Mijn leven is echt gedoemd met pech heb ik het gevoel van, elke dag heb ik zoveel pech vandaag ook weer.
Dat gevoel had ik ook toen ik nog in actief gebruik zat. Bleek achteraf dat ik daar vaak toch zelf een aandeel in had. Maar zo voelt het op dat moment niet.
Ergens wel fijn, want dat betekent ook dat je iets aan die 'pech' kan doen.
Mijn moeder komt thuis van de kapper en ik ging even naar de wc om te plassen gaat ze me kamer in omdat ik me fietssleutel kwijt ben om te zoeken dus ik kijk achter me en ik zie haar precies kijken waar mijn 3m ligt ik weet niet of ze het gezien heeft. Ze keek iig die kant op maar zei er niks van
Ik weet niet wat ik nu moet doen en ben zo bang dat ik morgen het huis uit wordt gezet
Moeders zijn niet dom jongen.... vaak zien ze meer dan je denkt. Is mijn ervaring dan.
Er is maar één manier om daarachter te komen, door het initiatief te pakken. Wat denk je dat er voor haar prettiger is? Dat je er zelf eerlijk over verteld of dat ze er zelf achter moet komen?
Kijk ik kan jouw situatie thuis niet beoordelen. Maar je kind zonder pardon het huis uit zetten is wel het laatste wat een liefhebbende ouder wilt doen.
Bij mij heeft mijn moeder uiteindelijk geprobeerd realistische grenzen te stellen. Na een ontzettend hevige periode van gebruik en alles wat daarbij komt kijken, was ze er klaar mee. Als ik nog zou gaan gebruiken of drugs in huis haalde, dan kwam ik op straat te staan.
En toch heb ik daarna meerdere terugvallen gehad. Waarom ik wel kon blijven wonen is omdat de terugvallen kort van duur waren, ik eerlijk was en ik ook duidelijk de bereidwilligheid liet zien dat ik het anders wilde.
Mijn moeder heeft het er echt moeilijk mee gehad. Aan de ene kant was ze er helemaal klaar mee en wilde ze gewoon dat ik voor altijd van de drugs afbleef. En ze wilde dus ook die realistische grens naleven. Aan de andere kant wilde ze mij helemaal niet op straat zetten. Juist omdat ze bang was dat het dan nog erger zou worden met mijn gebruik en ik ergens dood aangetroffen zou worden.
Daarom... een liefhebbend ouder zet echt niet zomaar z'n kind op straat. Daar gaat heel wat aan vooraf. En nogmaals, op afstand, met de info die we hebben, kan niemand voor jou beoordelen hoe die situatie thuis bij jou is.
Één ding weet ik wèl! Eerlijkheid heeft mij altijd geholpen.