#1
Update: ik had net (eindelijk) mijn dubbele afspraak bij de ApareeGGZ. Eerst samen met mijn behandelaar en vervolgens eentje met de psychiater erbij. Wat jullie me al zeiden, klopt inderdaad. Hij kan me een afbouwschema aanbieden, maar alleen eentje die werkt als een glijbaan en waarin geen ruimte zit om extra medicatie bij te nemen als zich een spannende situatie aandient. Ook de psychiater vroeg of het niet mogelijk was om de écht spannende klussen te skippen. 😅 En nee, dat is voor mij nu om meerdere redenen geen optie. Conclusie voor nu is dat we vanaf juli een afbouwschema met diazepam gaan starten (ik heb dan twee maanden geen onoverkomelijk spannende situaties) en dat ik tot die tijd probeer op een stabiele dosis bromazolam te komen (die dus paradoxaal genoeg voorlopig iets zal moeten worden opgehoogd, omdat het wel voldoende moet zijn om de spannende situaties het hoofd te bieden) en die ga ik onder begeleiding van mijn behandelaar proberen geleidelijk alvast omlaag te krijgen.
Met hem vandaag ook besproken welke (traumatische) ervaringen er ten grondslag liggen aan de angst. Stiekem zijn dat er best een boel. 🙁 Ook daar gaan we de komende tijd aan werken. Dus op het program staan nu: traumaverwerking, mild exposure (die lastiger zal zijn als ik op een steady dosering bromazolam zal zitten helaas, want: ik doe het dan niet 'middelenvrij'), veel schrijven en heldere plannen maken voor mezelf mbt het afbouwtraject. De verantwoordelijkheid ligt nu bij mij. Ik moet niet smokkelen met medicatie en eerlijk zijn, vooral naar mezelf. Intussen proberen abstinentie van alle middelen te bereiken/vol te houden.
Een heel verhaal weer, en ik ben niet erg blij met het feit dat ik gevoelsmatig eerst een stap terug moet doen (nl: méér medicatie) voor ik een stap vooruit kan straks. Maar ik heb tóch het gevoel dat er belangrijke knopen zijn doorgehakt vandaag. Ik heb ook al besproken met de psychiater dat ik voor een langzaam afbouwtraject wil gaan. Aangezien ik al zó lang afhankelijk ben van middelen, denk ik dat babysteps het beste zijn. Dat was hij met me eens.
Tot dusver de update.![:)]()
Met hem vandaag ook besproken welke (traumatische) ervaringen er ten grondslag liggen aan de angst. Stiekem zijn dat er best een boel. 🙁 Ook daar gaan we de komende tijd aan werken. Dus op het program staan nu: traumaverwerking, mild exposure (die lastiger zal zijn als ik op een steady dosering bromazolam zal zitten helaas, want: ik doe het dan niet 'middelenvrij'), veel schrijven en heldere plannen maken voor mezelf mbt het afbouwtraject. De verantwoordelijkheid ligt nu bij mij. Ik moet niet smokkelen met medicatie en eerlijk zijn, vooral naar mezelf. Intussen proberen abstinentie van alle middelen te bereiken/vol te houden.
Een heel verhaal weer, en ik ben niet erg blij met het feit dat ik gevoelsmatig eerst een stap terug moet doen (nl: méér medicatie) voor ik een stap vooruit kan straks. Maar ik heb tóch het gevoel dat er belangrijke knopen zijn doorgehakt vandaag. Ik heb ook al besproken met de psychiater dat ik voor een langzaam afbouwtraject wil gaan. Aangezien ik al zó lang afhankelijk ben van middelen, denk ik dat babysteps het beste zijn. Dat was hij met me eens.
Tot dusver de update.