Hier ga je veel mensen mee kwetsen, maar het is de waarheid. Ik heb een soortgelijke situatie in de zin dat ik zelf actief ben geworden in contacten maken en dingen ondernemen, en heb nu al twee mensen die tegen me zeggen dat ze me oprecht mogen, en dat ze niet snappen dat ik ooit een masker zou willen dragen. En dat is fijn om te horen. En ik weet van mezelf dat ik niet te hard van stapel moet lopen. Het is fijn als mensen je waarderen en je dat “desperate for affection” uitstraling verdwijnt. Het is fijn als mensen oprecht interesse tonen in de dingen die je zegt en dat je voelt dat er niets geforceerd hoeft te worden.
Ik ben oprecht blij voor je
@LucidLucy en het raakt me wat je zegt omdat ik dingen herken.
Mijn therapeute zei het nog. Als ik mensen wil ontmoeten en dingen mee wil maken MOET ik risico’s nemen, en dingen ondernemen, want anders blijft het altijd hetzelfde en zal het leven als een vlakke lijn blijven voortzetten. En niemand kan mijn geluk bepalen behalve ikzelf. Ik was zo afhankelijk van anderen. Ik liet mij consumeren door anderen.
Fijn om te horen dat je dit inmiddels ook herkent. Ik snap dat ik hiermee mensen flink kan kwetsen. Zeker als je nog diep in de penarie zit, kan het misschien aanvoelen alsof het je eigen schuld is dat je eenzaam bent. Misschien moet ik dat ook wat nuanceren.
Dit is ook precies de reden waarom je mij altijd in de ik-vorm zal horen praten over dit soort dingen en waarin ik deel over mijn eigen ervaring. Omdat het voor mij zo werkt, hoeft niet te betekenen dat het voor iemand anders zo werkt.
Maar ik deel het natuurlijk wel in de hoop dat iemand anders er misschien van kan leren. Door het uit te proberen en te zien dat het dan misschien voor de ander ook zo werkt.
Wij hadden laatst een lezing op school tijdens internationale mannendag. (Oke dit is dus even een stukje niet uit eigen ervaring).
En daar deed onze huispsycholoog een doekje open over suïcidaliteit onder mannen. Omdat dat specifiek bij jonge mannen nog altijd doodsoorzaak nummer 1 is.
Zij (de huispsycholoog) is drie jaar geleden haar partner verloren door zelfdoding. Dus ze heeft best intiem het e.e.a. hierover gedeeld. En haar uiteindelijk strekking van het verhaal lijkt heel erg op hoe ik er zelf naar kijk.
Haar partner had niet zoveel vertrouwelingen om hem heen. Mede door een complex psycholische levensloop met meerdere (non-drug induced) psychoses.
Eigenlijk was zij dus nog zijn enige belangrijke vertrouwenspersoon.
Ze had het er uiteindelijk over dat het belangrijk is dat je verschillende 'lifelines' hebt. Verschillende personen, groepen of iets dergelijks waar je jezelf kan zijn en terecht kan met je problemen en gevoelens.
Maar uiteindelijk ben je er zelf verantwoordelijk voor dat je die lifelines aan gaat leggen. Het is niet zo dat dit voor je wordt gedaan. Zo werkt het leven nu eenmaal niet.
En dat is ook precies hoe ik ernaar kijk. Niemand is denk ik verantwoordelijk voor de psychologische kwalen waar we mee kampen. Vaak zijn die dingen ons overkomen omdat het aanleg is of omdat we op dat moment niet beter wisten en niet beter konden copen.
(Nu spreek ik in de wij-vorm. Foei!)
Maar ik ben wel verantwoordelijk voor hoe ik nu omga met die problemen. En daar heb ik die lifelines keihard bij nodig.
We zeggen op de meetings weleens: houd je fellow naast je stevig vast alsof je leven er vanaf hangt, want dat doet het ook!
Maar dat geld niet alleen voor verslaving. Dat geldt voor iedereen denk ik. Je hebt goede contacten nodig (die lifelines) want je leven kan er vanaf hangend.
Of je je emoties en zorgen kan uiten, kan uiteindelijk een gigantisch verschil maken.
Die lifelines vinden is alleen misschien niet altijd even makkelijk. Want mijn ervaring leert me dat ik pas ècht mezelf kan zijn en ècht kan delen wat me dwars zit, als de andere me ècht begrijpt.
En die gelijkgestemden moet je maar weten te vinden....
