niet verzonken bent in gedachten (tijd: verleden/toekomst), is er de ruimte om te genieten van dat wat nu gebeurt/ervaren wordt.
Ik zou het dan wel iets aan willen passen:
Het is een potentiële keuze. De keuze is er altijd in potentie, maar kan alleen gemaakt worden in bewustheid. Maar daarbij zou ik dan ook nog willen zeggen dat óók bewustheid direct/onmiddelijk kan zijn. Je kunt élk moment bewust worden en dán kun je de bewuste keuze maken om vervulling niet "extern" van je te zoeken: dus te stoppen daarmee en terug te keren naar vervulling (die er al is, die je al bent).
De omstandigheden zijn geen voorwaarden voor dit, behalve wanneer je jezelf deze voorwaarden stelt. Dan is je vervulling dus voorwaardelijk. Andere woorden voor: voorwaardelijk geluk, voorwaardelijke liefde, etc.
Er is een direct "pad" naar vervulling dat geen tijd kost. Maar vaak kiezen we voor het pad dat wel tijd kost omdat de geest lineair denkt: stappen zijn te visualiseren/plannen, 0 stappen zetten (stoppen) niet. Je ziet ook twee alinea's hierboven, dat ik middels taal dingen lineair in stappen moet zeggen, terwijl het daadwerkelijke stoppen onmiddelijk is: zonder stappen, zonder tussenkomst van tijd.
Ja, dat is hoe het vaak in de praktijk gaat (ook bij mij).Toch denk ik dat je bewustzijn moet trainen. Niet om er in eerste instantie te komen. Maar wel om vaker bewust te zijn en voor een langere periode bewust te blijven voor je weer 'terugvalt' in het onbewuste.
En zeker wanneer je diep in verslaving getrokken bent, zijn die momenten zelden daar en als ze er zijn, zijn ze ook zó vervlogen.
Eigenlijk is het misschien ook meer trainen om je hoofd eens even z'n bek te laten houden. Zodat er ruimte komt om bewust te zijn 😂
Maar iets niet doen, is soms nog lastiger dan iets wèl doen.
Het ene trainen is ook goed voor het andere en andersom!Dit schoot trouwens van de week door mijn hoofd.
"Als ons zijn bestaat uit een lichaam, een geest en een ziel. Is het dan niet gek dat we vaak maar één of twee trainen?
Velen gaan naar de sportschool of trainen hun lichaam anderszins. Sommigen doen aan sudoku, schaken of andere mentale (geest) training. Maar weinigen, doen aan spirituele training."
Ik had er nog nooit zo naar gekeken. Al schuurt dit nogal met het idee van eenheid.
Maar voor mij werkt het nu wel, deze gedachte: 3 'entiteiten' (ik weet er even geen beter woord voor) vergen elk hun eigen training. In balans uiteraard.
Ik had gisteren zoiets bizars. Ik ben bij zen nu veel bezig met ècht leren voelen. Dus diep ingaan en het gevoel toelaten om echt te doorvoelen: 'wat voel ik mij precies?'Geïnspireerd door Rumi schoot me te binnen dat je op dezelfde manier naar je pijn kunt kijken zoals je naar een vogel luistert op de vroege ochtend: vergetend dat daar een vogel zit, maar puur het geluid penetrerend in je wezen. Op een gegeven moment begint het tot je te spreken. Voorbij menselijke taal dringt het tot je door op cellulair niveau en begint het je opnieuw uit te lijnen, als je het toelaat.
Niets is wat het lijkt, er is intelligentie in alles en die intelligentie is liefde zelf. Het wil ons terugbrengen naar onze aard, ons compleet genezen. Het ligt hier voor altijd in totale stilte te wachten tot wij er uit vrije wil naar terugkeren.
Ja het is zo bizar hè!Ik had gisteren zoiets bizars. Ik ben bij zen nu veel bezig met ècht leren voelen. Dus diep ingaan en het gevoel toelaten om echt te doorvoelen: 'wat voel ik mij precies?'
En vaak komen woorden tekort om er uiting aan te geven. Dus ik probeer dat maar los te laten, want dan ben ik dus weer op ratio iets aan het verklaren wat niet op ratio te voelen valt.
Maar gisteren was ik dus in de boulderhal en was eigenlijk net te ver gegaan. Had dus behoorlijk pijn aan wat spieren en peesaanhechtingen. Ik ben het eens even goed gaan doorvoelen en op het moment dat ik echt in contact kwam met het gevoel, trok de pijn gewoon weg.
En kwam ik weer in mijn denken terecht begon mijn hoofd weer te vechten en te vertellen dat ik pijn had waardoor de pijn weer terugkwam.
Heel bizar!
Niet mijn eigen inzicht, maar ik kijk de laatste tijd wat docu's over hoe mensen duidelijk maken dat er iets heel raars aan de hand lijkt te zijn in de Bijbel, namelijk dat de God van het oude testament (YHWH) een totaal andere God lijkt te zijn dan de God waar Jezus over praatte. De God waar Jezus over praatte, is een liefdevolle God, een God van vergeving en compassie. YHWH daarentegen was een regelrechte tiran, een massamoordenaar en een god die mensenoffers eiste.
Nu wist ik dat het Oude Testament nogal verschilt van het Nieuwe Testament en dat het OT verschrikkelijk gewelddadig is, maar ik zat in zijn geheel eigenlijk nooit op te letten bij Bijbel voorlezen. Maar nu ik ouder ben vind ik dit eigenlijk toch wel fascinerend. Maar misschien nog meer dan de boeken zelf, vind ik het fascinerend om te zien hoe vandaag de dag miljoenen mensen het verschil tussen de God van het OT en de God van het NT niet kunnen of niet willen zien en zeggen dat het 1 en dezelfde is. Hiermee dus eigenlijk alle mensenoffers aan YHWH en alle dood en verderf door deze maniakale godheid (die overigens eerst de veel minder significante rol van stormgod had, voordat het dé zogenaamde oppergod werd, dus hoe werkt dat eigenlijk?) goedkeurend. Absurd weer, hoe star mensen kunnen zijn in religie.
Nu geloof ik sowieso niet in een persoonlijke God op die manier en ook niet in een duivel, maar deze YHWH lijkt in alles meer op wat je de duivel zou noemen. Ten eerste is hij een jaloerse God. Het staat letterlijk in de Bijbel:
Wat!?
Welke omnipotente, omnisciente, omnipresente God, overziener en creator van alles, is jaloers? Op zijn eigen creatie!! Had het dan anders gemaakt oetlul.
En daarnaast eist hij dus mensenoffers en moord 'ie hele samenlevingen uit omdat 'ie ze niet mag.
Dat klinkt niet als God, dat klinkt als een menselijk psychopathisch narcistisch ego met inferioriteits/superioriteitscomplex.
Jezus heeft geloof ik ook niet 1 keer de naam YHWH genoemd in de Bijbel, maar heeft wel gezegd dat iedereen een valse God, een leugenaar, een moordenaar zelfs, volgde. En dat Jezus zijn Vader, Liefde zelf is. En ik moet zeggen, ik ben het daar helemaal met Jezus eens. Onze Vader, dat waar wij allen en het hele universum aan ontspringt is Liefde zelf.
Wat ze er alleen later van hebben gemaakt met dat Jezus de enige weg is naar de Vader, is waar religie dan weer op een uit de kluiten gewassen cult begint te lijken. Waarom moet er een middenman zijn?
Jezus zei zelf:
Bekijk bijlage 56918
En ik geloof hem.
Maar waarom moet dat verdomde religie het altijd zo verdraaien dat er voorwaarden zijn? Natuurlijk weet ik het antwoord zelf ook wel: zo kun je een bevolking controleren:
Bekijk bijlage 56919
Dus vanuit de kerk zelf begrijp ik het.
Maar wat ik nooit heb begrepen is die enorme gewilligheid van vele mensen om hierin mee te gaan. Het lijkt soms echt alsof mensen er van smikkelen dat hun God een jaloerse God is. Een God die in staat is om zijn eigen creatie, letterlijk zijn eigen kinderen voor in de eeuwigheid te laten branden in de hel, nadat hij hun leven hier op aarde al tot een hel heeft gemaakt.
Het is echt obvious: Zelfs in de Bijbel is God zo inconsistent als wat. Eerst is het die psycho massamoordenaar YHWH, daarna is God Liefde zelf. Die twee kunnen gewoon met geen mogelijkheid vereenzelvigd worden. Het sluit elkaar uit.
Hoe kunnen mensen dit verschil niet opmerken en zeggen dat dit 1 en dezelfde God is? Dat is gewoon moedwillige onwetendheid.
Wat haat ik religie soms toch.
/rant over
Super interessant! Zag dat ook al voorbij komen.D'r is een hele mooie video over op YouTube.
Het Jodendom is gebaseerd op het eerdere Kanaänitische pantheon, waarbij de liefhebbende God gebaseerd is op de schepper-god El, terwijl Jahweh de oorlogsgod van de Kanaäniten was (v.g.l. de Griekse Ares).
Vandaar (onder andere) die rare spagaat.
Super interessant! Zag dat ook al voorbij komen.
Interessant is hoe door verschillende culturen eigenlijk dezelfde goden aangeduid worden met verschillende namen. Die van het Romeinse pantheon zijn eigenlijk allemaal dezelfde goden als van het Griekse pantheon, maar met andere namen:
Jupiter = Zeus
Neptunus = Poseidon
Venus = Afrodite
Mars = Ares
Maar dezelfde goden werden al veel eerder vereerd door de Sumeriërs:
Jupiter/Zeus = Enlil (geloof ik)
Neptunus/Poseidon = Enki
Venus/Afrodite = Ninsi'anna
Mars/Ares = Nergal
En wat betreft El:
Dat komt (zoals je vast weet) van Elohim. Alleen, Elohim is een woord in meervoud en betekent "goden". Er zijn nu mensen die beweren dat de Elohim de Annunaki waren. De Annunaki waren de nakomelingen van Anu, welke (onder andere) de bovengenoemde Enlil, Enki, Nergal, etc. waren. Soms wordt "El" geloof ik wel gebruikt als dé God. De bron van alles. (Liefde dus)
Ik ben er niet over uit wat ik nou precies moet denken van die Annunaki, maar ik vind het super fascinerend hoe nu gedacht wordt dat zij mogelijk hebben zitten prutsen met de genen van apen hier op aarde en dat wij zo zijn ontstaan als een mix tussen apen en de Annunaki zelf. Hoe het ook precies zit, die archeologische vondsten en tabletten met teksten zijn imo fascinerend.
Zal die eens opzoeken.De maker van Esoterica kan het het beste uitleggen, denk ik. Hij heeft duidelijk historische en religieuze bronteksten met wetenschappelijke rigeur onderzocht.
Ja, het is ook logisch dat van sommige natuur fenomenen Goden werden gemaakt door verschillende volkeren. Bijvoorbeeld donder/bliksem. Zeus was ook (deels) dondergod en Thor/Donar was natuurlijk (onder andere) hier de dondergod, maar van die twee wordt niet gedacht dat er dezelfde entiteit mee wordt bedoeld.Ik denk eerder dat ruwweg vergelijkbare goden aan elkaar gelijk gesteld werden zoals dat ook gebeurde met Wodan en Mercurius.
Men zegt wel dat Hades en de Griekse Pluto ("de rijke") niet geheel met elkaar overeen komen, evenmin als de Griekse Pallas Athene en de Romeinse Minerva. Etc.
Ja, woensdag = Wodans dag, of Odin's dag.(Door heet het bij ons 'woensdag' en bij de Fransen/Walen 'mercredi').
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."