Ja, sorry, maar hier ben ik dus kritisch op:
Het zijn ook maar gewoon volksvertegenwoordigers he. Dus wij, als volk, hebben hier ook een verantwoordelijkheid in. De makkelijkste manier is om op een partij te stemmen die wel voor een progressiever drugsbeleid is. Ik was ook best wel te spreken over de bijdrage van GL-PvdA dit debat. Hoewel zij een justitie en veiligheid-woordvoerster is (en lets be honest, deze mensen zitten er terecht vanuit hun perspectief wat harder in), heeft zij een focus op de gezondheidsvoor/nadelen. Hier een stuk uit haar bijdrage, dikgedrukt waar ik over te spreken was:
Het feit dat ze volksvertegenwoordiger
heten betekent dat ze ook zo
functioneren.
Je hebt het zelf al over stemmen. Maar je mag maar één keer in de vier jaar stemmen op nationale parlementariërs, en daarbij moet je al je voorkeuren samenballen in één stem. De rest van de vier jaar doet men net alsof jij als kiezer alles ondersteunt wat die parlementariër doet.
Dat proces van inspraak wordt ook wel input legitimacy genoemd: de mate waarin burgers inspraak hebben bij de totstandkoming van beleid.
In het geval van het drugsbeleid is die input legitimacy laag. Want er wordt geen referendum gehouden, drugsgebruikers en drugshandelaren worden steevast buiten besluitvormingsprocessen gehouden (terwijl Shell altijd aan tafel zit bij besprekingen over de energietransitie), een burgerinitiatief zoals dat van Tim Hofman wordt niet/nauwelijks meegenomen in de besluitvorming, en er zijn allerlei internationale invloeden waar burgers al helemaal niks over te zeggen hebben (denk aan de twee VN-verdragen tegen drugs). Ja, je mag één keer in de vier jaar stemmen. Maar jouw stem heeft geen kwalitatief kenmerk: je kunt niet duidelijk maken waarom je op iemand stemt en wat je van die persoon verwacht.
Ook andere vormen van legitimiteit in het drugsbeleid zijn bijzonder laag. En ik denk dat Tallberg et al. heel goed samenvatten wat daarvan het probleem is: "
Without legitimacy, authority is likely undermined or must depend on coercion, secrecy, and trickery to obtain sway—and governance is often less effective as a result." (Zie pagina 8 van dit boek:
https://academic.oup.com/book/10595/chapter-abstract/158556091?redirectedFrom=fulltext )
Je kunt duidelijk zien dat zo'n gebrek aan legitimiteit speelt in het Nederlandse drugsbeleid. Hieronder een snelle inventarisatie:
Je kunt onderscheid maken tussen input, output en throughput legitimiteit. Input hebben we hierboven al gehad, dus dan heb je nog throughput legitimacy. Throughput legitimacy houdt in dat het proces van besluitvorming op gedegen wijze tot stand komt en dat beleidsmakers verantwoording (moeten) afleggen over de keuzes die ze maken. In dat licht valt me op dat je zegt dat mensen vanuit jusitite en veiligheid er terecht hard in zitten. Want juist als je het huidige drugsbeleid met een justitiële bril bekijkt zie je dat er nogal wat mis is gegaan. Allereerst kun je ook veronderstellen dat de overheid positieve verplichtingen heeft om bijvoorbeeld de volksgezondheid, religieuze vrijheid, en culturele vrijheid te bevorderen. Terwijl de harde aanpak van drugs juist botst met dat soort mensenrechten (zie Van Kempen & Fedorova, 2016;
https://www.centruminternationaalre...f96?version=1.0&t=1584366213801&download=true ).
Nog belangrijker is dat het drugsbeleid met veel leugens tot stand is gekomen (hoezo rechtvaardigheid?). Denk bijvoorbeeld aan het schromelijk overdrijven van het gevaar van harddrugs ondanks wetenschappelijk bewijs in het tegendeel, maar ook leugens over de effectiviteit van het beleid, en niet nagekomen beloften tijdens het verscherpen van wetgeving. Als dat aan het licht dreigt te komen, grijpt een minister zelfs in door wetenschappelijk onderzoek te beïnvloeden (Zie de WODC-affaire).
Als laatste heb je output legitimacy: in hoeverre beleid leidt tot resultaten. Volgens mij is evident dat sinds de jaren '70 de georganiseerde criminaliteit rondom drugs is gestegen. We hebben meer veroordelingen, meer liquidaties, meer zwart geld, en meer omliggende sectoren die betrokken worden bij drugshandel. Dit is allemaal geen raketwetenschap he, maar beleidsmakers gebruiken dit soort realisaties om de verantwoordelijkheid af te wentelen op gebruikers en verder te gaan met de zaken die juist hebben geleid tot een stijging in criminaliteit (zie de campagne 'er kleeft bloed aanjouw pil'). Terwijl die gebruikers nou juist heel weinig inspraak hadden in de totstandkoming van het beleid en de structuren die leiden tot georganiseerde criminaliteit. Wat dat betreft vind ik het kwalijk dat je nu doet alsof het aan het volk ligt, omdat we volksvertegenwoordigers zouden hebben in een democratie.
Nou, wat mij betreft vertegenwoordigen die parlementariërs helemaal niet niet zo goed het volk, en valt het democratische gehalte dus ook behoorlijk tegen.
