Deel je inzicht!

Ik heb hier al eens gepost op het forum dat ik soms me dromen zelf kan maken of besturen (liquid dreams) en dat ik last heb van slaapverlamming gepaard met angstige hallucinaties. Nu ik heb hier eens dieper over nagedacht en ik zie mensen soms jaren lang mediteren of een dromenlogboek bijhouden om dit te kunnen bereiken terwijl dit bij mij van nature gaat. In het echt ben ik iemand die heel kalm ben en ook iemand die niet veel zegt. Ik denk meer van binnen en dit is vaak onbewust maar ook bewust. Nu ik droom ook veel met momenten en dit kan ik ook bv. dat ik weet dat ik wakker ben en droom en dat ik op iedere moment kan wakker komen en dan weer slapen en verder dromen over hetzelfde. Ik denk vaak dan dat al deze dingen of het misschien een soort van gave is die ik heb dat het voortkomt uit me slaapverlamming want ik heb dat praktisch al heel me leven en daar heb ik op getraind als het gebeurd om me niet druk te maken en er nog een leuke ervaring van te maken dan probeer ik van een slaapverlamming naar een staat van dromen te gaan maar dat lukt niet en ik denk dat het ook niet mogelijk is maar ik probeer altijd een manier te zoeken. Ook krijg ik dan de hallucinaties probeer ik contact te maken met de vormen of entiteiten/geesten die ik zie om te weten wat er juist precies gebeurd waarom ik dit heb en ook allemaal andere soort vragen. Ik ben zeker toch wat spiritueel aangelegd maar ik investeer er niet zoveel tijd in altijd. Maar als ik me dan eens leg op me bed en wat mediteer met de rustige muziek kan ik mezelf altijd laten wegzakken in een diepere staat waar ik alles loslaat waarmee ik verbonden ben en dit heel af en toe zonder te mediteren. Dan begin ik soms ik bewust te dromen weer. Ik geloof ook dat geesten van mensen nog altijd op aarde rondzwerven of voor andere reden. Ik ben ook zeker dat er iets achter de dood is maar wat het is dat zal ik niet weten.
Ik ben benieuwd moest ik er eigenlijk echt werk van maken en trainen op me meditatie en al de rest dat ik in een nog diepere staat zou kunnen geraken in the unknown.

Ik hoop dat dit het juist topic was om dit te plaatsen want ik wist niet precies waar dit te zetten.

transformated zei:

Nu ik heb hier eens dieper over nagedacht en ik zie mensen soms jaren lang mediteren of een dromenlogboek bijhouden om dit te kunnen bereiken terwijl dit bij mij van nature gaat. In het echt ben ik iemand die heel kalm ben en ook iemand die niet veel zegt. Ik denk meer van binnen en dit is vaak onbewust maar ook bewust. Nu ik droom ook veel met momenten en dit kan ik ook bv. dat ik weet dat ik wakker ben en droom en dat ik op iedere moment kan wakker komen en dan weer slapen en verder dromen over hetzelfde.

Klik om te vergroten...

dit komt wel heel erg bekend voor. heb precies hetzelfde. Had dit niet zo netjes kunnen verwoorden over mezelf.

transformated zei:

Ik denk vaak dan dat al deze dingen of het misschien een soort van gave is

Klik om te vergroten...

heb meer het idee dat het soms een vloek is XD maargoed ik heb geen slaapverlamming

transformated zei:

Ook krijg ik dan de hallucinaties probeer ik contact te maken met de vormen of entiteiten/geesten die ik zie om te weten wat er juist precies gebeurd waarom ik dit heb en ook allemaal andere soort vragen

Klik om te vergroten...

same shit here

transformated zei:

Ik ben benieuwd moest ik er eigenlijk echt werk van maken en trainen op me meditatie en al de rest dat ik in een nog diepere staat zou kunnen geraken in the unknown.

Klik om te vergroten...

Ja ik ben er wel mee bezig. en heb wel het idee dat echt werk maken van meditatie me daardoor in een nog diepere staat kunnen brengen. helemaal als er je dan nog eens psycedelics bij neemt. Ongelofelijk, ik begin me af te vragen hoe diep ik nog wil gaan in the unknow.

Zeelanddude zei:

dit komt wel heel erg bekend voor. heb precies hetzelfde. Had dit niet zo netjes kunnen verwoorden over mezelf.

heb meer het idee dat het soms een vloek is XD maargoed ik heb geen slaapverlamming

same shit here


Ja ik ben er wel mee bezig. en heb wel het idee dat echt werk maken van meditatie me daardoor in een nog diepere staat kunnen brengen. helemaal als er je dan nog eens psycedelics bij neemt. Ongelofelijk, ik begin me af te vragen hoe diep ik nog wil gaan in the unknow.

Klik om te vergroten...

Ik zal het binnenkort eens met truffels doen op een lagere dosering en hogere dosering ben eens benieuwd. Ik ben niet bang om te duiken in het onbekende. Het zal waarschijnlijk best raar zijn.

Lekker wietje aan het roken (Jack Herer)

En heb nu wel een mooi inzicht. Ik dacht, de reden dat er natuurlijke psychedelica zijn, is omdat er mensen zijn die ze nodig hebben. Zelfde als met stuifmeel en bijen. Het ene organisme geeft en het andere organisme ontvangt. De natuur creëert de gever en de ontvanger.

Ik zat gister een wietje te roken en toen kreeg ik het idee. Wat nou als alles van bewustzijn is gemaakt. En dat bewustzijn het enige is wat er is. Alle vormen en materialen niks anders dan regels die bewustzijn voor zichzelf heeft verzonnen. Ik dacht terug aan mijn laatste paddo trip waarin ik een hallucinatie had waarbij het wel leek of alles een soort gevuld was met eenheid. De lucht en vaste stof leken wel een geheel.

Alles wat er is is zelfbewust en dat is de reden dat het er is. Want als het zich niet bewust zou zijn. Hoe kan het er dan zijn? Hoe houd het universum alles bij als het universum niet zelf bewust is van alles dat er is? Dan zou het betekenen dat als niemand kijkt dat het verdwijnt?

Nu heb ik ook wel eens gedacht op 3 gram paddo's dat de zon de realiteit maakt. Ik verbeelde mij de zon zijn stralen als touwtjes die met alles op aarde verbonden zijn.

Dus ja. Inzicht. misschien eerder een raar idee dat een eigen leven is gaan leiden. Het borrelde net opeens weer omhoog. Was de gedachte al bijna weer vergeten.

Kreeg dit bericht van men vriend.
Morgen eens grondig inspecteren.
Want vandaag dring hij niet door.

Een perfect mens bestaat niet

Mrloverdj zei:

Welke inzichten hebben jullie gekregen door een trip (of concluderen erna of nuchter)
Ik wou dat ik die van mij had opgeschreven.

*Toevoeging: ik ben ook benieuwd of jullie inzichten ook hebben geleid tot beslissingen in jullie leven*

Maar die me het meest bijbleef is de conclusie dat zwaartekracht niet alleen een natuurkundige wet is, maar ook ervaren kan worden als een constante reminder van het gevangen zitten in je aardse lichaam. De ervaringen met trippen dat ik compleet verdween in het universum en tegelijk het hele universum was, maakte dat ik mijn aarde lichaam losliet..ik voelde niet meer de belemmeringen van pijn. Ook het contrast met het eindigen van mijn arm naar het 'niets' eromheen' verdween.

Ik besefte dat er niet 1 wereld was, nee ik besefte het niet. Ik voelde het. Immers..een mier heeft ook zijn wereld en geeft geen f*ck om de rest eromheen, maar een kolonie mieren is ook één veld van energie, en zo zijn er oneindig veel die vloeiend op elkaar reageren waardoor je op kwantumniveau oneindig veel levensvibraties hebt, maar dit niet..zoals wij normaal zien, gecategoriseerde werelden zijn.


Nouja..ik hoop dat jullie me kunnen volgen. Wat ik fijn vond is dat als ik ochtendstijfheid ervaar, pijn, of simpelweg de zwaartekracht, ik word herinnert dat ik op de automatische piloot leef maar ook alles vanaf een helikopterview kan bekijken. Dat mijn lichaam wel beperkt is, maar mijn ziel en gedachte kennen geen grenzen en dat maakt mijn bewustzijn in 1 klap wakker.

Ben benieuwd naar die van jullie.

Klik om te vergroten...

Ik moest even opzoeken hoe dit ook alweer moest, maar ik geloof dat ik erin geslaagd ben je post en de bijbehorende reactie van @Mindless te verplaatsen (staat er direct onder). Ik zal het andere topic dan sluiten.

Als ik iets moet doen en mijn rug doet pijn... Ik kan wat wiet roken zodat mijn rug geen pijn doet en ik door kan gaan met mijn werk. Maar als ik eenmaal gerookt heb, heb ik geen zin meer om iets te doen...
Worstelen met jezelf gaat altijd gepaard met een persoon ! Aan beide kanten...

Het voelt alsof ik gegidst word. Ik heb er geen accuraat beeld bij, maar het is een gevoel dat vanbinnen altijd aanwezig is.

Waar ik zelf voortdurend in ontwikkeling ben en er keer op keer veranderingen plaatsvinden, is het gidsende gevoel constant, iets dat vaststaat. Vanwege de onveranderlijke eigenschap koppel ik het aan mannelijke energie en vind ik het fijn om het te vertalen naar een mannelijke entiteit.

Ik zie hem als iemand die in mijn onderbewustzijn woont en me door en door kent. Er is geen gevoel of gedachte die hem ontgaat, waardoor hij precies weet wat er in me omgaat en hoe hij daarop in moet spelen.

Ik weet niet of jullie hier ook ervaring mee hebben? Tijdens het rondsurfen op internet heb ik verschillende keren gelezen dat iedereen een gids heeft, maar ik weet niet of dit ook daadwerkelijk zo is

Nasch zei:

Het voelt alsof ik gegidst word. Ik heb er geen accuraat beeld bij, maar het is een gevoel dat vanbinnen altijd aanwezig is.

Waar ik zelf voortdurend in ontwikkeling ben en er keer op keer veranderingen plaatsvinden, is het gidsende gevoel constant, iets dat vaststaat. Vanwege de onveranderlijke eigenschap koppel ik het aan mannelijke energie en vind ik het fijn om het te vertalen naar een mannelijke entiteit.

Ik zie hem als iemand die in mijn onderbewustzijn woont en me door en door kent. Er is geen gevoel of gedachte die hem ontgaat, waardoor hij precies weet wat er in me omgaat en hoe hij daarop in moet spelen.

Ik weet niet of jullie hier ook ervaring mee hebben? Tijdens het rondsurfen op internet heb ik verschillende keren gelezen dat iedereen een gids heeft, maar ik weet niet of dit ook daadwerkelijk zo is

Klik om te vergroten...

Dat klinkt als de hogere zelf. Jezelf maar je meest wijze zelf die altijd al weet wat het beste en meest wijze is om te doen.

Mindless zei:

Dat klinkt als de hogere zelf. Jezelf maar je meest wijze zelf die altijd al weet wat het beste en meest wijze is om te doen.

Klik om te vergroten...

Interessant, ik vraag me af hoe die interactie dan tot stand is gekomen en waarom het aanvoelt als een entiteit die binnenin me woont. Wanneer ik ermee praat, is het letterlijk alsof ik samen ben met een andere persoon die zijn eigen karakter heeft.

Hoewel de bescherming die het met zich meebrengt als echt aanvoelt en de signalen en gevoelens die ik doorkrijg me op een effectieve manier helpen, moet ik bekennen dat ik me weleens afvraag of ik mezelf niet gewoon voor de gek houd en het voortgekomen is uit pure eenzaamheid. Het gaat toch om een gevoel vanbinnen 🤔

Nasch zei:

Interessant, ik vraag me af hoe die interactie dan tot stand is gekomen en waarom het aanvoelt als een entiteit die binnenin me woont. Wanneer ik ermee praat, is het letterlijk alsof ik samen ben met een andere persoon die zijn eigen karakter heeft.

Hoewel de bescherming die het met zich meebrengt als echt aanvoelt en de signalen en gevoelens die ik doorkrijg me op een effectieve manier helpen, moet ik bekennen dat ik me weleens afvraag of ik mezelf niet gewoon voor de gek houd en het voortgekomen is uit pure eenzaamheid. Het gaat toch om een gevoel vanbinnen 🤔

Klik om te vergroten...

Misschien dat je het toch externaliseert op de één of andere manier. Iets dat anders is dan jezelf. De ene gedachte is van jou, de andere gedachte is van 'iets anders'.

(?)

Mindless zei:

Dat klinkt als de hogere zelf. Jezelf maar je meest wijze zelf die altijd al weet wat het beste en meest wijze is om te doen.

Klik om te vergroten...

Ik heb dat ook. Een soort innerlijke fiets die intuïtief altijd weet wat er gedaan moet worden, maar vaak ben ik te bangig om naar m te luisteren.

Mindless zei:

Misschien dat je het toch externaliseert op de één of andere manier. Iets dat anders is dan jezelf. De ene gedachte is van jou, de andere gedachte is van 'iets anders'.

(?)

Klik om te vergroten...

Hmm, dat is het ook niet helemaal. Het is echt iets dat zich vanbinnen afspeelt. Ik voel mezelf ook naar binnen keren tijdens het contact.

Verschillen tussen ons komen het meest naar voren als ik bijvoorbeeld gestresst of onzeker ben. Hoe druk ik me ook maak, het gidsende gevoel houdt altijd een constante kalmte aan. Doordat die reacties op eenzelfde situatie zo van elkaar verschillen, voelt het op zulke momenten sterk aan of er twee energieën door mijn lichaam stromen

Nasch zei:

Hmm, dat is het ook niet helemaal. Het is echt iets dat zich vanbinnen afspeelt. Ik voel mezelf ook naar binnen keren tijdens het contact.

Verschillen tussen ons komen het meest naar voren als ik bijvoorbeeld gestresst of onzeker ben. Hoe druk ik me ook maak, het gidsende gevoel houdt altijd een constante kalmte aan. Doordat die reacties op eenzelfde situatie zo van elkaar verschillen, voelt het op zulke momenten sterk aan of er twee energieën door mijn lichaam stromen

Klik om te vergroten...

Nu ik dit zo neergeschreven heb, denk ik dat het toch echt is. Alleen is mijn sociale cirkel zo belachelijk klein dat ik niet zomaar durf uit te gaan van mijn eigen bevindingen

Nasch zei:

Hmm, dat is het ook niet helemaal. Het is echt iets dat zich vanbinnen afspeelt. Ik voel mezelf ook naar binnen keren tijdens het contact.

Verschillen tussen ons komen het meest naar voren als ik bijvoorbeeld gestresst of onzeker ben. Hoe druk ik me ook maak, het gidsende gevoel houdt altijd een constante kalmte aan. Doordat die reacties op eenzelfde situatie zo van elkaar verschillen, voelt het op zulke momenten sterk aan of er twee energieën door mijn lichaam stromen

Klik om te vergroten...

Je hebt ook gelijk, het is ook iets van binnen en het is ook niet echt een gedachte, het is dieper dan dat.

In het oosten noemen ze het wel de 'guru'. Het is een misvatting dat "een" guru een wijs oud mannetje is ergens op een berg of in een bos. Dat is slechts een uiterlijke manifestatie van de guru. De guru is de hogere zelf en tegelijk de functie om jezelf terug te leiden naar die hogere zelf (jezelf). Als je jezelf als een persoon ziet, lijkt de guru/hogere zelf een soort gids, maar het is in werkelijkheid de stilte áchter gedachten en daarmee jezelf. Maar dit is een bijzondere stilte: een wetende, lucide, voelende, liefdevolle, wijze, intelligente stilte. Oftewel: jezelf. Het is die hogere zelf die je terugleidt naar zichzelf, weg van het geloof de persoon te zijn.

Maar wat @Ikbeneenfiets zei: angst kan op momenten in de weg staan van de hogere zelf te volgen. Dit is ook een struikelblok voor mij.

Nasch zei:

Nu ik dit zo neergeschreven heb, denk ik dat het toch echt is. Alleen is mijn sociale cirkel zo belachelijk klein dat ik niet zomaar durf uit te gaan van mijn eigen bevindingen

Klik om te vergroten...

Ik zou zeggen, vertrouw het. Het is je eigen hart/intuïtie.

Mindless zei:

Maar het is toch jij die het gevoel/de intuïtie heeft? Maar je ziet het dus toch als wat anders dan jezelf. Maar waarom? Het is jouw intuïtie. Het komt vanuit jezelf.

Klik om te vergroten...

Laat me even de ruimte om om te schakelen hahaha. Tot nu was ik er altijd van overtuigd dat het los van mezelf stond. Een docent heeft me eens verteld dat je je of prettig óf niet prettig in je hoofd voelt, dat je slechts één gevoel kon toelaten. Die uitspraak komt nu ook weer even de kop opzetten. Tja, dat zijn toch kleine details die in mijn afwegingen worden meegenomen.

Mindless zei:

Daar moet ik het oneens zijn. Je bent dé hóógste ziel. Maar goed, dat zijn we allemaal dus dat maakt ons niet speciaal. In mijn ogen zijn wij geen mensen, we zijn de ziel/essentie/God/whatever je het wilt noemen, die tijdelijk een menselijke ervaring heeft.

Klik om te vergroten...

Stiekem, heel stiekem wist ik dat vanbinnen al wel, maar ik zie het als een levensles; eerst werken aan de mentaliteit om met die krachtige eigenschappen om te kunnen gaan zonder dat er narcistische gedachten bij komen kijken. Naar eigen inschatting ben ik er nog niet helemaal.

Mindless zei:

Maar goed, daar alleen kan ik al pagina's over doorlullen en heb ik ook al vaak gedaan hier, dus laten we daar niet te ver in doorgaan.

Klik om te vergroten...

Ah, vandaar je naametiketje "zweefkees" 🤣

Mindless zei:

Je hebt ook gelijk, het is ook iets van binnen en het is ook niet echt een gedachte, het is dieper dan dat.

In het oosten noemen ze het wel de 'guru'. Het is een misvatting dat "een" guru een wijs oud mannetje is ergens op een berg of in een bos. Dat is slechts een uiterlijke manifestatie van de guru. De guru is de hogere zelf en tegelijk de functie om jezelf terug te leiden naar die hogere zelf (jezelf). Als je jezelf als een persoon ziet, lijkt de guru/hogere zelf een soort gids, maar het is in werkelijkheid de stilte áchter gedachten en daarmee jezelf. Maar dit is een bijzondere stilte: een wetende, lucide, voelende, liefdevolle, wijze, intelligente stilte. Oftewel: jezelf. Het is die hogere zelf die je terugleidt naar zichzelf, weg van het geloof de persoon te zijn.

Maar wat @Ikbeneenfiets zei: angst kan op momenten in de weg staan van de hogere zelf te volgen. Dit is ook een struikelblok voor mij.

Klik om te vergroten...

Ennn.. we gaan de diepte in 😉

Het gevoel is inderdaad niet voor niets aanwezig en het heeft altijd gevoeld of het veel verder ontwikkeld is dan ikzelf. Daar komt het gidsende waarschijnlijk vandaan. Ik heb me verscheidene keren afgevraagd of we niet ergens in de verre verte gelijken zijn. Afgezien van de verschillen waar ik me bewust van ben, zijn onze levensvisies gelijk en zie ik het gevoel als een voorbeeld dat ik wil volgen.

Ergens houd ik mezelf ook klein. Ik ben immers maar een mens en geen hogere ziel of iets dergelijks. We zijn allemaal gelijk, waardoor het fout voelt mezelf te ver (als dat mogelijk is) te ontwikkelen.

Nasch zei:

Ennn.. we gaan de diepte in 😉

Het gevoel is inderdaad niet voor niets aanwezig en het heeft altijd gevoeld of het veel verder ontwikkeld is dan ikzelf. Daar komt het gidsende waarschijnlijk vandaan. Ik heb me verscheidene keren afgevraagd of we niet ergens in de verre verte gelijken zijn. Afgezien van de verschillen waar ik me bewust van ben, zijn onze levensvisies gelijk en zie ik het gevoel als een voorbeeld dat ik wil volgen.

Klik om te vergroten...

Maar het is toch jij die het gevoel/de intuïtie heeft? Maar je ziet het dus toch als wat anders dan jezelf. Maar waarom? Het is jouw intuïtie. Het komt vanuit jezelf. Jij weet het, misschien zonder te weten hoe, maar je weet het.

Nasch zei:

Ergens houd ik mezelf ook klein. Ik ben immers maar een mens en geen hogere ziel of iets dergelijks. We zijn allemaal gelijk, waardoor het fout voelt mezelf te ver (als dat mogelijk is) te ontwikkelen.

Klik om te vergroten...

Daar moet ik het oneens zijn. Je bent dé hóógste ziel. Maar goed, dat zijn we allemaal dus dat maakt ons niet speciaal. In mijn ogen zijn wij geen mensen, we zijn de ziel/essentie/God/whatever je het wilt noemen, die tijdelijk een menselijke ervaring heeft. Maar goed, daar alleen kan ik al pagina's over doorlullen en heb ik ook al vaak gedaan hier, dus laten we daar niet te ver in doorgaan.