#1
Maar uiteindelijk, hoe hard je ook je best doet dit te vermijden: een trigger kan altijd komen. Ook uit een hoek die je niet meteen verwacht.
Volgens mij is het beter om te leren dealen met de triggers, door te kijken wat er aan te gronde ligt. Dan kan je een trigger hebben, maar toch je gebruik/terugval vermijden.
Volgens mij, werkt het zo dat triggers, stapelen.
Dat je best met moeilijke situaties kan leren omgaan, zo af en toe, hier en daar. Met wat svt of cgt, iemand weerbaarder maken. Maar als die echte craving er is, dan kan je niet meer rationeel nadenken. Dan lijkt terugvallen gewoon een heel goed en briljant idee. En is er haast niks meer tegen in te brengen. Terwijl het eigenlijk vanzelf weer overgaat, als je iemand zou kunnen vastbinden.
Ik denk dat je best 100 keer in de week ofzo, getriggered kan worden. Maar misschien niet 1000 keer.
Het heeft te maken met hoe dopamine werkt. En hoe onze hersenen leren. Dopamine is het verlangen dat er zo wat aankomt en als de hersens steeds het signaal krijgen dat er misschien zo wat lekkers aankomt. Dan is iemand al in een staat dat die dopamine al verhoogt is en voelt die verslaafde zich al lekker. En denkt ie al niet meer normaal na.
Op een gegeven moment slaat het door, volgens mij.
En een onbewoond eiland creeeren werkt echt.
Ik ervaar zelf dat er verschillende triggers zijn van klein naar groot. Maar het is een craving die op het niveau van honger of slaap craving zit. En iemand die heel erg honger heeft of dagen niet geslapen, die denkt ook anders. En een drug/alcohol-verslavingscraving gaat voorbij de pijngrens, dan denk je echt dat je het moet hebben. Daar kom je met cgt ofzo niet bij.
Daarom is verslaving een ziekte en geen stoornis, zoals een eetstoornis. Dan is die zogenaamde eetverslaving wel aan te pakken met een congnitieve gereedschapskist. Dan is het een gedrags stoornis. Een drug/alcohol-craving, is een stoornis in de hersenen. Een ziekte.
