#1
Er is helaas geen blauwdruk voor hoe je met verslaving om moet gaan. Ik snap je 100% in dat heen en weer gevoel, je weet gewoon nooit zeker wanneer een volgende terugval kan komen en maakt je extra scherp bij iedere ‘verdachte’ situatie.Heel erg bedankt voor je uitgebreide berichtje! Ik vind het eerlijk gezegd soms ontzettend lastig. De periodes dat hij clean is worden steeds langer; de langste periode is dan nu 8 maanden geweest. Iedere terugval is het gebruik ook maar éénmalig, tot de laatste dan natuurlijk, die was twee avonden achter elkaar. Ik merk dat ik zelf van links naar rechts ga met mijn gevoel wat betreft het steunen. Ik ben er altijd voor hem geweest, maar ik merk dat het mij niet altijd lukt om te accepteren dat hij er niet volledig voor 100% voor mij kan zijn. Bij de terugvallen die hij heeft gehad, versliep hij zich altijd dus ik wist meteen dat het mis was. Heb vaak terug gevonden in bed, half buitenwesten. Die aanblikken blijven mij altijd bij en het maakt mij nog steeds emotioneel.
Hij weet zichzelf altijd enorm goed te herpakken, maar ik merk dat ik er zelf in blijf hangen. Dit komt het herstel voor hem natuurlijk niet ten goede. Voel mij hier regelmatig schuldig om, ondanks dat ik er zelf niks aan kan doen.
uiteindelijk wil ik graag een gezin, en het allerliefst met hem. Maar de zekerheid is met een verslaafde ver te zoeken voor mijn gevoel. Vraag is natuurlijk of je die zekerheid wel met iemand anders hebt, want niemand kan in de toekomst kijken. Met een verslaafde weet je echter wel dat de toekomst onzeker kán zijn, een soort voorproefje, waar je met iemand anders helemaal geen weet ervan hebt. Uiteindelijk zal ik zelf moeten uitmaken of het negatieve tegen het positieve overheerst. Maar dat is een verdomd moeilijke keuze als alleen de verslaving tussen hem en mij instaat.
Heb je het wel eens met je partner over de toekomst en hoe jullie hier samen naar kijken? Iemand half buiten westen vinden klinkt wel heftig, dit herken ik niet bij mij eigen partner. Ik kan me goed voorstellen dat je twijfels hebt bij het stichten van een gezinnetje met verslaving binnen het gezin. Als je dit uit naar je partner creëer je wellicht meer besef bij hem hoe dit voor jou allemaal is. Uiteindelijk is het alsnog aan hem wat hij ermee doet maar communicatie is belangrijk.
Mijn vader is alcoholist en dat heeft grote schade aangericht, waar ik zelfs (mede) voor in behandeling bij een psycholoog ben geweest. Het is nooit verkeerd om bij zo iemand langs te gaan. Toen kwam ik erachter hoe diep het verdriet omtrent verslaving van mijn partner, maar indirect ook van mijn vader mijn emoties heeft beïnvloed. Door met deze emoties aan de slag te gaan en op een begeleide manier te verwerken heb ik dingen goed een plaats kunnen geven en kan ik actief werken aan mijn reactie en gevoel. Mijn hele leven heb ik hier indirect last van gehad en er ging een wereld open toen ik begreep waarom ik altijd reageer zoals ik doe. Ook leer je hierbij dat je alleen controle over jezelf hebt en niet over andermans acties (was ook een eye opener voor mij