#1
Ik ben even geobsedeerd door dit:
Als ik naar iemand luister die aan het praten is en ik beschouw wat ik hoor niet als woorden, maar puur alleen als geluiden, dan verdwijnt mijn vermogen om dat wat gezegd wordt te begrijpen niet, maar neemt dat alleen maar toe.
What!?
Ik begrijp niet hoe dit precies kan, maar blijkbaar werkt het zo.
De laatste dagen ben ik dit aan het uitproberen: ik zie/hoor het moment dat tijdens het praten van iemand (maakt niet uit wat gezegd wordt) stilte overgaat in een klank/geluid en dan diezelfde klank weer terug naar stilte. Zo opgeschreven in woorden lijkt het een lineair proces: het ene komt stapsgewijs na het andere. Het volgt elkaar op. Maar dat is niet mijn ervaring in het echt. In het echt is dat moment dat een stilte overgaat in een klank/geluid en het moment dat datzelfde geluid weer overgaat in stilte, hetzelfde moment...
In andere woorden: het kost geen tijd. Ik zie het: het moment van verschijnen is het moment van weer verdwijnen. Er zit geen tijd tussen. Niet alleen een klein beetje tijd, maar helemaal geen tijd.
En ik merk dat ik op dat punt van verschijnen en verdwijnen (dat tegelijk plaats vindt) kan blijven en vanaf daar gezien woorden als gibberish ervaren worden: random geluiden. Een soort woh woh woh woh woh woh vibratie. En het is plezierig door die trilling. Het is plezierig om die trilling door me heen te voelen gaan.
Maar het echt vreemde is dat ondanks dat op deze manier luisteren de woorden slechts willekeurige geluiden lijken, mijn vermogen om de conceptuele betekenis van diezelfde woorden te begrijpen tegelijkertijd juist sterk toeneemt.
Hoe!?
Ik hoop echt dat iemand dit ook zo ervaart of wil experimenteren hiermee om te zien of hij/zij hetzelfde ervaart, anders voel ik me een crazy person, ondanks dat dit mijn herhaaldelijke ervaring is.
Ik zou het kunnen omschrijven als naar woorden luisteren op dezelfde manier dat je naar muziek luistert.
Als ik naar iemand luister die aan het praten is en ik beschouw wat ik hoor niet als woorden, maar puur alleen als geluiden, dan verdwijnt mijn vermogen om dat wat gezegd wordt te begrijpen niet, maar neemt dat alleen maar toe.
What!?
Ik begrijp niet hoe dit precies kan, maar blijkbaar werkt het zo.
De laatste dagen ben ik dit aan het uitproberen: ik zie/hoor het moment dat tijdens het praten van iemand (maakt niet uit wat gezegd wordt) stilte overgaat in een klank/geluid en dan diezelfde klank weer terug naar stilte. Zo opgeschreven in woorden lijkt het een lineair proces: het ene komt stapsgewijs na het andere. Het volgt elkaar op. Maar dat is niet mijn ervaring in het echt. In het echt is dat moment dat een stilte overgaat in een klank/geluid en het moment dat datzelfde geluid weer overgaat in stilte, hetzelfde moment...
In andere woorden: het kost geen tijd. Ik zie het: het moment van verschijnen is het moment van weer verdwijnen. Er zit geen tijd tussen. Niet alleen een klein beetje tijd, maar helemaal geen tijd.
En ik merk dat ik op dat punt van verschijnen en verdwijnen (dat tegelijk plaats vindt) kan blijven en vanaf daar gezien woorden als gibberish ervaren worden: random geluiden. Een soort woh woh woh woh woh woh vibratie. En het is plezierig door die trilling. Het is plezierig om die trilling door me heen te voelen gaan.
Maar het echt vreemde is dat ondanks dat op deze manier luisteren de woorden slechts willekeurige geluiden lijken, mijn vermogen om de conceptuele betekenis van diezelfde woorden te begrijpen tegelijkertijd juist sterk toeneemt.
Hoe!?
Ik hoop echt dat iemand dit ook zo ervaart of wil experimenteren hiermee om te zien of hij/zij hetzelfde ervaart, anders voel ik me een crazy person, ondanks dat dit mijn herhaaldelijke ervaring is.
Ik zou het kunnen omschrijven als naar woorden luisteren op dezelfde manier dat je naar muziek luistert.
