Shshsharon

"Afgelopen week is er voor de tweede keer binnen korte tijd drugs genomen, opnieuw. We hebben een lang gesprek gehad ‘s avonds en tranen met tuiten gehuild. Gisterochtend geprobeerd om samen te praten en eruit te komen. Ik had enorme twijfels, ik zie het plaatje steeds somberder in en wil zo graag hem gelopen dat het beter kan worden. gisteravond kwam ik thuis van werk en ondanks de belofte dat de wiet werd weggegooid zag ik hem onder invloed in huis. Toen brak ik. Ik ben met hem gaan zitten en heb gezegd dat ik niet meer verder kan met hem zo en dat we er een punt achter moeten zetten. ik heb hem nog nooit zo kapot zien gaan en mijn hart huilt. We zijn er allebei kapot van. We waren altijd heb koppel dat alles aan kon en nu heb ik het verbroken. het is nu ‘s ochtends na die avond en ik heb erg grote spijtgevoelens. Had ik hem meer input moeten geven? Heb ik teveel ruimte ingenomen? Ik ben er misselijk van. Er staat zo een grote onzekerheid voor me te wachten na 10 jaar samen... Ik hoop dat jullie iets kunnen zeggen of wijsheid kunnen delen."

"Blauweaap zei: Beste wat je kon doen als hij niet luisterden. Blijkbaar is de drugs hem toch meer waard dan jou. Hard maar waar. Klik om te vergroten... Heftig om zo te lezen maar ik realiseer me dit oor. En hij waarschijnlijk nu ook. Zo spijtig dat het zo ver heeft moeten komen."

"Blauweaap zei: Aan jezelf blijven denken en hou je hoofd hoog en geef niet zomaar toe als je het nog een kans wilt geven. Waarom zou hij het niet nog een x doen ? Klik om te vergroten... Dat is een goeie. Je blijft gewoon jezelf telkens zeggen dat het echt echt goed komt, omdat dat hetgene is wat je zo graag wilt. Maar ongelijkwaardig in een relatie staan is misschien nog wel pijnlijker."

"Hi Allen, Even moet ik van me af schrijven, want ik voel me soms best alleen als naaste van een verslaafde partner. Heel vaak gaat het goed, maar soms zit ik echt in een dal. In het kort: ik leef samen met mijn man en we zijn 13 jaar samen. Ik weet nu 7 jaar dat hij verslaafd is, hij is begin 2017 een maand in een kliniek geweest en destijds 2 jaar clean geweest. Daarna grote periodes af en aan met terugvallen, leugens en neerwaartse spiralen, tot 2021/2022. Omdat het zo goed ging, durfde ik met hem een huis te kopen, wat we vorig jaar hebben gedaan. Nu heeft hij eens in de 2 a 3 maanden weer een terugval, die hij soms ook aankondigt zodat hij eerlijk richting mij is. Ergens had ik dit ook wel verwacht, maar ik hou ontzettend veel van hem waardoor ik het allemaal aandurfde en zijn mindere kant durfde te aanvaarden. Ik vind de terugvallen wel erg moeilijk om te accepteren, uiteraard omdat ik altijd bang ben dat hij verder terugvalt en compleet weer gaat gebruiken. Hij is immers verslaafd! Onze gesprekken zijn inmiddels hierover best beladen geworden, het voelt altijd alsof we in herhaling vallen en dezelfde dingen zeggen. Ik vind het niet OK en hij vindt dat eens in die tijd moet kunnen. Voor 2017 deden we drugs ook regelmatig samen, maar ik weet niet of ik dat ooit nog zal durven uit schuldgevoel. Uiteraard mis ik de tijd dat we dit zelf eens per kwartaal deden. Al met al vindt hij dat hij casual moet kunnen gebruiken maar zoals jullie misschien begrijpen gaan bij mij dan alle alarmbellen af. Hoe zouden jullie reageren? Stel ik te harde eisen en vinden jullie dat hij een punt heeft? Graag hoor ik andere meningen, aangezien niemand in mijn directe omgeving zou kunnen begrijpen hoe ik me voel."

"OtherShore zei: Gecontroleerd gebruik na een periode van ongecontroleerd gebruik (verslaving dus) is lastig – sommige mensen zouden zeggen, onmogelijk. Het zou me dus niets verbazen als jouw partner vaker gebruikt dan hij toegeeft. Het klinkt een beetje alsof je zijn gebruik de afgelopen tijd min of meer getolereerd hebt, klopt dat? Klik om te vergroten... Ja dat klopt ook. In 2019 stond ik op het punt om bij hem weg te gaan en dat voelde wel als rock bottom, omdat het gebruik bijna dagelijks was. Dat is inderdaad nu niet aan de orde, eens per 2 a 3 maanden vind ik ook eigenlijk niet kunnen en maakt mij zenuwachtig, maar mijn partner heeft daar echt een andere kijk op en dat maakt het ook zo lastig. En om nou te zeggen dat ik daarom bij hem weg zou gaan voelt ‘t groot’ om het maar even zo te zeggen en natuurlijk voelt hij dat ook aan dat ik dat zo denk. Dus dat maakt het tezamen dat het voor mij wat voelt alsof ik vast zit."

"Damius zei: Just curious: aan welke drugs is hij verslaafd? Klik om te vergroten... Speed, blowen is wel verleden tijd en dit was vroeger ook dagelijks. Hier heeft hij geen terugvallen mee gehad, vrnl speed"

"dupont zei: Goed dat je grenzen stelt. Gecontroleerd gebruik kan misschien wel voor een tijdje, maar het gaat een keer goed mis, daar kun je op rekenen. Uiteindelijk zul je de voors en tegens af moeten wegen en voor jezelf bepalen wat voor jou het zwaarst weegt en daar iets passends bij verzinnen. Ik acht de kans trouwens groot dat gebruik door jouw man wordt verzwegen of geminimaliseerd en dat je op meer of mindere wijze aan het lijntje gehouden wordt, dat hoort namelijk bij verslaving. Ik raad je aan om eens met lotgenoten te praten. Daar zijn meetings voor (net als voor verslaafden zelf). Dit kan bij Nar-Anon (van NA, voor alle middelenverslavingen) via https://www.naranon.nl/ en/of Co-Anon (van CA, met focus op Cocaine maar andere middelenverslavingen zijn ook welkom) via https://co-anon.org/netherlands/ Sterkte. Privébericht mag altijd 👍. Klik om te vergroten... Dankjewel voor je bericht, waardeer ik! En ook dank voor de link. Deze kende ik nog niet en ga dit nakijken."

"Als eerste: super goed dat je hierover praat! Het heeft me jaren gekost om me hierover te durven uiten als partner van een verslaafde en zo kan je idd je hart even luchten. Zeker als je omgeving hier geen snars vanaf weet is een forum als dit extra fijn. Een verslaafde partner is ontzettend zwaar en eerlijk: dat gaat niet veranderen de komende jaren. Je zult je altijd afvragen of er een terugval is geweest en wanneer de volgende is. Lange periodes van clean zijn kunnen ieder moment onderbroken worden door een impulsieve keuze door de verslaafde. Je eigen gevoel hierin volgen is heel belangrijk. Dat hij zelf er telkens mee aan de slag gaat is een goed teken. Hij probeert het iedere keer en waarschijnlijk zit er ook een schaamte richting jou. Mijn verslaafde partner heeft na 5 jaar me durven vertellen dat hij echt een probleem had (we woonden niet samen toen nog). Het is als verslaafde ontzettend lastig om jezelf telkens te herpakken, dat herken ik hier namelijk ook. Ook voor jezelf is dit lastig want zo’n terugval voelt soms als 5 stappen achteruit. Mijn partner ging van dagelijks blowen, roken en wekelijks alcohol en speedgebruik in de loop van de jaren naar af en toe een paar drankjes in het weekend. Voor de rest is hij met alles gestopt, maar een enkele keer laat hij zich toch weer verleiden door drugsgebruik met vrienden die dit ook allemaal doen. Ik vind dat ontzettend lastig en ik uit dat ook, maar ik probeer het ook in perspectief te zien, hoe moeilijk dat soms ik. Voel ook goed bij jezelf of je tevreden bent met hoe het nu gaat, of dat je continu in een loop zit waar je eigenlijk uit wilt. Want als jij ook met een enkele keer gebruik niet kan leven dan moet je een grens trekken. Uiteindelijk bepaal je zelf wat voor gedrag je wel of niet accepteert van je partner. Ik heb ervoor gekozen bij mijn partner te blijven en hem te steunen. We zijn nu 13 jaar samen en ik ben dankbaar voor de weg die we samen hebben afgelegd. Maar makkelijk is het nooit"

"C900 zei: Heel erg bedankt voor je uitgebreide berichtje! Ik vind het eerlijk gezegd soms ontzettend lastig. De periodes dat hij clean is worden steeds langer; de langste periode is dan nu 8 maanden geweest. Iedere terugval is het gebruik ook maar éénmalig, tot de laatste dan natuurlijk, die was twee avonden achter elkaar. Ik merk dat ik zelf van links naar rechts ga met mijn gevoel wat betreft het steunen. Ik ben er altijd voor hem geweest, maar ik merk dat het mij niet altijd lukt om te accepteren dat hij er niet volledig voor 100% voor mij kan zijn. Bij de terugvallen die hij heeft gehad, versliep hij zich altijd dus ik wist meteen dat het mis was. Heb vaak terug gevonden in bed, half buitenwesten. Die aanblikken blijven mij altijd bij en het maakt mij nog steeds emotioneel. Hij weet zichzelf altijd enorm goed te herpakken, maar ik merk dat ik er zelf in blijf hangen. Dit komt het herstel voor hem natuurlijk niet ten goede. Voel mij hier regelmatig schuldig om, ondanks dat ik er zelf niks aan kan doen. uiteindelijk wil ik graag een gezin, en het allerliefst met hem. Maar de zekerheid is met een verslaafde ver te zoeken voor mijn gevoel. Vraag is natuurlijk of je die zekerheid wel met iemand anders hebt, want niemand kan in de toekomst kijken. Met een verslaafde weet je echter wel dat de toekomst onzeker kán zijn, een soort voorproefje, waar je met iemand anders helemaal geen weet ervan hebt. Uiteindelijk zal ik zelf moeten uitmaken of het negatieve tegen het positieve overheerst. Maar dat is een verdomd moeilijke keuze als alleen de verslaving tussen hem en mij instaat. Klik om te vergroten... Er is helaas geen blauwdruk voor hoe je met verslaving om moet gaan. Ik snap je 100% in dat heen en weer gevoel, je weet gewoon nooit zeker wanneer een volgende terugval kan komen en maakt je extra scherp bij iedere ‘verdachte’ situatie. Heb je het wel eens met je partner over de toekomst en hoe jullie hier samen naar kijken? Iemand half buiten westen vinden klinkt wel heftig, dit herken ik niet bij mij eigen partner. Ik kan me goed voorstellen dat je twijfels hebt bij het stichten van een gezinnetje met verslaving binnen het gezin. Als je dit uit naar je partner creëer je wellicht meer besef bij hem hoe dit voor jou allemaal is. Uiteindelijk is het alsnog aan hem wat hij ermee doet maar communicatie is belangrijk. Mijn vader is alcoholist en dat heeft grote schade aangericht, waar ik zelfs (mede) voor in behandeling bij een psycholoog ben geweest. Het is nooit verkeerd om bij zo iemand langs te gaan. Toen kwam ik erachter hoe diep het verdriet omtrent verslaving van mijn partner, maar indirect ook van mijn vader mijn emoties heeft beïnvloed. Door met deze emoties aan de slag te gaan en op een begeleide manier te verwerken heb ik dingen goed een plaats kunnen geven en kan ik actief werken aan mijn reactie en gevoel. Mijn hele leven heb ik hier indirect last van gehad en er ging een wereld open toen ik begreep waarom ik altijd reageer zoals ik doe. Ook leer je hierbij dat je alleen controle over jezelf hebt en niet over andermans acties (was ook een eye opener voor mij . Ik hoop dat dit alles je een beetje kan helpen, weet dat je er nooit alleen voor staat! ❤️"