Spring naar hoofdinhoud
DRUGSFORUM.NLNext Generation
DRUGSFORUM.NL

Een onafhankelijk platform voor eerlijke informatie over psychoactieve middelen sinds 2002.

Navigatie

Partner

T
Trimbos Instituut
Samenwerking voor preventie
© 2002-2026 DrugsForum.nl - Gemaakt door de community, voor de community.
Home
Forums
Wiki
Trip Tracker
Leden
Zoeken
Over ons
Huisregels
Wiki
Trip Tracker
Privacy
Zoeken
InloggenRegistreren
HomeForumsVerslaafde partner

Verslaafde partner

47 antwoorden
18 weergaven
18-5-2026
O
OtherShoreLid
01-01-2024, 00:00
#1
7 terugvallen is wel veel ja @C900 dan is er misschien meer aan de hand. Of de motivatie is er niet of hij heeft niet de juiste gereedschappen in zijn rugzakje om een terugval te voorkomen.

Hierboven schreef je dat jouw partner sessies had met een psycholoog. Ging het hier specifiek om verslavingszorg? Niet iedere psycholoog is namelijk gespecialiseerd in verslaving.
D
DamiusLid
01-01-2024, 00:00
#2
C900 zei:
daar heb je ook helemaal gelijk in. Negativiteit voegt niks toe aan een terugval. Wel was ik 4 dagen geleden bij zijn terugval meer begripvol dan ooit. Ik heb hem huilend in mijn armen vastgehouden en gezegd dat hij zich nergens voor hoeft te schamen. We hebben echt uren gepraat. Juist dat gaf ons beiden zo’n goed gevoel. Ik zou niet weten hoe ik iemand anders nog kan steunen op zulke momenten. Teleurstelling die je dan voelt als je partner 2 meter verderop gebruikt is misschien niet bevorderlijk voor een situatie als vannacht, maar ook niet onterecht.
Toen hij mij kwam knuffelen voordat ik naar bed ging had ik al een vreemd onderbuik gevoel. Ik vroeg hem nog of hij drugs uit de auto had gepakt. Het feit dat ik het al aanvoelde en hij eigenlijk open kaart kon spelen maakt het gewoon pijnlijk. Dat gelieg is doodvermoeiend. Misschien kan ik mij niet goed genoeg verplaatsen, maar waarom niet eerlijk zijn als ik het je vraag. Een terugval had dan voorkomen kunnen worden.
Klik om te vergroten...
Was hij (nog) onder invloed toen jullie uren dat goede gesprek hadden - wat jullie beiden een goed gevoel gaf - rondom zijn terugval?
Overigens: geen enkele reden om dingen te schrijven als ‘misschien kan ik mij niet goed genoeg verplaatsen’. Diep respect voor hoe jij je aan het verdiepen bent en al je betrokkenheid bij het helpen van het overwinnen van zijn verslaving.
L
LucidLucyLid
01-01-2024, 00:00
#3
OtherShore zei:
Toch een beetje een andere visie van mijn kant, want schuld- en schaamtegevoelens zijn voor mij ook een belangrijke reden om weer te gaan gebruiken of door te gaan met gebruik.

Na een terugval voel ik me eigenlijk precies zoals @LucidLucy maar ik haal daar geen kracht uit. Ik voel me ook verslagen, maar vanuit die verslagenheid ga ik alleen maar meer gebruiken. Ik stop pas als ik toch een soort positiviteit vind ik mezelf en/of mijn omgeving. Pas dan wordt ik weer constructief.
Klik om te vergroten...
Misschien moet ik even wat context geven. Ik heb veel meer dan 7 terugvallen gehad. En op een gegeven moment wordt een terugval een beetje 'normaal'.

Een fellow vertelde mij ooit ook dat je een terugval wel serieus moet nemen. Het kan niet zo zijn dat een terugval zo normaal wordt, als naar de bakker gaan.

Ik heb dit daarom denk ik ook zo toegepast zodat ik echt even door het slijk ging. Want dat dwingt mij op mijn knieën en brengt me nederigheid toe. Zodat ik even inzie, dat mijn manier niet werkt en ik naar anderen zal moeten luisteren om er beter uit te komen.

Het is eigenlijk het kutgevoel dat mij klein laat voelen. Maar ik put daar geen kracht uit. Het zet me enkel in beweging en laat me (voor de verdomde zoveelste keer) inzien, dat ik het anders wil.

De kacht put ik uit de fellows om me heen die me ondanks die talloze terugvallen, blijven steunen.
Èn niet te vergeten, door erover te praten met mijn sponsor en die die negatieve gevoelens weer weet om te draaien zodat ik daar kracht uit haal.

Mijn lijfspreuk bij een terugval is dan ook geworden: "Waarom ik ben teruggevallen is heel erg simpel. Ik ben verslaafd. Ik ben verslaafd en ben simpelweg nog niet ver genoeg hersteld om weerstand te bieden tegen die verslaving en op een gezonde manier met het leven om te gaan"

(Bijvoorbeeld hoge werkdruk, waar ook ik mee te maken heb. Het is nu, na veel herstel alleen geen reden meer om te gaan gebruiken.)

Bij een eerste paar terugvallen heeft het inderdaad geen zin om jezelf nodeloos af te straffen. Dus goed dat je hier even op inhaakt. Soms vergeet ik nog weleens de context waarom ik op die manier mijn terugvallen aanpak.


OtherShore zei:
Ik zou dus willen waarschuwen voor al te hoge verwachtingen ten aanzien van je partner @C900 want die hoge verwachtingen leiden weer tot een diepe teleurstelling als het mis gaat en ik vraag me af of die teleurstelling iets positiefs bijdraagt aan de situatie. Jouw partner wil jou waarschijnlijk helemaal niet teleurstellen, dus dat kan ook weer een reden zijn om te gaan liegen als het mis gaat.
Klik om te vergroten...

🙏
Precies hoe de vork bij mij ook in de steek zit aan de kant van de verslaafde.

OtherShore zei:
Terugvallen horen er een beetje bij. Dus ze gaan misschien nog wel vaker gebeuren. De vraag is hoe je daar het beste mee om kan gaan. En dat is het toch belangrijk om ergens iets positiefs te vinden in de situatie, bijvoorbeeld “We hebben als koppel iets geleerd over hoe we dit soort situaties in de toekomst kunnen voorkomen”.
Klik om te vergroten...

Persoonlijk denk ik dat je daar het beste van tevoren afspraken over kan maken om een realistische grens te geven aan de verslaving.
Maar daar kunnen ze je bij de NAR-ANON ongetwijfeld beter mee helpen.

(Overigens mag je bij elke meeting aanhaken hoor. Je hoeft niet per se te beginnen bij de nieuwkomers meeting. Je bent op elke meeting welkom.)

C900 zei:
Juist dan heb ik hoop dat hij het verschil kan gaan maken. Aangeven dat je zwak bent, behoefte hebt.
Klik om te vergroten...
Dit is wel ontzettend lastig. Tenminste, ik vind dit ontzettend lastig. Maar het is inderdaad wèl de gezonde weg om het aan te pakken.

C900 zei:
Snap ook dat zoiets niet werkt bij de eerste keer, maar dit is inmiddels de 7e terugval. Als je niet één keer anders handelt, dan zul je altijd verslaafd blijven voor mijn gevoel.
Klik om te vergroten...

Insanity is doing the same thing over and over again and expecting different results.

Dit is waarom het voor mij zo belangrijk is mezelf open te stellen voor suggesties van anderen. Ik hoop dat jouw vriend dit binnenkort ook in mag zien.

Maar de pijnlijke waarheid is wel dat jij hier geen controle over hebt. En dat is verschrikkelijk lastig...

Ik hoop van harte dat jullie hier samen uit komen! ❤️

(Overigens veel respect voor hoe je hiermee omgaat. Info probeert in te winnen en op een goede manier probeert te handelen!)
C
C900Lid
01-01-2024, 00:00
#4
OtherShore zei:
7 terugvallen is wel veel ja @C900 dan is er misschien meer aan de hand. Of de motivatie is er niet of hij heeft niet de juiste gereedschappen in zijn rugzakje om een terugval te voorkomen.

Hierboven schreef je dat jouw partner sessies had met een psycholoog. Ging het hier specifiek om verslavingszorg? Niet iedere psycholoog is namelijk gespecialiseerd in verslaving.
Klik om te vergroten...
Ja! Dit is een psycholoog gespecialiseerd in verslavingen. Zijn ook al regelmatig samen gegaan. Op dit moment begin ik te twijfelen of de wil er inderdaad is. Daar was ik altijd sterk van overtuigd aangezien hij zichzelf altijd herpakte. De vorige keer was hij 8 maanden clean, en nu zat er 5.5 maand tussen. Er zijn misschien mensen die er meer hebben, maar ik weet het niet meer. De 7 terugvallen zijn over een tijdsbestek van twee jaar. Geen idee of dat veel is of niet
C
C900Lid
01-01-2024, 00:00
#5
Damius zei:
Was hij (nog) onder invloed toen jullie uren dat goede gesprek hadden - wat jullie beiden een goed gevoel gaf - rondom zijn terugval?
Overigens: geen enkele reden om dingen te schrijven als ‘misschien kan ik mij niet goed genoeg verplaatsen’. Diep respect voor hoe jij je aan het verdiepen bent en al je betrokkenheid bij het helpen van het overwinnen van zijn verslaving.
Klik om te vergroten...
Vind jullie reacties zo lief, dankjulliewel daarvoor. Word er weer emotioneel van.
Het gesprek hebben we gevoerd toen hij helemaal nuchter was.
C
C900Lid
01-01-2024, 00:00
#6
LucidLucy zei:
Misschien moet ik even wat context geven. Ik heb veel meer dan 7 terugvallen gehad. En op een gegeven moment wordt een terugval een beetje 'normaal'.

Een fellow vertelde mij ooit ook dat je een terugval wel serieus moet nemen. Het kan niet zo zijn dat een terugval zo normaal wordt, als naar de bakker gaan.

Ik heb dit daarom denk ik ook zo toegepast zodat ik echt even door het slijk ging. Want dat dwingt mij op mijn knieën en brengt me nederigheid toe. Zodat ik even inzie, dat mijn manier niet werkt en ik naar anderen zal moeten luisteren om er beter uit te komen.

Het is eigenlijk het kutgevoel dat mij klein laat voelen. Maar ik put daar geen kracht uit. Het zet me enkel in beweging en laat me (voor de verdomde zoveelste keer) inzien, dat ik het anders wil.

De kacht put ik uit de fellows om me heen die me ondanks die talloze terugvallen, blijven steunen.
Èn niet te vergeten, door erover te praten met mijn sponsor en die die negatieve gevoelens weer weet om te draaien zodat ik daar kracht uit haal.

Mijn lijfspreuk bij een terugval is dan ook geworden: "Waarom ik ben teruggevallen is heel erg simpel. Ik ben verslaafd. Ik ben verslaafd en ben simpelweg nog niet ver genoeg hersteld om weerstand te bieden tegen die verslaving en op een gezonde manier met het leven om te gaan"

(Bijvoorbeeld hoge werkdruk, waar ook ik mee te maken heb. Het is nu, na veel herstel alleen geen reden meer om te gaan gebruiken.)

Bij een eerste paar terugvallen heeft het inderdaad geen zin om jezelf nodeloos af te straffen. Dus goed dat je hier even op inhaakt. Soms vergeet ik nog weleens de context waarom ik op die manier mijn terugvallen aanpak.




🙏
Precies hoe de vork bij mij ook in de steek zit aan de kant van de verslaafde.



Persoonlijk denk ik dat je daar het beste van tevoren afspraken over kan maken om een realistische grens te geven aan de verslaving.
Maar daar kunnen ze je bij de NAR-ANON ongetwijfeld beter mee helpen.

(Overigens mag je bij elke meeting aanhaken hoor. Je hoeft niet per se te beginnen bij de nieuwkomers meeting. Je bent op elke meeting welkom.)


Dit is wel ontzettend lastig. Tenminste, ik vind dit ontzettend lastig. Maar het is inderdaad wèl de gezonde weg om het aan te pakken.



Insanity is doing the same thing over and over again and expecting different results.

Dit is waarom het voor mij zo belangrijk is mezelf open te stellen voor suggesties van anderen. Ik hoop dat jouw vriend dit binnenkort ook in mag zien.

Maar de pijnlijke waarheid is wel dat jij hier geen controle over hebt. En dat is verschrikkelijk lastig...

Ik hoop van harte dat jullie hier samen uit komen! ❤️

(Overigens veel respect voor hoe je hiermee omgaat. Info probeert in te winnen en op een goede manier probeert te handelen!)
Klik om te vergroten...
Ontzettend bedankt voor je openheid en uitgebreide reactie. Ik wil volgende week dinsdag eigenlijk meteen aansluiten bij een online meeting. Ik merk dat ik hem heel graag wil steunen, maar voor mijn gevoel heb ik zelf ook zwakke momenten. Op dit moment blijf ik maar verwijten naar hem maken.. denk dat ik er goed aan doe als ik even kalmeer en we op een ander moment gaan praten.
Hij staat ook altijd open voor gesprekken en mijn kijk op de situatie, maar hij doet er dan niet echt iets mee. Hij moet gewoon mij gaan inschakelen als hij drang krijgt, dat is de enige manier om die cirkel te doorbreken. Als hij dat nog niet doet na ontelbare gesprekken en het feit dat ik een paar meter verderop ben, dan zit hij diep in de shit. Hij kan alleen zichzelf helpen. Steun heeft hij genoeg, zelfs van mijn eigen ouders terwijl ik op 22-jarige leeftijd van zijn verslaving te horen kreeg. Ergens houdt die steun ook op natuurlijk.. ik weet alleen niet hoe en wanneer
_
_shikantazaLid
01-01-2024, 00:00
#7
C900 zei:
daar heb je ook helemaal gelijk in. Negativiteit voegt niks toe aan een terugval. Wel was ik 4 dagen geleden bij zijn terugval meer begripvol dan ooit. Ik heb hem huilend in mijn armen vastgehouden en gezegd dat hij zich nergens voor hoeft te schamen. We hebben echt uren gepraat. Juist dat gaf ons beiden zo’n goed gevoel. Ik zou niet weten hoe ik iemand anders nog kan steunen op zulke momenten. Teleurstelling die je dan voelt als je partner 2 meter verderop gebruikt is misschien niet bevorderlijk voor een situatie als vannacht, maar ook niet onterecht.
Toen hij mij kwam knuffelen voordat ik naar bed ging had ik al een vreemd onderbuik gevoel. Ik vroeg hem nog of hij drugs uit de auto had gepakt. Het feit dat ik het al aanvoelde en hij eigenlijk open kaart kon spelen maakt het gewoon pijnlijk. Dat gelieg is doodvermoeiend. Misschien kan ik mij niet goed genoeg verplaatsen, maar waarom niet eerlijk zijn als ik het je vraag. Een terugval had dan voorkomen kunnen worden.
Klik om te vergroten...
Wat goed dit. Schaamte heeft mij ook best lang gevangen gehouden. Toen ik dat los ging laten kon ik er aan werken. Als herstel eenmaal begint zal het ook nog wel met vallen en opstaan gaan. Probeer dit zo vast te houden en steun te bieden zonder dat jouw grenzen overschreden worden. In feite zijn jullie allebei machteloos maar hij kan er echt uit komen als hij zich in gaat zetten.

Het kan echt helpen om met lotgenoten te praten en door te krijgren dat schaamte echt niet hoeft.
C
C900Lid
01-01-2024, 00:00
#8
N3K0 zei:
Dankjewel voor je verdere uitleg🙏🏻

En idd je zal nooit voelen/ervaren hoe het is om met een verslaving/gebruik omte gaan als je dat zelf niet hebt meegemaakt.

Weet wel dat dit niet jou probleem is. Het is zijn probleem. Jij kan dit niet oplossen.
Jij kan hem niet veranderen als dat alleen hijzelf dat kan.
Hij is een volwassen man en verantwoordelijk voor hemzelf.
Maar dat weet je vast al wel.

Belangrijk is, is dat jij goed bij jouzelf blijft. En kiest/doet wat het best is voor jou. Voor in het hier en nu. En niet later. Later bestaat niet.

Heel veel succes. 🙏🏻
Klik om te vergroten...
Dankjewel voor je lieve woorden. Ik besef (mede door mijn vak als verpleegkundige) als geen ander dat iemand zelf moet willen en het zélf moet doen. Hij heeft een ontzettend groot sociaal vangnet, maar dan moet hij er wel gebruik van gaan maken op de momenten dat hij het verschil kan maken. Ondanks dat ik nu vooral heel verdrietig ben, heb ik wel nog de hoop dat hij kán veranderen, gezien de 8 maanden clean en het feit dat hij zelf nog steeds zo graag wil.

Ik ben zelf van mening dat dit een proces is voor de rest van je leven en dus ook de rest van je leven hulp nodig hebt. Al is dit maar een keer per maand naar de psycholoog gaan. Hoe kijken jullie hier tegenaan?
_
_shikantazaLid
01-01-2024, 00:00
#9
C900 zei:
Ik vind mijzelf niet naïef, maar misschien ben ik dan wel onwetend. Ik keur het in geen enkele manier goed wat is gebeurd, maar voor mijn gevoel is iemand wel goed bezig met 4 terugvallen (van éénmalig gebruik per ker) in 1.5 jaar tijd.
Klik om te vergroten...
Dat is inderdaad niet heel frequent, maar verslaving is wel progressief. Als er niks aan gedaan wordt, wordt het steeds erger. Dan kom ik wel weer uit op mijn eerdere opmerking over de bodem van de put, helaas.

C900 zei:
Wellicht zit de vork dan toch anders in de steel als ik het lees bij jou. Hij moet gewoon nog enorm aan de slag met zijn problematiek. Mede door zijn perfectionisme denk ik dat hij zichzelf kapot maakt.
Klik om te vergroten...
Ja, jouw partner heeft iets waar hij niet mee om kan gaan. Dat zal hij moeten gaan veranderen. En dat is hard werken.

C900 zei:
Succesvol eigen kantoor, leuke vriendin, mooi appartement.
Klik om te vergroten...
Helaas, de dingen die je hier noemt hebben geen (helend) effect op een verslaving. Het is fijn dat het goed gaat met de dingen om hem heen maar het probleem zit in hem, en zal daar en door hem zelf aangepakt moeten worden. Ik heb me zelf jarenlang vastgeklampt aan een goede baan, maar wat ik echt nodig had was een leuke baan. Misschien niet relevant voor jullie hoor.

C900 zei:
Helaas is het vaak wel nodig dat de verslaafde op de boden van de spreekwoordelijke put belandt voordat er de veranderingen in gang gezet kunnen worden die nodig zijn om de verslaving onder controle te krijgen. En daar hoort ook bij: geen alcohol, complete eerlijkheid, keihard werken om angsten aan te gaan, door levenslang aangeleerde weerstanden heen te breken, en als de verandering dan eenmaal plaats heeft gevonden moet er onderhoud gepleegd worden.

Hier ben ik het volledig mee eens. Ik hoop dat ik tegen die tijd nog langs de finish line sta om hem aan te moedigen.
Klik om te vergroten...
De finish line bestaat niet voor een verslaafde. Het wordt makkelijker om met een verslaving om te gaan als je jezelf aanpakt, maar je raakt het nooit meer (helemaal) kwijt. Maar met goed en regelmatig onderhoud kunnen we wel lang clean blijven en een fijn leven terug krijgen. Fijner dan ooit tevoren met focus op dingen diecer echt toe doen.

C900 zei:
Ik heb trouwens het citeren nog niet helemaal onder de knie, excuses
Klik om te vergroten...
We komen er wel uit :)

Ten slotte: ik raad jouw partner aan om naar een CA / NA / AA meeting te gaan als hij dat nog niet doet.
C
C900Lid
01-01-2024, 00:00
#10
dupont zei:
Dat is inderdaad niet heel frequent, maar verslaving is wel progressief. Als er niks aan gedaan wordt, wordt het steeds erger. Dan kom ik wel weer uit op mijn eerdere opmerking over de bodem van de put, helaas.


Ja, jouw partner heeft iets waar hij niet mee om kan gaan. Dat zal hij moeten gaan veranderen. En dat is hard werken.


Helaas, de dingen die je hier noemt hebben geen (helend) effect op een verslaving. Het is fijn dat het goed gaat met de dingen om hem heen maar het probleem zit in hem, en zal daar en door hem zelf aangepakt moeten worden. Ik heb me zelf jarenlang vastgeklampt aan een goede baan, maar wat ik echt nodig had was een leuke baan. Misschien niet relevant voor jullie hoor.
Klik om te vergroten...
Dat besef ik mij ontzettend goed! Ik bedoelde meer dat hij daarom altijd maar het perfecte plaatje wil volhouden, omdat het voor de buitenwereld lijkt alsof hij alles op de rit heeft. Zo zie je dat nooit iets is wat het lijkt.
dupont zei:
De finish line bestaat niet voor een verslaafde. Het wordt makkelijker om met een verslaving om te gaan als je jezelf aanpakt, maar je raakt het nooit meer (helemaal) kwijt. Maar met goed en regelmatig onderhoud kunnen we wel lang clean blijven en een fijn leven terug krijgen. Fijner dan ooit tevoren met focus op dingen diecer echt toe doen.
Klik om te vergroten...
Dit is ook zo. Voor mijn gevoel zul je altijd een verslaafde blijven die clean is. Dat is een levenslang proces
dupont zei:
We komen er wel uit :)

Ten slotte: ik raad jouw partner aan om naar een CA / NA / AA meeting te gaan als hij dat nog niet doet.
Klik om te vergroten...
Heel erg bedankt voor de tip! Dit doet hij inderdaad nog niet. Zal het hem meteen doorgeven
L
LucidLucyLid
01-01-2024, 00:00
#11
Dupont heeft eigenlijk het meeste al wel gezegd. Wat ik overigens ook alleen maar onderstreep.

C900 zei:
Ik vind het bizar om te beseffen dat iemand 8 maanden lang geen behoefte heeft en zelfs heeft geweigerd toen het hem onder de neus werd geschoven. En dan, voor ons gevoel, uit het niks een terugval krijgt.
Klik om te vergroten...

Verslaving is ook niet uit te leggen. Het ene moment kan het allemaal prima gaan en het volgende moment steekt die verslaving wèl ineens weer de kop op. Hoe lang iemand clean is, zegt niet per se iets over hoe goed diegene op dat moment met verslaving om kan gaan.

Ook ik zou je aan kunnen raden om eens een kijkje te nemen bij nar-anon. Puur om voor jezelf ook uit te vogelen waar jij je grenzen stelt en hoe je om kan gaan met een verslaafde partner.

Wat betreft die terugval uit het niets. Ik kan enkel over mijn eigen ervaring spreken. Voor mij was het heel belangrijk om de druk van de ketel te blijven halen. Ik liet stress en andere gevoelens stapelen tot de druk te hoog werd. En drugs was dan de uitlaatklep.
Zodra je de drugs wegneemt, moet daar iets anders voor terugkomen. En dat moet ik veel frequenter inzetten dan drugs in te voorkomen dat er niets stapelt.

Dat kan gaan over kleine irritaties, teveel stress, angsten en zenuwen voor bepaalde situaties en noem het maar op.

Zelf heb ik veel baat bij het uitspreken bij fellows (vrienden uit NA of CA) omdat ik daar direct aansluiting vind. Vaak hebben verslaafden gedeelde angsten en vergelijkbare ellende meegemaakt. En dat schept meteen een klik. Waardoor ik me beter begrepen voel.

Met een niet verslaafde partner kan je ook veel over problemen praten. Maar een aantal dingen zijn waarschijnlijk gewoon makkelijker met fellows te bespreken omdat die bijna zonder woorden al begrijpen wat je bedoelt.

Heel veel succes komende tijd!
S
ShshsharonLid
01-01-2024, 00:00
#12
Als eerste: super goed dat je hierover praat! Het heeft me jaren gekost om me hierover te durven uiten als partner van een verslaafde en zo kan je idd je hart even luchten. Zeker als je omgeving hier geen snars vanaf weet is een forum als dit extra fijn.

Een verslaafde partner is ontzettend zwaar en eerlijk: dat gaat niet veranderen de komende jaren. Je zult je altijd afvragen of er een terugval is geweest en wanneer de volgende is. Lange periodes van clean zijn kunnen ieder moment onderbroken worden door een impulsieve keuze door de verslaafde. Je eigen gevoel hierin volgen is heel belangrijk. Dat hij zelf er telkens mee aan de slag gaat is een goed teken. Hij probeert het iedere keer en waarschijnlijk zit er ook een schaamte richting jou. Mijn verslaafde partner heeft na 5 jaar me durven vertellen dat hij echt een probleem had (we woonden niet samen toen nog).

Het is als verslaafde ontzettend lastig om jezelf telkens te herpakken, dat herken ik hier namelijk ook. Ook voor jezelf is dit lastig want zo’n terugval voelt soms als 5 stappen achteruit. Mijn partner ging van dagelijks blowen, roken en wekelijks alcohol en speedgebruik in de loop van de jaren naar af en toe een paar drankjes in het weekend. Voor de rest is hij met alles gestopt, maar een enkele keer laat hij zich toch weer verleiden door drugsgebruik met vrienden die dit ook allemaal doen. Ik vind dat ontzettend lastig en ik uit dat ook, maar ik probeer het ook in perspectief te zien, hoe moeilijk dat soms ik. Voel ook goed bij jezelf of je tevreden bent met hoe het nu gaat, of dat je continu in een loop zit waar je eigenlijk uit wilt. Want als jij ook met een enkele keer gebruik niet kan leven dan moet je een grens trekken. Uiteindelijk bepaal je zelf wat voor gedrag je wel of niet accepteert van je partner. Ik heb ervoor gekozen bij mijn partner te blijven en hem te steunen. We zijn nu 13 jaar samen en ik ben dankbaar voor de weg die we samen hebben afgelegd. Maar makkelijk is het nooit :wink:
l
ljuvLid
01-01-2024, 00:00
#13
Wat ik volgens mij nog niet gelezen heb in de reacties...

C900 zei:
Ik vind het bizar om te beseffen dat iemand 8 maanden lang geen behoefte heeft en zelfs heeft geweigerd toen het hem onder de neus werd geschoven.
Klik om te vergroten...
Dit is denk ik wel een verkeerde aanname... Dat iemand weigert en niet gebruikt spreekt van sterke wilskracht, maar als je verslaafd bent betekent dat niet dat je geen behoefte meer hebt. Vraag het eens aan een aantal mensen die al heel lang gestopt zijn met roken... Van de meesten zul je horen dat ze nogsteeds vaak trek hebben, of het moeilijk hebben als ze drinken, of het nog lekker vinden ruiken. Verslaafd blijf je nu eenmaal altijd, dus die interne strijd ook.
Wellicht helpt dat iets in je begrip over verslaving en de terugvallen.

Dat betekent niet dat het voor jullie niet makkelijker wordt hoor! Het kost gewoon een hoop effort... Hoe staat het er inmiddels voor?
r
reDStoneLid
01-01-2024, 00:00
#14
De craving die ontstaat bij een drugverslaving zoals alcohol of andere drugs, die echt een psychoactieve werking hebben. Moet je niet vergelijken met de trek die iemand iemand kan hebben in aarbeientaartjes, als diegene een eetstoornis voor bepaalde dingen heeft, zoals voor aardbeientaartjes.

De craving die een drug/alcohol verslaafde ervaart, is ongeveer 10000 keer sterker. Zo sterk dat, iemand eigenlijk tijdelijk gek wordt en ook debiel gaat denken. Dit soort echte cravings, zal alleen een drug of alcohol verslaafde herkennen. De drug/alcohol maakt direct wel degelijk schade. En die schade komt later terug in de vorm van een ernstige craving, die je bij een eetstoornis ofzo niet tegenkomt.

De drug/alcohol craving, komt diep uit het brein, daar waar ook honger en slaap vandaan komen. De echte oercraving. Daar heeft de drug/alcohol schade gemaakt. De craving naar een drug, gaat zelfs echter door een pijngrens heen. Zelfs als iemand drie dagen niet geslapen of gegeten heeft en de behoefte voor voeding of slaap gigantisch is. Zal diegene niet bereid zijn fysiek pijn te lijden voor voedsel of slaap. Voor een drug of alcohol doet een verslaafde dat wel.

Een alcoholist met een onstoken alvleesklier, ervaart messteken als ie gaat drinken en blijft drinken. Maar de alcohol craving, laat hem denken dat hij/zij het echt nodig heeft. Een drug alcohol craving. gaat door de pijngrens heen, maar iemand wordt ook irrationeel.
En valt terug.


Dus hoe voorkom je dit soort ernstige cravings? Want ze nemen af in sterkte, naa een aantal maanden, jaren.

Goeie vraag.

Ik denk zelf dat je alle triggers, die naar dat soort drug alcohol cravings moet vermijden.

Maar die hulpverlener gaat echt niemand aanraden zijn werk op te geven ofzo.
C
C900Lid
01-01-2024, 00:00
#15
ljuv zei:
Wat ik volgens mij nog niet gelezen heb in de reacties...


Dit is denk ik wel een verkeerde aanname... Dat iemand weigert en niet gebruikt spreekt van sterke wilskracht, maar als je verslaafd bent betekent dat niet dat je geen behoefte meer hebt. Vraag het eens aan een aantal mensen die al heel lang gestopt zijn met roken... Van de meesten zul je horen dat ze nogsteeds vaak trek hebben, of het moeilijk hebben als ze drinken, of het nog lekker vinden ruiken. Verslaafd blijf je nu eenmaal altijd, dus die interne strijd ook.
Wellicht helpt dat iets in je begrip over verslaving en de terugvallen.

Dat betekent niet dat het voor jullie niet makkelijker wordt hoor! Het kost gewoon een hoop effort... Hoe staat het er inmiddels voor?
Klik om te vergroten...
Je hebt inderdaad gelijk. Het enige wat mij dan dwars zit is dat hij zelf echt aangeeft er geen behoefte aan te hebben gehad. 0 zin, 0 cravings. Hij werd hem aangeboden met op stap gaan, hij ziet het zakje en weigert.
Hij zal toch moeten leren praten, want het lijkt altijd “goed” met hem te gaan.
l
ljuvLid
01-01-2024, 00:00
#16
reDStone zei:
Dus hoe voorkom je dit soort ernstige cravings? Want ze nemen af in sterkte, naa een aantal maanden, jaren.

Goeie vraag.

Ik denk zelf dat je alle triggers, die naar dat soort drug alcohol cravings moet vermijden.

Maar die hulpverlener gaat echt niemand aanraden zijn werk op te geven ofzo
Klik om te vergroten...
Maar uiteindelijk, hoe hard je ook je best doet dit te vermijden: een trigger kan altijd komen. Ook uit een hoek die je niet meteen verwacht.

Volgens mij is het beter om te leren dealen met de triggers, door ten kijken wat er aan te gronde ligt. Dan kan je een trigger hebben, maar toch je gebruik/terugval vermijden.
r
reDStoneLid
01-01-2024, 00:00
#17
ljuv zei:
Maar uiteindelijk, hoe hard je ook je best doet dit te vermijden: een trigger kan altijd komen. Ook uit een hoek die je niet meteen verwacht.

Volgens mij is het beter om te leren dealen met de triggers, door te kijken wat er aan te gronde ligt. Dan kan je een trigger hebben, maar toch je gebruik/terugval vermijden.
Klik om te vergroten...

Volgens mij, werkt het zo dat triggers, stapelen.
Dat je best met moeilijke situaties kan leren omgaan, zo af en toe, hier en daar. Met wat svt of cgt, iemand weerbaarder maken. Maar als die echte craving er is, dan kan je niet meer rationeel nadenken. Dan lijkt terugvallen gewoon een heel goed en briljant idee. En is er haast niks meer tegen in te brengen. Terwijl het eigenlijk vanzelf weer overgaat, als je iemand zou kunnen vastbinden.

Ik denk dat je best 100 keer in de week ofzo, getriggered kan worden. Maar misschien niet 1000 keer.

Het heeft te maken met hoe dopamine werkt. En hoe onze hersenen leren. Dopamine is het verlangen dat er zo wat aankomt en als de hersens steeds het signaal krijgen dat er misschien zo wat lekkers aankomt. Dan is iemand al in een staat dat die dopamine al verhoogt is en voelt die verslaafde zich al lekker. En denkt ie al niet meer normaal na.

Op een gegeven moment slaat het door, volgens mij.
En een onbewoond eiland creeeren werkt echt.



Ik ervaar zelf dat er verschillende triggers zijn van klein naar groot. Maar het is een craving die op het niveau van honger of slaap craving zit. En iemand die heel erg honger heeft of dagen niet geslapen, die denkt ook anders. En een drug/alcohol-verslavingscraving gaat voorbij de pijngrens, dan denk je echt dat je het moet hebben. Daar kom je met cgt ofzo niet bij.

Daarom is verslaving een ziekte en geen stoornis, zoals een eetstoornis. Dan is die zogenaamde eetverslaving wel aan te pakken met een congnitieve gereedschapskist. Dan is het een gedrags stoornis. Een drug/alcohol-craving, is een stoornis in de hersenen. Een ziekte.
C
C900Lid
01-01-2024, 00:00
#18
Shshsharon zei:
Als eerste: super goed dat je hierover praat! Het heeft me jaren gekost om me hierover te durven uiten als partner van een verslaafde en zo kan je idd je hart even luchten. Zeker als je omgeving hier geen snars vanaf weet is een forum als dit extra fijn.

Een verslaafde partner is ontzettend zwaar en eerlijk: dat gaat niet veranderen de komende jaren. Je zult je altijd afvragen of er een terugval is geweest en wanneer de volgende is. Lange periodes van clean zijn kunnen ieder moment onderbroken worden door een impulsieve keuze door de verslaafde. Je eigen gevoel hierin volgen is heel belangrijk. Dat hij zelf er telkens mee aan de slag gaat is een goed teken. Hij probeert het iedere keer en waarschijnlijk zit er ook een schaamte richting jou. Mijn verslaafde partner heeft na 5 jaar me durven vertellen dat hij echt een probleem had (we woonden niet samen toen nog).

Het is als verslaafde ontzettend lastig om jezelf telkens te herpakken, dat herken ik hier namelijk ook. Ook voor jezelf is dit lastig want zo’n terugval voelt soms als 5 stappen achteruit. Mijn partner ging van dagelijks blowen, roken en wekelijks alcohol en speedgebruik in de loop van de jaren naar af en toe een paar drankjes in het weekend. Voor de rest is hij met alles gestopt, maar een enkele keer laat hij zich toch weer verleiden door drugsgebruik met vrienden die dit ook allemaal doen. Ik vind dat ontzettend lastig en ik uit dat ook, maar ik probeer het ook in perspectief te zien, hoe moeilijk dat soms ik. Voel ook goed bij jezelf of je tevreden bent met hoe het nu gaat, of dat je continu in een loop zit waar je eigenlijk uit wilt. Want als jij ook met een enkele keer gebruik niet kan leven dan moet je een grens trekken. Uiteindelijk bepaal je zelf wat voor gedrag je wel of niet accepteert van je partner. Ik heb ervoor gekozen bij mijn partner te blijven en hem te steunen. We zijn nu 13 jaar samen en ik ben dankbaar voor de weg die we samen hebben afgelegd. Maar makkelijk is het nooit :wink:
Klik om te vergroten...
Heel erg bedankt voor je uitgebreide berichtje! Ik vind het eerlijk gezegd soms ontzettend lastig. De periodes dat hij clean is worden steeds langer; de langste periode is dan nu 8 maanden geweest. Iedere terugval is het gebruik ook maar éénmalig, tot de laatste dan natuurlijk, die was twee avonden achter elkaar. Ik merk dat ik zelf van links naar rechts ga met mijn gevoel wat betreft het steunen. Ik ben er altijd voor hem geweest, maar ik merk dat het mij niet altijd lukt om te accepteren dat hij er niet volledig voor 100% voor mij kan zijn. Bij de terugvallen die hij heeft gehad, versliep hij zich altijd dus ik wist meteen dat het mis was. Heb vaak terug gevonden in bed, half buitenwesten. Die aanblikken blijven mij altijd bij en het maakt mij nog steeds emotioneel.
Hij weet zichzelf altijd enorm goed te herpakken, maar ik merk dat ik er zelf in blijf hangen. Dit komt het herstel voor hem natuurlijk niet ten goede. Voel mij hier regelmatig schuldig om, ondanks dat ik er zelf niks aan kan doen.

uiteindelijk wil ik graag een gezin, en het allerliefst met hem. Maar de zekerheid is met een verslaafde ver te zoeken voor mijn gevoel. Vraag is natuurlijk of je die zekerheid wel met iemand anders hebt, want niemand kan in de toekomst kijken. Met een verslaafde weet je echter wel dat de toekomst onzeker kán zijn, een soort voorproefje, waar je met iemand anders helemaal geen weet ervan hebt. Uiteindelijk zal ik zelf moeten uitmaken of het negatieve tegen het positieve overheerst. Maar dat is een verdomd moeilijke keuze als alleen de verslaving tussen hem en mij instaat.
B
BrieMetDeBrilLid
01-01-2024, 00:00
#19
C900 zei:
Ik ben zelf van mening dat dit een proces is voor de rest van je leven en dus ook de rest van je leven hulp nodig hebt. Al is dit maar een keer per maand naar de psycholoog gaan. Hoe kijken jullie hier tegenaan?
Klik om te vergroten...
Bij mij gebeurd regelmatig terugval. Ik heb gok stoornis en om die reden nooit digitaal geld heb. Dat is omdat gokken wat ik nog kan doen altijd online is, en mijn brein weet dat. Zodra ik weet dat ik geld op de rekening krijg, begint mijn verslaving me al om te praten bij wijze van. Het belangrijkste wat ik geleerd heb is de signalering optijd in te zien en als ik mezelf niet denk te redden mijn vriendin opzoek of iemand anders indien nodig.

Een terugval is niet uit te sluiten, het gaat erom hoe en wat na de terugval. Het goede kiezen of het kwade, daar zit de verandering. Wat mij vaak overkomt is dat als het gebeurt is, ik vaak juist beter ga opletten en meer vermijden, praten met mensen erover en vaak zakt het dan weer.

Ook wat belangrijk is, niet meteen teleurgesteld te zijn of laten zien. Wat dit bij mij doet is het idee krijgen de ander pijn te doen, en tot last te zijn waardoor ik niet meer naar die persoon ga. En ga het dan stiekem doen. Wat ik nodig heb op dat moment is juist positieve tijd om mezelf op de rails te zetten. Nadat het beter gaat komt de pijn van een ander aangezien ik dan afgekoeld ben en helder kan nadenken, en kan dan leren van wat er beter kan de volgende keer. Dit is circulair en er zit soms een aantal maanden tussen, soms maar één dag. Het is wisselend omdat er altijd onderliggende factoren zijn die ik (de mens) nog moet leren inzien. Zodat ik optijd kan handelen. Ik vind het ook altijd prettig te weten, wel achteraf wat het met de mensen om me heen doet, want ook daar kun je van leren of beïnvloeden in positieve zin.

Ik heb ruim 4 jaar ook verslavingszorg(sggz) gehad, nu denken ze dat ik niet meer beter ga worden dan hoe het toen ging, ben er zelf niet mee eens want ben zonder hen van mijn benzo afhankelijkheid afgekomen sinds 4 á 5 weken. Ook al gaven zij de hoop op, doe ik dat niet. Er is altijd ruimte voor verandering en verbetering. Als verslaafd persoon kun je soms wel compleet alle hoop verliezen. Omdat het vaak op hetzelfde afloopt. Dit is niet altijd, maar in een slechte periode met veel terugvallen kan dat wel erg moeilijk worden. Gelukkig weet ik bij welke signalen ik gevaarlijk word en weet nu ondertussen hoe ik met de crisisdienst moet omgaan.

Mijn vriendin zet zich vaak buitenspel als ik overtuigd ben dat ik het nodig heb, dan laat ze me eigen gang gaan, en vervolgens kom ik altijd terug naar haar als dat dan gebeurd is, omdat ik dan troost zoek, en haar gelijk geef. Meestal ontstaat er dan gesprek en ook haar kant van het verhaal. Zij vind de methode om er niet te veel mee bezig te zijn oplichtend voor haarzelf, en ben daar erg blij mee. Soms ben je zo overtuigd ervan dat niemand je kan tegenhouden. Gelukkig gebeurd dit eigenlijk niet meer, maar voorheen in bepaalde periodes kon dit voorkomen.

Ik heb waarschijnlijk veel dubbele dingen geschreven, ik heb momenteel bezoek en typ dit in delen. Het gaat mij erom dat je er waarschijnlijk iets aan hebt, dus mijn doel bereikt word.

Laat het altijd buiten jezelf, wees er voor elkaar, andersom telt net zo hard, sterkte met alles!
C
C900Lid
01-01-2024, 00:00
#20
BenzoLiefhebber zei:
Bij mij gebeurd regelmatig terugval. Ik heb gok stoornis en om die reden nooit digitaal geld heb. Dat is omdat gokken wat ik nog kan doen altijd online is, en mijn brein weet dat. Zodra ik weet dat ik geld op de rekening krijg, begint mijn verslaving me al om te praten bij wijze van. Het belangrijkste wat ik geleerd heb is de signalering optijd in te zien en als ik mezelf niet denk te redden mijn vriendin opzoek of iemand anders indien nodig.

Een terugval is niet uit te sluiten, het gaat erom hoe en wat na de terugval. Het goede kiezen of het kwade, daar zit de verandering. Wat mij vaak overkomt is dat als het gebeurt is, ik vaak juist beter ga opletten en meer vermijden, praten met mensen erover en vaak zakt het dan weer.

Ook wat belangrijk is, niet meteen teleurgesteld te zijn of laten zien. Wat dit bij mij doet is het idee krijgen de ander pijn te doen, en tot last te zijn waardoor ik niet meer naar die persoon ga. En ga het dan stiekem doen. Wat ik nodig heb op dat moment is juist positieve tijd om mezelf op de rails te zetten. Nadat het beter gaat komt de pijn van een ander aangezien ik dan afgekoeld ben en helder kan nadenken, en kan dan leren van wat er beter kan de volgende keer. Dit is circulair en er zit soms een aantal maanden tussen, soms maar één dag. Het is wisselend omdat er altijd onderliggende factoren zijn die ik (de mens) nog moet leren inzien. Zodat ik optijd kan handelen. Ik vind het ook altijd prettig te weten, wel achteraf wat het met de mensen om me heen doet, want ook daar kun je van leren of beïnvloeden in positieve zin.


Ik heb ruim 4 jaar ook verslavingszorg(sggz) gehad, nu denken ze dat ik niet meer beter ga worden dan hoe het toen ging, ben er zelf niet mee eens want ben zonder hen van mijn benzo afhankelijkheid afgekomen sinds 4 á 5 weken. Ook al gaven zij de hoop op, doe ik dat niet. Er is altijd ruimte voor verandering en verbetering. Als verslaafd persoon kun je soms wel compleet alle hoop verliezen. Omdat het vaak op hetzelfde afloopt. Dit is niet altijd, maar in een slechte periode met veel terugvallen kan dat wel erg moeilijk worden. Gelukkig weet ik bij welke signalen ik gevaarlijk word en weet nu ondertussen hoe ik met de crisisdienst moet omgaan.

Mijn vriendin zet zich vaak buitenspel als ik overtuigd ben dat ik het nodig heb, dan laat ze me eigen gang gaan, en vervolgens kom ik altijd terug naar haar als dat dan gebeurd is, omdat ik dan troost zoek, en haar gelijk geef. Meestal ontstaat er dan gesprek en ook haar kant van het verhaal. Zij vind de methode om er niet te veel mee bezig te zijn oplichtend voor haarzelf, en ben daar erg blij mee. Soms ben je zo overtuigd ervan dat niemand je kan tegenhouden. Gelukkig gebeurd dit eigenlijk niet meer, maar voorheen in bepaalde periodes kon dit voorkomen.

Ik heb waarschijnlijk veel dubbele dingen geschreven, ik heb momenteel bezoek en typ dit in delen. Het gaat mij erom dat je er waarschijnlijk iets aan hebt, dus mijn doel bereikt word.

Laat het altijd buiten jezelf, wees er voor elkaar, andersom telt net zo hard, sterkte met alles!
Klik om te vergroten...
Als ik jou zo hoor verbaast het mij dat ik hem nog niet verder/eerder de afgrond in heb geduwd. Zodra hij een terugval heeft gehad, is het het verdriet en de teleurstelling die overheerst; bij elk familielid. Dit laten wij eerlijk gezegd ook merken, vooral ik. Hij is zelf degene die zich snel en goed kan herpakken. Ik heb daar moeite mee, en eerlijk gezegd wordt die periode dat ik naar de toekomst kan kijken en weer de schouders eronder zet steeds langer. Bij mij heerst er ook een schuldgevoel: ik wil er ontzettend graag voor hem zijn maar kan moeilijk mijn eigen verdriet opzij zetten

Een reactie plaatsen

Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren op dit onderwerp.

InloggenRegistreren
123
AI Samenvatting

"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."