Deel je inzicht!

De Laatste Rohikaan zei:

Tsja...een flamboyante! Ken geen 1 stem die me zo snel chill krijgt als die van mr WaTTs. prachtig hivas vashi, ben niet zo bekend met hindoe namen....

Doe zelf ook een aardige poging tegenwoordig, maar heb nog wat bijschaafwerk te doen..

Klik om te vergroten...

Ja mooie stem en prachtige verteller!

Ik ben ook niet zo bekend met Hindoe namen, maar Shiva wordt gezien als het hoogste wezen. Hij vormt met Shakti een twee-eenheid, waarbij Shiva het mannelijke, het ongemanifesteerde, maar ook het penetrerende is en Shakti het vrouwelijke, het gemanifesteerde en de kosmische energie. Samen vormen ze een geheel vanuit een lager (meer aards) standpunt gezien, maar in de kern is uiteindelijk alles Shiva, omdat manifestatie uiteindelijk een projectie is van Shiva, van het ongemanifesteerde. Dus alles en iedereen is uiteindelijk Shiva. En Shiva neemt via Shakti oneindig veel rollen aan en speelt deze alsof ze echt zijn.

Namaste Shiva

Zo even uit het hoofd, dus neem het niet van me aan, maar zoek het even op als je het precies wilt weten.

Ben zelf meer van Kali, Godin Der Totale Destructie... de Hollywood versie.. val me niet lastig met theologie.

Alles gaat de hele tijd maar bergafwaards.

Nur bergab, nur bergab...

oder....

Von nun an gings bergab...

Casrus zei:

Ben zelf meer van Kali, Godin Der Totale Destructie... de Hollywood versie.. val me niet lastig met theologie.

Klik om te vergroten...

Shiva wordt ook wel de vernietiger genoemd. En dit heeft niet alleen maar een vage theologische betekenis, maar een tastbare: dat in ons dat alle vormen terugbrengt naar vormloosheid: totale destructie, zodat er een compleet nieuw begin/moment kan ontstaan.

Casrus zei:

Alles gaat de hele tijd maar bergafwaards.

Nur bergab, nur bergab...

oder....

Von nun an gings bergab...

Klik om te vergroten...

Wat is er aan de hand?

Mindless zei:

Wat is er aan de hand?

Klik om te vergroten...

Nou kijk Mindless, alles gaat naar de Jankanker!

(Vannacht O-PCE).

Casrus zei:

Nou kijk Mindless, alles gaat naar de Jankanker!

(Vannacht O-PCE).

Klik om te vergroten...

Dat klinkt niet best. Nergens een sprankje hoop?

Mindless zei:

Dat klinkt niet best. Nergens een sprankje hoop?

Klik om te vergroten...

Helaas niet.

Entropie...

Kali-yuga (ook maar ergens gelezen)...

Ouder worden en sterven...

Die liedjes vind ik gewoon leuk. "Nur Bergab" is een nummer van de Duitse versie van de musical Hair.

Als je niet-technische teksten in andere talen verandert, verandert dikwijls het karakter ervan, net zoals ons karakter verandert als we ons leren uitdrukken in een andere taal (o.a. ook opgemerkt door McKenna en wijlen mijn vriend Jack).

Zo lijkt bijvoorbeeld De Flierefluiter van Bonnie en José heel ergens anders over te gaan dan The Piper van Abba, waar het een losse vertaling van is.

De origenele versie van Abba lijkt gebaseerd te zijn op The Stand van Stephen King, terwijl de Nederlandse versie over rebellie tegen een (nu goeddeels verdwenen) burgerlijk leven lijkt te gaan.

Als bonus leek mijn tante ook op Bonnie St. Claire en woonde ze in een boerderij met luiken.

Het nummer "Von Nun An Ging's Bergab" is een lied van Hildegard Knef over haar eigen leven, dat steeds 'erger' werd. Héél geestig om naar te luisteren als je Duits kent.

Casrus zei:

Helaas niet.

Klik om te vergroten...

Soms duurt het even voordat je weer wat licht ziet.

Casrus zei:

Entropie...

Kali-yuga (ook maar ergens gelezen)...

Klik om te vergroten...

Vergeet niet dat na Kali Yuga (het ijzeren tijdperk) Satya Yuga (het gouden tijdperk) komt. The night is darkest just before the dawn.

Casrus zei:

Ouder worden en sterven...

Klik om te vergroten...

Maakt het makkelijker om dat te vinden dat niet ouder wordt en niet sterft.

Mindless zei:

Soms duurt het even voordat je weer wat licht ziet.

Klik om te vergroten...

De aanstormende trein?

Mindless zei:

Vergeet niet dat na Kali Yuga (het ijzeren tijdperk) Satya Yuga (het gouden tijdperk) komt. The night is darkest just before the dawn.

Klik om te vergroten...

Dan is Casrus d'r niet meer.

Mindless zei:

Maakt het makkelijker om dat te vinden dat niet ouder wordt en niet sterft.

Klik om te vergroten...

Het Grote Niks? Is dat niet nog veel erger?

Casrus zei:

Dan is Casrus d'r niet meer.

Klik om te vergroten...

Het is niet echt in chronologische tijd op die manier.

Casrus zei:

Het Grote Niks? Is dat niet nog veel erger?

Klik om te vergroten...

Het is mijn overtuiging dat het "Grote Niks" de dood lijkt vanuit het verstand bekeken, maar in werkelijkheid het Leven is. We zijn alreeds niks. We zijn nooit écht wat geweest, we zullen nooit écht wat worden. Dát is de verlossing. Dat alles uiteindelijk maar een spel is, betekenisloos van zichzelf. Het is het perspectief waarin je ernaar kijkt dat ál het verschil maakt. Imo...

De pen is van je zus zei:

Doet me denken aan het Mexicaans gezegde ''The lazy work twice as much.''

Klik om te vergroten...

Ja je bent eigenlijk tegen jezelf aan het vechten. En daarnaast voel je je niet gezond/uitgerust/vrolijk. Super vermoeiend allemaal en dat is nog licht uitgedrukt.

Vandaag was een grote dag voor me met 2 examens, dus had wat moeite met in slaap vallen vannacht door de spanning. Ook werd ik precies om 4 uur vannacht wakker:

Misschien hebben jullie het ook weleens meegemaakt? 4 uur 's nachts is magic. Niet alleen mijn mening, maar in veel spirituele tradities wordt 4 uur 's nachts als een heel bijzonder tijdstip gezien. En zo heb ik dit ook altijd ervaren, wanneer ik "toevallig" (daar geloof ik inmiddels niet meer in) dan wakker werd.

Het is wanneer de wereld op zijn stilste is, maar de vogels al wel beginnen te fluiten. De stilte van de wereld is bijna tastbaar, niet alleen omdat het buiten stil is, maar ook omdat je zelf stil bent vanbinnen omdat je net uit diepe slaap komt. Hierdoor ben je enorm ontvankelijk voor de vogelgeluiden die je hoort weerkaatsen in de omgeving. Welke fantastisch mooi zijn! Altijd al, maar nú hoor je ze.

Maar dat is (imo) nog niet eens het meest magische. Het meest magische is dat wanneer de wereld stil is, het makkelijker is om de "ruimte" op te merken waarin de wereld in de vorm van licht, geluiden, etc. verschijnt. Én om te zien dat die "ruimte" jou zelf is. Normaal denken we dat er buiten ons een omgeving is waarin geluiden en dergelijke voorkomen en "binnen" (in onszelf) een geest/bewustzijn waarin gedachten/emoties voorkomen. Maar om 4 uur magic time kan het ineens héél erg obvious worden dat er nergens dan ook maar een grens tussen die "twee ruimten" valt te bekennen en ze dus 1 en dezelfde zijn.

Wij zijn niet in de wereld, de héle wereld is in ons.

Het is als té dicht met onze neus ergens bovenop zitten. Het is té obvious en daarom kijken we eroverheen, ook al is dat laatste niet écht mogelijk. Maar zo lijkt het schijnbaar. Maar wanneer de omgevingsgeluiden minimaal zijn, maakt dit het makkelijker om te zien.

Ik moet hierbij denken aan deze afbeelding:



Dit is in feite wat wij doen/zijn. Maar denk hierin de persoon weg en ook de hele rechter helft. De rechterhelft is: niets/stilte/afwezigheid. Het is die stilte zelf (die wij zijn) die de wereld ziet.

Het was nog mooier geweest als de persoon in deze afbeelding andersom had gezeten en de wereld in keek. Dat komt nog meer overeen met onze situatie.


Dit alles is zo subtiel en tegelijk zo schokkend. Tegelijkertijd gebeurt er helemaal niets EN wordt je hele wereldbeeld omver of ondersteboven geblazen:

WAT!? Er is geen verschil tussen de omgeving buiten en mijn innerlijke wereld. De twee zijn letterlijk dezelfde "ruimte". Het is obvious, maar het is té obvious. Waardoor je er zó weer overheen kijkt.

Merk dat er een woede in me zit waar ik nog meer doorheen moet werken. Weet niet eens de precieze reden ervan. Waarschijnlijk meerdere. Maar dat maakt verder denk ik niet zoveel uit. Belangrijk is dat ik het me niet laat overnemen, maar juist bewust toelaat.

Vandaag werd het getriggerd. Dat vreemdgaan ding hier op het forum. Dat kan me witheet maken. Het is me zelf niet eens overkomen (voor zover ik weet), maar er is iets met vreemdgaan dat me zó fundamenteel tegen de borst stoot.

Maar wat later vandaag besefte ik me ook dat dat slechts de trigger was voor me en ik mijn eigen woede daarop projecteerde. Het probleem zit in mij. Die woede zit in mij en in eerste instantie zit ik mezelf er dwars mee (en hopelijk niet, maar mogelijk de mensen in mijn omgeving).

Op een rare manier ben ik dankbaar voor dit soort triggers. Het haalde die woede in me naar boven en nu heb ik er even rustig mee kunnen zitten en mezelf ervan kunnen distantiëren.

Zat net op de fiets en het werd me duidelijk:



Ik heb me in mijn leven zoveel laten leiden door angst. Uiteindelijk een angst voor liefde, voor openen. En liefde betekent het einde van angst. En ondanks dat ik goede stappen maak is er nog steeds angst voor verder loslaten in liefde. Ik weet dat liefde alle angst weg zal nemen alleen weet de angst in mij dat nog niet. Het is niet geïnformeerd en lijkt ook niet bereid daartoe.

Mindless zei:

Merk dat er een woede in me zit waar ik nog meer doorheen moet werken. Weet niet eens de precieze reden ervan. Waarschijnlijk meerdere. Maar dat maakt verder denk ik niet zoveel uit. Belangrijk is dat ik het me niet laat overnemen, maar juist bewust toelaat.

Vandaag werd het getriggerd. Dat vreemdgaan ding hier op het forum. Dat kan me witheet maken. Het is me zelf niet eens overkomen (voor zover ik weet), maar er is iets met vreemdgaan dat me zó fundamenteel tegen de borst stoot.

Maar wat later vandaag besefte ik me ook dat dat slechts de trigger was voor me en ik mijn eigen woede daarop projecteerde. Het probleem zit in mij. Die woede zit in mij en in eerste instantie zit ik mezelf er dwars mee (en hopelijk niet, maar mogelijk de mensen in mijn omgeving).

Op een rare manier ben ik dankbaar voor dit soort triggers. Het haalde die woede in me naar boven en nu heb ik er even rustig mee kunnen zitten en mezelf ervan kunnen distantiëren.

Klik om te vergroten...

Mooi om te lezen, ik merkte precies hetzelfde bij mezelf toen ik het las en kon me net inhouden er niet op te reageren.
Precies om dezelfde reden als die jij geeft, het zit in mijzelf.
Mooi geschreven!

Dat het hier vooral gaat om onveilig voelen, en dan ‘on the run’ gaan. Dagen, weken, maanden.

Ook de hypomanien. (Dus dan ben je niet manisch maar wel overdreven druk). Het zijn gewoon periodes dat ik on the run ben totdat ik zelf niet meer weet waarvoor.

Inzicht van de dag

Wanneer je geluiden hoort - bijvoorbeeld iemand die praat - kun je zien hoe dat geluid dat je hoort overgaat naar jouw herinnering ervan. Meteen na het horen van het fysieke geluid, weerklinkt de herinnering aan dat geluid door in je geheugen, als een echo.

Maar waar en wanneer precies is die overgang? Je denkt dat het echte ding nog naklinkt, maar je "hoort" het in je hoofd als een gedachte, gekleurd door alle dingen die je eerder hebt gezien, gehoord, gedacht, etc. Het echte ding is al compleet en absoluut verdwenen. Het was een moment die nooit eerder is geweest en ook nooit weer terug zal komen. Elk moment is dus absoluut nieuw, absoluut uniek, hoeveel het ook lijkt op het vorige. Het moment dat hier nú is, is nú alweer compleet weg. Het is letterlijk vernietigd. Het is nergens meer. Het is ongrijpbaar in die zin. Wat je probeert te grijpen is je herinnering eraan, die ook nooit statisch is maar steeds verandert.

Moeilijker te zien dan geluiden (en met name moeilijker dan het horen van woorden imo) gaat dit hetzelfde met zien (en met alle percepties). Dat wat je ziet is al weg op het moment dat je het ziet. Hoe kan iets dat zo vluchtig is, als zo solide worden ervaren? Hoe kan de wereld zoals deze lijkt te worden ervaren zo echt, zo rotsvast lijken, terwijl elk moment al weg is op het moment dat deze verschijnt? Aan de ene kant is het moment nooit stil te houden, maar aan de andere kant is hier iets dat helemaal stil is. Elk moment heeft een kwaliteit in zich die het volgende moment ook heeft, waardoor er in die zin geen overgang tussen twee momenten is en we een onveranderlijkheid ervaren. We geven deze onveranderlijkheid, deze soliditeit aan de wereld, maar we hebben al gezien dat elk moment al weg is wanneer het verschijnt. En kunnen dit gegeven elk moment opnieuw zien. Dus het is niet de wereld zelf die vast/solide is. Dus wat is hier wel solide? Wat is hier stil? Wat is hier onveranderlijk?

Even hardop denkend.

Mindless zei:

Wanneer je geluiden hoort - bijvoorbeeld iemand die praat - kun je zien hoe dat geluid dat je hoort overgaat naar jouw herinnering ervan. Meteen na het horen van het fysieke geluid, weerklinkt de herinnering aan dat geluid door in je geheugen, als een echo.

Maar waar en wanneer precies is die overgang? Je denkt dat het echte ding nog naklinkt, maar je "hoort" het in je hoofd als een gedachte, gekleurd door alle dingen die je eerder hebt gezien, gehoord, gedacht, etc. Het echte ding is al compleet en absoluut verdwenen. Het was een moment die nooit eerder is geweest en ook nooit weer terug zal komen. Elk moment is dus absoluut nieuw, absoluut uniek, hoeveel het ook lijkt op het vorige. Het moment dat hier nú is, is nú alweer compleet weg. Het is letterlijk vernietigd. Het is nergens meer. Het is ongrijpbaar in die zin. Wat je probeert te grijpen is je herinnering eraan, die ook nooit statisch is maar steeds verandert.

Moeilijker te zien dan geluiden (en met name moeilijker dan het horen van woorden imo) gaat dit hetzelfde met zien (en met alle percepties). Dat wat je ziet is al weg op het moment dat je het ziet. Hoe kan iets dat zo vluchtig is, als zo solide worden ervaren? Hoe kan de wereld zoals deze lijkt te worden ervaren zo echt, zo rotsvast lijken, terwijl elk moment al weg is op het moment dat deze verschijnt? Aan de ene kant is het moment nooit stil te houden, maar aan de andere kant is hier iets dat helemaal stil is. Elk moment heeft een kwaliteit in zich die het volgende moment ook heeft, waardoor er in die zin geen overgang tussen twee momenten is en we een onveranderlijkheid ervaren. We geven deze onveranderlijkheid, deze soliditeit aan de wereld, maar we hebben al gezien dat elk moment al weg is wanneer het verschijnt. En kunnen dit gegeven elk moment opnieuw zien. Dus het is niet de wereld zelf die vast/solide is. Dus wat is hier wel solide? Wat is hier stil? Wat is hier onveranderlijk?

Even hardop denkend.

Klik om te vergroten...

Je maakt me een beetje bang, mindless. Maar het klopt volgens mij wel en sluit ook een beetje aan op de filosofie van mijn nihilisme. In zekere zin. Niets is definieerbaar.

Dirkjan zei:

Je maakt me een beetje bang, mindless. Maar het klopt volgens mij wel en sluit ook een beetje aan op de filosofie van mijn nihilisme. In zekere zin. Niets is definieerbaar.

Klik om te vergroten...

Er is niets om bang voor te zijn. Het niets van het verstand (het concept: niets) is niet hetzelfde als dit. Dit niets is slechts een afwezigheid van iets. Dat betekent niet dat het voor zichzelf (voor mijzelf) leeg is ofzo. Het is slechts zoals jij zegt inderdaad niet definieerbaar. Het verstand kan het niet vatten, niet (be)grijpen. Het verstand kan alleen vorm begrijpen en dit is niet te reduceren tot een bepaalde vorm.

Er is juist een werkelijke, niet bedachte vrijheid in dit. Een vrijheid van vorm die al bestaat vóór vorm. Daarom is het ook werkelijk: het is er al voor iets verschijnt en nadat iets verdwijnt: vorm kan het niet aantasten. Want wat als je niet eens 1 moment kunt grijpen, wat is dan de werkelijkheid van (al je gedachten over) de wereld? Maar ondanks dat de wereld niet echt is (niet echt kán zijn), stopt de perceptie (van de wereld) niet wanneer dit gezien wordt. Je hebt dus the best of both worlds: én de vrijheid ván de wereld, én de schoonheid van deze wereld die ondanks dat deze niet echt kan zijn, als perceptie gezien wordt.

Ik omschrijf slechts mijn ervaring: alles dat ik zie (en hoor, ruik, proef, etc.) is al weg op het moment dat ik het zie. Mijn suggestie voor anderen is om ook eens eerlijk naar je ervaring te kijken. Voor mezelf wil ik achterhalen hoe dingen werkelijk zijn, niet wat me het meest geruststelt. Maar wat blijkt: hoe het is (dat alles dat gezien wordt al weg is wanneer je het ziet) is juist de grootste geruststelling ooit: Phew... Het is allemaal maar een droom. Niets dat echt is kan verloren worden, alles dat niet echt is heb je nooit gehad. En de droom gaat door, zodat je dit elk moment weer kunt zien en lol kunt hebben binnen de droom.

Mindless zei:

Wanneer je geluiden hoort - bijvoorbeeld iemand die praat - kun je zien hoe dat geluid dat je hoort overgaat naar jouw herinnering ervan. Meteen na het horen van het fysieke geluid, weerklinkt de herinnering aan dat geluid door in je geheugen, als een echo.

Maar waar en wanneer precies is die overgang? Je denkt dat het echte ding nog naklinkt, maar je "hoort" het in je hoofd als een gedachte, gekleurd door alle dingen die je eerder hebt gezien, gehoord, gedacht, etc. Het echte ding is al compleet en absoluut verdwenen. Het was een moment die nooit eerder is geweest en ook nooit weer terug zal komen. Elk moment is dus absoluut nieuw, absoluut uniek, hoeveel het ook lijkt op het vorige. Het moment dat hier nú is, is nú alweer compleet weg. Het is letterlijk vernietigd. Het is nergens meer. Het is ongrijpbaar in die zin. Wat je probeert te grijpen is je herinnering eraan, die ook nooit statisch is maar steeds verandert.

Moeilijker te zien dan geluiden (en met name moeilijker dan het horen van woorden imo) gaat dit hetzelfde met zien (en met alle percepties). Dat wat je ziet is al weg op het moment dat je het ziet. Hoe kan iets dat zo vluchtig is, als zo solide worden ervaren? Hoe kan de wereld zoals deze lijkt te worden ervaren zo echt, zo rotsvast lijken, terwijl elk moment al weg is op het moment dat deze verschijnt? Aan de ene kant is het moment nooit stil te houden, maar aan de andere kant is hier iets dat helemaal stil is. Elk moment heeft een kwaliteit in zich die het volgende moment ook heeft, waardoor er in die zin geen overgang tussen twee momenten is en we een onveranderlijkheid ervaren. We geven deze onveranderlijkheid, deze soliditeit aan de wereld, maar we hebben al gezien dat elk moment al weg is wanneer het verschijnt. En kunnen dit gegeven elk moment opnieuw zien. Dus het is niet de wereld zelf die vast/solide is. Dus wat is hier wel solide? Wat is hier stil? Wat is hier onveranderlijk?

Even hardop denkend.

Klik om te vergroten...

Grappig, we hadden het afgelopen donderdag bij de Zen over synchroniciteit, maar ook over perceptie, waarmee je waarneemt. En dat je in principe niet kan zien waarmee je kijkt.

In mijn meditatie popte dan ineens op dat ik ook niet kan horen waarmee ik hoor, voelen waarmee ik voel, ruiken waarmee ik ruik en proven waarmee ik proef.
En mijn hoofd wilde dat eigenlijk doortrekken naar: kan ik dan ook niet zijn wie ik ben? Of wel zijn wie ik niet ben?

Leegte is vorm, vorm is leegte.

Die herken ik ook wel in dit verhaal van jou haha

Mooi inzicht hoor! Het doet me ook denken aan het verhaaltje van de monnik die verlichting bereikte toen hij langs de slager liep. Iemand vroeg de slager om het beste stuk vlees. En de slager antwoorde: het is allemaal het beste stuk vlees. En dat zinnetje bleef hangen bij de monnik waardoor hij verlichting bereikte.

LucidLucy zei:

Grappig, we hadden het afgelopen donderdag bij de Zen over synchroniciteit, maar ook over perceptie, waarmee je waarneemt. En dat je in principe niet kan zien waarmee je kijkt.

In mijn meditatie popte dan ineens op dat ik ook niet kan horen waarmee ik hoor, voelen waarmee ik voel, ruiken waarmee ik ruik en proven waarmee ik proef.
En mijn hoofd wilde dat eigenlijk doortrekken naar: kan ik dan ook niet zijn wie ik ben? Of wel zijn wie ik niet ben?

Leegte is vorm, vorm is leegte.

Die herken ik ook wel in dit verhaal van jou haha

Klik om te vergroten...

Ja dat is het ingrijpende: je kunt bijvoorbeeld het gegeven dat een geluid dat je hoort al weg is op het moment dat je het hoort (ik vind dit persoonlijk het makkelijkste om op te merken, via horen) doortrekken naar álle dingen die je ervaart. Alle dingen die komen en gaan. Dit omvat je volledige wereld. Ook dat wat je ziet als letterlijk de wereld, gemaakt van materie.

Wat betreft het wel dan niet kunnen zijn van wie we zijn:

Van alles wordt gezien dat het geen tijdsduur - en dus geen werkelijk bestaan - heeft. Maar dit 'zien' zelf blijft constant. Zijn we niet dat? Dat wat overblijft wanneer alles dat niet blijvend is van ons wordt gestript. En dan bedoel ik dit niet als iets of iemand dat naar iets anders zit te kijken, maar die kwaliteit in alles dat ziet. Ik geloof dat het Alan Watts was die realiteit beschreef als een "self-licking ice cream cone". Dat wat je ziet, ziet zichzelf en jij bent dat, jij ziet het.

LucidLucy zei:

Mooi inzicht hoor! Het doet me ook denken aan het verhaaltje van de monnik die verlichting bereikte toen hij langs de slager liep. Iemand vroeg de slager om het beste stuk vlees. En de slager antwoorde: het is allemaal het beste stuk vlees. En dat zinnetje bleef hangen bij de monnik waardoor hij verlichting bereikte.

Klik om te vergroten...

Ik ken hem en dit is volgens mij een zogenaamde Koan: een uitspraak die compleet onzinnig kan lijken, maar de potentie heeft om op het juiste moment de juiste persoon compleet uit de illusie te klappen.