#1
Mijn partner die gisteren zei dat ie trots op mij is omdat ik al zo lang in herstel ben. 🩵
#9
Heb het eerder gepost maar dankbaar dat ik mezelf kan zijn thuis. Dat gaat niet zonder kleerscheuren en helaas is een lorazepam tapering poging faliekant mis gegaan vorig jaar omdat "ik" iemand in het huis psychotisch heb gemaakt. In de avond en nacht is geen lorazepam nodig waardoor ik een tijd op dat soort tijdstippen ook leefde. Met de overige klachten wat ik had was 2023 een zeer moeilijk jaar voor iedereen in het huis geweest. Met elk stapje die we in dit huis vooruit deden, ging op een andere manier ook stappen achteruit. Maar sterker kwamen we er samen uit.
Twee nachten geleden zat ik om 05:00 hard tegen mezelf te praten. Ik heb dat soms nodig en kan er niks aan doen. De gesprekken die soms uit me komen zijn ook te bizar voor woorden. Dat lukt me alleen in mijn eentje en s'nachts is ook het enige moment dat ik alleen ben. Maar ik heb wel gemerkt dat ik de buren en iemand in dit huis vroeg heb wakker gemaakt. Gelukkig zijn ze wel begripvol.
Vandaag zit ik af en toe te dissociëren en had ik bij het bier drinkend kijkend naar een voetbalwedstrijd in de aanwezigheid van familie een gesprek gevoerd die in mijn hoofd speelde en gelachen. Dat is normaal iets wat ik niet in de aanwezigheid van mensen kon eerst.
Wat ik zeer op prijs stel is dat ze me hebben gelaten op dat moment en het lieten gaan. Ik merk dat ik mezelf niet meer in controle heb sinds vandaag maar in ruil ervoor een betere gesteldheid heb. Omdat ik me laat gaan, gaat het beter. Ook 22.000+ stappen gezet in mijn huis vandaag terwijl ik nauwlijks de deur uit ben geweest.
Ik heb het gevoel dat ik het onmogelijke vraag van de mensen in mijn straat en huis maar ik hoor er nooit meer opmerkingen over. In een andere straat of familie zou het waarschijnlijk zeer anders zijn geweest. Het was vroeger ook anders in mijn huis en mocht ik niet mezelf zijn. Werd zelfs voor een tijd geacht om maar in mijn kamer te zijn of buitenshuis en te wachten tot de woonkamer s'nachts leeg was. Verder was alles wat ik deed en leuk vond gezien als verboden door God. Gedurende de jaren is er meer acceptatie voor alles wat ik doe, met sinds een jaar of twee zelfs dat ik gewoon het blowen niet hoefde te verbergen!
Ik durf mezelf te zijn en mag ook mezelf zijn. Er is ook begrip dat het ijsberen en andere dingen niet iets is wat ik expres doe. Hoewel ik weet dat het echt lastig is. Maar juist daarom dankbaar!
Terug probeer ik een goeie zoon en buur te zijn.![:)]()
Twee nachten geleden zat ik om 05:00 hard tegen mezelf te praten. Ik heb dat soms nodig en kan er niks aan doen. De gesprekken die soms uit me komen zijn ook te bizar voor woorden. Dat lukt me alleen in mijn eentje en s'nachts is ook het enige moment dat ik alleen ben. Maar ik heb wel gemerkt dat ik de buren en iemand in dit huis vroeg heb wakker gemaakt. Gelukkig zijn ze wel begripvol.
Vandaag zit ik af en toe te dissociëren en had ik bij het bier drinkend kijkend naar een voetbalwedstrijd in de aanwezigheid van familie een gesprek gevoerd die in mijn hoofd speelde en gelachen. Dat is normaal iets wat ik niet in de aanwezigheid van mensen kon eerst.
Wat ik zeer op prijs stel is dat ze me hebben gelaten op dat moment en het lieten gaan. Ik merk dat ik mezelf niet meer in controle heb sinds vandaag maar in ruil ervoor een betere gesteldheid heb. Omdat ik me laat gaan, gaat het beter. Ook 22.000+ stappen gezet in mijn huis vandaag terwijl ik nauwlijks de deur uit ben geweest.
Ik heb het gevoel dat ik het onmogelijke vraag van de mensen in mijn straat en huis maar ik hoor er nooit meer opmerkingen over. In een andere straat of familie zou het waarschijnlijk zeer anders zijn geweest. Het was vroeger ook anders in mijn huis en mocht ik niet mezelf zijn. Werd zelfs voor een tijd geacht om maar in mijn kamer te zijn of buitenshuis en te wachten tot de woonkamer s'nachts leeg was. Verder was alles wat ik deed en leuk vond gezien als verboden door God. Gedurende de jaren is er meer acceptatie voor alles wat ik doe, met sinds een jaar of twee zelfs dat ik gewoon het blowen niet hoefde te verbergen!
Ik durf mezelf te zijn en mag ook mezelf zijn. Er is ook begrip dat het ijsberen en andere dingen niet iets is wat ik expres doe. Hoewel ik weet dat het echt lastig is. Maar juist daarom dankbaar!
Terug probeer ik een goeie zoon en buur te zijn.
