#1
Daarnet kwam mijn broer langs. Vier uurtjes lang een boswandeling gemaakt, broodje gegeten bij de subway, gepraat over van alles en nog wat. Zo dankbaar dat ik er niet alleen voor sta. Ik wil nog steeds zelfmoord plegen maar ik kan hem dit niet aandoen. Niet nadat hij zich zo inzet voor mij. Hij belt elke dag. Hij appt elke dag. Hij komt langs op vrije dagen. Hij leent mij zijn nintendo switch. Hij checkt elke dag hoe het gaat. Hij gaat volledig door het vuur voor mij.
Nadat ik de hele boel bij elkaar besodemieterd heb met mijn bromazolam gebruik. Maar dat maakt het extra pijnlijk. De pijn is er nog steeds. Ik wil ontsnappen maar ik kan niet. Ik voel me gevangen. Heb binnenkort gesprek met therapeute (die ja, de beste ter wereld) en een psychiater (waar ik niet zo'n goeie klik mee heb). En ik MOET huilen. Ik moet emoties kwijt. En dat kan alleen bij haar.![:cry:]()
I need a hug and a good cry. Maar ik weet helemaal niet of ze daarvoor open staat. Ik hoop het wel. Ik voel dat er een connectie is. Zonder haar was ik er niet meer geweest daar ben ik honderd procent zeker van. Maar ik vraag me af. Zou ze zich dit beseffen? Zou ze weten wat ze voor me betekent? Zou ze dit kunnen aanvaarden? Of is is dit te ongemakkelijk voor haar? Hoe kom ik hier achter? Ik ben zo bang dat die connectie die ik voel, die emotionele band (en let wel, er is absoluut geen sprake van een liefdesband) of die wederzijds is. Zou ze weten hoe ze mij uit de put heeft getrokken, en nog steeds ontzettend veel steun biedt?
Het is lastig. Ik ben autistisch en misschien voel ik die dingen gewoon niet goed aan. Maar ik wil dat ze het beseft. She saved me. Ik smeek dat ze me niet doorverwijst naar een andere therapeute nadat ik tegen haar gelogen heb. Please please please no. Of dat het haar te ongemakkelijk wordt. Dat ik teveel aan haar vastklamp. Ik moet het zelf doen, dat snap ik ook wel. Op een gegeven moment valt zij weg en is het aan mij zelf om mijn leven in te richten. Maar ze kan niet weg gaan. Niet nu.
Nadat ik de hele boel bij elkaar besodemieterd heb met mijn bromazolam gebruik. Maar dat maakt het extra pijnlijk. De pijn is er nog steeds. Ik wil ontsnappen maar ik kan niet. Ik voel me gevangen. Heb binnenkort gesprek met therapeute (die ja, de beste ter wereld) en een psychiater (waar ik niet zo'n goeie klik mee heb). En ik MOET huilen. Ik moet emoties kwijt. En dat kan alleen bij haar.
Het is lastig. Ik ben autistisch en misschien voel ik die dingen gewoon niet goed aan. Maar ik wil dat ze het beseft. She saved me. Ik smeek dat ze me niet doorverwijst naar een andere therapeute nadat ik tegen haar gelogen heb. Please please please no. Of dat het haar te ongemakkelijk wordt. Dat ik teveel aan haar vastklamp. Ik moet het zelf doen, dat snap ik ook wel. Op een gegeven moment valt zij weg en is het aan mij zelf om mijn leven in te richten. Maar ze kan niet weg gaan. Niet nu.
