#1
amenBlijf hier niet alleen mee zitten, dat wil ik je graag op het hart drukken. Je zit nu in een neerwaartse spiraal. Je zit met schuld- en schaamtegevoelens rondom je gebruik. Om die gevoelens tijdelijk te vergeten ga je weer gebruiken, maar daarna wordt je gevoel van schaamte en schuld weer groter, waardoor je weer meer gaat gebruiken, en zo alsmaar verder. Iedereen die verslaafd is of die verslaafd is geweest herkent dit patroon (ik ook).
Je hebt nu in je hoofd zitten dat mensen je gaan veroordelen en afwijzen of dat ze je al aan het veroordelen en afwijzen zijn. Ik kan me voorstellen dat je broer gister ochtend gewoon bezorgd om je was, maar in jouw hoofd wordt zoiets een oordeel/afwijzing (dit zijn mijn woorden natuurlijk, maar iets in die richting).
Feit is dat het niets over jou zegt dat je verslaafd bent. Dat kan echt iedereen overkomen. Niemand wil verslaafd worden maar het sluipt er gewoon in. Er is niets raars aan dat je op jouw leeftijd een moeilijk periode doormaakt — sterker nog, dat is normaal. Iedereen gaat daar op andere manier mee om. Jouw verslaving is meer pech dan iets anders.
Je bent bang om mensen kwijt te raken, maar je raakt mensen juist kwijt door je af te sluiten en niet eerlijk te zijn over wat er met je aan de hand is. Mijn advies is dan ook: speel open kaart met je familie en ga samen hulp zoeken. De huisarts is je eerste aanspreekpunt.
Een verslaving begint vaak omdat je in je eentje een probleem probeert op te lossen. Niemand mag zien dat het niet goed gaat, dus dan gebruik je maar zodat je kan doen alsof alles goed gaat. Daar zit nou net de fout. Je probeert alleen iets op te lossen waar je anderen voor nodig hebt. De oplossing is om hulp vragen. Dat breek je in één keer met dan patroon van internaliseren en dan is groei ineens wel mogelijk.
Gaat dit hele proces heftig zijn? Jazeker. Maar sta er dan nu even bij stil wat je gisteravond gedeeld hebt. Zelfmoordgedachtes, depressie, er helemaal doorheen zitten. Daar kom je vanaf door nu samen met je naasten stappen te zetten in de richting van je herstel. Tuurlijk, je zult altijd denken “Was dit maar niet gebeurd”, maar het is wel gebeurd en je kan het niet zomaar wegdenken. Er zijn mensen die jarenlang in verslaving blijven zitten omdat ze zich zo schamen dat ze niet om hulp durven te vragen. Laat dat nou niet gebeuren.
(Veel sterkte alvast. Ik begrijp je verhaal natuurlijk vanuit mijn eigen ervaringen, dus het kan zijn dat mijn interpretatie niet helemaal klopt. Maar je verhaal deed me wat, dus vandaar mijn lange antwoord.)
ik ben sinds 2021 verslaafd helaas en het is echt een levensweg vol hindernissen