#1
Inmiddels is het verworden tot angst voor de angst en ervaar ik zelden meer de good old panic attacks van weleer. Winst dus. Maar ook angst voor de angst kan hardnekkig zijn. En je klein houden. Inmiddels uit het zich in een gevoel van - ik kan het niet anders omschrijven - transparantie. The feeling that there is nowhere to hide. Een bruistablet die oplost in het water, een uiteenvallen van mezelf. Fysiek kan dat zich vertalen in lichtheid in m'n hoofd, duizelingen, onrust, black outs. Maar nogmaals: over het algemeen ben ik het station dikke vette paniekaanvallen voorbij. Wat rest is de angst dat die vreselijke kwetsbaarheid terugkomt. De echo van die angst resoneert nog in mijn hoofd en lijf. Exposure is wat me nu helpt. Iedere keer een beetje minder 'medicatie'. Iedere keer weer iets zónder doen wat ik eerst nog mét deed. Dat lukt vaak. Soms ook even niet. Maar als het lukt, dan sta ik daar heel bewust bij stil, om mezelf ervan te overtuigen DAT IK HET DUS ZONDER KAN. Zo ga ik twee stapjes voorwaarts, en moet ik er soms eentje terug.@Jazz35 ik vroeg mij later vandaag af; hoe uit jouw angststoornis zich / waar ben je bang voor? Als je daar liever niet op in wilt gaan, dan begrijp ik dat goed hoor. Voel je niet verplicht als je het een vervelend topic vindt.
Lastige is dat de angst meestal toeslaat als ik ingewikkelde en spannende trainingen sta te geven (trainingen spanningscontrole bijvoorbeeld, haha, de ironie!!!) aan groepen behoorlijk intelligente en kritische mensen, of dat ik voor een publiek van zevenhonderd man iets 'lekker onderhoudend' wil uitleggen. Niet echt situaties waarin je er even tussenuit kunt piepen. In dat laatste word ik trouwens steeds beter, dat lukt me tegenwoordig vrij goed zonder angst. Begin ik zelfs weer van te genieten. En de tips die ik mijn deelnemers geef, pas ik ook schaamteloos op mezelf toe natuurlijk. Maar dan nog.... angst is een FOCKING BIAAATCH!!!