#1
@Casaan, dank je. We missen hem. Hij blijft voor altijd in ons hart en we koesteren de mooie herinneringen.
Die asci code werkt niet op mijn iPhone.
Die asci code werkt niet op mijn iPhone.
Hoe denken jullie over de dood?
348 antwoorden
84 weergaven
18-5-2026
#2
Voor mij het vraagstuk waardoor ik met psychedelica ben ben begonnen. Wat is leven en wat is dood? Een ayahuasca trip heeft mijn ogen geopend. Ook een recente truffel trip heeft me veel spirituele inzichten gegeven. Los van dat, als ik er rationeel over nadenk, is het onzinnig om te denken dat leven alleen een biologische functie heeft. Naar mijn idee zijn we hier om te leren en te creëren. Dood gaan is naar huis gaan. Je neemt mee wat je geleerd hebt. Ik ben daarom absoluut niet bang voor de dood. Alles is liefde.
#3
Wat een positieve insteek, interessant.Voor mij het vraagstuk waardoor ik met psychedelica ben ben begonnen. Wat is leven en wat is dood? Een ayahuasca trip heeft mijn ogen geopend. Ook een recente truffel trip heeft me veel spirituele inzichten gegeven. Los van dat, als ik er rationeel over nadenk, is het onzinnig om te denken dat leven alleen een biologische functie heeft. Naar mijn idee zijn we hier om te leren en te creëren. Dood gaan is naar huis gaan. Je neemt mee wat je geleerd hebt. Ik ben daarom absoluut niet bang voor de dood. Alles is liefde.
Persoonlijk ben ik van mening dat het menselijk is om er altijd van uit te gaan dat iets zin heeft of dat iets een bepaald doel heeft.
In het verlengde van deze zingeving zijn religies ontstaan. Uit onzekerheid creëerde men een kunstmatige zekerheid door de creatie van een god.
Ik denk wel dat een mensenleven eindig is, dit maakt het echter niet minder mooi. Dit is een vrij nihilistische insteek maar ik vindt het bijna arrogant om te denken dat een mensenleven iets uitmaakt in de miljoenen jaren dat de aarde bestaat.
Ik bedoel hiermee niet dat een mensenleven niets waard is. In tegendeel, toon empathie en maak er het beste van, je krijgt maar één kans.
#4
Ik ga vast naar de pep en innovatie hemel.
#5
Dieren doen ook aan drugs, dus ook daar zijn wij niet uniek in:
http://www.animalcognition.org/2015/05/16/animal-drug-use/
http://www.animalcognition.org/2015/05/16/animal-drug-use/
#6
Dat is geen feit, maar geloof gebaseerd op de aanname dat bewustzijn secundair is aan het lichaam. Voor hetzelfde is het andersom en bestaat bewustzijn volledig autonoom, zonder 'van een wereld' dus.
Dat is ook geen feit, dat is hoe ik er over denk zoals de vraag luid van dit topic.
Je kan het mijn 'geloof' noemen.
Dat is wat ik denk dat er gaat gebeuren.
En nog steeds vind ik dat de mens dus gewoon een diersoort is.
Wij zijn een soort doorontwikkelde aap, een eigen in zijn soort. We kunnen chemistry en stoffen scheiden en daarmee weer nieuwe dingen creëeren.
De natuurkunde die wij hebben is misschien wel een van de meest doorontwikkelde soort van alle levensvormen die er in de verre omtrek te vinden is.
Maar we weten natuurlijk niet alles en zien wij bepaalde dingen niet omdat wij een zintuig missen.
Dus niks staat vast.
Als je ziet wat een Cuttlefish kan doen.
Kompleet veranderen en opgaan in omgeving.
Dat is trouwens erg leuk om te kijken, zeker als je wat op heb. Erg bijzonder..
#7
Er zijn biljarden levensvormen op aarde.
Door dat wij een communicatieve bewustzijn hebben gecreëerd voelen wij ons speciaal en denken de meeste mensen dat onze geest iets is dat verder gaat. Maar uiteindelijk zijn het gewoon je hersenen die alle informatie verwerken waarbij de persoonlijkheid word gecreëerd.
Maar een vlieg sla je gewoon dood!
Zonder berouw. Terwijl dat ook een levensvorm is.
Net als met varkens en koeien.
Door onze bewustzijn denken we dat onze geest een meerwaarde heeft in vergelijking met andere dieren.
Maar we gaan gewoon allemaal de grond in en als je lichaam weg is dan is je bewust zijn ook weg.
Want je hersens werken eenmaal niet meer.
Wat ik hiermee ook eigenlijk zeg is dat ik het eens ben met @Revolutionair dat er na onze dood niks van onze huidige bewustzijn overblijft. Niks dat ik ben zal door blijven gaan. Mijn "ik" zal vergaan samen met mijn bewustzijn. Maar mijn ik is dan ook niet mijn ziel. Een ziel is het geen waar ik wel in geloof. "Ik" is alleen maar een stukje gereedschap om te kunnen interpreteren op de omgeving. Maar deze "ik" zorgt er ook voor dat mijn ziel kan ervaren en kan leren.Klopt doordat wij ons speciaal voelen denken we dat onze geest iets is dat verder gaat. Tenminste de meeste denken dat.
Ik denk dat ik meer denk als een boeddhist. Alles heeft een ziel van planten tot dieren (en dus ook de mens) en die zielen "ervaren" en "leren". Zodra het in die levensvorm (plant of dier) genoeg heeft geleerd dan gaat dat stukje ziel door naar een hoger ontwikkelde levensvorm. Zo hebben onze zielen al vele levens meegemaakt als plant, bacterie tot zoogdier zoals bijvoorbeeld de mens. Zodra onze ziel genoeg heeft geleerd en heeft ervaren om bewust te zijn vanuit de mens, zullen we naar een nog hogere ontwikkeld levensvorm incarneren. Misschien niet, want misschien is de mens nu wel het meest ontwikkelde levensvorm in het universum al denk ik van niet.
Zodra deze ziel alle soorten ervaringen heeft ervaren, vanuit alle mogelijk manieren bewustzijn heeft ervaart, dan zal het uiteindelijk oplossen in het "ene dat alles is". Om te ervaren dat we dat altijd al waren, maar dat niet konden ervaren om we één waren en dus zijn.
#8
Ah oké, excuseerDat is ook geen feit, dat is hoe ik er over denk zoals de vraag luid van dit topic.
Je kan het mijn 'geloof' noemen.
Dat is wat ik denk dat er gaat gebeuren.
Het stond er nogal als een feit, maar dat doe ik zelf ook.
#9
Interessant topic. Ik ben niet bang voor de dood. Ik zie het eerder als een bevrijding. Aangezien we allemaal uit energie bestaan, denk ik dat deze energie na de dood een andere vorm zal aannemen. Welke vorm dat is is denk ik gewoon toeval: mens, dier, plant,.... Ik geloof niet in een hemel of nirvana. Dusja een oneindige cyclus waarin energie steeds nieuwe vormen aanneemt.
#10
Het stond er nogal als een feit, maar dat doe ik zelf ook.![:wink:]()
Maar ik sluit b.v. jou ideeën en andere hun ideeën ook niet uit en vind het juist leuk om te horen wat andere er van vinden.
Ook al geloof ik niet dat het zo zou zijn vind ik het wel leuk om er over te filosoferen voor het geval het wel zo zou zijn.
Behalve over religie de bijbel en koran en dat soort dingen. Dat vind ik achterhaald en vind ik geen leuke discussies.
Want niemand kan het met 100% zekerheid zeggen.
Want we weten het niet.
Ook al denk ik dat het leven kort is, ben ik niet bang voor de dood ( niet dat ik dood wil )
Maar geniet elke dag gewoon van het leven zoals het hoort!
Wat ik hiermee ook eigenlijk zeg is dat ik het eens ben met @Revolutionair dat er na onze dood niks van onze huidige bewustzijn overblijft. Niks dat ik ben zal door blijven gaan. Mijn "ik" zal vergaan samen met mijn bewustzijn. Maar mijn ik is dan ook niet mijn ziel. Een ziel is het geen waar ik wel in geloof. "Ik" is alleen maar een stukje gereedschap om te kunnen interpreteren op de omgeving. Maar deze "ik" zorgt er ook voor dat mijn ziel kan ervaren en kan leren
Ja ik denk dat wij wel de zelfde visie hebben op dat.
#11
Maar als je zegt:Wat ik hiermee ook eigenlijk zeg is dat ik het eens ben met @Revolutionair dat er na onze dood niks van onze huidige bewustzijn overblijft. Niks dat ik ben zal door blijven gaan. Mijn "ik" zal vergaan samen met mijn bewustzijn. Maar mijn ik is dan ook niet mijn ziel. Een ziel is het geen waar ik wel in geloof. "Ik" is alleen maar een stukje gereedschap om te kunnen interpreteren op de omgeving. Maar deze "ik" zorgt er ook voor dat mijn ziel kan ervaren en kan leren.
"Mijn "ik" zal vergaan samen met mijn bewustzijn."
Dan zeg je dus dat je een bewustzijn 'hebt', want 'mijn' bewustzijn. Wie is dan de 'mij' die een 'ik' en een bewustzijn heeft? Is dat dan niet wat je bent? Je essentie? (Wellicht wat jij je ziel noemt?) En kun je dat verliezen? Als je dat namelijk zou kunnen verliezen, dan zou het niet essentieel aan jou zijn. Is de voorwaarde van realiteit of waarheid niet dat het altijd aanwezig moet zijn? Dat moet nu dus ook al aanwezig zijn.
Misschien bedoelen we grotendeels hetzelfde hoor, maar ik wou even mijn kijk erop geven.
Altijd goed om andere standpunten te bekijken.Maar ik sluit b.v. jou ideeën en andere hun ideeën ook niet uit en vind het juist leuk om te horen wat andere er van vinden.
Ook al geloof ik niet dat het zo zou zijn vind ik het wel leuk om er over te filosoferen voor het geval het wel zo zou zijn.
Behalve over religie de bijbel en koran en dat soort dingen. Dat vind ik achterhaald en vind ik geen leuke discussies.
PreciesWant niemand kan het met 100% zekerheid zeggen.
Want we weten het niet.
#12
@Revolutionair
Ik herinner me een eerste biologieles op de middelbare school waar werd gepoogd mij bij te brengen dat de mens superieur is aan dieren, wat uitmonde in een felle discussie en ik zelfs bijna de klas werd uitgestuurd.
En nog steeds vind ik dat de mens dus gewoon een diersoort is.
Er wordt nogal eens vergeten dat we gewoon onderdeel uitmaken van de natuur en dat de natuur als een geheel zou moeten worden gezien. Wij kunnen gewoonweg niet zonder bepaalde andere plant en diersoorten, die op hun beurt niet zonder andere bepaalde plant en diersoorten kunnen die op hun beurt weer enzovoort.
Lol, echt waar? Welke idiote biologiedocent zei dit?
De mens is een in verhouding intelligente diersoort, we hebben een uitzonderlijke cortex. Maar we blijven een diersoort. Niets meer, niets minder. Mensen die dit proberen te ontkennen (waar we m.i. dus al heel erg ons best voor doen als maatschappij, bijvoorbeeld door te doen alsof we van origine volledig monogaam zijn, maar goed, dat is een andere discussie) houden zichzelf een flinke fabel voor.
#13
Er zijn biljarden levensvormen op aarde.
Door dat wij een communicatieve bewustzijn hebben gecreëerd voelen wij ons speciaal en denken de meeste mensen dat onze geest iets is dat verder gaat. Maar uiteindelijk zijn het gewoon je hersenen die alle informatie verwerken waarbij de persoonlijkheid word gecreëerd.
Maar een vlieg sla je gewoon dood!
Zonder berouw. Terwijl dat ook een levensvorm is.
Net als met varkens en koeien.
Door onze bewustzijn denken we dat onze geest een meerwaarde heeft in vergelijking met andere dieren.
Maar we gaan gewoon allemaal de grond in en als je lichaam weg is dan is je bewust zijn ook weg.
Want je hersens werken eenmaal niet meer.
Je hoéft vliegen natuurlijk niet zonder enige gedachte daarbij dood te slaan. Niet om de vredelievende hippie uit te hangen, en ik ga vast ook wel eens vaker per ongeluk op ze staan, maar ik vind het idee dat insecten vies en minderwaardig zijn ook iets onnodigs en arrogants dat ‘wij’ mensen vaak aan ons hebben. Vooral de vanzelfsprekendheid ervan. Zelf zou ik dit ook absoluut niet zo aan willen leren aan mijn kinderen. Kijk, het is wat anders als een insect echt kwaad kan doen (steken, bijten, een plaag) maar ik erger me persoonlijk rot aan dat ‘aaaaaah het is klein en het beweegt, het moet dood’, zeker als ik dit mensen met een voorbeeldfunctie zoals docenten zie doen. Heb een beetje respect voor het leven op onze planeet, groot of klein - voor zover het zonder schade voor jezelf of anderen mogelijk is dan.
Maar goed, ook weer lekker off-topic dit.
#14
Doet me denken aan een paar jaar terug. Met de uitgebreide familie naar een natuurpark om daar te wandelen enzo. Steekt er opeens een hele grote harige groene rups over het pad heen. En wat doet mijn oma? Die trapt dat beest helemaal dood, terwijl hij alleen maar overstak en we er makkelijk omheen konden. Dat was wel even een moment dat ik dacht, hmm dat liefhebben van je naasten (mijn oma is nog erg Christelijk, zit te diep) betreft dus alleen mensen en niet de andere wezens waar we deze planeet mee delen. Okay, got that.Kijk, het is wat anders als een insect echt kwaad kan doen (steken, bijten, een plaag) maar ik erger me persoonlijk rot aan dat ‘aaaaaah het is klein en het beweegt, het moet dood’
Verder is mijn oma erg lief hoor.
#15
@Roze Olifant
Ik kan je school en jaar noemen en het was een docente, maar haar naam weet ik niet meer.
Het zal wel in de lesstof gestaan hebben, eerste les biologie even definieren wat biologie is en hoe de verhoudingen liggen tussen mens en dier. Maar dat was toch wel een schock als je opgevoed bent met respect voor al het leven en even daarvoor met een verrekijker vogels ging spotten en met zon netje de waterakant afstruinde op zoek naar allerlei interessante levensvormen die bestudeerd werden en dan weer met zorg in hun oorspronkelekijke habitat teruggezet werden.
Ik kan je school en jaar noemen en het was een docente, maar haar naam weet ik niet meer.
Het zal wel in de lesstof gestaan hebben, eerste les biologie even definieren wat biologie is en hoe de verhoudingen liggen tussen mens en dier. Maar dat was toch wel een schock als je opgevoed bent met respect voor al het leven en even daarvoor met een verrekijker vogels ging spotten en met zon netje de waterakant afstruinde op zoek naar allerlei interessante levensvormen die bestudeerd werden en dan weer met zorg in hun oorspronkelekijke habitat teruggezet werden.
#16
Nou precies daarom zei ik in een andere topic over spiritualiteit en eenzaamheid:Maar als je zegt:
"Mijn "ik" zal vergaan samen met mijn bewustzijn."
Dan zeg je dus dat je een bewustzijn 'hebt', want 'mijn' bewustzijn. Wie is dan de 'mij' die een 'ik' en een bewustzijn heeft? Is dat dan niet wat je bent? Je essentie? (Wellicht wat jij je ziel noemt?) En kun je dat verliezen? Als je dat namelijk zou kunnen verliezen, dan zou het niet essentieel aan jou zijn. Is de voorwaarde van realiteit of waarheid niet dat het altijd aanwezig moet zijn? Dat moet nu dus ook al aanwezig zijn.
"Grappige van dit soort onderwerpen proberen met woorden uit te leggen, is dat óm het in woorden uit te kunnen leggen, je die woorden elkaar moet laten tegenspreken.
Daarom klopt mijn zin wat je quote inderdaad ook eigenlijk niet. Onze "ik" is een deel van onze bewustzijn en onze bewustzijn is een deel van onze ziel. De "ik" is ons bewustzijn. Maar ons bewustzijn is ook onze ziel. Terwijl de "ik" niet onze ziel is.
Onze ziel heeft wel een bewustzijn nodig (voor ervaring en lessen), maar niet perse een "ik".
Maar bewustzijn (zoals wij die kennen) heeft wel een "ik" nodig om bewust te zijn.
Maar daar komen we weer. Zodra men dit in woorden wil omschrijven gaan die woorden elkaar tegenspreken.
Taal komt namelijk uit dit bestaan, maar dit bestaan is maar een deel van de werkelijkheid en niet waar we vandaan komen.
Hoe kan je met iets wat in dit bestaan is ontstaan (taal), beschrijven wat buiten dit bestaan bestaat?
Dit bestaan is ook maar tijdig zoals het universum tijdig is. Als de uitdijing van het universum doorgaat, dan zullen uiteindelijk zelfs de atomen uit elkaar gaan vallen en zal het universum niet meer bestaan. Dan is alles weer één.
Maar als het één weer wil ervaren, of het één wil überhaupt bestaan, zal het weer een bestaan moeten creëren waar het één zich afsplits van zichzelf om zijn eigen bestaan te ervaren. Zoals dus ook nu gebeurd. Onze ervaring is maar 1 van de miljoenen ervaringen van onszelf, het één.
Maar hoe meer ik nu weer ga zeggen, hoe meer ik mezelf ook weer ga tegenspreken. Wij beschikken (nog) niet over een taal dat dit kan omschrijven.
Verder denk ik ook dat we behoorlijk op 1 lijn liggen hoor @Mindless
#17
Dan zeg je dus dat je een bewustzijn 'hebt', want 'mijn' bewustzijn. Wie is dan de 'mij' die een 'ik' en een bewustzijn heeft? Is dat dan niet wat je bent? Je essentie? (Wellicht wat jij je ziel noemt?) En kun je dat verliezen? Als je dat namelijk zou kunnen verliezen, dan zou het niet essentieel aan jou zijn. Is de voorwaarde van realiteit of waarheid niet dat het altijd aanwezig moet zijn? Dat moet nu dus ook al aanwezig zijn.
Ik denk dus dat alle informatie die je hebt en de manier hoe je hersens het verwerken en uitvoeren je IK maakt.
Dat dat je ziel is.
Natuurlijk hoop ik dat er meer is...
Maar zie daar weinig bewijs in dit leven van terug.
Je hoéft vliegen natuurlijk niet zonder enige gedachte daarbij dood te slaan. Niet om de vredelievende hippie uit te hangen, en ik ga vast ook wel eens vaker per ongeluk op ze staan, maar ik vind het idee dat insecten vies en minderwaardig zijn ook iets onnodigs en arrogants dat ‘wij’ mensen vaak aan ons hebben. Vooral de vanzelfsprekendheid ervan. Zelf zou ik dit ook absoluut niet zo aan willen leren aan mijn kinderen. Kijk, het is wat anders als een insect echt kwaad kan doen (steken, bijten, een plaag) maar ik erger me persoonlijk rot aan dat ‘aaaaaah het is klein en het beweegt, het moet dood’, zeker als ik dit mensen met een voorbeeldfunctie zoals docenten zie doen. Heb een beetje respect voor het leven op onze planeet, groot of klein - voor zover het zonder schade voor jezelf of anderen mogelijk is dan.
Maar goed, ook weer lekker off-topic dit.
Dat bedoel ik dus..
Als je geloofd dat de ziel verder reist dan zou dat ook voor de dieren zo moeten zijn.
Denk dat het arrogant is om te denken dat het alleen voor de mens is omdat wij een betere communicatie en levensondrrhoud hebben ontwikkeld voor ons zelf
Off-topic is het allemaal zeker niet! De vraag is niet zo simpel en antwoorden al helemaal niet.
#18
Imo is de Ziel/Zelf/Essentie transcendentaal aan de normale persoonlijkheid/'ik'. Waar de 'ik' bewustzijn ván dingen is, is de Zelf (Ziel) slechts bewustzijn. Bewustzijn dat bewust is van zichzelf, omdat er geen dingen zijn (op dat niveau).Ik denk dus dat alle informatie die je hebt en de manier hoe je hersens het verwerken en uitvoeren je IK maakt.
Dat dat je ziel is.
Natuurlijk hoop ik dat er meer is...
Maar zie daar weinig bewijs in dit leven van terug.
Ik denk niet dat het mogelijk is om bewijs hiervoor te leveren aan een ander, maar wel dat je voor jezelf kunt ervaren het normale 'ik' bewustzijn te ontstijgen. Slechts nog een bewuste aanwezigheid te zijn. Ego-transcendence, ego-death, etc. wordt het genoemd.
Sommigen geloven dat de Ziel door het ervaren van de levens van verschillende wezens - planten, dieren, mensen, wellicht aliens - zich steeds meer ontwikkelt en over zichzelf leert. Ik weet niet echt wat ik hiervan moet geloven, maar het doet je wel anders kijken naar dieren. Als je je bedenkt dat zij - net als ons - geboren worden in een lichaam en eigenlijk niet weten hoe ze hier komen, dan zouden we ze eigenlijk met net zoveel respect moeten behandelen als mensen. Zij zijn immers ook voelende wezens. Dit is soms weleens moeilijk om te doen, maar soms even stil staan bij dat zij ook maar hun leven dat hen gegeven is, proberen te leiden, is denk ik sowieso een goed iets.Als je geloofd dat de ziel verder reist dan zou dat ook voor de dieren zo moeten zijn.
#19
Doet me denken aan een paar jaar terug. Met de uitgebreide familie naar een natuurpark om daar te wandelen enzo. Steekt er opeens een hele grote harige groene rups over het pad heen. En wat doet mijn oma? Die trapt dat beest helemaal dood, terwijl hij alleen maar overstak en we er makkelijk omheen konden. Dat was wel even een moment dat ik dacht, hmm dat liefhebben van je naasten (mijn oma is nog erg Christelijk, zit te diep) betreft dus alleen mensen en niet de andere wezens waar we deze planeet mee delen. Okay, got that.
Verder is mijn oma erg lief hoor.
Precies dit dus, zo zonde! Arme rups. En het argeloze daarvan. Dat je zo’n beest onschuldig ziet oversteken en denkt: bah, vies, dood moet het. Dat vind ik erg! (Verder geloof ik dat je oma een lief mens is hoor. ^^) Dat zit hem toch echt een groot stuk in de opvoeding... Mijn moeder is voor ze met pensioen ging altijd kleuterjuf geweest en daar hadden ze een leuk project op school, ‘Kriebelbeestjes’. Hierin werd op een positieve manier stilgestaan bij wat er zoal aan kleins leeft om ons heen.
@Roze Olifant
Ik kan je school en jaar noemen en het was een docente, maar haar naam weet ik niet meer.
Het zal wel in de lesstof gestaan hebben, eerste les biologie even definieren wat biologie is en hoe de verhoudingen liggen tussen mens en dier. Maar dat was toch wel een schock als je opgevoed bent met respect voor al het leven en even daarvoor met een verrekijker vogels ging spotten en met zon netje de waterakant afstruinde op zoek naar allerlei interessante levensvormen die bestudeerd werden en dan weer met zorg in hun oorspronkelekijke habitat teruggezet werden.
Haha, love it. Ik was ook zo als kind! Met een vergrootglaasje naar beestjes in het wild kijken, beestjes die al dood waren en plantjes onder de microscoop bezichtigen die mijn vader voor mij ergens vandaan gehaald had... eigen wandelende takken kweken... Zoals ik het fascinerend vond en bevreemdend om naar het geheimzinnige heelal te kijken, de sterren, de maan, met een telescoop, zo graag keek ik ook naar het kleine leven. Als mens staan wij daar middenin. Nogmaals, je hoeft niet te overdrijven, en soms kunnen dingen niet anders en moet je keuzes maken... Maar het is toch veel mooier om ons over al wat om ons heen is te verwonderen, in plaats van ons aldoor naïef, gedachteloos, self-centered, boven andere levensvormen te plaatsen. Dan beperk je jezelf alleen maar enorm naar mijn mening. We hebben in feite allemaal recht op ons plaatsje op deze wereld.
#20
Ik denk dus dat alle informatie die je hebt en de manier hoe je hersens het verwerken en uitvoeren je IK maakt.
Dat dat je ziel is.
Natuurlijk hoop ik dat er meer is...
Maar zie daar weinig bewijs in dit leven van terug.
Dat bedoel ik dus..
Als je geloofd dat de ziel verder reist dan zou dat ook voor de dieren zo moeten zijn.
Denk dat het arrogant is om te denken dat het alleen voor de mens is omdat wij een betere communicatie en levensondrrhoud hebben ontwikkeld voor ons zelf
Off-topic is het allemaal zeker niet! De vraag is niet zo simpel en antwoorden al helemaal niet.
Even vergeten te quoten en het is wat lastig op mijn telefoon om dat alsnog te doen, maar volledig eens!