#1
Functioneerd de maatschapij?
Functioneert een psychonaut in de maatschappij?
53 antwoorden
8 weergaven
18-5-2026
#2
Even een vraagje.
Waar halen jullie je "spirituele" kleding ?
Wil zo een pofbroek en super losse shirt met mooie patronen en kleuren kopen , maar weet niet welke webshop degelijke kwaliteit stof verkoopt ?
Waar halen jullie je "spirituele" kleding ?
Wil zo een pofbroek en super losse shirt met mooie patronen en kleuren kopen , maar weet niet welke webshop degelijke kwaliteit stof verkoopt ?
#3
Een harem broek bedoel je ?Even een vraagje.
Waar halen jullie je "spirituele" kleding ?
Wil zo een pofbroek en super losse shirt met mooie patronen en kleuren kopen , maar weet niet welke webshop degelijke kwaliteit stof verkoopt ?
#4
Wist de naam niet , idd een harembroek met bijpassende shirt nzo.Een harem broek bedoel je ?
Thx ! Kan ik teminsten effe goed zelf googlen nu ik de naam ken !
#5
Kvond zijn manier van het uitleggen hier wel passen.
#6
Dit onderwerp is voor mij ook helemaal raak, zoveel gelijkgestemden hier zou geen verrassing moeten zijn, maar toch ben ik verrast ![:)]()
. Mijn weerstand voor de huidige maatschappij was er al voordat ik psychedelica gebruikte, echter door nieuwe inzichten is dat wel bevestigd en sterker geworden. Daarom vraag ik me nu ook af of ik er wel mee door zou moeten gaan, aangezien ik steeds minder aan de geldende standaard wil blijven voldoen en dat problemen kan gaan geven.
Vanaf mijn 20e ben ik fulltime gaan werken, de eerste jaren waren prima, maar na een paar jaar besef je dat het werk dat je doet helemaal niet relevant is. We houden elkaar aan het werk omdat het huidige financiele schuldenstelsel een constante economische groei vereist, wat forceert dat werken noodzakelijk is. Mijn ideaalbeeld is dat we allemaal doen wat nodig is en alle overbodige overhead wegnemen, waardoor we veel minder kunnen werken of eerder kunnen stoppen.
Daarnaast ben ik enigszins minimalistisch, hoe minder ik heb, hoe minder zorgen ik hoef te maken over mijn spullen en die te behouden / niet kwijt te raken. De potentie om dingen te verliezen veroorzaken bij mij spanningen, minder hebben geeft mij rust. Ik woon in een 2-kamer appartement en vind dat meer dan voldoende, ik zou ook in een studio kunnen wonen, maar ik woon nu al het kleinst van al mijn vrienden, dus dat gaat alleen maar raar gevonden worden.
Sinds de lockdown zie ik mijn collega's niet meer en valt het me op dat ik ze ook niet mis. De laatste weken had ik ook al geen zin meer om in de pauze bij ze te gaan zitten, want de onderwerpen zijn altijd hetzelfde en nogal typisch. En dan heb je nog het type dat zelf niet veel voorstelt, maar omdat hij zichzelf niet verbeterd maar wel beter wil zijn dan anderen, juist anderen omlaag probeert te halen om er boven te komen.
Nu zou ik alles op de schop willen gooien, het liefst zou ik gaan voor een volledig vrij leven, zo min mogelijk bezit en alleen doen wat nodig is. Maar ik durf mijn zekerheden niet op te geven, dus zit ik met een hypotheek en vast contract in een baan die me niet boeit. Tegen mijn wil in wat ik ben gaan zien als kapitalistische slavernij (ik kan hier nog veeel te lang over doorgaan, maar dat was het punt niet helemaal), niet wetende hoe ik zekerheid die ik verlang kan vinden in een andere vorm van leven.
Dus ja, ik functioneer nog omdat het de verwachting is en ik niet anders durf, maar niet omdat het me bevalt. Is er ergens een klooster voor ons?
Vanaf mijn 20e ben ik fulltime gaan werken, de eerste jaren waren prima, maar na een paar jaar besef je dat het werk dat je doet helemaal niet relevant is. We houden elkaar aan het werk omdat het huidige financiele schuldenstelsel een constante economische groei vereist, wat forceert dat werken noodzakelijk is. Mijn ideaalbeeld is dat we allemaal doen wat nodig is en alle overbodige overhead wegnemen, waardoor we veel minder kunnen werken of eerder kunnen stoppen.
Daarnaast ben ik enigszins minimalistisch, hoe minder ik heb, hoe minder zorgen ik hoef te maken over mijn spullen en die te behouden / niet kwijt te raken. De potentie om dingen te verliezen veroorzaken bij mij spanningen, minder hebben geeft mij rust. Ik woon in een 2-kamer appartement en vind dat meer dan voldoende, ik zou ook in een studio kunnen wonen, maar ik woon nu al het kleinst van al mijn vrienden, dus dat gaat alleen maar raar gevonden worden.
Sinds de lockdown zie ik mijn collega's niet meer en valt het me op dat ik ze ook niet mis. De laatste weken had ik ook al geen zin meer om in de pauze bij ze te gaan zitten, want de onderwerpen zijn altijd hetzelfde en nogal typisch. En dan heb je nog het type dat zelf niet veel voorstelt, maar omdat hij zichzelf niet verbeterd maar wel beter wil zijn dan anderen, juist anderen omlaag probeert te halen om er boven te komen.
Nu zou ik alles op de schop willen gooien, het liefst zou ik gaan voor een volledig vrij leven, zo min mogelijk bezit en alleen doen wat nodig is. Maar ik durf mijn zekerheden niet op te geven, dus zit ik met een hypotheek en vast contract in een baan die me niet boeit. Tegen mijn wil in wat ik ben gaan zien als kapitalistische slavernij (ik kan hier nog veeel te lang over doorgaan, maar dat was het punt niet helemaal), niet wetende hoe ik zekerheid die ik verlang kan vinden in een andere vorm van leven.
Dus ja, ik functioneer nog omdat het de verwachting is en ik niet anders durf, maar niet omdat het me bevalt. Is er ergens een klooster voor ons?
#7
Ik heb het topic met interesse gelezen. Ik ben zelf helemaal niet negatief over de maatschappij. Als ik goed om me heen kijk, zie ik heel veel mensen die vooral het goede willen doen. Echter leeft ieder in zn eigen bubbel en mensen botsen wel eens met elkaar. Maar als je in meta visie kijkt, zie ik vooral mensen die graag in harmonie met elkaar samen willen leven, ook al lijkt het daar lang niet altijd op.
Tripmiddelen geven me meer inzicht om juist een betere versie van mezelf de wereld in te sturen en de zaken van meerdere perspectieven te zien. Ik sta proactief in het leven en ga helemaal niet zitten afwachten hoe het gesprek aan de koffietafel over t weer wordt geklaagd. Laatst had ik een heel tof gesprek met de schoonmaakster over vrije seks haha!
Collega's zijn net puppy's. Je kunt ze trainen![:sweatsmile:]()
Die saaie gesprekken willen zij ook niet, maar dat is blijkbaar een manier om connectie aan te gaan. Maar zo'n gesprek geeft altijd terug wat je zelf aan input geeft. Probeer hier en daar eens iemand te prikkelen, of geef een keer een beetje teveel liefde als iemand rot doet of klaagt en kijk wat er gebeurt.
Mijn werk is een speeltuin waarin ik mijn best doe voor mensen en een positieve invloed op ze wil hebben. Want dit maakt mij blij, maar als bonus krijg ik vaak hele goede energie terug. Ik lig de helft van de dag in een deuk en heb altijd zulke leuke gesprekken op het werk.
Dit is lang niet altijd zo geweest maar heb daaraan gewerkt door veel te lezen over gedrag en communicatie. Mensen beïnvloeden elkaar voortdurend en vaak onbewust, maar het is ook heel leuk en leerzaam om dit soort gedragingen bewust in te zetten om invloed te hebben op de mensen om je heen. Het werkt als een malle en is onwijs leuk om te zien hoe snel je effect kunt hebben.
Tripmiddelen geven me meer inzicht om juist een betere versie van mezelf de wereld in te sturen en de zaken van meerdere perspectieven te zien. Ik sta proactief in het leven en ga helemaal niet zitten afwachten hoe het gesprek aan de koffietafel over t weer wordt geklaagd. Laatst had ik een heel tof gesprek met de schoonmaakster over vrije seks haha!
Collega's zijn net puppy's. Je kunt ze trainen
Mijn werk is een speeltuin waarin ik mijn best doe voor mensen en een positieve invloed op ze wil hebben. Want dit maakt mij blij, maar als bonus krijg ik vaak hele goede energie terug. Ik lig de helft van de dag in een deuk en heb altijd zulke leuke gesprekken op het werk.
Dit is lang niet altijd zo geweest maar heb daaraan gewerkt door veel te lezen over gedrag en communicatie. Mensen beïnvloeden elkaar voortdurend en vaak onbewust, maar het is ook heel leuk en leerzaam om dit soort gedragingen bewust in te zetten om invloed te hebben op de mensen om je heen. Het werkt als een malle en is onwijs leuk om te zien hoe snel je effect kunt hebben.
#8
Zeer, zeer herkenbaar.Hallo allemaal,
Ik moest toch even goed nadenken waar ik dit topic moest plaatsen maar hij kan eigenlijk op meerdere plekken. Het heeft min of meer met gezondheid te maken en dan met name de psychische gezondheid. Maar eigenlijk meer over het wel of niet kunnen functioneren in onze huidige maatschappij als fervent tripper/psychonaut.
Laatste tijd merk ik weer dat ik mij redelijk snel van dingen aantrek die op mijn werk gebeuren. Voel me ongelofelijk snel in een sleur zitten, irriteer mij aan vele mensen, maak me zorgen over geld en baanzekerheid, denk veel na over mijn werk in mijn vrije tijd, denk veel na over hoe ik in de groep val op het werk enzovoort. Ik ben nou eenmaal net even anders dan vele mensen in eerste instantie denken en misschien laat ik mijzelf ook wel zo doen voorkomen. Ik kom of kan heel spontaan overkomen, als een echt sociaal mens. Maar eigenlijk ben ik een ontzettende denker en redelijk introvert. Mijn extraverte houding gebruik ik alleen maar om nog enigszins mee te komen met de rest. Nou weet ik dat jezelf zijn altijd het beste is, maar als ik dat was dan had ik nu geen baan. Ik kan namelijk ontzettend slecht tegen de dagelijkse sleur en al helemaal aan de mensen (collega's) die ik dan elke dag moet zien. Niet dat ik een hekel aan ze heb en het zijn best aardige mensen maar al dat onzinnige gedoe over popie jopie gedrag, social media, mode, vooroordelen, roddelen, liegen en werkmentaliteit enzo etc kan ik zo zwaar slecht tegen.
Nou valt mij op dat diverse maatjes die ook vaak trippen of zich bezig houden met psychedelica, hier ook last van hebben. 2 maten van me reizen alleen maar de wereld rond, andere maat geen werk en komt niet mee met de maatschappij en gedoemd eeuwig vrijgezel te blijven, weer een andere maat komt qua werk goed mee maar is nu 35 en heeft nog maar 1x een vriendin gehad in zijn leven terwijl hij best wat vrienden groepjes kent maar toch wat ontbreekt in zijn leven en zo ken ik nog wel vaag een paar maten dat vaker hebben getript maar niet goed meekomen met de maatschappij.
Nou ben ik er van overtuigd dat vele psychedelica de mens laat inzien wat nou eigenlijk echt belangrijk is in het leven. Maar werk, geld, carrière maken, veel vrienden hebben, populair zijn enzovoort zijn nou precies niet de dingen die eigenlijk belangrijk zijn. Maar om mee te komen met de maatschappij zal je deze dingen toch als belangrijk moeten bestempelen om niet volledig alleen achter te blijven. Nou kom ik bij mij kern van mijn verhaal....
* Kan het zo zijn dat psychedelica ervoor kan zorgen dat je een afkeer krijgt voor onze huidige manier van leven in de huidige maatschappij? en daardoor dus je moeilijk aan dat achterlijke gedoe van vele mensen om ons heen kan aanpassen?
* Of was ik al zo'n persoon dat zo over de maatschappij nadacht en daardoor psychedelica op mijn pad is gekomen?
Ik weet namelijk ontzettend goed dat mijn baan helemaal niet belangrijk is en geld al helemaal niet. Maar toch maak ik mij er druk over. De hierboven genoemde maatjes hebben per maand minsten drie keer zo weinig te besteden dan ik, maar die leven prima en zijn niet minder blij. Verder vind ik best dat ik leuk werk heb en dat is best bijzonder om uit mijn mond te horen. Vind het "moeten" werken elke dag afschuwelijk. Werk, thuiskomen eten bijkomen slapen en dan weer werk. Precies dit voor 5 dagen lang ELKE week. Echt afschuwelijk, hoe leuk ik mijn werk ook vind. En dan waar mensen het elke dag ook over hebben... Sport, geld, kijk mij polulair zijn, mode, over andere roddelen/zwartmaken, beter voelen dan een ander, vooroordelen enzovoort. Het kost mij echt te veel energie om hier allemaal aan mee te doen. Maar hier niet aan meedoen werkt zeer negatief en mensen gaan je dan vermijden of daarop beoordelen. Tegenwoordig is het ook niet meer belangrijk om goed in je werk te zijn maar hoe goed je in de groep valt en hoe populair je bent. Dit zijn gewoon dingen waar ik mij ontzettend aan irriteer.
Ik leg de link een beetje met psychedelica omdat ik dit ook bij mijn psychonaut maatjes relatief vaak zie en ik in periodes dat ik me teveel van mijn werkklimaat en collega's aantrek, ik moeilijk of niet meer lekker kan trippen. En dat zegt iemand dat zo 200x in zijn leven heeft getript waarvan 98% van de keren ik nooit problemen heb gehad. Maar vooral de laatste paar jaren dat ik van banen ben geswitch en baanzekerheid dus een ding is, lukt het me niet meer zo. Wat dus duidelijk en teken is dat dat niet goed zit in mijn leven. Maar nou ben ik bang dat mede door het vele trippen, ik nooit meer echt mee kan komen met deze maatschappij omdat onze maatschappij, in mijn ogen, aan het doordraaien is. Alles draait om geld en macht en door mijn vele wijze lessen door de o zo machtige psychedelica heb ik hier bewust maar ook onbewust afkeer tegen.
Zal psychedelica een oorzaak en of een gevolg zijn? Hoe voelen mede psychonauten dit?
Bedankt voor het lezen en een fijne dag en weekend verder allemaal!
Daarom verdoof ik mijzelf zeer geregeld. Anders lukt het niet om mee te komen. Niet dat ik het niet kan, maar omdat ik anders niet wil.
We hebben het leven zo erg gestructureerd, dat er geen spontaniteit meer in zit. Drugs en alcohol zijn de uitspattingen die ik geregeld nodig heb. Daarmee functioneer ik prima, met een goede baan, leuke vriendin, goede vrienden en familie.
Nuchter is het leven mij echt te saai.
#9
Richard Nixon functioneerde prima onder Zolpidem, hij zou zo in een reclamesportje voor de KPN kunnen.
#10
Wat een leuke reactie en een mooie positieve boodschap! Heb je toevallig onlangs het boek "De meest mensen deugen" gelezen? Zo niet dan is dat een aanrader voor je!Ik heb het topic met interesse gelezen. Ik ben zelf helemaal niet negatief over de maatschappij. Als ik goed om me heen kijk, zie ik heel veel mensen die vooral het goede willen doen. Echter leeft ieder in zn eigen bubbel en mensen botsen wel eens met elkaar. Maar als je in meta visie kijkt, zie ik vooral mensen die graag in harmonie met elkaar samen willen leven, ook al lijkt het daar lang niet altijd op.
Ben nu natuurlijk wel benieuwd naar de conclusie!Laatst had ik een heel tof gesprek met de schoonmaakster over vrije seks haha!
Mogen we op les bij je?!maar het is ook heel leuk en leerzaam om dit soort gedragingen bewust in te zetten om invloed te hebben op de mensen om je heen. Het werkt als een malle en is onwijs leuk om te zien hoe snel je effect kunt hebben.
#11
Interessant stukje tekst @Mezelf. Herken een hoop wat je beschrijft, maar op dit moment even geen tijd om er dieper op in te gaan. Hopelijk vanavond.
Oh toch alvast: Geld maakt niet gelukkig, maar het is toch wel makkelijk als je het hebt. Ikzelf hecht weinig waarde aan geld. Het krijgt pas waarde als je het uitgeeft 😋
Oh toch alvast: Geld maakt niet gelukkig, maar het is toch wel makkelijk als je het hebt. Ikzelf hecht weinig waarde aan geld. Het krijgt pas waarde als je het uitgeeft 😋
#12
Ik denk dat het zou helpen om meer naar je gevoel te luisteren. Als ik je stuk zo lees, dan denk ik dat je niet op de juiste plek zit.Hallo allemaal,
Ik moest toch even goed nadenken waar ik dit topic moest plaatsen maar hij kan eigenlijk op meerdere plekken. Het heeft min of meer met gezondheid te maken en dan met name de psychische gezondheid. Maar eigenlijk meer over het wel of niet kunnen functioneren in onze huidige maatschappij als fervent tripper/psychonaut.
Laatste tijd merk ik weer dat ik mij redelijk snel van dingen aantrek die op mijn werk gebeuren. Voel me ongelofelijk snel in een sleur zitten, irriteer mij aan vele mensen, maak me zorgen over geld en baanzekerheid, denk veel na over mijn werk in mijn vrije tijd, denk veel na over hoe ik in de groep val op het werk enzovoort. Ik ben nou eenmaal net even anders dan vele mensen in eerste instantie denken en misschien laat ik mijzelf ook wel zo doen voorkomen. Ik kom of kan heel spontaan overkomen, als een echt sociaal mens. Maar eigenlijk ben ik een ontzettende denker en redelijk introvert. Mijn extraverte houding gebruik ik alleen maar om nog enigszins mee te komen met de rest. Nou weet ik dat jezelf zijn altijd het beste is, maar als ik dat was dan had ik nu geen baan. Ik kan namelijk ontzettend slecht tegen de dagelijkse sleur en al helemaal aan de mensen (collega's) die ik dan elke dag moet zien. Niet dat ik een hekel aan ze heb en het zijn best aardige mensen maar al dat onzinnige gedoe over popie jopie gedrag, social media, mode, vooroordelen, roddelen, liegen en werkmentaliteit enzo etc kan ik zo zwaar slecht tegen.
Nou valt mij op dat diverse maatjes die ook vaak trippen of zich bezig houden met psychedelica, hier ook last van hebben. 2 maten van me reizen alleen maar de wereld rond, andere maat geen werk en komt niet mee met de maatschappij en gedoemd eeuwig vrijgezel te blijven, weer een andere maat komt qua werk goed mee maar is nu 35 en heeft nog maar 1x een vriendin gehad in zijn leven terwijl hij best wat vrienden groepjes kent maar toch wat ontbreekt in zijn leven en zo ken ik nog wel vaag een paar maten dat vaker hebben getript maar niet goed meekomen met de maatschappij.
Nou ben ik er van overtuigd dat vele psychedelica de mens laat inzien wat nou eigenlijk echt belangrijk is in het leven. Maar werk, geld, carrière maken, veel vrienden hebben, populair zijn enzovoort zijn nou precies niet de dingen die eigenlijk belangrijk zijn. Maar om mee te komen met de maatschappij zal je deze dingen toch als belangrijk moeten bestempelen om niet volledig alleen achter te blijven. Nou kom ik bij mij kern van mijn verhaal....
* Kan het zo zijn dat psychedelica ervoor kan zorgen dat je een afkeer krijgt voor onze huidige manier van leven in de huidige maatschappij? en daardoor dus je moeilijk aan dat achterlijke gedoe van vele mensen om ons heen kan aanpassen?
* Of was ik al zo'n persoon dat zo over de maatschappij nadacht en daardoor psychedelica op mijn pad is gekomen?
Ik weet namelijk ontzettend goed dat mijn baan helemaal niet belangrijk is en geld al helemaal niet. Maar toch maak ik mij er druk over. De hierboven genoemde maatjes hebben per maand minsten drie keer zo weinig te besteden dan ik, maar die leven prima en zijn niet minder blij. Verder vind ik best dat ik leuk werk heb en dat is best bijzonder om uit mijn mond te horen. Vind het "moeten" werken elke dag afschuwelijk. Werk, thuiskomen eten bijkomen slapen en dan weer werk. Precies dit voor 5 dagen lang ELKE week. Echt afschuwelijk, hoe leuk ik mijn werk ook vind. En dan waar mensen het elke dag ook over hebben... Sport, geld, kijk mij polulair zijn, mode, over andere roddelen/zwartmaken, beter voelen dan een ander, vooroordelen enzovoort. Het kost mij echt te veel energie om hier allemaal aan mee te doen. Maar hier niet aan meedoen werkt zeer negatief en mensen gaan je dan vermijden of daarop beoordelen. Tegenwoordig is het ook niet meer belangrijk om goed in je werk te zijn maar hoe goed je in de groep valt en hoe populair je bent. Dit zijn gewoon dingen waar ik mij ontzettend aan irriteer.
Ik leg de link een beetje met psychedelica omdat ik dit ook bij mijn psychonaut maatjes relatief vaak zie en ik in periodes dat ik me teveel van mijn werkklimaat en collega's aantrek, ik moeilijk of niet meer lekker kan trippen. En dat zegt iemand dat zo 200x in zijn leven heeft getript waarvan 98% van de keren ik nooit problemen heb gehad. Maar vooral de laatste paar jaren dat ik van banen ben geswitch en baanzekerheid dus een ding is, lukt het me niet meer zo. Wat dus duidelijk en teken is dat dat niet goed zit in mijn leven. Maar nou ben ik bang dat mede door het vele trippen, ik nooit meer echt mee kan komen met deze maatschappij omdat onze maatschappij, in mijn ogen, aan het doordraaien is. Alles draait om geld en macht en door mijn vele wijze lessen door de o zo machtige psychedelica heb ik hier bewust maar ook onbewust afkeer tegen.
Zal psychedelica een oorzaak en of een gevolg zijn? Hoe voelen mede psychonauten dit?
Bedankt voor het lezen en een fijne dag en weekend verder allemaal!
Grappige is dat ik mij heel erg herken in je verhaal. Ik ben zelf voor een carrière en geld gegaan maar werd gek van de sleur op kantoor en het patser gedrag dat bij carrière tijgers hoort. Ik verdiende op mijn 33ste bijna een ton per jaar en dst was eigenlijk mijn doel... nu ben ik 35 en in een burnout beland en kan nu goed nadenken over wat ik echt wil en wat belangrijk is voor mij.
Wat zou kunnen helpen is om op te schrijven wat je leuk vond om te doen als kind en vervolgens kijken wat je daarmee zou kunnen doen.
Ik denk overigens niet dat je situatie wordt veroorzaakt door psychidelica, maar wellicht dat het je eerder inzicht geeft. Vergeet niet dat een midlife crisis nu steeds vaker voorkomt rond de 35 jaar. Het is heel normaal om je deze vragen te stellen.
#13
Voel me zwaar aangesproken , en de woorden liggen in mijn buik , maar ik denk dat ik ze er morgen zorgvuldig 1 voor 1 ga sorteren eerst.
#14
Ik denk dat ik zelf iemand ben die al van jongs af aan de maatschappij niet begreep en ik kon er dan ook niet goed in meedraaien. Maar ik volgde toch het het geijkte pad en kopieerde het gedrag van de mensen om me heen.
Ik werd ontzettend depressief omdat ik me enorm eenzaam voelde en disconnected. Ik ben toen toch gestopt met m'n studie en zette het idee van een goede baan, een koophuis e.d. aan de kant. Ik kon het gewoonweg niet waarmaken. Ik nam een simpel baantje, maar ook dat maakt me diep ongelukkig. Ik deed werk in een commerciële sector en zag het nut niet in in van het werk wat ik deed en had geen enkele aansluiting met mijn collega's.
In die tijd tripte ik al wel vaak en kende ik veel mensen die er hetzelfde over dachten als ik en die gingen het vrije leven lijden, iets wat voor mij te moeilijk was, ik zat nog vast in mijn gevangenis. Ik had een bepaalde zekerheid nodig van een dak boven m'n hoofd en geld om eten te kunnen kopen.
Ik heb er jaren over gedaan om uit te zoeken wat ik nou nodig had en wilde. Ik nam geen drugs meer, ben lang depressief geweest en rommelde maar wat aan.
Een paar jaar geleden besloot ik voor een korte studie te gaan, heel erg onder mijn niveau, maar met de gedachte dat ik dan in ieder geval een inkomen had, een woning kon huren en wat rust zou vinden.
Ik kwam via via terecht op plekken met gelijkgestemde mensen en heb nu een baan, onder m'n niveau en met een laag salaris, maar op een plek waar ik me eindelijk thuis voel. Hier is niemand bezig met uiterlijk, status of geld. Hier zijn de mensen bezig met een ideaal en we steken enorm veel moeite in klimaat en milieuvriendelijk zijn op alle manieren. Er is oog voor elkaar en voor alle mensen in al hun hoedanigheden.
Ik mag hier mezelf zijn en ik word ondersteund.
Ik ben me zoveel gelukkiger gaan voelen en daarom ben ik ook weer gaan trippen. Nu ik een stabiele basis heb, kan ik weer verder borduren op hoe ik altijd al dacht en kan ik dit nu gaan verdiepen en toepassen in mijn dagelijks leven.
Mijn leven is een stuk soberder dan die van de meesten van mijn leeftijdsgenoten (ik ben 35) maar ik voel me enorm rijk!
Edit; Ik ben niet door het trippen veranderd en anders naar de wereld gaan kijken
Ik denk dus dat ik door hoe ik in elkaar steek op zoek ben gegaan naar verrijking (trippen), door het trippen bevestigt werd in hoe ik naar de wereld kijk en dat dat ik daardoor gedwongen ben om m'n pure zelf te gaan zoeken.
Ik werd ontzettend depressief omdat ik me enorm eenzaam voelde en disconnected. Ik ben toen toch gestopt met m'n studie en zette het idee van een goede baan, een koophuis e.d. aan de kant. Ik kon het gewoonweg niet waarmaken. Ik nam een simpel baantje, maar ook dat maakt me diep ongelukkig. Ik deed werk in een commerciële sector en zag het nut niet in in van het werk wat ik deed en had geen enkele aansluiting met mijn collega's.
In die tijd tripte ik al wel vaak en kende ik veel mensen die er hetzelfde over dachten als ik en die gingen het vrije leven lijden, iets wat voor mij te moeilijk was, ik zat nog vast in mijn gevangenis. Ik had een bepaalde zekerheid nodig van een dak boven m'n hoofd en geld om eten te kunnen kopen.
Ik heb er jaren over gedaan om uit te zoeken wat ik nou nodig had en wilde. Ik nam geen drugs meer, ben lang depressief geweest en rommelde maar wat aan.
Een paar jaar geleden besloot ik voor een korte studie te gaan, heel erg onder mijn niveau, maar met de gedachte dat ik dan in ieder geval een inkomen had, een woning kon huren en wat rust zou vinden.
Ik kwam via via terecht op plekken met gelijkgestemde mensen en heb nu een baan, onder m'n niveau en met een laag salaris, maar op een plek waar ik me eindelijk thuis voel. Hier is niemand bezig met uiterlijk, status of geld. Hier zijn de mensen bezig met een ideaal en we steken enorm veel moeite in klimaat en milieuvriendelijk zijn op alle manieren. Er is oog voor elkaar en voor alle mensen in al hun hoedanigheden.
Ik mag hier mezelf zijn en ik word ondersteund.
Ik ben me zoveel gelukkiger gaan voelen en daarom ben ik ook weer gaan trippen. Nu ik een stabiele basis heb, kan ik weer verder borduren op hoe ik altijd al dacht en kan ik dit nu gaan verdiepen en toepassen in mijn dagelijks leven.
Mijn leven is een stuk soberder dan die van de meesten van mijn leeftijdsgenoten (ik ben 35) maar ik voel me enorm rijk!
Edit; Ik ben niet door het trippen veranderd en anders naar de wereld gaan kijken
Ik denk dus dat ik door hoe ik in elkaar steek op zoek ben gegaan naar verrijking (trippen), door het trippen bevestigt werd in hoe ik naar de wereld kijk en dat dat ik daardoor gedwongen ben om m'n pure zelf te gaan zoeken.
#15
Ik ben het levende bewijs dat je als fervent psychonaut prima kan functioneren in de maatschappij. Ik verschuil me alleen achter een anoniem pseudoniem dus dat is dan wel weer een beetje lastig vergelijkingsmateriaal.
Psychedelica gebruiken is in ons land wel echt de uitzondering. Volgens mij heeft minder dan 5 procent van de Nederlanders ooit paddo's of LSD gebruikt. Maar wat het over jou zegt als je het wel doet..? Ik denk eigenlijk dat het allebei wel een beetje waar zal zijn: je zal behoren tot een select groepje dat wel graag op eigen ontdekkingsreis gaat buiten de gebaande paden. Dat leidt ertoe dat je eerder met psychedelica zult experimenteren. Tegelijkertijd geven die psychedelica ook een andere blik op de realiteit. Je staat meer in contact met jezelf en de omgeving. De kans is groot dat je daardoor ervaringen hebt die ertoe leiden dat je de oppervlakkigheid van sommige gedragingen in onze maatschappij minder belangrijk vindt. Je kunt ineens inzien hoe nutteloos het is om je eigen ego te verdedigen, bijvoorbeeld.
Maar het omgekeerde kan ook waar zijn hoor. Ik zie vaak genoeg dat mensen die (veel) trippen ironisch genoeg juist weer wel een opgeblazen ego krijgen. Ze hebben eerst het gevoel dat ze verbonden zijn met God (of een andere entiteit), en daardoor ineens dé waarheid zien. De valkuil daarvan is vervolgens dat die mensen overtuigd raken van hun eigen nieuwe gelijk, wat ze dan weer gebruiken om hun ego op te blazen tot een soort God-complex. Hetzelfde gebeurde met Timothy Leary, die begon ook steeds meer te denken dat LSD de waarheid en oplossing voor alles was.
Het effect van psychedelica is gewoon nogal onvoorspelbaar. Ik denk daarom niet dat je per se kunt zeggen dat je functioneler of disfunctioneler wordt van tripmiddelen. Het kan allebei waar zijn. Maar ik denk dus wel dat mensen die al een beetje ongebruikelijk zijn, eerder de neiging hebben om dan ook maar een ongebruikelijk middel te proberen.
Psychedelica gebruiken is in ons land wel echt de uitzondering. Volgens mij heeft minder dan 5 procent van de Nederlanders ooit paddo's of LSD gebruikt. Maar wat het over jou zegt als je het wel doet..? Ik denk eigenlijk dat het allebei wel een beetje waar zal zijn: je zal behoren tot een select groepje dat wel graag op eigen ontdekkingsreis gaat buiten de gebaande paden. Dat leidt ertoe dat je eerder met psychedelica zult experimenteren. Tegelijkertijd geven die psychedelica ook een andere blik op de realiteit. Je staat meer in contact met jezelf en de omgeving. De kans is groot dat je daardoor ervaringen hebt die ertoe leiden dat je de oppervlakkigheid van sommige gedragingen in onze maatschappij minder belangrijk vindt. Je kunt ineens inzien hoe nutteloos het is om je eigen ego te verdedigen, bijvoorbeeld.
Maar het omgekeerde kan ook waar zijn hoor. Ik zie vaak genoeg dat mensen die (veel) trippen ironisch genoeg juist weer wel een opgeblazen ego krijgen. Ze hebben eerst het gevoel dat ze verbonden zijn met God (of een andere entiteit), en daardoor ineens dé waarheid zien. De valkuil daarvan is vervolgens dat die mensen overtuigd raken van hun eigen nieuwe gelijk, wat ze dan weer gebruiken om hun ego op te blazen tot een soort God-complex. Hetzelfde gebeurde met Timothy Leary, die begon ook steeds meer te denken dat LSD de waarheid en oplossing voor alles was.
Het effect van psychedelica is gewoon nogal onvoorspelbaar. Ik denk daarom niet dat je per se kunt zeggen dat je functioneler of disfunctioneler wordt van tripmiddelen. Het kan allebei waar zijn. Maar ik denk dus wel dat mensen die al een beetje ongebruikelijk zijn, eerder de neiging hebben om dan ook maar een ongebruikelijk middel te proberen.
#16
Ook ik kan prima functioneren in de samenleving met psychedelica, eigenlijk beter met dan zonder.
Maar volgens mij is dat niet voor iedereen hetzelfde,
Maar volgens mij is dat niet voor iedereen hetzelfde,
#17
Ik ben natuurlijk zelf een voorbeeld van iemand die een spiritueel ego heeft opgebouwd op basis van opgedane inzichten op psychedelica.Maar het omgekeerde kan ook waar zijn hoor. Ik zie vaak genoeg dat mensen die (veel) trippen ironisch genoeg juist weer wel een opgeblazen ego krijgen. Ze hebben eerst het gevoel dat ze verbonden zijn met God (of een andere entiteit), en daardoor ineens dé waarheid zien. De valkuil daarvan is vervolgens dat die mensen overtuigd raken van hun eigen nieuwe gelijk, wat ze dan weer gebruiken om hun ego op te blazen tot een soort God-complex. Hetzelfde gebeurde met Timothy Leary, die begon ook steeds meer te denken dat LSD de waarheid en oplossing voor alles was.
Maar ik kijk er toch ook iets anders naar. Psychedelica hebben mij echt iets laten zien, waarvan de kern inhoudt dat liefde het allerbelangrijkste is. Liefde is voor mij wat god is. God is voor mij dus niet een liefhebbende entiteit, maar liefde zelf. Daarom zou je kunnen zeggen dat ik wat dat betreft closed-minded ben geworden. Ik zal namelijk nooit meer afstappen van het idee dat liefde het allerbelangrijkste is, dat liefde is waar alles uiteindelijk om draait. Maar het probleem is, dat het moeilijk is om ook echt altijd vanuit liefde te leven. Mijn manier om daarmee om te gaan, was (en is soms) vooral veel praten over liefde en God. Ik denk dat op de momenten dat ik het zelf niet voel, dat ik dan de drang voel om erover te praten. Misschien wel om anderen te overtuigen van dat wat ik geloof, zodat ik mijn geloof tegenover mezelf kan rechtvaardigen. Want als ik het zelf wél voel, dan is die noodzaak er helemaal niet want dan ervaar ik dat wat ik geloof wanneer ik dat niet voel. Er is dan helemaal geen sprake meer van geloof, maar van die liefde uitleven. Dan heb ik die connectie met god/liefde. Ik denk dat mensen die hun eigen ego opblazen dat doen door die afwezigheid van echt voelen van dat waarvan ze diep van binnen echt weten dat het waar is. (door met name die eerdere psychedelische ervaringen dus) Daarom kun je hier ook zo stellig over zijn, je wéét immers dat die liefde die je voelde echt was. Daarom is het ook zo enorm pijnlijk als je dat op het moment niet voelt. Je wilt er alles voor doen om dat weer te voelen, maar vanuit je ego maak je verkeerde beslissingen en doe je domme dingen die juist anti-liefde zijn.
Ik geloof niet dat LSD of welke psychedelica dan ook de oplossing voor alles zijn. Ik geloof wel dat liefde dat is. Zoals de problemen omschreven in de startpost. Ik herken al die dingen in mezelf, maar ik denk dat je overgeven aan de liefde in jezelf dat uiteindelijk allemaal zal overwinnen.
#18
Goeiemiddag,Laatste tijd merk ik weer dat ik mij redelijk snel van dingen aantrek die op mijn werk gebeuren. Voel me ongelofelijk snel in een sleur zitten, irriteer mij aan vele mensen, maak me zorgen over geld en baanzekerheid, denk veel na over mijn werk in mijn vrije tijd, denk veel na over hoe ik in de groep val op het werk enzovoort. Ik ben nou eenmaal net even anders dan vele mensen in eerste instantie denken en misschien laat ik mijzelf ook wel zo doen voorkomen. Ik kom of kan heel spontaan overkomen, als een echt sociaal mens. Maar eigenlijk ben ik een ontzettende denker en redelijk introvert. Mijn extraverte houding gebruik ik alleen maar om nog enigszins mee te komen met de rest. Nou weet ik dat jezelf zijn altijd het beste is, maar als ik dat was dan had ik nu geen baan. Ik kan namelijk ontzettend slecht tegen de dagelijkse sleur en al helemaal aan de mensen (collega's) die ik dan elke dag moet zien. Niet dat ik een hekel aan ze heb en het zijn best aardige mensen maar al dat onzinnige gedoe over popie jopie gedrag, social media, mode, vooroordelen, roddelen, liegen en werkmentaliteit enzo etc kan ik zo zwaar slecht tegen.
* Kan het zo zijn dat psychedelica ervoor kan zorgen dat je een afkeer krijgt voor onze huidige manier van leven in de huidige maatschappij? en daardoor dus je moeilijk aan dat achterlijke gedoe van vele mensen om ons heen kan aanpassen?
* Of was ik al zo'n persoon dat zo over de maatschappij nadacht en daardoor psychedelica op mijn pad is gekomen?
Ik weet namelijk ontzettend goed dat mijn baan helemaal niet belangrijk is en geld al helemaal niet. Maar toch maak ik mij er druk over. De hierboven genoemde maatjes hebben per maand minsten drie keer zo weinig te besteden dan ik, maar die leven prima en zijn niet minder blij. Verder vind ik best dat ik leuk werk heb en dat is best bijzonder om uit mijn mond te horen. Vind het "moeten" werken elke dag afschuwelijk. Werk, thuiskomen eten bijkomen slapen en dan weer werk. Precies dit voor 5 dagen lang ELKE week. Echt afschuwelijk, hoe leuk ik mijn werk ook vind. En dan waar mensen het elke dag ook over hebben... Sport, geld, kijk mij polulair zijn, mode, over andere roddelen/zwartmaken, beter voelen dan een ander, vooroordelen enzovoort. Het kost mij echt te veel energie om hier allemaal aan mee te doen. Maar hier niet aan meedoen werkt zeer negatief en mensen gaan je dan vermijden of daarop beoordelen. Tegenwoordig is het ook niet meer belangrijk om goed in je werk te zijn maar hoe goed je in de groep valt en hoe populair je bent. Dit zijn gewoon dingen waar ik mij ontzettend aan irriteer.
Zal psychedelica een oorzaak en of een gevolg zijn? Hoe voelen mede psychonauten dit?
Bedankt voor het lezen en een fijne dag en weekend verder allemaal!
Dit komt mij ook bekend voor vooral het gedoe met de dagelijkse sleur. Hier heb ik zelf ook veel moeite mee, want ja je wilt toch een “normaal” leven hebben en niet buiten de maatschappij te vallen(Het bekende verhaal van huisje boompje beestje/je leven op orde hebben volgens de sociale standaard.) Helaas hoort daar het popie jopie gedrag, social media, mode, vooroordelen, roddelen, liegen en werkmentaliteit ook bij. Dat kunnen we niet ontlopen, ook al irriteert het elke dag weer.
Ik ben blij dat ik een goeie baan heb, en redelijk onbezorgd kan leven. Dan zijn de frustratie’s met collega’s een ding wat je moet accepteren. Overal waar je “gedwongen” moet samen heb je mensen waar je niet mee overweg kan. Probeer te richten op het positieve van je collega’s en als het kan draag oordopjes. Er is niks mis met wat meer introvert zijn op het werk en gewoon je werk te doen en niet mee te hobbelen met je collega’s. Zelf focus ik me altijd op het werk en niet op het sociale. Je komt uiteindelijk om een taak uit te voeren(waar je voor betaalt word) en uren over koetjes en kalfjes praten is dan niet aan mij besteed. Het feit dat sommige collega’s mij misschien als asociaal of een moeilijk persoon neem ik maar voor lief. Gelukkig heb ik ook collega’s die er hetzelfde over denken.
Persoonlijk denk ik dat dit soort gedrag al bij de persoonlijkheid/karakter zat, misschien heeft de psychedelica het wel versterkt. Voor mij persoonlijk is het in elk geval zeker dat ik altijd al moeite had om mee te komen in de maatschappij, en mijn interesse in psychedelica(drugs) pas later kwam.
Het helpt in elk geval niet dat je je door psychedelica (nog) meer bewust wordt van wat er echt belangrijk is in het leven, ipv status en geld.
Druk maken over werk en inkomen is wel onvermijdelijk, want ja je wilt toch een dak boven je hoofd en je huidige levenstijl aanpassen is ook niet zo makkelijk. Je bent gewend aan elke maand een vast salaris en past daar toch vaak je leven op aan. Dat wil niet zeggen dat het leven beter is dan als je minder geld zou hebben. Dat zie ik ook bij vrienden die een stuk minder te besteden hebben per maand, maar wel meer vrijheid hebben en die zijn net zo blij met hun leven.
Het is in mijn ogen, de angst voor het onbekende en nu weet je gewoon wat je hebt.
Ik denk dus dat het gewoon karakter trekken zijn(introvert en sociale status minder belangrijk vinden) en de "afkeer krijgt voor onze huidige manier van leven in de huidige maatschappij" de psychedelica dit versterkt. maar die afkeer had ik in elk geval al voordat ik begon met trippen.
Dat is hoe ik erover denk, en ik leen even je slotzin,
Bedankt voor het lezen en een fijne dag en weekend verder allemaal!
#19
Haha, @Mindless ik denk er verder niet moralistisch over hoor. Het hebben van een ego vind ik niet afkeuringswaardig. Een ego ('wat je verstaat onder "ik"') helpt ons juist bij prioriteiten stellen, keuzes maken en werk verrichten. Er moet alleen wel een functionele balans zijn tussen emotioneel bewustzijn en rationeel bewustzijn. Je kan beide kanten opschieten: je kan volledig rationeel proberen te zijn en vervolgens jezelf opsluiten in een vreugeloos en stressvol bestaan. Maar je kunt je ook enkel laten leiden door gevoelens en opwellingen en dan vervolgens niks afkrijgen of jezelf en anderen in de nesten werken. Het fijne van psychedelica is dat ze eerst de rationele controle helpen loslaten en daarna weer langzaam het emotionele bewustzijn de teugels laat vieren. Dat geeft ons een extra meta-blik op onszelf en ruimte om een andere balans te kiezen.
#20
Ik ben het grotendeels eens met je, maar ik heb denk ik gewoon een andere definitie van ego. Ik bedoel met ego de gedachten die het gevoel van werkelijk een afzonderlijke entiteit te zijn, in leven houden. Gevoelens die altijd in de basis gebaseerd zijn op angst dus en die zich ook kunnen manifesteren als haat, hebzucht, jaloezie, enzovoorts. Alles dat je het gevoel geeft niet verbonden te zijn met de ander/de wereld. Natuurlijk, er is niets mis met gedachten die slechts functioneel zijn. Maar soms (of eerder vaak) hebben we gedachten die geen nut hebben, anders dan ons afgesloten voelen van de ander/de wereld. Deze zijn vals/anti-liefde en als je je er niet bewust van bent dan gaan ze jouw leven leiden.Haha, @Mindless ik denk er verder niet moralistisch over hoor. Het hebben van een ego vind ik niet afkeuringswaardig. Een ego ('wat je verstaat onder "ik"') helpt ons juist bij prioriteiten stellen, keuzes maken en werk verrichten. Er moet alleen wel een functionele balans zijn tussen emotioneel bewustzijn en rationeel bewustzijn. Je kan beide kanten opschieten: je kan volledig rationeel proberen te zijn en vervolgens jezelf opsluiten in een vreugeloos en stressvol bestaan. Maar je kunt je ook enkel laten leiden door gevoelens en opwellingen en dan vervolgens niks afkrijgen of jezelf en anderen in de nesten werken. Het fijne van psychedelica is dat ze eerst de rationele controle helpen loslaten en daarna weer langzaam het emotionele bewustzijn de teugels laat vieren. Dat geeft ons een extra meta-blik op onszelf en ruimte om een andere balans te kiezen.