Ik ben zelf van mening dat dit een proces is voor de rest van je leven en dus ook de rest van je leven hulp nodig hebt. Al is dit maar een keer per maand naar de psycholoog gaan. Hoe kijken jullie hier tegenaan?
Bij mij gebeurd regelmatig terugval. Ik heb gok stoornis en om die reden nooit digitaal geld heb. Dat is omdat gokken wat ik nog kan doen altijd online is, en mijn brein weet dat. Zodra ik weet dat ik geld op de rekening krijg, begint mijn verslaving me al om te praten bij wijze van. Het belangrijkste wat ik geleerd heb is de signalering optijd in te zien en als ik mezelf niet denk te redden mijn vriendin opzoek of iemand anders indien nodig.
Een terugval is niet uit te sluiten, het gaat erom hoe en wat na de terugval. Het goede kiezen of het kwade, daar zit de verandering. Wat mij vaak overkomt is dat als het gebeurt is, ik vaak juist beter ga opletten en meer vermijden, praten met mensen erover en vaak zakt het dan weer.
Ook wat belangrijk is, niet meteen teleurgesteld te zijn of laten zien. Wat dit bij mij doet is het idee krijgen de ander pijn te doen, en tot last te zijn waardoor ik niet meer naar die persoon ga. En ga het dan stiekem doen. Wat ik nodig heb op dat moment is juist positieve tijd om mezelf op de rails te zetten. Nadat het beter gaat komt de pijn van een ander aangezien ik dan afgekoeld ben en helder kan nadenken, en kan dan leren van wat er beter kan de volgende keer. Dit is circulair en er zit soms een aantal maanden tussen, soms maar één dag. Het is wisselend omdat er altijd onderliggende factoren zijn die ik (de mens) nog moet leren inzien. Zodat ik optijd kan handelen. Ik vind het ook altijd prettig te weten, wel achteraf wat het met de mensen om me heen doet, want ook daar kun je van leren of beïnvloeden in positieve zin.
Ik heb ruim 4 jaar ook verslavingszorg(sggz) gehad, nu denken ze dat ik niet meer beter ga worden dan hoe het toen ging, ben er zelf niet mee eens want ben zonder hen van mijn benzo afhankelijkheid afgekomen sinds 4 á 5 weken. Ook al gaven zij de hoop op, doe ik dat niet. Er is altijd ruimte voor verandering en verbetering. Als verslaafd persoon kun je soms wel compleet alle hoop verliezen. Omdat het vaak op hetzelfde afloopt. Dit is niet altijd, maar in een slechte periode met veel terugvallen kan dat wel erg moeilijk worden. Gelukkig weet ik bij welke signalen ik gevaarlijk word en weet nu ondertussen hoe ik met de crisisdienst moet omgaan.
Mijn vriendin zet zich vaak buitenspel als ik overtuigd ben dat ik het nodig heb, dan laat ze me eigen gang gaan, en vervolgens kom ik altijd terug naar haar als dat dan gebeurd is, omdat ik dan troost zoek, en haar gelijk geef. Meestal ontstaat er dan gesprek en ook haar kant van het verhaal. Zij vind de methode om er niet te veel mee bezig te zijn oplichtend voor haarzelf, en ben daar erg blij mee. Soms ben je zo overtuigd ervan dat niemand je kan tegenhouden. Gelukkig gebeurd dit eigenlijk niet meer, maar voorheen in bepaalde periodes kon dit voorkomen.
Ik heb waarschijnlijk veel dubbele dingen geschreven, ik heb momenteel bezoek en typ dit in delen. Het gaat mij erom dat je er waarschijnlijk iets aan hebt, dus mijn doel bereikt word.
Laat het altijd buiten jezelf, wees er voor elkaar, andersom telt net zo hard, sterkte met alles!