Hier een uitgebreide samenvatting over hoe het deze week is gegaan, ik ben aangenaam verrast hoe goed die pleisters werken. Ze nemen echt de trek in een sigaret weg. Vooral de eerste dagen was het echt een verademing om niet emotioneel, geïrriteerd en boos te zijn.
Des ondanks dat heb ik ook zoals jullie gelezen hadden echt wel moeilijke dagen gehad en sinds gister zijn die weer over.
In die moeilijke dagen kom je er eigenlijk pas achter hoe graag je nou wilt stoppen met roken, en of je überhaupt wel voorgoed goodbye tegen de sigaret wil zeggen. Wat ik heel erg gemerkt is, is dat je bij die moeilijke dagen echt een keus voor jezelf moet maken om het makkelijker te maken. Gaan we door en leggen we ons erbij neer dat roken verleden tijd is of is hier de stoppoging afgelopen. Als je tussen die gedachtes in blijft zitten kan je jezelf niet goed overtuigen wat je wilt en is de keus om een sigaret op te steken blijft ergens in je gedachtes zitten
Ik ben die dagen dat het moeilijk ging ook echt gaan na denken of ik wel wou stoppen en of ik mezelf dit idee niet had aangepraat. Ik ben 1 keer terug gevallen en het gevoel wat ik toen had was gewoon niet chill. Buiten het feit om dat ik er beroerd van werd, had ik ook gewoon niet naar mezelf geluisterd. Waarom luister ik niet naar mijzelf? Ik zeg toch dat ik wil stoppen met roken.
Omdat ik die nicotine pleisters heb weet ik gewoon dat het enkel de geestelijke verslaving is. Ik heb geen nicotine nodig, het zit gewoon nog in mijn kop rond dat ik wou roken. Vanaf dat moment ben ik echt even stil bij mijzelf gaan staan en heb ik besloten om naar mijzelf te luisteren, streng voor mijzelf te zijn, maar ook om mijzelf te belonen als het goed gaat want dat is ook belangrijk.
Het naar jezelf luisteren is ontiegelijk moeilijk, je moet je hersenen aanleren dat roken niet meer iets is wat je doet uit, gewoonte, verveling, stress etc. Dat het sowieso niet iets meer is wat je doet. Je doet het niet meer, klaar.
Dat is dan ook wat ik tegen mijzelf zei, 'ik rook niet meer, ik wil het niet meer'. Die gedachtes kunnen in het begin nog onzeker overkomen want ik bent niet gewend aan deze gedachtes. Maar hoe vaker ik het tegen mijzelf zei, hoe geloofwaardiger het werk. Als mijn hersenen denken 'oh roken' ging ik direct in de verdediging met 'Wat nou roken Jesse, bah' Elke keer als er een moment kwam dat ik dacht dat ik wou roken zei ik heel stellig tegen mijzelf 'nee'. Nee, nee, nee en nog eens nee. 'Ja maar...', 'Nee', ' Mijn verstopping gaat wel over als..' 'Nee'.
Ik probeerde mijn eigen sjoemelgedachtes te onderbreken, nee ik ga niet roken. Je moet je hersenen echt leren dat je het niet wilt en dat lukt door echt tegen jezelf nee te zeggen.
Kortom its been a hell of a ride maar je leert jezelf er goed door kennen. Je moet je eigen patronen doorbreken en dat is moeilijk maar niet onmogelijk. De afgelopen 2 dagen zijn easy peasy gegaan omdat ik echt besloten heb dit niet meer te willen. Ik wil nooit meer stress over een fucking peuk.
Er zijn echt nog wel dingen waar ik last van heb, verstopping, slapeloze nachten, duizeligheid, vreetbuien. Maar dat is niks tegenover de pluspunten, zelfkennis, betere smaak/geur, mooiere huid, meer energie, en geen stress meer of ik nog wel genoeg peuken heb voor de hele dag.
Dit is dus inderdaad heel erg belangrijk. Zoals ik al zei, na mijn terugval heb ik echt een keuze moeten maken. Toen kwam ik er pas achter of ik wel echt wou stoppen. Gelukkig is dat goed gekomen!
Dit heeft mij ook zeker geholpen! Even goed ademen en dan is de trek weg. Wat is vooral ook merkte bij dit is hoe erg mijn luchtwegen aan het herstellen zijn. Het voelde veel vrijer!
Dus lang verhaal maar dit is hoe het gegaan is, we zijn er nog laaaaang niet maar ik weet dat ik goed op weg ben