Hoe denken jullie over de dood?

Soms gaat het snel, en soms ook niet.
Mijn ex schoonvader had slokdarmkanker.
Hij was 52 jaren jong, en deed er 6 jaar over om heen te gaan.
Ik heb nog nooit in mijn leven iemand zó ontzettend zien lijden als hij.

@Legio Patria Nostra
Klinkt vreselijk. Geef mij in zo'n geval maar een spuitje. Wat voor zin heeft het om zo erg te lijden. Of was er nog echte hoop op beterschap?

Legio Patria Nostra zei:

Soms gaat het snel, en soms ook niet.
Mijn ex schoonvader had slokdarmkanker.
Hij was 52 jaren jong, en deed er 6 jaar over om heen te gaan.
Ik heb nog nooit in mijn leven iemand zó ontzettend zien lijden als hij.

Klik om te vergroten...

Verschrikkelijk!!.
Mijn ex schoonvader(die ik zie als mijn eigen vader) kreeg in 2014 te horen dat hij longkanker had.
Het was al in zo'n ver stadium dat ze niks meer voor hem konden doen.
Het heeft 6 mnd geduurd en net als wat jij omschrijft zien aftakelen en lijden.
Een dag voor zijn overlijden iis hij naar een speciaal huis voor terminale gebracht omdat mijn ex schoonmoeder de zorg niet meer aan kon.
Hij was al zo ver achteruit gegaan dat het net een klein kind was geworden.
Op het moment dat we in het huis voor terminale aankwamen leek het of er ineens niks meer met pa aan de hand was.
Hij had weer praatjes als van ouds en wij dachten echt wat doen we hier joh!!!.
Ik heb s'avonds om 7 uur hem ingestopt 8n bed en iets gedaan wat ik nog nooit in al die 23 jaar had gedaan maar op de een of andere manier deed ik het ineens...
Ik gaf hem een kus op zijn mond en zei hem dat ik van hem hield.
4 uur later is hij overleden in zijn slaap.
Achteraf vertelde de mensen die in het terminale huis werken dat terminale patiënte als ze daar aan komen ineens even "opbloeie".
Dit gebeurd schijnbaar vaak om het voor de fam makkelijker te maken.
Dus met al hun laatste energie willen ze de fam het gevoel geven dat het OK is dat ze daar blijven.
Ik ben dankbaar dat ik toch op deze manier nog hem een waardig afscheid heb kunnen geven.
Al ging ik er zelf vanuit dat ik de volgende dag gewoon weer op bezoek zou gaan.

Waar ik erg benieuwd naar ben is hoe of jullie denken over orgaandonor na je overlijden.
Iedereen heeft andere kijk op de dood en het hiernamaals.
Willen jullie je organen afstaan naar je overlijden?.
Wat is de achterliggende reden dat je deze keus maakt?.

Ben erg benieuwd naar jullie denkwijze hierover.

Wat mooi @Syl

Ik heb daar vaker van gehoord dat mensen nog even opbloeien op het laatst.

Ik ben ondertussen al een tijdje dit topic aan het volgen en ervaar al meerdere dagen confrontaties omtrent het nadenken over de dood en de betekenis ervan.

Dit is absoluut niet de eerste keer dat ik hierover heb nagedacht en ik denk zoals velen dat we al van relatief jonge leeftijd met het concept doodgaan geconfronteerd worden, of het nu gaat om een huisdier, een familielid of een gesprek dat je als kind of opgroeiende opvangt, over het algemeen heb je tegen dat je volwassen wordt wel al eens de vraag gesteld , wat gebeurt er als ik dood ga? Of wat is dat, dood gaan?

Ik heb ervaren dat in mijn omgeving en ook verder van mij af , een groot deel van de maatschappij in het Westen amper een begrip heeft van doodgaan. We kennen het, we zijn er bang van en we werken ons hele leven eraan om vooral niet dood te gaan. De dood is het einde, is het niets.

Daarnaast begrijpen we ook dat er velen andere culturen zijn en accepteren we dit veelal vrij vlot en integreren we graag aspecten van anderen culturen , zoals ook voeding, kleding, sporten, talen enzovoort echter ovv de dood en daar onlosmakelijk aan verbonden de gezondheidszorg stellen we over het algemeen, het Westen is het meest ontwikkeld , we worden ouder, we genezen meer mensen ivm de Zuiderse landen, de 'minder' ontwikkelde landen.

Toch durven we weinig of niet te kijken naar de honderden en zelfs miljoenen jaren aan kennis in bijvoorbeeld de Oosterse culturen of in de Afrikaanse stammen , waar kennis omtrent leven en dood heel anders wordt bekeken, waar mensen in hun leven leren kijken en begrip vormen omtrent het sterven, waarbij ook tijdens het overlijdensproces begeleiding en verbondenheid wordt geboden. En de mensen die als nabestaanden achterblijven rust en zelfs een geluk kunnen ervaren in het heengaan van hun geliefden.

Ik wens hier niet te stellen dat het ene beter is dan het andere, wel denk ik dat angst voor de dood minder bevorderlijk is in het gelukkig zijn in je leven , dan wanneer je de dood als een aspect van het leven ziet en door geen angst te hebben voor dit aspect ook echt in het leven te kunnen staan.

Ikzelf heb als mening zelfs dat de dood op een bepaalde manier niet bestaat. Het is vrij resoluut en mogelijks voor velen onbegrijpelijk, het is iets waar ik zelf nog over aan het nadenken ben en waar ik nu niet en misschien nooit niet een vast standpunt over heb. Echter heb ik via het trippen ervaren dat deze realiteit even echt of niet echt is als de droomwereld of dat betreffende alternatieve realiteiten die je bv door keuze B te maken ipv A hebt voorkomen. Ik geloof dat een mens doorheen zijn leven velen malen sterft , hiervan kun je je bewust zijn waardoor je leert dat sterven staat voor een groei van je persoon , individu, ziel of energie , het is maar hoe je het wil noemen. Daarnaast kun je bewuster een Ego dood meemaken waarbij je alles waaraan je je ooit hebt geïdentificeerd als zijnde , dat ben ik , los laat. Je laat de angst los jezelf kwijt te raken door je 'naam' en daaraan gekoppelde identiteit te lossen.

Het is heel bondig samengevat hoe ik persoonlijk daar momenteel naar kijk en het ervaar.

Leer loslaten en je zal ongelofelijk kunnen groeien.
Het loslaten van deze realiteit (sterven) vanuit liefde en niet angst is een ultieme Ego dood , een mogelijkheid tot verlichting.

Iedereen zal uiteindelijk alles begrijpen, het is aan het individu de keuze om zijn hele leven weg te kijken van de angsten (en alles te begrijpen op het moment van sterven bij het vrijkomen van DMT in je hersenen) of deze in de ogen te kijken tijdens het leven en de sprong te nemen.

Ik leef heel graag en kies ervoor om deze wereld, realiteit ten volste te leren ervaren en zal nog velen malen moeten sterven, loslaten voor ik deze realiteit definitief en vanuit liefde kan en wil loslaten.

שמש zei:

Ja. Wij apen zijn soms ook verdrietig.

Klik om te vergroten...

Dat is een super mooie serie "Spy in the Wild".

Ik heb altijd gehoopt dat er wat na de dood was. Totdat m’n vriendin overleed. Ze zei van te voren toen ze al heel ziek was: ‘ik ga als ik dood ben zo hard spoken bij jullie thuis’. Op het laatst van haar ziekte kon ze er ook wel grapjes over maken. Het is inmiddels drie jaar geleden dat ze is overleden en heb echt nog nooit wat vernomen. Hoe graag ik ook hoop dat er leven na de dood is geloof ik er tegenwoordig niet meer in.

Syl zei:

Dat is een super mooie serie "Spy in the Wild".

Klik om te vergroten...

Net even snel gegoogled. Ziet er idd mooi uit!

Ah. Voila! Het zal je maar gebeuren, dus.
Aangezien wij eigenlijk maar heel weinig over de toestand zijnde: " dood , schijndood, klinisch dood, conatueus, maar schijnbaar dood " weten, blijft iedereen van mijn lijf af.
Tot in de oven aan toe!
Mocht ik in de toekomst ( in theorie, dus ) een donor orgaan nodig hebben, het spreekt vanzelf dat ik dit n i e t ga nemen.
Dan is mijn tijd gewoon gekomen.
Daar heb ik vrede mee.
Nu al.

Legio Patria Nostra zei:

Ah. Voila! Het zal je maar gebeuren, dus.
Aangezien wij eigenlijk maar heel weinig over de toestand zijnde: " dood , schijndood, klinisch dood, conatueus, maar schijnbaar dood " weten, blijft iedereen van mijn lijf af.
Tot in de oven aan toe!
Mocht ik in de toekomst ( in theorie, dus ) een donor orgaan nodig hebben, het spreekt vanzelf dat ik dit n i e t ga nemen.
Dan is mijn tijd gewoon gekomen.
Daar heb ik vrede mee.
Nu al.

Klik om te vergroten...

Die instelling heb ik dus ook, als ik niks afsta vind ik ook niet dat ik recht heb mocht het ooit nodig zijn op orgaan van ander.

Idd, fluit lijkt me logisch , en eigenlijk niet meer dan normaal.
Als je niets wilt geven, heb je ook geen recht om iets te nemen.

Ik denk er hetzelfde over. Dan is mijn tijd gewoon gekomen. Laat dat orgaan dan maar naar iemand anders gaan.

Meestal geen enkele angst om dood te gaan. Of ik organen af zal staan is aan mijn familie. Ik zelf vind het prima wat betreft de ingewanden met bijv huid en ogen heb ik wel moeite. Ik weet niet of ze je echt eerder dood ,zouden verklaren maar ook dat maak je,zelf waarschijnlijk niet mee. Geen idee waarom maar ik denk wel altijd dat er meer is voorje geest als je eenmaal dood bent.

Lees al een tijdje dit topic mee en het blijft toch iets ongrijpbaars; de dood. Iedereen heeft er denk ik ook z’n eigen idee bij.

Vroeger was ik altijd wel bang om dood te gaan, maar door psychedelica ben ik anders naar de dood gaan kijken. Tijdens trips op psychedelica heb ik namelijk redelijk vaak het gevoel gehad dat ik dood ging. Dit heb ik echter nooit als eng of negatief ervaren. Het was juist altijd iets heel moois. Alsof ik terug ging naar de kern van het universum, een vredige, onschuldige, mooie en pure plek waar alles goed is. Vaak gingen die ervaringen gepaard met een gevoel van wedergeboorte. Toch weet ik niet of er “iets” is na de dood. Ik geloof wel in bepaalde energieën, vooral als kind heb ik deze erg sterk ervaren. Tijdens trips merk ik dat ik daar weer meer voor open sta. Ik denk dat alles energie is en dat er ook energie achterblijft als je er niet meer bent. Toch heb ik absoluut geen doodwens, dus ik hoop dat het nog lang duurt voordat ik doodga. Maar ik ben er niet meer bang voor.

Ik ben ook heel lang orgaandonor geweest, maar inmiddels al een tijdje niet meer. Hoewel ik het een heel mooi idee vind dat ik iemand anders een nieuwe kans kan geven als het leven voor mij ophoudt, voelde het niet goed meer. Ik denk met name doordat ik door mijn trips het idee heb dat er zich vermoedelijk een complex proces gaat afspelen in mijn brein en lichaam als ik kom te overlijden. Ik wil niet het risico lopen dat dit proces onderbroken wordt. Wellicht dat ik me later misschien wel weer registreer als donor, het blijft iets waar ik over na blijf denken.

Deze reactie begrijp ik niet zo goed, ...
Er lopen nogal wat mensen rond, die beweren heel goed te weten, wat zij in een vorig leven geweest zijn, en wat zij gedaan hebben.
Dat is leuk voor ze, maar ik geloof er niets van. Nee. Dit verder terzijde.

In jouw reactie zeg je, dat wij ( als ik deze reactie goed gelezen heb) dat wij een ervaring hebben? Door...er te zijn?

Zinnentuimel zei:

Ik ben ook heel lang orgaandonor geweest, maar inmiddels al een tijdje niet meer. Hoewel ik het een heel mooi idee vind dat ik iemand anders een nieuwe kans kan geven als het leven voor mij ophoudt, voelde het niet goed meer. Ik denk met name doordat ik door mijn trips het idee heb dat er zich vermoedelijk een complex proces gaat afspelen in mijn brein en lichaam als ik kom te overlijden. Ik wil niet het risico lopen dat dit proces onderbroken wordt. Wellicht dat ik me later misschien wel weer registreer als donor, het blijft iets waar ik over na blijf denken.

Klik om te vergroten...

Precies ja!

Al ben ik er wel over uit: geen donor.

Nee. Geen donor.
Ik wil compleet de oven in.
Wat er aan as overblijft, daarvoor zijn afspraken gemaakt.

Overigens
Ook ik heb in trips een en ander met andere ogen mogen zien. En beoordelen.
Ik vrees de dood allang niet meer.
In zekere zin ben ik er nieuwsgierig naar. Maar, ik ga hem ook niet zoeken. Niet meer, moet ik zeggen.
Toen ik naar Marseille vertrok zag ik dit anders. Maar nu zeg ik:
Het gaat, zoals het gaat.

Ik in ieder geval niet .
Ik ga ervan uit, dat niemand zit te wachten op veel verbitterde ervaringen. Deze geef ik niet aan een ander. Nee.

Vwb het " eerder dood verklaren" het is juist dit, waar het mij om gaat.
Sta l, je bent uitgetreden na je overlijden , je ziet dan hoe jouw lijf gestript wordt, want je " hangt" daar nog even boven, nou daar word je vast niet vrolijk van! Zómaar een idee...

Het zgn. " hersenprotocol" wat men volgt als je donor bent, teneinde te voorkomen, dat je eerder dood verklaard wordt, dat zal wel allemaal zo zijn als men aangeeft, maar ik geloof er niet in. Nee.
In zoverre, dat je geen garantie hebt, en krijgt.
By the way:
Ik heb groot respect voor de dame, die in de documentaire op de tv verklaarde, bij haar man die donor was, te zijn gebleven, tijdens het uitnemen. Zijzelf was obductie assistente overigens, dus was dit mogelijk.
Ik meen te hebben gezien bij haar toen zij haar verhaal vertelde, dat dit aanwezig blijven haar niet bepaald licht gevallen was...logisch natuurlijk, maar toch.
Ga daar maar eens aanstaan.

Hoeveel mensen zouden hun geest doneren na hun dood, indien dit mogelijk zou zijn?