#1
Heel erg bedankt voor je uitgebreide berichtje! Ik vind het eerlijk gezegd soms ontzettend lastig. De periodes dat hij clean is worden steeds langer; de langste periode is dan nu 8 maanden geweest. Iedere terugval is het gebruik ook maar éénmalig, tot de laatste dan natuurlijk, die was twee avonden achter elkaar. Ik merk dat ik zelf van links naar rechts ga met mijn gevoel wat betreft het steunen. Ik ben er altijd voor hem geweest, maar ik merk dat het mij niet altijd lukt om te accepteren dat hij er niet volledig voor 100% voor mij kan zijn. Bij de terugvallen die hij heeft gehad, versliep hij zich altijd dus ik wist meteen dat het mis was. Heb vaak terug gevonden in bed, half buitenwesten. Die aanblikken blijven mij altijd bij en het maakt mij nog steeds emotioneel.Als eerste: super goed dat je hierover praat! Het heeft me jaren gekost om me hierover te durven uiten als partner van een verslaafde en zo kan je idd je hart even luchten. Zeker als je omgeving hier geen snars vanaf weet is een forum als dit extra fijn.
Een verslaafde partner is ontzettend zwaar en eerlijk: dat gaat niet veranderen de komende jaren. Je zult je altijd afvragen of er een terugval is geweest en wanneer de volgende is. Lange periodes van clean zijn kunnen ieder moment onderbroken worden door een impulsieve keuze door de verslaafde. Je eigen gevoel hierin volgen is heel belangrijk. Dat hij zelf er telkens mee aan de slag gaat is een goed teken. Hij probeert het iedere keer en waarschijnlijk zit er ook een schaamte richting jou. Mijn verslaafde partner heeft na 5 jaar me durven vertellen dat hij echt een probleem had (we woonden niet samen toen nog).
Het is als verslaafde ontzettend lastig om jezelf telkens te herpakken, dat herken ik hier namelijk ook. Ook voor jezelf is dit lastig want zo’n terugval voelt soms als 5 stappen achteruit. Mijn partner ging van dagelijks blowen, roken en wekelijks alcohol en speedgebruik in de loop van de jaren naar af en toe een paar drankjes in het weekend. Voor de rest is hij met alles gestopt, maar een enkele keer laat hij zich toch weer verleiden door drugsgebruik met vrienden die dit ook allemaal doen. Ik vind dat ontzettend lastig en ik uit dat ook, maar ik probeer het ook in perspectief te zien, hoe moeilijk dat soms ik. Voel ook goed bij jezelf of je tevreden bent met hoe het nu gaat, of dat je continu in een loop zit waar je eigenlijk uit wilt. Want als jij ook met een enkele keer gebruik niet kan leven dan moet je een grens trekken. Uiteindelijk bepaal je zelf wat voor gedrag je wel of niet accepteert van je partner. Ik heb ervoor gekozen bij mijn partner te blijven en hem te steunen. We zijn nu 13 jaar samen en ik ben dankbaar voor de weg die we samen hebben afgelegd. Maar makkelijk is het nooit![:wink:]()
Hij weet zichzelf altijd enorm goed te herpakken, maar ik merk dat ik er zelf in blijf hangen. Dit komt het herstel voor hem natuurlijk niet ten goede. Voel mij hier regelmatig schuldig om, ondanks dat ik er zelf niks aan kan doen.
uiteindelijk wil ik graag een gezin, en het allerliefst met hem. Maar de zekerheid is met een verslaafde ver te zoeken voor mijn gevoel. Vraag is natuurlijk of je die zekerheid wel met iemand anders hebt, want niemand kan in de toekomst kijken. Met een verslaafde weet je echter wel dat de toekomst onzeker kán zijn, een soort voorproefje, waar je met iemand anders helemaal geen weet ervan hebt. Uiteindelijk zal ik zelf moeten uitmaken of het negatieve tegen het positieve overheerst. Maar dat is een verdomd moeilijke keuze als alleen de verslaving tussen hem en mij instaat.
