#1
Echt vervelend, hoe lang slik je de broma? Inderdaad slow and steady wint de race.Ik had ook verwacht dat dat zou gebeuren, omzetten naar diazepam, maar daar was mijn psychiater zeer op tegen. Ik heb geen idee waarom precies, dat wilde ze niet uitleggen.
Ze was zacht uitgedrukt not amused en reageerde erg veroordelend toen ik de broma-verslaving opbiechtte (in mijn eerste gesprek met haar, mijn frustratie hierover staat in het Irritatiepuntje-topic). De timing kwam voor haar totaal verkeerd omdat ze op het punt stond vijf weken met vakantie te gaan, wat ik niet kon weten. Zij is de enige psychiater voor dat team. Ik heb om die reden geen directe back-up psychiater. De stress daarover overviel haarzelf duidelijk ook, en dat is - hoop ik dan maar - de reden dat ze zo heftig reageerde.
Maar diazepam zag ze sowieso niet zitten, en ze heeft, na in eerste instantie niet meteen iets te kunnen/willen doen (‘ik kan hier ook even niets mee’) uiteindelijk toch rap een drie-weken-plan met mirtazapine in elkaar gezet. Ik vind het ook twijfelachtig, maar het alternatief was ook niet wenselijk, namelijk nog weken doorgaan met die 2.5 mg broma.
Ik moet het verder dus zelf uitzoeken. Ik hoop dat het enigszins gaat meevallen, maar als het niet meevalt dan krijg ik na de reactie van de psychiater die al als straf voelde, nog een keer een veel hardere straf. Helpt misschien wel om er voortaan vanaf te blijven… Bij nood kan ik wel bij mijn huisarts terecht lijkt me, maar die zal hier weinig vanaf weten.
Daar heb je een goed punt.
Het lijkt me alleen zo tegen-intuïtief om in een compleet overprikkelde, paniekerige, bijna elektrisch geladen staat van zijn (als dat even is hoe ik benzo-ontwenning mag samenvatten, als ik het allemaal zo lees) een stimulant te gaan nemen…
Ik was net met m’n ouders uit eten, wel confronterend om aan je ouders uit te leggen dat je een verslaving hebt. Ik heb nooit over mijn benzogebruik gezwegen en ik had ze ook al voorzichtig voorbereid eerder deze week, voor het gesprek van de psychiater, omdat ik wist dat dat de zaken zou gaan wijzigen, maar om het er dan toch ineens zo ‘boem’ met ze over te hebben is toch anders. Beetje beschamend/pijnlijk, maar ja, het hoort erbij.
Ze reageren gelukkig begrijpend, omdat ze mijn klachten kennen, en omdat ik dus feitelijk nooit gelogen heb, maar ik denk dat ze me nu sowieso nooit meer helemaal vertrouwen met drugs. Dat snap ik, maar vind ik jammer, omdat benzo’s van alles wat ik uitgeprobeerd heb, het enige middel is waar ik altijd van heb geweten dat het tricky was en eigenlijk ook wel dat het me waarschijnlijk ooit zou inhalen. Dat zegt weinig tot niets over hoe ik met andere middelen omga. Maar voor hen is dat onderscheid moeilijk te maken, natuurlijk, logisch.
En misschien kunnen we onszelf ook maar beter wantrouwen, want als je maar genoeg middelen gebruikt, vindt je er uiteindelijk vanzelf eentje die blijft hangen.
Het is wel een humbling experience in die zin. Roep niet te snel dat je ‘niet (zo) verslavingsgevoelig’ bent, het kan zomaar in een heel klein hoekje zitten.
Eens. Ik ben door een burn out en depressie regulier aan de benzo’s geraakt. De 1ste benzo die ik nam was fantastisch, wat een heerlijke nacht gehad, nadat ik 5 nachten niet had geslapen. Daarna gaat het snel bergafwaarts, waarbij ik op het toppunt 3 mg lorazepam voor de nacht had, en 60 mg oxazepam voor overdag. Dus ja het kan snel gaan met een verslaving.