#1
Hallo iedereen,
Recentelijk ben ik achter dit forum gekomen en momenteel moet ik het even van mij afschrijven, vooral aangezien mijn gevoelens van links naar rechts gaan.
Momenteel heb ik een geweldige partner van 4 jaar die één jaar verslaafd is (geweest) aan cocaïne. Hij is strafrechtadvocaat van beroep en heeft in de tijd dat hij bij zijn vorige werkgever zat ontzettend met zichzelf geworsteld, zijn vreselijke baas en de werkdruk. Begin 2021 is hij sporadisch (zonder mijn weten) begonnen met cocaïne en tegen oktober nam hij het dagelijks of om de dag, terwijl hij nog nooit eerder überhaupt drugs heeft geprobeerd. We wonen nog niet samen, dus ik had niet altijd een heel sterk vermoeden van zijn gebruik. Eind 2021 heeft hij uit zichzelf verteld dat hij hulp is gaan zoeken omdat hij verslaafd was. Op het moment dat hij dit nieuws met mij deelde, had hij zeker al 10 sessies achter de rug en was hij met zijn psycholoog bezig om het op de juiste manier aan mij te vertellen uit angst om mij kwijt te raken. Ik kan niets anders dan bewondering hebben voor het feit dat hij uit zichzelf inzag een probleem te hebben. Nadat hij met het nieuws kwam, heeft hij 3 maanden later een terugval gehad. Die terugval was maar éénmalig en heeft vervolgens weer 3 maanden niks gebruikt. De 3e terugval kwam na 4 maanden. Helaas is het eergisterenavond misgegaan na 8 maanden clean te blijven. Gisteravond heeft hij opnieuw toegegeven en dat is hetgeen waar ik van schrik. In de tijd dat hij cold turkey is gestopt, waren het terugvallen van één avond en niet twee achter elkaar. Het feit wat mij op de been houdt is dat hij iedere keer opnieuw uit zichzelf hulp gaat zoeken en er weer voor gaat. Het blijft echter zo lastig om een partner van een verslaafde te zijn, vooral als je een toekomst met trouwen en eventueel kinderen wilt. Wanneer is het moment dat je zeg: tot hier en niet verder? Ik weet dondersgoed dat hij het werk zelf moet verrichten, maar ik wil hem ergens ook zo ontzettend steunen.
Recentelijk ben ik achter dit forum gekomen en momenteel moet ik het even van mij afschrijven, vooral aangezien mijn gevoelens van links naar rechts gaan.
Momenteel heb ik een geweldige partner van 4 jaar die één jaar verslaafd is (geweest) aan cocaïne. Hij is strafrechtadvocaat van beroep en heeft in de tijd dat hij bij zijn vorige werkgever zat ontzettend met zichzelf geworsteld, zijn vreselijke baas en de werkdruk. Begin 2021 is hij sporadisch (zonder mijn weten) begonnen met cocaïne en tegen oktober nam hij het dagelijks of om de dag, terwijl hij nog nooit eerder überhaupt drugs heeft geprobeerd. We wonen nog niet samen, dus ik had niet altijd een heel sterk vermoeden van zijn gebruik. Eind 2021 heeft hij uit zichzelf verteld dat hij hulp is gaan zoeken omdat hij verslaafd was. Op het moment dat hij dit nieuws met mij deelde, had hij zeker al 10 sessies achter de rug en was hij met zijn psycholoog bezig om het op de juiste manier aan mij te vertellen uit angst om mij kwijt te raken. Ik kan niets anders dan bewondering hebben voor het feit dat hij uit zichzelf inzag een probleem te hebben. Nadat hij met het nieuws kwam, heeft hij 3 maanden later een terugval gehad. Die terugval was maar éénmalig en heeft vervolgens weer 3 maanden niks gebruikt. De 3e terugval kwam na 4 maanden. Helaas is het eergisterenavond misgegaan na 8 maanden clean te blijven. Gisteravond heeft hij opnieuw toegegeven en dat is hetgeen waar ik van schrik. In de tijd dat hij cold turkey is gestopt, waren het terugvallen van één avond en niet twee achter elkaar. Het feit wat mij op de been houdt is dat hij iedere keer opnieuw uit zichzelf hulp gaat zoeken en er weer voor gaat. Het blijft echter zo lastig om een partner van een verslaafde te zijn, vooral als je een toekomst met trouwen en eventueel kinderen wilt. Wanneer is het moment dat je zeg: tot hier en niet verder? Ik weet dondersgoed dat hij het werk zelf moet verrichten, maar ik wil hem ergens ook zo ontzettend steunen.
