Ik heb wel redelijk wat liefjes gehad, maar 1 keer echt echt verliefd geweest. Daarvoor dacht ik verliefd te zijn, was ik wel verliefd maar helemaal niet in die proportie dan vorig jaar.
Alles ging ook heel erg vlug, ik kende haar 2 weken toen we door omstandigheden samen een nachtje doorbrachten in een tent
![:hearteyes:]()
. Smoorverliefd allebei, niet normaal meer. Zelfs kussen voelde beter dan mdma inslag, perfect gewoon. Maar er schorte wel wat, zo moest het allemaal per sé geheim blijven voor haar. Ze is werkelijk het mooiste meisje dat ik ken, en ik niet alleen. Buiten de 4 muren van de slaapkamer en de momenten dat er echt niemand in de buurt kon zijn was ik niet meer dan een goede vriend. Ik ging er redelijk aan onderdoor, liefde maakt echt blind. Na een maandje was het dus uit. Ze was prachtig en het kutte is dat ze het ook wist. Meer en meer werd dat me duidelijk, hoe ze genoot van het feit dat als ze ergens binnenkwam al de aandacht van de jongens steelt van haar vriendinnen en dan iedereen om haar vinger wind om ze dan af te stoten en om me dan te bellen hoeveel jongens haar wel niet probeerde te krijgen die nacht. Misschien een beetje overdreven van mij, maar ik ben echt nog altijd kwaad op haar. Ze had zeker ook heel mooie kanten, maar die waren steeds minder echt naarmate ik haar meer kende. Met lede ogen en het verdoofde schild rond me keek ik dan hoe ze het liefje na me kuste, en het liefje daarna, en dit en dat. De maanden erna toch nog in geslaagd dat gevoel te verbergen en dagelijks uren te bellen met haar. Zo rond juli heb ik haar een week niet gecontacteerd, en toen eigenlijk praktisch doodleuk vervangen door een andere goedgelovige jongen. Toen heb ik echt ingezien dat ze t gewoon niet waard is, ik wil wel best vrienden blijven maar om weer door alles te gaan als toen, nee bedankt.
TL;DR= Het gevoel van 'eeuwige' liefde gaat over, maar bij mij duurde het toch 10 maand