#1
Geen probleem @Roze olifant , ik zal er verder alleen niet op in gaan. Ik lees het wel, maar ik ben mentaal niet echt in staat om er goed op te kunnen reageren. Niet dat ik psychotisch ofzo ben maar constant GHB gebruik doet wel wat met je natuurlijk haha. Ik ben soms niet eens in staat om een boodschappen te doen omdat ik als een kip zonder kop in de supermarkt loop.
Wel een intressant stuk!
Verdere update:
Wat is GHB verslaving uitputtend! Ik ben constant bezig in m'n hoofd met 'wanneer kan ik m'n volgende portie pakken'. Het beheerst mijn hele leven op het moment. Daarnaast leef ik constant in een soort bubble, een waas, ik ben gewoon niet mezelf meer. Wat soms wel beangstigend kan zijn, maar ik dien het te accepteren. Het hoort nu eenmaal bij de situatie waar ik momenteel in zit, en nog maar eventjes volhouden!
Ook is het soms ook lastig om bezig te blijven, ik werk natuurlijk in de zorg dus ik kan niet werken op dit moment. Het is onverantwoordelijk om nu mensen te verzorgen, en ik kan niet de verantwoordelijkheid nemen over de cliënten.
Dus ik zit de aankomende 3 weken thuis.. Nu heb ik wel hobby's, zoals vissen en wandelen. Maar dit weer is zo verschrikkelijk, ik kan er al slecht tegen en nu ik GHB verslaafd ben lijk ik er al helemaal slecht tegen te kunnen. Ik val haast om als ik even buiten ben geweest joh, niet relaxed. Maar 3 weken thuis op de bank zitten is ook niets. Dus ja.. Hoe blijf ik bezig? Het huis is al enorm schoon en opgeruimd, dus daar ben ik voor nu ook wel klaar mee.
Ook de nachten zijn verschrikkelijk, tuurlijk rust is lekker. En rust heb ik nu hard nodig, aangezien weken lang gebroken slapen je niet in de koude kleren gaat zitten.
Maar m'n geheugen is zo fucked up, ik weet soms niet eens of ik geslapen heb ja of nee. Ook met m'n dosissen is dat kut, ik leg alle spuitjes klaar, ik leg een papiertje neer met een pen zodat ik m'n dosissen kan aftekenen en ik heb meerdere wekkers staan. Zo dek ik mezelf op meerdere vlakken in zodat ik zeker weet wat ik gebruik 's nachts en dat ik geen dosis mis.
Ook helpt m'n maat me daarmee, maar 's nachts ben ik toch echt een beetje op mezelf aangewezen. Ik kan niet verwachten dat hij elke 2 uur wakker wordt haha.
Al met al.. Het is echt vet uitputtend, vermoeiend, en zwaar. Maar ik leef dag voor dag, eerst vandaag maar door komen voor ik verder kijk. Die mindset gaat me door deze zware tijd heen slepen. Ook zijn er al zoveel mensen voor mij geweest die ook een periode hebben moeten doorstaan voor ze kliniek in konden gaan.
Wat ik soms ook niet begrijp, hoe the fuck kan iemand dit maanden lang of zelfs jaren volhouden? Ik heb het gevoel alsof ik nu al aan het einde van m'n latijn ben..
Update voor zover
Raver
Verdere update:
Wat is GHB verslaving uitputtend! Ik ben constant bezig in m'n hoofd met 'wanneer kan ik m'n volgende portie pakken'. Het beheerst mijn hele leven op het moment. Daarnaast leef ik constant in een soort bubble, een waas, ik ben gewoon niet mezelf meer. Wat soms wel beangstigend kan zijn, maar ik dien het te accepteren. Het hoort nu eenmaal bij de situatie waar ik momenteel in zit, en nog maar eventjes volhouden!
Ook is het soms ook lastig om bezig te blijven, ik werk natuurlijk in de zorg dus ik kan niet werken op dit moment. Het is onverantwoordelijk om nu mensen te verzorgen, en ik kan niet de verantwoordelijkheid nemen over de cliënten.
Dus ik zit de aankomende 3 weken thuis.. Nu heb ik wel hobby's, zoals vissen en wandelen. Maar dit weer is zo verschrikkelijk, ik kan er al slecht tegen en nu ik GHB verslaafd ben lijk ik er al helemaal slecht tegen te kunnen. Ik val haast om als ik even buiten ben geweest joh, niet relaxed. Maar 3 weken thuis op de bank zitten is ook niets. Dus ja.. Hoe blijf ik bezig? Het huis is al enorm schoon en opgeruimd, dus daar ben ik voor nu ook wel klaar mee.
Ook de nachten zijn verschrikkelijk, tuurlijk rust is lekker. En rust heb ik nu hard nodig, aangezien weken lang gebroken slapen je niet in de koude kleren gaat zitten.
Maar m'n geheugen is zo fucked up, ik weet soms niet eens of ik geslapen heb ja of nee. Ook met m'n dosissen is dat kut, ik leg alle spuitjes klaar, ik leg een papiertje neer met een pen zodat ik m'n dosissen kan aftekenen en ik heb meerdere wekkers staan. Zo dek ik mezelf op meerdere vlakken in zodat ik zeker weet wat ik gebruik 's nachts en dat ik geen dosis mis.
Ook helpt m'n maat me daarmee, maar 's nachts ben ik toch echt een beetje op mezelf aangewezen. Ik kan niet verwachten dat hij elke 2 uur wakker wordt haha.
Al met al.. Het is echt vet uitputtend, vermoeiend, en zwaar. Maar ik leef dag voor dag, eerst vandaag maar door komen voor ik verder kijk. Die mindset gaat me door deze zware tijd heen slepen. Ook zijn er al zoveel mensen voor mij geweest die ook een periode hebben moeten doorstaan voor ze kliniek in konden gaan.
Wat ik soms ook niet begrijp, hoe the fuck kan iemand dit maanden lang of zelfs jaren volhouden? Ik heb het gevoel alsof ik nu al aan het einde van m'n latijn ben..
Update voor zover
Raver
