Deel je inzicht!

Net tijdens de belafspraak kwamen mn therapeut en ik tot een inzicht. Als er nood aan de man is (auto-ongeluk van mn ex en breuk met mn ex jaren geleden, mn eigen ongeluk net voor Kerst, nu met Corona) dan lijkt het wel alsof ik opeens een knop om kan zetten, knokken en de goede dingen kan doen en lief voor mezelf zijn. En als het niet hoeft, dat ik dan juist moeite heb om mezelf op de been te houden en mezelf juist verlies.

Zondag was ik na die persconferentie dat alles dicht ging en nadat ik ook hoorde dat al mn therapieën niet doorgaan wel echt even in paniek hoe ik die minimaal 3 weken door moet komen alleen thuis. Maar nu bijvoorbeeld een 21-dagen self-care/happiness challenge bedacht dat ik elke dag iets fijns/leuks voor mezelf doe. Nu ga ik wel elke dag een stukje wandelen in het park om even buiten te zijn. Nu lukt het wel om ook andere hobbies te doen dan alleen Netflixen of op mn telefoon zitten. Nu lukt het wel om niet te gebruiken omdat ik niet nog vatbaarder wil worden voor het virus omdat ik mn lichaam sloop met pep. Nu houd ik mn huishouden wel bij en doe ik zelfs klusjes die ik normaal (bijna) nooit doe.

Dus terwijl ik altijd bang ben dat ik in zulke tijden juist enorm terugval, gebeurt eigenlijk het tegenovergestelde. Alleen nu dus nog zien leren om het ook vast te houden als het niet echt MOET. Maar was wel weer even een belangrijk inzicht, en maar goed dat ik dan toch wel die belafspraken af en toe heb. Is geen echte therapie, maar wel zinnig dus.

Martinus zei:

Ik zat gister een wietje te roken en toen kreeg ik het idee. Wat nou als alles van bewustzijn is gemaakt. En dat bewustzijn het enige is wat er is.
Dus ja. Inzicht. misschien eerder een raar idee dat een eigen leven is gaan leiden.

Klik om te vergroten...

Mwah klinkt zo gek nog niet .

Martinus zei:

Ik zat gister een wietje te roken en toen kreeg ik het idee. Wat nou als alles van bewustzijn is gemaakt. En dat bewustzijn het enige is wat er is. Alle vormen en materialen niks anders dan regels die bewustzijn voor zichzelf heeft verzonnen. Ik dacht terug aan mijn laatste paddo trip waarin ik een hallucinatie had waarbij het wel leek of alles een soort gevuld was met eenheid. De lucht en vaste stof leken wel een geheel.

Klik om te vergroten...

Ik heb wel tijdens met name psilo trips dat als mijn arm bijvoorbeeld op de bank of armleuning ligt, dat het heel erg duidelijk wordt dat beide van hetzelfde spul gemaakt zijn. Niet spul als in stof of huid, maar alsnog letterlijk hetzelfde spul, alsook al het andere in de omgeving. Ik zou dat spul 'zien' kunnen noemen. Het spul waar mijn zicht van gemaakt is.

Martinus zei:

Alles wat er is is zelfbewust en dat is de reden dat het er is. Want als het zich niet bewust zou zijn. Hoe kan het er dan zijn? Hoe houd het universum alles bij als het universum niet zelf bewust is van alles dat er is? Dan zou het betekenen dat als niemand kijkt dat het verdwijnt?

Klik om te vergroten...

Soms zitten er ook grappige dingetjes verborgen in taal, die je vaak wat makkelijker ziet als je aan het trippen bent of wiet gebruikt natuurlijk. (zit zelf aan de Gorilla Glue nu ) Is "bewustzijn" ook niet zo'n woord? Zo is dit bijvoorbeeld een combinatie van 2 woorden, maar zijn deze 2 aan elkaar geschreven. Zit hier een bepaalde betekenis achter? Zijn deze 2 woorden eigenlijk niet onlosmakelijk van elkaar en dus 1 ding? Als er een 'zijn' is, dan moet iets bewust zijn van dat 'zijn', want hoe kan dat 'zijn' anders gekend worden? Als iets niet gekend is, kan het geen ervaring zijn.

Probleem is, wij zijn als mens zo in de ban van onze eigen creatie van taal geraakt, dat we geloven dat er bomen, dieren, mensen, etc. zijn. Dus we denken dat deze taalconcepten bewustzijn hebben, in plaats van het eigenlijke "ding" dat we aanschouwen. De ervaring dus, onderliggend aan de concepten die daarop geprojecteerd worden. Dat eigenlijke materiaal 'is'. Waarom? Het wordt gekend. Als het niet gekend is, kan iets geen ervaring zijn. Het is zó simpel, dat je er letterlijk zo voorbij ziet. En in taal zelf zitten soms van dit soort grappige verwijzingen naar hoe dingen in elkaar zitten. Alsof de Maker deze er express in heeft gestopt zodat wij ze kunnen ontdekken.

Gewoon even wat hersenspinsels van een stonede mind...

Soms weet ik niet eens welke woorden ik moet gebruiken. Het is meer een soort van 3de oog ding. Net als wanneer je iets gaat knutselen, je het jezelf kan inbeelden, maar er is helemaal geen beeld. Je ziet het voor je zonder dat je wat ziet. Ik zou niet weten hoe ik dat in taal beter zou moeten verwoorden. Want de woorden spreken zichzelf tegen.

@Martinus
Daar zijn zelfs meerdere woorden voor, namelijk het wetenschappelijke 'beelddenken', maar spiritueel ingestelde mensen gebruiken liever het woord 'visualiseren'


@Mindless
Alles is gemaakt van sterrenstof, zelfs de wetenschap is het daar over eens.

Bewustzijn:
Etymologie
De Nederlandse term bewustzijn is ontleend aan het Vroegnieuwhoogduitse Bewusstsein, een filosofische term, omstreeks 1720 geïntroduceerd door de filosoof Christian Wolff (1679-1754). Het Vroegnieuwhoogduitse bewusst dateert van een eeuw eerder. 'Bewusstsein' is een leenvertaling van het Latijnse woord conscientia (letterlijk: 'medeweten', < con 'met' en scientia 'weten') met als denotatie "het zich bewust zijn van de (im)moraliteit van zijn handelingen".[8] Het Nederlandse woord consciëntie is een directere afleiding van het Latijnse conscientia, namelijk een leenwoord via het Frans, met als synoniem "geweten" ("het innerlijke besef van goed en kwaad"), en is gedocumenteerd vanaf 1588.[9] Het Latijnse conscientia verschijnt voor het eerst in juridische teksten van een schrijver als Marcus Tullius Cicero, rond het begin van de jaartelling.[10] Het betekende toen "een getuige die kennis heeft van iemands daden".[11] Er wordt aangenomen dat René Descartes (1596-1650) als eerste conscientia gebruikte met de verinnerlijkte betekenis interne getuigenis.[12] Het uiteindelijke concept 'bewustzijn' zoals dat vandaag de dag nog bekend is wordt toegeschreven aan John Locke (1632–1704), die de term consciousness gebruikte, vertaald als "passerende perceptie in iemands geest".[13][14]

Het woord 'bweustzijn' is dus bedacht door een Duitse filosoof:

8️⃣6️⃣ zei:

Daar zijn zelfs meerdere woorden voor, namelijk het wetenschappelijke 'beelddenken', maar spiritueel ingestelde mensen gebruiken liever het woord 'visualiseren'

Klik om te vergroten...

De term ‘beelddenken’ is helemaal niet gebaseerd op wetenschappelijk bewijs, wel veeleer op pseudo-wetenschap.

@AphexTwin
Maar dat zeg ik toch ook niet?

Ik geef alleen maar aan Martinus aan dat er wel degelijk woorden voor bestaan, namelijk beelddenken en visualiseren, en dat beelddenken het woord is wat wordt gebruikt in de wetenschap en dat visualiseren het woord is wat spirituele mensen er voor gebruiken.

Nergens zeg ik dat er wetenschappelijk bewijs is dat beelddenken bestaat. Nou ja, ik kan zelf visualiseren, dus voor mij is het een feit. Dat je dit (nog?) niet kan meten kan best zijn, maar wellicht komt dat nog.

Martinus zei:

Soms weet ik niet eens welke woorden ik moet gebruiken. Het is meer een soort van 3de oog ding. Net als wanneer je iets gaat knutselen, je het jezelf kan inbeelden, maar er is helemaal geen beeld. Je ziet het voor je zonder dat je wat ziet. Ik zou niet weten hoe ik dat in taal beter zou moeten verwoorden. Want de woorden spreken zichzelf tegen.

Klik om te vergroten...

Ja, het 3de oog, of de 'minds eye', de verbeelding, etc. Sommigen zien dingen letterlijk voor zich, zelf zie ik het (meestal) niet echt, maar toch "zie" ik het zoals jij het ook omschrijft. In de verbeelding.

8️⃣6️⃣ zei:

@Mindless
Alles is gemaakt van sterrenstof, zelfs de wetenschap is het daar over eens.

Klik om te vergroten...

Uiteraard, op dat vlak. Wanneer je het universum op die manier bekijkt. Wanneer alles een grote soep van verschillende elementen is en al die elementen oorspronkelijk uit een soort oerelement komen. Ja, dan zou je kunnen zeggen dat wij (ons lichaam dan) van hetzelfde 'sterrenstof' zijn gemaakt als waar sterren van gemaakt zijn en al het andere in het universum.

Maar dat bedoelde ik niet. Dat is 1 manier van kijken. Een conceptuele manier waar eerst taal voor moet worden gebruikt om zulke concepten te kunnen bevatten. Wat ik bedoelde, is dat ik tijdens trips geregeld helder zie op een non-conceptuele manier, zonder gebruik van gedachten, wat het "spul" is waar ervaring van gemaakt is. Dus niet concepten als hout, metaal, water, koolstof, atomen, moleculen, sterrenstof, etc. De reden dat mijn arm en de tafel waar deze nu op leunt hetzelfde zijn, kun je conceptueel verklaren door dat sterrenstof concept. Maar je kunt ook voorbij conceptuele verklaring, voorbij rationalisatie zien middels simpele perceptie dat beide van hetzelfde "spul" gemaakt zijn. Uiteraard heeft dit spul geen naam, maar je kunt zien dat alles hetzelfde spul is, wat het dan ook is. En je kunt in je ervaring zien, dat dit "spul" 'is' én dat het 'gekend' is. Deze twee aspecten samen vormen: bewust-zijn. Je kunt alles dan 'bewustzijn' noemen, maar ook dat is natuurlijk weer een conceptualisering over het échte ding heen. Er zijn simpelweg geen woorden om het tot een concept te vatten.

8️⃣6️⃣ zei:

Het woord 'bweustzijn' is dus bedacht door een Duitse filosoof:

Christian Wolff (filosoof) - Wikipedia

nl.wikipedia.org

Klik om te vergroten...

Maar ja, als ik al niet eens kan kiezen of ik op het moment zin heb in koffie of in thee, hoe kon Christian dan kiezen wat hij zou gaan (be)denken. We zijn als ontvangers. Deze informatie komt tot ons als (diep) inzicht, maar waar vandaan? Waar komen onze inzichten vandaan? Is dit niet een eeuwig mysterie? En er zitten dingen diep in taal verstopt, die mensen er niet bewust in hebben gestopt, maar toch betekenis en significantie hebben. Dat is het wonderlijke eraan. Natuurlijk, de ene zal dit geloven, de andere zal dit klinkklare onzin vinden.

Waar ik op uit was is dat die woorden niet beschrijven wat het is.
Beeld denken? visualiseren? Beide refereren na iets dat je met een oog doet, maar wanneer ik mij iets inbeeld dan is er geen beeld

Ik kan een hele scene van mezelf inbeelden dat ik een vuur stook in een houtstoof. Maar het is niet een beeld. Het is alsof ik een scene uit de realiteit in mijn gedachte afspeel zonder kleur of ruimte. Het is niet te beschrijven in woorden.

Nu kun je natuurlijk overal een woord voor verzinnen, maar als iets niet gegrond is in de realiteit dan heb je geen referentie punt binnen de realiteit waar je communicatie partner betekenis uit kan halen. Nu is de geest natuurlijk iets dat iedereen heeft en dus zou je jezelf als referentie punt kunnen gebruiken, maar mensen ervaren blijkbaar dat visualiseren al verschillend per persoon dus tja.

@Martinus
Ik zag laatst iets waarin duidelijk werd dat verschillende mensen zich dingen op heel verschillende manieren voorstellen. Ik was hier best wel "geschokt" door, want ik had aangenomen dat onze ervaringen als mens zijnde veel meer op elkaar leken.

Als er bijvoorbeeld door iemand wordt gezegd, stel je een strand voor, met daarachter een blauwe zee, palmbomen, enzovoorts. Dan blijken veel mensen dat dus letterlijk voor zich te zien. Dat heb ik zelf dus niet. Ik zie helemaal geen zee, maar ik construeer middels gedachten toch een soort "beeld". Geen beeld eigenlijk, maar meer een cluster van gedachten aan alle specifieke elementen van zo'n dergelijke strand scène/setting.

Ik ben dus in die zin blijkbaar niet visueel ingesteld, maar mentaal. Toch, in het donker of met ogen dicht zie ik dan wel weer gauw echt dingen. Patronen en kleuren en dergelijke. Maar dat zijn niet de dingen die ik me voorstel, maar die er gewoon zijn. Ook tripmiddelen neigen er gek genoeg dan weer naar heel visueel te zijn bij mij, terwijl ik dus geen beeld denker ben. Maar ook hier zijn dit niet de dingen die ik me voorstel, maar die er ineens zijn, zonder dat ze van mij lijken te komen.

Ik ervaar een visuele hallucinatie totaal anders dan inbeelding. Het inbeelden is bij mij heel vluchtig en iets dat ik niet vast kan houden. Het is een beeld dat in een fractie van een seconde komt en gaat. Maar die fractie van een seconde is wel genoeg om alle benodigde informatie er uit te halen.
Hallucinaties zijn visueel, ik "zie ze" als ik mijn ogen dicht heb in de duisternis of met open ogen in de wereld om mij heen. Ze hangen soort van rond en hebben hun eigen leven.

Ik weet niet waar ik mezelf moet classificeren, ik ben wel eens getest en ik weet dat mijn ruimtelijk inzicht wel een van mijn sterktepunten is, maar als ik mensen hoor beschrijven dat ze echt dingen voor zich zien en het in hun hooft manipuleren, dan denk ik wel eens hoe moet ik me dat voorstellen.

Maar ja, misschien dat sommige mensen een totaal andere manier van inbeelding hebben dat net zo goed werkt of zelfs beter dan de mijne, ik weet het niet omdat ik moeilijk buiten mijn eigen hooft kan kijken. Of misschien beschrijft iedereen hetzelfde maar hebben we allemaal een andere kijk er op.

Mindless zei:

Maar het is toch jij die het gevoel/de intuïtie heeft? Maar je ziet het dus toch als wat anders dan jezelf. Maar waarom? Het is jouw intuïtie. Het komt vanuit jezelf.

Klik om te vergroten...

Laat me even de ruimte om om te schakelen hahaha. Tot nu was ik er altijd van overtuigd dat het los van mezelf stond. Een docent heeft me eens verteld dat je je of prettig óf niet prettig in je hoofd voelt, dat je slechts één gevoel kon toelaten. Die uitspraak komt nu ook weer even de kop opzetten. Tja, dat zijn toch kleine details die in mijn afwegingen worden meegenomen.

Mindless zei:

Daar moet ik het oneens zijn. Je bent dé hóógste ziel. Maar goed, dat zijn we allemaal dus dat maakt ons niet speciaal. In mijn ogen zijn wij geen mensen, we zijn de ziel/essentie/God/whatever je het wilt noemen, die tijdelijk een menselijke ervaring heeft.

Klik om te vergroten...

Stiekem, heel stiekem wist ik dat vanbinnen al wel, maar ik zie het als een levensles; eerst werken aan de mentaliteit om met die krachtige eigenschappen om te kunnen gaan zonder dat er narcistische gedachten bij komen kijken. Naar eigen inschatting ben ik er nog niet helemaal.

Mindless zei:

Maar goed, daar alleen kan ik al pagina's over doorlullen en heb ik ook al vaak gedaan hier, dus laten we daar niet te ver in doorgaan.

Klik om te vergroten...

Ah, vandaar je naametiketje "zweefkees" 🤣

Mindless zei:

Je hebt ook gelijk, het is ook iets van binnen en het is ook niet echt een gedachte, het is dieper dan dat.

In het oosten noemen ze het wel de 'guru'. Het is een misvatting dat "een" guru een wijs oud mannetje is ergens op een berg of in een bos. Dat is slechts een uiterlijke manifestatie van de guru. De guru is de hogere zelf en tegelijk de functie om jezelf terug te leiden naar die hogere zelf (jezelf). Als je jezelf als een persoon ziet, lijkt de guru/hogere zelf een soort gids, maar het is in werkelijkheid de stilte áchter gedachten en daarmee jezelf. Maar dit is een bijzondere stilte: een wetende, lucide, voelende, liefdevolle, wijze, intelligente stilte. Oftewel: jezelf. Het is die hogere zelf die je terugleidt naar zichzelf, weg van het geloof de persoon te zijn.

Maar wat @Ikbeneenfiets zei: angst kan op momenten in de weg staan van de hogere zelf te volgen. Dit is ook een struikelblok voor mij.

Klik om te vergroten...

Ennn.. we gaan de diepte in 😉

Het gevoel is inderdaad niet voor niets aanwezig en het heeft altijd gevoeld of het veel verder ontwikkeld is dan ikzelf. Daar komt het gidsende waarschijnlijk vandaan. Ik heb me verscheidene keren afgevraagd of we niet ergens in de verre verte gelijken zijn. Afgezien van de verschillen waar ik me bewust van ben, zijn onze levensvisies gelijk en zie ik het gevoel als een voorbeeld dat ik wil volgen.

Ergens houd ik mezelf ook klein. Ik ben immers maar een mens en geen hogere ziel of iets dergelijks. We zijn allemaal gelijk, waardoor het fout voelt mezelf te ver (als dat mogelijk is) te ontwikkelen.

Nasch zei:

Ennn.. we gaan de diepte in 😉

Het gevoel is inderdaad niet voor niets aanwezig en het heeft altijd gevoeld of het veel verder ontwikkeld is dan ikzelf. Daar komt het gidsende waarschijnlijk vandaan. Ik heb me verscheidene keren afgevraagd of we niet ergens in de verre verte gelijken zijn. Afgezien van de verschillen waar ik me bewust van ben, zijn onze levensvisies gelijk en zie ik het gevoel als een voorbeeld dat ik wil volgen.

Klik om te vergroten...

Maar het is toch jij die het gevoel/de intuïtie heeft? Maar je ziet het dus toch als wat anders dan jezelf. Maar waarom? Het is jouw intuïtie. Het komt vanuit jezelf. Jij weet het, misschien zonder te weten hoe, maar je weet het.

Nasch zei:

Ergens houd ik mezelf ook klein. Ik ben immers maar een mens en geen hogere ziel of iets dergelijks. We zijn allemaal gelijk, waardoor het fout voelt mezelf te ver (als dat mogelijk is) te ontwikkelen.

Klik om te vergroten...

Daar moet ik het oneens zijn. Je bent dé hóógste ziel. Maar goed, dat zijn we allemaal dus dat maakt ons niet speciaal. In mijn ogen zijn wij geen mensen, we zijn de ziel/essentie/God/whatever je het wilt noemen, die tijdelijk een menselijke ervaring heeft. Maar goed, daar alleen kan ik al pagina's over doorlullen en heb ik ook al vaak gedaan hier, dus laten we daar niet te ver in doorgaan.

Nasch zei:

Mindless zijn is moeilijk 🤔

Klik om te vergroten...

Tell me about it...

Nasch zei:

We zijn allemaal gelijk, waardoor het fout voelt mezelf te ver (als dat mogelijk is) te ontwikkelen.

Klik om te vergroten...

We zijn denk ik ook allemaal gelijk op een absoluut niveau, maar ik ben van mening dat je je persoonlijke ontwikkeling op het relatieve niveau niet tegen moet houden. Uiteraard zijn er verschillen tussen personen op relatief vlak. Laat je eigen ontwikkeling niet stilstaan uit angst dat je je dan "te ver" zou gaan ontwikkelen ten opzichte van anderen. Anderen zijn er denk ik ook bij gebaat dat jij je 'beste versie' wordt. Als je groei op een natuurlijke wijze gaat, zal dit harmonisch zijn met de groei van anderen.

Nasch zei:

Laat me even de ruimte om om te schakelen hahaha. Tot nu was ik er altijd van overtuigd dat het los van mezelf stond. Een docent heeft me eens verteld dat je je of prettig óf niet prettig in je hoofd voelt, dat je slechts één gevoel kon toelaten. Die uitspraak komt nu ook weer even de kop opzetten. Tja, dat zijn toch kleine details die in mijn afwegingen worden meegenomen.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat het ook juist iets is van het 'je eigen' maken. Het zijn alreeds jouw intuïties (jij hebt ze), maar het voelt misschien niet alsof ze van 'jou' komen, omdat jij jezelf definieert als de persoonlijkheid gevormd door de maatschappij, beginnende bij de opvoeding van je ouders. Door er meer aandacht aan te geven leer je (in mijn ervaring) ook dat: hee, dit zijn dingen die ík weet. Ik weet niet hoe ik ze weet, maar ik doorzie ze, ze zijn mijn eigen.

Nasch zei:

Stiekem, heel stiekem wist ik dat vanbinnen al wel, maar ik zie het als een levensles; eerst werken aan de mentaliteit om met die krachtige eigenschappen om te kunnen gaan zonder dat er narcistische gedachten bij komen kijken. Naar eigen inschatting ben ik er nog niet helemaal.

Klik om te vergroten...

Dat klinkt zeer wijs Het is altijd belangrijk om alert te blijven op het ego, die dit soort dingen exclusief voor zichzelf wil claimen en zich verheven wil voelen. Helaas heb ik daar ook ervaring mee, maar zelfs daar leer je weer van (hopelijk).

Nasch zei:

Ah, vandaar je naametiketje "zweefkees" 🤣

Klik om te vergroten...

Yep

Mindless zei:

We zijn denk ik ook allemaal gelijk op een absoluut niveau, maar ik ben van mening dat je je persoonlijke ontwikkeling op het relatieve niveau niet tegen moet houden. Uiteraard zijn er verschillen tussen personen op relatief vlak. Laat je eigen ontwikkeling niet stilstaan uit angst dat je je dan "te ver" zou gaan ontwikkelen ten opzichte van anderen. Anderen zijn er denk ik ook bij gebaat dat jij je 'beste versie' wordt. Als je groei op een natuurlijke wijze gaat, zal dit harmonisch zijn met de groei van anderen.

Klik om te vergroten...

Ik moet zeggen dat hier ook wel een stukje sociale angst bij komt kijken. Het is voor mij vaak moeilijk om aansluiting te vinden, dus probeer ik -al dan niet krampachtig- mijn persoonlijkheid zo toegankelijk mogelijk te houden om eenzaamheid te voorkomen. Ik vind het een fijne bezigheid mijn eigen identiteit te ontwikkelen, maar ik merk dat ik delen achter houd om niet veroordeeld te worden. Voor nu ben ik daar oké mee. Dit zal zich vast vanzelf oplossen eenmaal mijn sociale kring wat uitgebreid is.

Mindless zei:

Ik denk dat het ook juist iets is van het 'je eigen' maken. Het zijn alreeds jouw intuïties (jij hebt ze), maar het voelt misschien niet alsof ze van 'jou' komen, omdat jij jezelf definieert als de persoonlijkheid gevormd door de maatschappij, beginnende bij de opvoeding van je ouders. Door er meer aandacht aan te geven leer je (in mijn ervaring) ook dat: hee, dit zijn dingen die ík weet. Ik weet niet hoe ik ze weet, maar ik doorzie ze, ze zijn mijn eigen.

Klik om te vergroten...

Je hebt gelijk. Ik til er misschien te zwaar aan. De manier waarop het contact met mijn onderbewustzijn/hogere zelf nu gaat, verloopt heel soepel en er is eigenlijk geen verandering nodig. Ik had waarschijnlijk gewoon even een momentje nodig om het feit te plaatsen dat ik mijn eigen gids ben, hoe anders het gevoel ook op me overkomt.

Mindless zei:

Dat klinkt zeer wijs Het is altijd belangrijk om alert te blijven op het ego, die dit soort dingen exclusief voor zichzelf wil claimen en zich verheven wil voelen. Helaas heb ik daar ook ervaring mee, maar zelfs daar leer je weer van (hopelijk).

Klik om te vergroten...

Dankjewel voor het compliment! Ja, zeker is het van belang die grens te bewaken. Zolang als ik me kan herinneren voel ik me "anders" en ik merk dat anderen dit ook oppakken. Wanneer je een eigenschap hebt die anderen kennelijk niet hebben en het een belangrijk onderdeel is van wie je bent, kan het erg makkelijk zijn je speciaal te gaan voelen. Ik sta bijvoorbeeld erg bewust in het leven. Ik merk dat ik ervoor gestraft word wanneer ik doorsla, omdat het dan simpelweg tegen mijn morale ingaat en dat is eigenlijk alleen maar goed 🙂

Mindless zei:

Yep

Klik om te vergroten...

Hahahah héérlijk!

Nasch zei:

Ik moet zeggen dat hier ook wel een stukje sociale angst bij komt kijken. Het is voor mij vaak moeilijk om aansluiting te vinden, dus probeer ik -al dan niet krampachtig- mijn persoonlijkheid zo toegankelijk mogelijk te houden om eenzaamheid te voorkomen. Ik vind het een fijne bezigheid mijn eigen identiteit te ontwikkelen, maar ik merk dat ik delen achter houd om niet veroordeeld te worden. Voor nu ben ik daar oké mee. Dit zal zich vast vanzelf oplossen eenmaal mijn sociale kring wat uitgebreid is.

Klik om te vergroten...

Ik moet even denken aan dit plaatje die @De Nachtzuster laatst postte:

Nasch zei:

Je hebt gelijk. Ik til er misschien te zwaar aan. De manier waarop het contact met mijn onderbewustzijn/hogere zelf nu gaat, verloopt heel soepel en er is eigenlijk geen verandering nodig. Ik had waarschijnlijk gewoon even een momentje nodig om het feit te plaatsen dat ik mijn eigen gids ben, hoe anders het gevoel ook op me overkomt.

Klik om te vergroten...

Fijn dat dit zo soepel gaat!

Nasch zei:

Dankjewel voor het compliment! Ja, zeker is het van belang die grens te bewaken. Zolang als ik me kan herinneren voel ik me "anders" en ik merk dat anderen dit ook oppakken. Wanneer je een eigenschap hebt die anderen kennelijk niet hebben en het een belangrijk onderdeel is van wie je bent, kan het erg makkelijk zijn je speciaal te gaan voelen. Ik sta bijvoorbeeld erg bewust in het leven. Ik merk dat ik ervoor gestraft word wanneer ik doorsla, omdat het dan simpelweg tegen mijn morale ingaat en dat is eigenlijk alleen maar goed 🙂

Klik om te vergroten...

Ja, het kan een zeer nederig makend proces zijn... Je kunt jezelf er niet voorbij manipuleren. Alle onoprechtheid wordt opgemerkt en zal je op je plaats zetten.

Nasch zei:

Hahahah héérlijk!

Klik om te vergroten...

Mindless zijn is moeilijk 🤔