Hoe denken jullie over de dood?

Dit las ik nog van Lao Tzu (Tao Te Ching) dit weekend over de dood:

What others teach, I also teach; that is:
"A violent man will die a violent death!"
This will be the essence of my teaching.

Die quote van Eckhart Tolle is ook goed.

Bij het lezen van dit topic krijg ik altijd weer de gedachte en herinnering van de b d (en 1 ade , actual death experience) ervaringen die waren altijd zo ontzettend rustgevend perfect. Daardoor is het voor mij heel erg vergelijkbaar met ontzettend diep en vredig te slapen.

Daardoor geen enkele vrees meer voor de dood van mij en geniet ik zoveel mogelijk van het leven zoveel het kan en zolang het kan met hoge levenskwaliteit

Al zou ik morgen te horen dat ik een vreselijke ziekte Heb, en nog maar 1 week (bijv) te leven heb. Dan zal ik er aan de ene kant vrede mee hebben, maar de andere kant totaal niet.

Waarom ik er vrede mee Heb, is omdat ik veel mooie dingen heb mee gemaakt. Maar aan de andere kant wil ik me familie en vrienden niet achter laten. Zeker me broertje niet, hij heeft het al zo moeilijk en hij zal nog vaak me steun nodig hebben. En dan wil ik er voor hem zijn.

Het is dus een beetje een win win situatie. Ik geloof ook dat er iets naar de dood Is, ik zou niet weten wat. Maar dan kom ik wel achter als het mijn tijd is om te gaan.

Was er ook een aanleiding voor die ADE Tijdloos?

En zie je dit zelf als een egodood ervaring? Dat er niets van je identiteit over was?

Tijdloos zei:

Bij het lezen van dit topic krijg ik altijd weer de gedachte en herinnering van de b d (en 1 ade , actual death experience) ervaringen die waren altijd zo ontzettend rustgevend perfect. Daardoor is het voor mij heel erg vergelijkbaar met ontzettend diep en vredig te slapen.

Daardoor geen enkele vrees meer voor de dood van mij en geniet ik zoveel mogelijk van het leven zoveel het kan en zolang het kan met hoge levenskwaliteit

Klik om te vergroten...

I’m triggered. Is deze ervaring van jou ook ergens te lezen op dit forum? Klinkt intens, het accepteren van je eigen dood!

Mindless zei:

Was er ook een aanleiding voor die ADE Tijdloos?

En zie je dit zelf als een egodood ervaring? Dat er niets van je identiteit over was?

Klik om te vergroten...

De aanleiding was teveel morfine * ivm pijn met blijkbaar teveel slaap tabletten.

Een egodood zo kan men het noemen maar dan smelt alles tot een druppel waar je ineens je eigen ik tegenkom. Kan die ervaring moeilijk omschrijven wakker worden in een andere realiteit. Er kwam een vlaag geluk en al het positieve uit het leven.

Of was dit 'gewoon' een coma achtige droom ? ik weet het niet maar het voelde echt te 'echt aan. Vrede en rust is wat ik vond. Met de optie om erin te blijven. Was 1(circa) min is me verteld dood.

Te veel (mooi)warm licht waar 'Ik' me mee wou mengen.

Is slechts mijn ervaring lastig te omschrijven.

*fentanyl 700 mics /hr (7 pleisters) ja erg dom..

BasvanHoven zei:

I’m triggered. Is deze ervaring van jou ook ergens te lezen op dit forum? Klinkt intens, het accepteren van je eigen dood!

Klik om te vergroten...

Het accepteren was er gelijk , na rare hersenspinsels werd ik elders wakker met een dream. Naar waar je was voor je hier geboren bent. Waar alles anders is.

Hoe ik denk over de dood? Deze vraag heb ik me lang geleden ook gesteld en ben op zoek gegaan in boeken over het spirituele tot het religieuze. Heb ik een antwoord gevonden? Voor mezelf wel, maar iedereen gaat anders om met de dood.
Ik heb m'n antwoord gevonden in het Boeddhisme. Het Boeddhisme stelt dat als je sterft, je geest overgaat in een ander lichaam, tenzij je je leven erop toelegt om de verlichting te bereiken, dan kan je uit de cyclus van reïncarnatie stappen.
Dat is ook mijn geloof geworden, ik mediteer dagelijks en hou me aan het 8 voeding pad uit het boeddhisme om misschien ooit, in dit of in het volgende leven, de verlichting te bereiken.

Ik ga dood waarneer mijn tijd er is om dood te gaan, ik ben niet bang voor de dood maar probeer het uiterste uit elke dag te halen. Elke dag kan namelijk me laatste zijn.
Waar ik het wel moeilijk mee heb is dat ik mensen moet achterlaten, me ouders, me broertje en vrienden en familie.

Ik ben dan niet gelovig maar geloof wel dat er iets na de dood is, en of dat nou de hemel is, of dat ik terug kom in een ander lichaam van een dier of een mensen, ik zou het niet weten. Maar dan kom ik achter als het mijn tijd is om te gaan.
Ik zou wel heel graag terug willen komen als een poes/kat, wat voor heerlijk leven heb je dan

Tijdens mijn rem slaap heb ik vaak last van hypnagoge hallucinaties. Ik geloof in meerdere dimensies daardoor. Soms reikt een hand mij toe om mij mee te nemen en 'dood' te gaan. Ik pak de hand vast maar geraak niet in de andere dimensie, begin te vallen in oneindige diepte. Ik smeek vaak om me mee te nemen. Soms lijkt het gelukt tot ik echt wakker word en dan voel ik me weer heel de dag kut. Ik kan mijn zelfmoordpogingen niet meer tellen, ondanks ben ik toch bang van de dood. Want die hypnagoge hallucinaties zijn vaak extreem gruwelijk. Dus ik ben bang in de 'verkeerde' dimensie te eindigen... eind van de maand krijg ik eindelijk een slaaponderzoek om te bekijken wat er allemaal gebeurd als ik zo 'droom'. Is heel vermoeiend psychisch en mentaal. Ik ben niet meer bang van al het slecht op aarde, want in mijn dromen ben ik al zo vaak vermoord of verkracht. Alsof ik men ogen open enkel om te realiseren dat je hallucineert zowel gevoelsmatig, auditief als op zicht... Nja niemand weet wat het juist Is. Enige ziektebeeld dat ik vind Is Narcolepsy. Ik wil dat het stopt want ik ga eraan kapot. Ik heb ptss van mijn dromen. En dat alles zonder enig druggebruik. Heb zelfs gemerkt dat speed de dromen mindert. Ze geven me altijd slaappillen of anti psychotica maar dat werkt helemaal niet. Wil ervan af want dat blijft altijd veel te lang hangen in mijn hoofd. Dan zit ik weer in een existentiële crisis.

Zijn voor mij fantastische dingen waar ik geen genoeg van kan krijgen.

Punt bij mij is dat ik altijd weet dat het niet echt is, dus dan bestaan nachtmerries/enge hallucinaties niet meer en dan is alles gewoon kicken.

Mymentalme zei:

Tijdens mijn rem slaap heb ik vaak last van hypnagoge hallucinaties. Ik geloof in meerdere dimensies daardoor. Soms reikt een hand mij toe om mij mee te nemen en 'dood' te gaan. Ik pak de hand vast maar geraak niet in de andere dimensie, begin te vallen in oneindige diepte. Ik smeek vaak om me mee te nemen. Soms lijkt het gelukt tot ik echt wakker word en dan voel ik me weer heel de dag kut. Ik kan mijn zelfmoordpogingen niet meer tellen, ondanks ben ik toch bang van de dood. Want die hypnagoge hallucinaties zijn vaak extreem gruwelijk. Dus ik ben bang in de 'verkeerde' dimensie te eindigen... eind van de maand krijg ik eindelijk een slaaponderzoek om te bekijken wat er allemaal gebeurd als ik zo 'droom'. Is heel vermoeiend psychisch en mentaal. Ik ben niet meer bang van al het slecht op aarde, want in mijn dromen ben ik al zo vaak vermoord of verkracht. Alsof ik men ogen open enkel om te realiseren dat je hallucineert zowel gevoelsmatig, auditief als op zicht... Nja niemand weet wat het juist Is. Enige ziektebeeld dat ik vind Is Narcolepsy. Ik wil dat het stopt want ik ga eraan kapot. Ik heb ptss van mijn dromen. En dat alles zonder enig druggebruik. Heb zelfs gemerkt dat speed de dromen mindert. Ze geven me altijd slaappillen of anti psychotica maar dat werkt helemaal niet. Wil ervan af want dat blijft altijd veel te lang hangen in mijn hoofd. Dan zit ik weer in een existentiële crisis.

Klik om te vergroten...

Ik heb zo'n half jaar lang na een bad trip het gevoel gehad dat er een soort primal evil is buiten mezelf dat met me kan doen wat het wil. Pas na veel werk aan mezelf (dingen onder ogen komen, meditatie) is die angst weggegaan.

Het is wat acht.zes zegt: als je weet dat het niet echt is, is het enkel nog fascinerend om te ervaren. Daar wil ik nog aan toevoegen: deze hallucinaties zijn in jou. Jij bent niet in hen. Jij bent daarom de baas over hen. Als je leert je duistere zijde te accepteren, dan kan het je niets meer maken. Het heeft alleen macht over je als je er weerstand tegen biedt.

Ik heb nu meerdere berichten van je gelezen op het forum en hoe ze jou willen behandelen helpt inderdaad niet echt. Het is symptoombestrijding. Terwijl je die switch nodig hebt waarin je die plek in jezelf hervindt, waar je eigen kracht en zelfvertrouwen is. Onze levens overdag zijn daar imo voor bedoeld. Niet om bang te zijn voor de fysieke dood die ooit komen gaat, maar om te leren/oefenen sterven, voordat je echt sterft. Dit is een raar iets voor ons westerlingen, maar in vele culturen is dit natuurlijk: Learning to die before you die. Beide kanten van jezelf leren accepteren: de lichte én de duistere zijde. En zo je angsten leren loslaten. Dromen zijn vaak slechts ervaringen die je overdag nagelaten hebt om te leren.

@Mindless

Goed gezegd!

Acceptatie werkt zo goed als bij alle negatieve zaken in het leven. Negatieve gevoelens, nare hallucinaties, nachtmerries... Het is je eigen weerstand waar je zo veel last van hebt.

Ik heb altijd gedacht dat er gewoon niks is na de dood. Ik denk dat nog steeds, rationeel, maar door gebruik van psychedelica sta ik wel veel meer open voor de mogelijkheid dat ik het mis heb. Ik ben een soort van ‘gereset’; er kan met psychedelica zoveel waarvan ik dacht dat het niet kon dat alle deuren in principe weer openstaan. Ik laat me verrassen.

Ik ben nooit echt bezig geweest met m’n eigen dood en kan me daar niet heel druk over maken. Wat gebeurt, gebeurt. Ik heb me altijd een soort van misplaatst gevoeld in deze wereld, iemand aan de kantlijn, iemand die niet helemaal meekomt, heel veel minderwaardigheidsgevoelens. Het lijkt me wel rustig dat niet meer te hoeven doen, ook al kun je die rust niet ervaren als er echt niets meer zou zijn. Maar ik hoop nog lange tijd te blijven, met name voor mijn familie en vrienden.

Er zijn toestanden die erger zijn dan de dood. Nadat ik van dichtbij heb meegemaakt dat een jong iemand die haar leven nog voor zich had door een aanrijding in een coma/vegetatieve toestand belandde, daar slecht uitkwam en nu de rest van haar leven compleet afhankelijk in een instelling slijt, is dat een grotere angst geworden voor me dan de dood.

Ik hoop dat ik ooit gelukkig kan zijn in die zin dat ik mezelf beter zou kunnen accepteren, maar tot die tijd probeer ik zo nuttig mogelijk te zijn voor anderen die het moeilijk hebben, met name door mijn werk en door een ‘goed mens’ te zijn (hoe vaag dat begrip ook is). Daar haal ik nu mijn belangrijkste doel uit.

Ben dan aan de andere kant trouwens wel weer panisch voor de dood van de mensen in mijn leven waar ik het meest liefde voor voel. Het idee dat ik ooit m’n ouders kwijtraak of m’n zusje vind ik ondraaglijk. Dit is zelfs een terugkerend thema tijdens trips en iets waar ik met name op truffels zéér duistere en intens verdrietige momenten op heb ervaren. Het is m’n grootste angst en nachtmerrie, en ik hoop nog altijd, juist door trippen, een manier te vinden waarop ik hier wat minder over kan denken, want het is niet iets waar je controle over hebt en dus is piekeren erover zinloos.

@Mindless
Misschien een beetje respectloos van me om de man een leugenaar te noemen, mijn excuses. Maar zijn theorieen zijn gebaseerd op veronderstellingen en niet op feiten, dus is er van wetenschap geen sprake.

Dat dat zo naar voren kwam in trips is denk ik wel een teken dat je daar aandacht aan moet besteden Roze olifant.

Ik heb er zelf ook veel over nagedacht. Waar het denk ik op neerkomt is dat alle dingen en personen die ooit zullen verdwijnen/sterven in jouw ervaring, eigenlijk al gestorven/dood zijn. Het is het vastgrijpen aan vorm die voor alle problemen zorgt. Als je weet dat hun essentie nooit verloren kan gaan, dan hoeft er geen angst meer te zijn voor het verdwijnen van de vorm (wat een zekerheid is dat zal gebeuren en daarom al zo goed als gebeurd is). Niet dat je moet gaan geloven in die essentie. Je zo nu en dan bezighouden met de dood (wat eigenlijk het verdwijnen van vorm is) is voldoende (en geestelijk gezond om te doen). Als je alle dingen afstreept die eindig zijn, dan zal de essentie die niet eindig is vanzelf duidelijk worden.

Het is in mijn ogen zo raar dat hier nauwelijks aandacht aan besteedt wordt. We leven ons leven alsof de dood niet bestaat, maar ondertussen weten we dat het komt en dit beïnvloedt elk aspect van ons leven op een destructieve manier.

Ik vermoed alleen dat veel conventionele wetenschappers ten onrechte neerbuigend kijken naar zogenaamde pseudowetenschap.

Het is alsof gezegd wordt: wij weten al de manier waarop we tot antwoorden (weten) zullen komen, wijk je van dat systeem af dan zul je geen echte antwoorden vinden.

Het is niet de dood die ik vrees, het is de onvoorspelbaarheid van de dood.
Ik heb geen invloed om het tijdstip waarop de dood mij zal omarmen tenzij ik ervoor kies de dood zelf te ontmoeten. Een keuze die ik al regelmatig heb uitgesteld vanwege mijn dierbare verwanten, mensen aan wie ik mijn steun heb toevertrouwd.

Ik denk dat de dood mij verlossing van mijn leven schenkt, tegelijkertijd wil ik geen afscheid nemen van dit leven aangezien ik niet weet wat de dood mij brengt. Is dit het leven of is mijn leven hiernamaals?
Ik heb geen antwoord op deze vragen en daarom beangstigen ze mij. De enige manier om ze daadwerkelijk te beantwoorden is overlijden. En dat moment, wanneer ik ga overlijden is juist datgene wat ik niet zelf mag kiezen. Ik ben onderdeel van iets groters dan mijzelf.

Mezelf zei:

Erg leuk inderdaad om het hierover te hebben of te filosoferen.
Echter weten wij een hoop van tijd inderdaad maaaar (toevallig ook "een korte geschiedenis van de tijd" hier liggen en gelezen) in die kennis van tijd zitten nog grote gaten. Zo is "tijd" in de relativiteitstheorie al behoorlijk uitgediept (macrowereld) maar vooralsnog niet strokend met alle huidige theorieën van de quantumwereld (microwereld). In de quantumwereld gelden de wetten niet waar wij dagelijks mee te maken hebben. Zo ook niet in de singulariteit van een zwart gat bijvoorbeeld. Daar worden alle natuurwetten getart zo ook dus in de quantumwereld. We missen nog steeds puzzelstukken om de wetten van de macrowereld en de microwereld te kunnen verenigen. Gaan wij dit nog meemaken in ons leven?

"Tijd" zal het leren

Klik om te vergroten...

Daar ben ik ook benieuwd naar!

Soms vind ik het ook gewoon frustrerend dat ik zo dom ben. :’) Zou liefst van alle wetenschapsgebieden kennis hebben en alles kunnen lezen, zodat ik ook echt nog veel gefundeerder een oordeel zou kunnen vormen... Maar een groot deel is op hoger niveau gewoon onleesbaar voor mij, helaas.

@Mindless, waarom zou theoretische wetenschap niet voor altijd stand kunnen houden? Er zijn in de loop der vele jaren toch tig (weliswaar simpelere) vragen al wél definitief beantwoord door wetenschap?