#1
Ik begrijp dat het lastig is, om verslaving als een ziekte te bestempelen. En ook ziektes kunnen we aanpakken, maar dan moeten we wel weten wat het is.Ik vind dit zelf altijd een lastige. En ookwel een beetje van ja ik ben ziek ik kan er niks aan doen poor me. Of ja het zit inde familie.
Ook een "ziekte" is meestal een symptoom van iets. Een manier van het lichaam om te communiceren van hey er is iets aande hand.
Ongezonde levenstijl, stress, trauma's, omgeving/milieu, gewoontes die je mee krijgt vanuit opvoeding, gebrek aan coping.
En zo kan je nog wel meer dingen bedenken die een verslaving inde hand werken.
Dat cognitieve gedrags stukje, klopt volgens mij maar gedeeltelijk. Er is een aanleg, een setje genen, die niet iedereen heeft. En je ziet wel heel erg vaak dat het iets is wat ook andere familie leden hebben.
In die masterclass leggen ze uit hoe het MIT denkt dat dopamine werkt. En dat is iets ingewikkelder dan dat ik de verslavingszorg en ggz heb horen uitleggen.
Ook leggen ze uit dat het MIT denkt, dat verslavende middelen bij verslaafden iets anders in de hersenen werken. Dan bij mensen zonder dat specifieke setje genen, die na langdurig drank/drugsmisbruik weer stoppen.
(Alleen dan heb je het over genetica, omgevingsfactoren en testen bij proefpersonen en proefDIEREN. En dan wordt het vaag en is het verschrikkelijk ingewikkeld en weten we het niet.)
