DrugsForum.nl

Dankbaar voor de zeer grote en sterke herstel community in Nederland. Het is eigenlijk ongekend hoeveel meetings wij hebben en ik sta daar niet altijd bij stil.

Ik was zojuist bij een NA meeting in Wenen. Oostenrijk heeft meer meetings in het Perzisch dan in hun eigen taal. AA is al ietsje groter, maar ook dat valt nog mee.

Toen ik ze vertelde dat wij in Nederland per week 250 meetings hebben, keken ze me echt met grote ogen aan. "Ja, dat is inclusief AA zeker?"

"Nope... Alleen NA, en dan hebben we nog CA, AA, GA, SLAA, OA en etceterA."

Wat ik wel tof vond is dat ze hier blijkbaar ook een meeting hebben voor omgaan met emoties. Of in elk geval voor wat bredere mentale issues. Ook met het 12-stappen programma.

Daarnet kwam mijn broer langs. Vier uurtjes lang een boswandeling gemaakt, broodje gegeten bij de subway, gepraat over van alles en nog wat. Zo dankbaar dat ik er niet alleen voor sta. Ik wil nog steeds zelfmoord plegen maar ik kan hem dit niet aandoen. Niet nadat hij zich zo inzet voor mij. Hij belt elke dag. Hij appt elke dag. Hij komt langs op vrije dagen. Hij leent mij zijn nintendo switch. Hij checkt elke dag hoe het gaat. Hij gaat volledig door het vuur voor mij.

Nadat ik de hele boel bij elkaar besodemieterd heb met mijn bromazolam gebruik. Maar dat maakt het extra pijnlijk. De pijn is er nog steeds. Ik wil ontsnappen maar ik kan niet. Ik voel me gevangen. Heb binnenkort gesprek met therapeute (die ja, de beste ter wereld) en een psychiater (waar ik niet zo'n goeie klik mee heb). En ik MOET huilen. Ik moet emoties kwijt. En dat kan alleen bij haar.

I need a hug and a good cry. Maar ik weet helemaal niet of ze daarvoor open staat. Ik hoop het wel. Ik voel dat er een connectie is. Zonder haar was ik er niet meer geweest daar ben ik honderd procent zeker van. Maar ik vraag me af. Zou ze zich dit beseffen? Zou ze weten wat ze voor me betekent? Zou ze dit kunnen aanvaarden? Of is is dit te ongemakkelijk voor haar? Hoe kom ik hier achter? Ik ben zo bang dat die connectie die ik voel, die emotionele band (en let wel, er is absoluut geen sprake van een liefdesband) of die wederzijds is. Zou ze weten hoe ze mij uit de put heeft getrokken, en nog steeds ontzettend veel steun biedt?

Het is lastig. Ik ben autistisch en misschien voel ik die dingen gewoon niet goed aan. Maar ik wil dat ze het beseft. She saved me. Ik smeek dat ze me niet doorverwijst naar een andere therapeute nadat ik tegen haar gelogen heb. Please please please no. Of dat het haar te ongemakkelijk wordt. Dat ik teveel aan haar vastklamp. Ik moet het zelf doen, dat snap ik ook wel. Op een gegeven moment valt zij weg en is het aan mij zelf om mijn leven in te richten. Maar ze kan niet weg gaan. Niet nu.

Dankbaar dat ik inzie hoe gek dat Minnesota AA stappen gedoe eigenlijk is, dankbaar dat ik kan zien dat het een sekte is. En dankbaar dat ik weet dat ik dat niet nodig heb en dankbaar dat ik doorheb wat het is, je laten bekeren tot een beter mens. En wie bepaald dat?

Dirkjan zei:

Daarnet kwam mijn broer langs. Vier uurtjes lang een boswandeling gemaakt, broodje gegeten bij de subway, gepraat over van alles en nog wat. Zo dankbaar dat ik er niet alleen voor sta. Ik wil nog steeds zelfmoord plegen maar ik kan hem dit niet aandoen. Niet nadat hij zich zo inzet voor mij. Hij belt elke dag. Hij appt elke dag. Hij komt langs op vrije dagen. Hij leent mij zijn nintendo switch. Hij checkt elke dag hoe het gaat. Hij gaat volledig door het vuur voor mij.

Nadat ik de hele boel bij elkaar besodemieterd heb met mijn bromazolam gebruik. Maar dat maakt het extra pijnlijk. De pijn is er nog steeds. Ik wil ontsnappen maar ik kan niet. Ik voel me gevangen. Heb binnenkort gesprek met therapeute (die ja, de beste ter wereld) en een psychiater (waar ik niet zo'n goeie klik mee heb). En ik MOET huilen. Ik moet emoties kwijt. En dat kan alleen bij haar. I need a hug and a good cry. Maar ik weet helemaal niet of ze daarvoor open staat. Ik hoop het wel. Ik voel dat er een connectie is. Zonder haar was ik er niet meer geweest daar ben ik honderd procent zeker van. Maar ik vraag me af. Zou ze zich dit beseffen? Zou ze weten wat ze voor me betekent? Zou ze dit kunnen aanvaarden? Of is is dit te ongemakkelijk voor haar? Hoe kom ik hier achter? Ik ben zo bang dat die connectie die ik voel, die emotionele band (en let wel, er is absoluut geen sprake van een liefdesband) of die wederzijds is. Zou ze weten hoe ze mij uit de put heeft getrokken, en nog steeds ontzettend veel steun biedt?

Het is lastig. Ik ben autistisch en misschien voel ik die dingen gewoon niet goed aan. Maar ik wil dat ze het beseft. She saved me. Ik smeek dat ze me niet doorverwijst naar een andere therapeute nadat ik tegen haar gelogen heb. Please please please no. Of dat het haar te ongemakkelijk wordt. Dat ik teveel aan haar vastklamp. Ik moet het zelf doen, dat snap ik ook wel. Op een gegeven moment valt zij weg en is het aan mij zelf om mijn leven in te richten. Maar ze kan niet weg gaan. Niet nu.

Klik om te vergroten...

Waarom is het voor jou belangrijk dat ze dit weet?

reDStone zei:

Dankbaar dat ik inzie hoe gek dat Minnesota AA stappen gedoe eigenlijk is, dankbaar dat ik kan zien dat het een sekte is. En dankbaar dat ik weet dat ik dat niet nodig heb en dankbaar dat ik doorheb wat het is, je laten bekeren tot een beter mens. En wie bepaald dat?

Klik om te vergroten...

Allen Carr: “AA’s fatal flaw is it puts the fault in the drinker rather than the drink, even though it helps create a community in which drinkers share their pain and misery, which can be of great help and benefit, it never truly sets them free, because there is always a minuscule fraction in the mind of the drinker that a drink is pleasureable, and no matter how long that illusion stays, the drinker remains trapped. Drinking is poison. And alcohol never changes”.

Heeft ie nooit gezegd maar dat is de kern van zijn boek zo ongeveer. Please bijt mijn hoofd niet van mijn romp het is mijn filosofie en je hoeft het niet met me eens te zijn maar zo ben ik gestopt. Ik vermijd drinkers niet en besef dat ik er ook naast kan zitten.

ljuv zei:

Waarom is het voor jou belangrijk dat ze dit weet?

Klik om te vergroten...

Sorry, wat bedoel je? Dat ze weet wat voor impact ze heeft op mijn leven? Ik wil dat ze weet dat ze mijn leven heeft gered en dat ik zo enorm gegroeid ben in mijn strijd uit mijn depressie. Ik wil dat ze weet wat ze heeft gedaan en doet. Ik wil dat ze weet dat ik haar eeuwig dankbaar ben wat ze voor bijzonder persoon is in mijn leven en welke inzichten ze me heeft gegeven

Dirkjan zei:

Allen Carr: “AA’s fatal flaw is it puts the fault in the drinker rather than the drink, even though it helps create a community in which drinkers share their pain and misery, which can be of great help and benefit, it never truly sets them free, because there is always a minuscule fraction in the mind of the drinker that a drink is pleasureable, and no matter how long that illusion stays, the drinker remains trapped. Drinking is poison. And alcohol never changes”.

Heeft ie nooit gezegd maar dat is de kern van zijn boek zo ongeveer. Please bijt mijn hoofd niet van mijn romp het is mijn filosofie en je hoeft het niet met me eens te zijn maar zo ben ik gestopt. Ik vermijd drinkers niet en besef dat ik er ook naast kan zitten.

Klik om te vergroten...

Ja, ik denk ik ook zo over. Bedankt, ik kende deze stelling niet, maar hij ziet het goed. Het is een 'white man's burden', zoals Jack Torrance in The Shining zei. Het zit in onze maatschappij verweven, we groeien er mee op. We worden geprogrammeerd als kind, dat het ons gelukkig maakt.

reDStone zei:

Ja, ik denk ik ook zo over. Bedankt, ik kende deze stelling niet, maar hij ziet het goed. Het is een 'white man's burden', zoals Jack Torrance in The Shining zei. Het zit in onze maatschappij verweven, we groeien er mee op. We worden geprogrammeerd als kind, dat het ons gelukkig maakt.

Klik om te vergroten...

Exact. En daarmee vat je het gewoon in één keer samen.

Dirkjan zei:

Exact. En daarmee vat je het gewoon in één keer samen.

Klik om te vergroten...

Ik zag laatst, dat nonnentjes in een klooster geld nodig hadden. Ze gingen harddrugs verkopen! Wijn. En God zag dat het goed was, ja me hoelala.

Dirkjan zei:

Sorry, wat bedoel je? Dat ze weet wat voor impact ze heeft op mijn leven? Ik wil dat ze weet dat ze mijn leven heeft gered en dat ik zo enorm gegroeid ben in mijn strijd uit mijn depressie. Ik wil dat ze weet wat ze heeft gedaan en doet. Ik wil dat ze weet dat ik haar eeuwig dankbaar ben wat ze voor bijzonder persoon is in mijn leven en welke inzichten ze me heeft gegeven

Klik om te vergroten...

Maar waarom wil je dat ze dat weet?

Ik vraag het omdat ik dan een beter antwoord kan geven op je dilemma hier

Dirkjan zei:

Maar ik vraag me af. Zou ze zich dit beseffen? Zou ze weten wat ze voor me betekent? Zou ze dit kunnen aanvaarden? Of is is dit te ongemakkelijk voor haar? Hoe kom ik hier achter? Ik ben zo bang dat die connectie die ik voel, die emotionele band (en let wel, er is absoluut geen sprake van een liefdesband) of die wederzijds is. Zou ze weten hoe ze mij uit de put heeft getrokken, en nog steeds ontzettend veel steun biedt?

Klik om te vergroten...

Uiteindelijk denk ik namelijk een beetje dat ze dit wel beseft, zeker door wat je vorige week schreef over hoe ze over de situatie dacht dat je zelfmoord zou plegen. Ze weet als geen ander hoe zwaar je het hebt en hoe moeilijk je dit kwijt kan in je omgeving. Maahaarrrrr... Uiteindelijk is ze je psycholoog, en is dit haar werk. Daarom zou ik het persoonlijk niet op de manier uitspreken zoals je nu hier doet... Wat heeft zij daar aan? Wat heb jij daar aan? Zijn die redenen niet vooral vanuit jezelf, en niet vanuit was voor haar prettig is?

reDStone zei:

En God zag dat het goed was

Klik om te vergroten...

God zag, het is wel goed zo!

ljuv zei:

Maar waarom wil je dat ze dat weet?

Ik vraag het omdat ik dan een beter antwoord kan geven op je dilemma hier

Uiteindelijk denk ik namelijk een beetje dat ze dit wel beseft, zeker door wat je vorige week schreef over hoe ze over de situatie dacht dat je zelfmoord zou plegen. Ze weet als geen ander hoe zwaar je het hebt en hoe moeilijk je dit kwijt kan in je omgeving. Maahaarrrrr... Uiteindelijk is ze je psycholoog, en is dit haar werk. Daarom zou ik het persoonlijk niet op de manier uitspreken zoals je nu hier doet... Wat heeft zij daar aan? Wat heb jij daar aan? Zijn die redenen niet vooral vanuit jezelf, en niet vanuit was voor haar prettig is?

Klik om te vergroten...

Sorry, kunnen wij dit gesprek voortzetten in PB? Dit komt namelijk nogal binnen bij mij.

Dat alles goed is gegaan pfff ben wel op.

Dirkjan zei:

Sorry, kunnen wij dit gesprek voortzetten in PB? Dit komt namelijk nogal binnen bij mij.

Klik om te vergroten...

Is goed lieverd, telegram me maar❤️

ljuv zei:

Is goed lieverd, telegram me maar❤️

Klik om te vergroten...

Thanks.

Ik heb je een telegram gestuurd maar ik moet je gelijk geven. Ik moet niet focussen op dat ze het weet, ze weet het al, ze weet het al omdat ze knettersveel moeite steekt in mij te helpen. Ik zie het in haar lichaamstaal en haar manier van praten, haar manier van communiceren. De connectie die wij hebben. En ik ben nog maar 1 van haar patienten hè, ze heeft er nog meer. Ik zou het nooit kunnen. Maar she knows.

Ik moet stoppen daarop te focussen en gewoon doorgaan met de therapie en de toekomst. Mijn leven opbouwen.

Ik ben dankbaar voor dit inzicht.

Dankbaar voor mezelf dat ik na 7 jaar van de afhankelijkheid ben bevrijd van de benzo's.

Eindelijk gelukt. Geef nooit op, wie wat ook zegt over je, je gaat er komen!!

ljuv zei:

Trots op je. Echt💕

Klik om te vergroten...

Dankjewel.

BenzoLiefhebber zei:

Dankbaar voor mezelf dat ik na 7 jaar van de afhankelijkheid ben bevrijd van de benzo's.

Eindelijk gelukt. Geef nooit op, wie wat ook zegt over je, je gaat er komen!!

Klik om te vergroten...

Ontzettend knap! Mag je trots op wezen!👏🏻

Neem je helemaal geen benzo’s meer of ben je er niet meer afhankelijk van?

Torchic zei:

Ontzettend knap! Mag je trots op wezen!👏🏻

Neem je helemaal geen benzo’s meer of ben je er niet meer afhankelijk van?

Klik om te vergroten...

Ik ben niet meer afhankelijk. Ik neem ze nog sporadisch of recreatief. Blijf wel mentaal ziek natuurlijk. Als t goed is word ik a.s donderdag gebeld voor nieuwe behandeling.

Er is al een topic, met waar ben je blij om? Maar ik ben ook erg benieuwd waar jullie dankbaar voor zijn. ❤️

Een reactie plaatsen