Functioneert een psychonaut in de maatschappij?

Mezelf zei:

Hallo allemaal,

Ik moest toch even goed nadenken waar ik dit topic moest plaatsen maar hij kan eigenlijk op meerdere plekken. Het heeft min of meer met gezondheid te maken en dan met name de psychische gezondheid. Maar eigenlijk meer over het wel of niet kunnen functioneren in onze huidige maatschappij als fervent tripper/psychonaut.

Laatste tijd merk ik weer dat ik mij redelijk snel van dingen aantrek die op mijn werk gebeuren. Voel me ongelofelijk snel in een sleur zitten, irriteer mij aan vele mensen, maak me zorgen over geld en baanzekerheid, denk veel na over mijn werk in mijn vrije tijd, denk veel na over hoe ik in de groep val op het werk enzovoort. Ik ben nou eenmaal net even anders dan vele mensen in eerste instantie denken en misschien laat ik mijzelf ook wel zo doen voorkomen. Ik kom of kan heel spontaan overkomen, als een echt sociaal mens. Maar eigenlijk ben ik een ontzettende denker en redelijk introvert. Mijn extraverte houding gebruik ik alleen maar om nog enigszins mee te komen met de rest. Nou weet ik dat jezelf zijn altijd het beste is, maar als ik dat was dan had ik nu geen baan. Ik kan namelijk ontzettend slecht tegen de dagelijkse sleur en al helemaal aan de mensen (collega's) die ik dan elke dag moet zien. Niet dat ik een hekel aan ze heb en het zijn best aardige mensen maar al dat onzinnige gedoe over popie jopie gedrag, social media, mode, vooroordelen, roddelen, liegen en werkmentaliteit enzo etc kan ik zo zwaar slecht tegen.

Nou valt mij op dat diverse maatjes die ook vaak trippen of zich bezig houden met psychedelica, hier ook last van hebben. 2 maten van me reizen alleen maar de wereld rond, andere maat geen werk en komt niet mee met de maatschappij en gedoemd eeuwig vrijgezel te blijven, weer een andere maat komt qua werk goed mee maar is nu 35 en heeft nog maar 1x een vriendin gehad in zijn leven terwijl hij best wat vrienden groepjes kent maar toch wat ontbreekt in zijn leven en zo ken ik nog wel vaag een paar maten dat vaker hebben getript maar niet goed meekomen met de maatschappij.

Nou ben ik er van overtuigd dat vele psychedelica de mens laat inzien wat nou eigenlijk echt belangrijk is in het leven. Maar werk, geld, carrière maken, veel vrienden hebben, populair zijn enzovoort zijn nou precies niet de dingen die eigenlijk belangrijk zijn. Maar om mee te komen met de maatschappij zal je deze dingen toch als belangrijk moeten bestempelen om niet volledig alleen achter te blijven. Nou kom ik bij mij kern van mijn verhaal....

* Kan het zo zijn dat psychedelica ervoor kan zorgen dat je een afkeer krijgt voor onze huidige manier van leven in de huidige maatschappij? en daardoor dus je moeilijk aan dat achterlijke gedoe van vele mensen om ons heen kan aanpassen?

* Of was ik al zo'n persoon dat zo over de maatschappij nadacht en daardoor psychedelica op mijn pad is gekomen?

Ik weet namelijk ontzettend goed dat mijn baan helemaal niet belangrijk is en geld al helemaal niet. Maar toch maak ik mij er druk over. De hierboven genoemde maatjes hebben per maand minsten drie keer zo weinig te besteden dan ik, maar die leven prima en zijn niet minder blij. Verder vind ik best dat ik leuk werk heb en dat is best bijzonder om uit mijn mond te horen. Vind het "moeten" werken elke dag afschuwelijk. Werk, thuiskomen eten bijkomen slapen en dan weer werk. Precies dit voor 5 dagen lang ELKE week. Echt afschuwelijk, hoe leuk ik mijn werk ook vind. En dan waar mensen het elke dag ook over hebben... Sport, geld, kijk mij polulair zijn, mode, over andere roddelen/zwartmaken, beter voelen dan een ander, vooroordelen enzovoort. Het kost mij echt te veel energie om hier allemaal aan mee te doen. Maar hier niet aan meedoen werkt zeer negatief en mensen gaan je dan vermijden of daarop beoordelen. Tegenwoordig is het ook niet meer belangrijk om goed in je werk te zijn maar hoe goed je in de groep valt en hoe populair je bent. Dit zijn gewoon dingen waar ik mij ontzettend aan irriteer.

Ik leg de link een beetje met psychedelica omdat ik dit ook bij mijn psychonaut maatjes relatief vaak zie en ik in periodes dat ik me teveel van mijn werkklimaat en collega's aantrek, ik moeilijk of niet meer lekker kan trippen. En dat zegt iemand dat zo 200x in zijn leven heeft getript waarvan 98% van de keren ik nooit problemen heb gehad. Maar vooral de laatste paar jaren dat ik van banen ben geswitch en baanzekerheid dus een ding is, lukt het me niet meer zo. Wat dus duidelijk en teken is dat dat niet goed zit in mijn leven. Maar nou ben ik bang dat mede door het vele trippen, ik nooit meer echt mee kan komen met deze maatschappij omdat onze maatschappij, in mijn ogen, aan het doordraaien is. Alles draait om geld en macht en door mijn vele wijze lessen door de o zo machtige psychedelica heb ik hier bewust maar ook onbewust afkeer tegen.

Zal psychedelica een oorzaak en of een gevolg zijn? Hoe voelen mede psychonauten dit?

Bedankt voor het lezen en een fijne dag en weekend verder allemaal!

Klik om te vergroten...

Ik denk dat het zou helpen om meer naar je gevoel te luisteren. Als ik je stuk zo lees, dan denk ik dat je niet op de juiste plek zit.

Grappige is dat ik mij heel erg herken in je verhaal. Ik ben zelf voor een carrière en geld gegaan maar werd gek van de sleur op kantoor en het patser gedrag dat bij carrière tijgers hoort. Ik verdiende op mijn 33ste bijna een ton per jaar en dst was eigenlijk mijn doel... nu ben ik 35 en in een burnout beland en kan nu goed nadenken over wat ik echt wil en wat belangrijk is voor mij.

Wat zou kunnen helpen is om op te schrijven wat je leuk vond om te doen als kind en vervolgens kijken wat je daarmee zou kunnen doen.

Ik denk overigens niet dat je situatie wordt veroorzaakt door psychidelica, maar wellicht dat het je eerder inzicht geeft. Vergeet niet dat een midlife crisis nu steeds vaker voorkomt rond de 35 jaar. Het is heel normaal om je deze vragen te stellen.

Voel me zwaar aangesproken , en de woorden liggen in mijn buik , maar ik denk dat ik ze er morgen zorgvuldig 1 voor 1 ga sorteren eerst.

Ik denk dat ik zelf iemand ben die al van jongs af aan de maatschappij niet begreep en ik kon er dan ook niet goed in meedraaien. Maar ik volgde toch het het geijkte pad en kopieerde het gedrag van de mensen om me heen.
Ik werd ontzettend depressief omdat ik me enorm eenzaam voelde en disconnected. Ik ben toen toch gestopt met m'n studie en zette het idee van een goede baan, een koophuis e.d. aan de kant. Ik kon het gewoonweg niet waarmaken. Ik nam een simpel baantje, maar ook dat maakt me diep ongelukkig. Ik deed werk in een commerciële sector en zag het nut niet in in van het werk wat ik deed en had geen enkele aansluiting met mijn collega's.
In die tijd tripte ik al wel vaak en kende ik veel mensen die er hetzelfde over dachten als ik en die gingen het vrije leven lijden, iets wat voor mij te moeilijk was, ik zat nog vast in mijn gevangenis. Ik had een bepaalde zekerheid nodig van een dak boven m'n hoofd en geld om eten te kunnen kopen.

Ik heb er jaren over gedaan om uit te zoeken wat ik nou nodig had en wilde. Ik nam geen drugs meer, ben lang depressief geweest en rommelde maar wat aan.
Een paar jaar geleden besloot ik voor een korte studie te gaan, heel erg onder mijn niveau, maar met de gedachte dat ik dan in ieder geval een inkomen had, een woning kon huren en wat rust zou vinden.

Ik kwam via via terecht op plekken met gelijkgestemde mensen en heb nu een baan, onder m'n niveau en met een laag salaris, maar op een plek waar ik me eindelijk thuis voel. Hier is niemand bezig met uiterlijk, status of geld. Hier zijn de mensen bezig met een ideaal en we steken enorm veel moeite in klimaat en milieuvriendelijk zijn op alle manieren. Er is oog voor elkaar en voor alle mensen in al hun hoedanigheden.
Ik mag hier mezelf zijn en ik word ondersteund.
Ik ben me zoveel gelukkiger gaan voelen en daarom ben ik ook weer gaan trippen. Nu ik een stabiele basis heb, kan ik weer verder borduren op hoe ik altijd al dacht en kan ik dit nu gaan verdiepen en toepassen in mijn dagelijks leven.

Mijn leven is een stuk soberder dan die van de meesten van mijn leeftijdsgenoten (ik ben 35) maar ik voel me enorm rijk!

Edit; Ik ben niet door het trippen veranderd en anders naar de wereld gaan kijken
Ik denk dus dat ik door hoe ik in elkaar steek op zoek ben gegaan naar verrijking (trippen), door het trippen bevestigt werd in hoe ik naar de wereld kijk en dat dat ik daardoor gedwongen ben om m'n pure zelf te gaan zoeken.

Ik ben het levende bewijs dat je als fervent psychonaut prima kan functioneren in de maatschappij. Ik verschuil me alleen achter een anoniem pseudoniem dus dat is dan wel weer een beetje lastig vergelijkingsmateriaal.

Psychedelica gebruiken is in ons land wel echt de uitzondering. Volgens mij heeft minder dan 5 procent van de Nederlanders ooit paddo's of LSD gebruikt. Maar wat het over jou zegt als je het wel doet..? Ik denk eigenlijk dat het allebei wel een beetje waar zal zijn: je zal behoren tot een select groepje dat wel graag op eigen ontdekkingsreis gaat buiten de gebaande paden. Dat leidt ertoe dat je eerder met psychedelica zult experimenteren. Tegelijkertijd geven die psychedelica ook een andere blik op de realiteit. Je staat meer in contact met jezelf en de omgeving. De kans is groot dat je daardoor ervaringen hebt die ertoe leiden dat je de oppervlakkigheid van sommige gedragingen in onze maatschappij minder belangrijk vindt. Je kunt ineens inzien hoe nutteloos het is om je eigen ego te verdedigen, bijvoorbeeld.

Maar het omgekeerde kan ook waar zijn hoor. Ik zie vaak genoeg dat mensen die (veel) trippen ironisch genoeg juist weer wel een opgeblazen ego krijgen. Ze hebben eerst het gevoel dat ze verbonden zijn met God (of een andere entiteit), en daardoor ineens dé waarheid zien. De valkuil daarvan is vervolgens dat die mensen overtuigd raken van hun eigen nieuwe gelijk, wat ze dan weer gebruiken om hun ego op te blazen tot een soort God-complex. Hetzelfde gebeurde met Timothy Leary, die begon ook steeds meer te denken dat LSD de waarheid en oplossing voor alles was.

Het effect van psychedelica is gewoon nogal onvoorspelbaar. Ik denk daarom niet dat je per se kunt zeggen dat je functioneler of disfunctioneler wordt van tripmiddelen. Het kan allebei waar zijn. Maar ik denk dus wel dat mensen die al een beetje ongebruikelijk zijn, eerder de neiging hebben om dan ook maar een ongebruikelijk middel te proberen.

Ook ik kan prima functioneren in de samenleving met psychedelica, eigenlijk beter met dan zonder.

Maar volgens mij is dat niet voor iedereen hetzelfde,

Neo-Shulginist zei:

Maar het omgekeerde kan ook waar zijn hoor. Ik zie vaak genoeg dat mensen die (veel) trippen ironisch genoeg juist weer wel een opgeblazen ego krijgen. Ze hebben eerst het gevoel dat ze verbonden zijn met God (of een andere entiteit), en daardoor ineens dé waarheid zien. De valkuil daarvan is vervolgens dat die mensen overtuigd raken van hun eigen nieuwe gelijk, wat ze dan weer gebruiken om hun ego op te blazen tot een soort God-complex. Hetzelfde gebeurde met Timothy Leary, die begon ook steeds meer te denken dat LSD de waarheid en oplossing voor alles was.

Klik om te vergroten...

Ik ben natuurlijk zelf een voorbeeld van iemand die een spiritueel ego heeft opgebouwd op basis van opgedane inzichten op psychedelica.

Maar ik kijk er toch ook iets anders naar. Psychedelica hebben mij echt iets laten zien, waarvan de kern inhoudt dat liefde het allerbelangrijkste is. Liefde is voor mij wat god is. God is voor mij dus niet een liefhebbende entiteit, maar liefde zelf. Daarom zou je kunnen zeggen dat ik wat dat betreft closed-minded ben geworden. Ik zal namelijk nooit meer afstappen van het idee dat liefde het allerbelangrijkste is, dat liefde is waar alles uiteindelijk om draait. Maar het probleem is, dat het moeilijk is om ook echt altijd vanuit liefde te leven. Mijn manier om daarmee om te gaan, was (en is soms) vooral veel praten over liefde en God. Ik denk dat op de momenten dat ik het zelf niet voel, dat ik dan de drang voel om erover te praten. Misschien wel om anderen te overtuigen van dat wat ik geloof, zodat ik mijn geloof tegenover mezelf kan rechtvaardigen. Want als ik het zelf wél voel, dan is die noodzaak er helemaal niet want dan ervaar ik dat wat ik geloof wanneer ik dat niet voel. Er is dan helemaal geen sprake meer van geloof, maar van die liefde uitleven. Dan heb ik die connectie met god/liefde. Ik denk dat mensen die hun eigen ego opblazen dat doen door die afwezigheid van echt voelen van dat waarvan ze diep van binnen echt weten dat het waar is. (door met name die eerdere psychedelische ervaringen dus) Daarom kun je hier ook zo stellig over zijn, je wéét immers dat die liefde die je voelde echt was. Daarom is het ook zo enorm pijnlijk als je dat op het moment niet voelt. Je wilt er alles voor doen om dat weer te voelen, maar vanuit je ego maak je verkeerde beslissingen en doe je domme dingen die juist anti-liefde zijn.

Ik geloof niet dat LSD of welke psychedelica dan ook de oplossing voor alles zijn. Ik geloof wel dat liefde dat is. Zoals de problemen omschreven in de startpost. Ik herken al die dingen in mezelf, maar ik denk dat je overgeven aan de liefde in jezelf dat uiteindelijk allemaal zal overwinnen. Al zullen daar soms enorme uitdagingen bij zitten.

Mezelf zei:

Laatste tijd merk ik weer dat ik mij redelijk snel van dingen aantrek die op mijn werk gebeuren. Voel me ongelofelijk snel in een sleur zitten, irriteer mij aan vele mensen, maak me zorgen over geld en baanzekerheid, denk veel na over mijn werk in mijn vrije tijd, denk veel na over hoe ik in de groep val op het werk enzovoort. Ik ben nou eenmaal net even anders dan vele mensen in eerste instantie denken en misschien laat ik mijzelf ook wel zo doen voorkomen. Ik kom of kan heel spontaan overkomen, als een echt sociaal mens. Maar eigenlijk ben ik een ontzettende denker en redelijk introvert. Mijn extraverte houding gebruik ik alleen maar om nog enigszins mee te komen met de rest. Nou weet ik dat jezelf zijn altijd het beste is, maar als ik dat was dan had ik nu geen baan. Ik kan namelijk ontzettend slecht tegen de dagelijkse sleur en al helemaal aan de mensen (collega's) die ik dan elke dag moet zien. Niet dat ik een hekel aan ze heb en het zijn best aardige mensen maar al dat onzinnige gedoe over popie jopie gedrag, social media, mode, vooroordelen, roddelen, liegen en werkmentaliteit enzo etc kan ik zo zwaar slecht tegen.

* Kan het zo zijn dat psychedelica ervoor kan zorgen dat je een afkeer krijgt voor onze huidige manier van leven in de huidige maatschappij? en daardoor dus je moeilijk aan dat achterlijke gedoe van vele mensen om ons heen kan aanpassen?


* Of was ik al zo'n persoon dat zo over de maatschappij nadacht en daardoor psychedelica op mijn pad is gekomen?


Ik weet namelijk ontzettend goed dat mijn baan helemaal niet belangrijk is en geld al helemaal niet. Maar toch maak ik mij er druk over. De hierboven genoemde maatjes hebben per maand minsten drie keer zo weinig te besteden dan ik, maar die leven prima en zijn niet minder blij. Verder vind ik best dat ik leuk werk heb en dat is best bijzonder om uit mijn mond te horen. Vind het "moeten" werken elke dag afschuwelijk. Werk, thuiskomen eten bijkomen slapen en dan weer werk. Precies dit voor 5 dagen lang ELKE week. Echt afschuwelijk, hoe leuk ik mijn werk ook vind. En dan waar mensen het elke dag ook over hebben... Sport, geld, kijk mij polulair zijn, mode, over andere roddelen/zwartmaken, beter voelen dan een ander, vooroordelen enzovoort. Het kost mij echt te veel energie om hier allemaal aan mee te doen. Maar hier niet aan meedoen werkt zeer negatief en mensen gaan je dan vermijden of daarop beoordelen. Tegenwoordig is het ook niet meer belangrijk om goed in je werk te zijn maar hoe goed je in de groep valt en hoe populair je bent. Dit zijn gewoon dingen waar ik mij ontzettend aan irriteer.
Zal psychedelica een oorzaak en of een gevolg zijn? Hoe voelen mede psychonauten dit?


Bedankt voor het lezen en een fijne dag en weekend verder allemaal!

Klik om te vergroten...

Goeiemiddag,

Dit komt mij ook bekend voor vooral het gedoe met de dagelijkse sleur. Hier heb ik zelf ook veel moeite mee, want ja je wilt toch een “normaal” leven hebben en niet buiten de maatschappij te vallen(Het bekende verhaal van huisje boompje beestje/je leven op orde hebben volgens de sociale standaard.) Helaas hoort daar het popie jopie gedrag, social media, mode, vooroordelen, roddelen, liegen en werkmentaliteit ook bij. Dat kunnen we niet ontlopen, ook al irriteert het elke dag weer.
Ik ben blij dat ik een goeie baan heb, en redelijk onbezorgd kan leven. Dan zijn de frustratie’s met collega’s een ding wat je moet accepteren. Overal waar je “gedwongen” moet samen heb je mensen waar je niet mee overweg kan. Probeer te richten op het positieve van je collega’s en als het kan draag oordopjes. Er is niks mis met wat meer introvert zijn op het werk en gewoon je werk te doen en niet mee te hobbelen met je collega’s. Zelf focus ik me altijd op het werk en niet op het sociale. Je komt uiteindelijk om een taak uit te voeren(waar je voor betaalt word) en uren over koetjes en kalfjes praten is dan niet aan mij besteed. Het feit dat sommige collega’s mij misschien als asociaal of een moeilijk persoon neem ik maar voor lief. Gelukkig heb ik ook collega’s die er hetzelfde over denken.

Persoonlijk denk ik dat dit soort gedrag al bij de persoonlijkheid/karakter zat, misschien heeft de psychedelica het wel versterkt. Voor mij persoonlijk is het in elk geval zeker dat ik altijd al moeite had om mee te komen in de maatschappij, en mijn interesse in psychedelica(drugs) pas later kwam.
Het helpt in elk geval niet dat je je door psychedelica (nog) meer bewust wordt van wat er echt belangrijk is in het leven, ipv status en geld.
Druk maken over werk en inkomen is wel onvermijdelijk, want ja je wilt toch een dak boven je hoofd en je huidige levenstijl aanpassen is ook niet zo makkelijk. Je bent gewend aan elke maand een vast salaris en past daar toch vaak je leven op aan. Dat wil niet zeggen dat het leven beter is dan als je minder geld zou hebben. Dat zie ik ook bij vrienden die een stuk minder te besteden hebben per maand, maar wel meer vrijheid hebben en die zijn net zo blij met hun leven.
Het is in mijn ogen, de angst voor het onbekende en nu weet je gewoon wat je hebt.

Ik denk dus dat het gewoon karakter trekken zijn(introvert en sociale status minder belangrijk vinden) en de "afkeer krijgt voor onze huidige manier van leven in de huidige maatschappij" de psychedelica dit versterkt. maar die afkeer had ik in elk geval al voordat ik begon met trippen.
Dat is hoe ik erover denk, en ik leen even je slotzin,

Bedankt voor het lezen en een fijne dag en weekend verder allemaal!

Haha, @Mindless ik denk er verder niet moralistisch over hoor. Het hebben van een ego vind ik niet afkeuringswaardig. Een ego ('wat je verstaat onder "ik"') helpt ons juist bij prioriteiten stellen, keuzes maken en werk verrichten. Er moet alleen wel een functionele balans zijn tussen emotioneel bewustzijn en rationeel bewustzijn. Je kan beide kanten opschieten: je kan volledig rationeel proberen te zijn en vervolgens jezelf opsluiten in een vreugeloos en stressvol bestaan. Maar je kunt je ook enkel laten leiden door gevoelens en opwellingen en dan vervolgens niks afkrijgen of jezelf en anderen in de nesten werken. Het fijne van psychedelica is dat ze eerst de rationele controle helpen loslaten en daarna weer langzaam het emotionele bewustzijn de teugels laat vieren. Dat geeft ons een extra meta-blik op onszelf en ruimte om een andere balans te kiezen.

Neo-Shulginist zei:

Haha, @Mindless ik denk er verder niet moralistisch over hoor. Het hebben van een ego vind ik niet afkeuringswaardig. Een ego ('wat je verstaat onder "ik"') helpt ons juist bij prioriteiten stellen, keuzes maken en werk verrichten. Er moet alleen wel een functionele balans zijn tussen emotioneel bewustzijn en rationeel bewustzijn. Je kan beide kanten opschieten: je kan volledig rationeel proberen te zijn en vervolgens jezelf opsluiten in een vreugeloos en stressvol bestaan. Maar je kunt je ook enkel laten leiden door gevoelens en opwellingen en dan vervolgens niks afkrijgen of jezelf en anderen in de nesten werken. Het fijne van psychedelica is dat ze eerst de rationele controle helpen loslaten en daarna weer langzaam het emotionele bewustzijn de teugels laat vieren. Dat geeft ons een extra meta-blik op onszelf en ruimte om een andere balans te kiezen.

Klik om te vergroten...

Ik ben het grotendeels eens met je, maar ik heb denk ik gewoon een andere definitie van ego. Ik bedoel met ego de gedachten die het gevoel van werkelijk een afzonderlijke entiteit te zijn, in leven houden. Gevoelens die altijd in de basis gebaseerd zijn op angst dus en die zich ook kunnen manifesteren als haat, hebzucht, jaloezie, enzovoorts. Alles dat je het gevoel geeft niet verbonden te zijn met de ander/de wereld. Natuurlijk, er is niets mis met gedachten die slechts functioneel zijn. Maar soms (of eerder vaak) hebben we gedachten die geen nut hebben, anders dan ons afgesloten voelen van de ander/de wereld. Deze zijn vals/anti-liefde en als je je er niet bewust van bent dan gaan ze jouw leven leiden.

ik kom niet mee met de maatschappij, maar dat komt door mijn autisme en andere psychiatrische stoornissen. heb een soort angst voor mensen en sociale situaties. psychedelica brengt mij -ook na de trip- in een fijne toestand waar ik meer waardering heb voor mensen, dieren, bomen, planten, mijzelf, het universum.. maar ik zal nooit zelfstandig kunnen functioneren in de maatschappij. helaas.

Leuke dat velen zich hierin herkennen wat ik ook wel had verwacht.
Uitzonderingen blijven er natuurlijk altijd en enkel begrijpen niet helemaal wat bedoeld wordt met volledig functioneren in de maatschappij.

Rivalrie zei:

Ik denk overigens niet dat je situatie wordt veroorzaakt door psychidelica, maar wellicht dat het je eerder inzicht geeft. Vergeet niet dat een midlife crisis nu steeds vaker voorkomt rond de 35 jaar. Het is heel normaal om je deze vragen te stellen.

Klik om te vergroten...

Tjah midlife crisis heb ik nog niet aan gedacht. Het heeft wel de kenmerken

inner_search zei:

Voel me zwaar aangesproken , en de woorden liggen in mijn buik , maar ik denk dat ik ze er morgen zorgvuldig 1 voor 1 ga sorteren eerst.

Klik om te vergroten...

Ben benieuwd!

Purplext zei:

Ik denk dat ik zelf iemand ben die al van jongs af aan de maatschappij niet begreep en ik kon er dan ook niet goed in meedraaien. Maar ik volgde toch het het geijkte pad en kopieerde het gedrag van de mensen om me heen.
Ik werd ontzettend depressief omdat ik me enorm eenzaam voelde en disconnected. Ik ben toen toch gestopt met m'n studie en zette het idee van een goede baan, een koophuis e.d. aan de kant. Ik kon het gewoonweg niet waarmaken. Ik nam een simpel baantje, maar ook dat maakt me diep ongelukkig. Ik deed werk in een commerciële sector en zag het nut niet in in van het werk wat ik deed en had geen enkele aansluiting met mijn collega's.
In die tijd tripte ik al wel vaak en kende ik veel mensen die er hetzelfde over dachten als ik en die gingen het vrije leven lijden, iets wat voor mij te moeilijk was, ik zat nog vast in mijn gevangenis. Ik had een bepaalde zekerheid nodig van een dak boven m'n hoofd en geld om eten te kunnen kopen.

Ik heb er jaren over gedaan om uit te zoeken wat ik nou nodig had en wilde. Ik nam geen drugs meer, ben lang depressief geweest en rommelde maar wat aan.
Een paar jaar geleden besloot ik voor een korte studie te gaan, heel erg onder mijn niveau, maar met de gedachte dat ik dan in ieder geval een inkomen had, een woning kon huren en wat rust zou vinden.

Ik kwam via via terecht op plekken met gelijkgestemde mensen en heb nu een baan, onder m'n niveau en met een laag salaris, maar op een plek waar ik me eindelijk thuis voel. Hier is niemand bezig met uiterlijk, status of geld. Hier zijn de mensen bezig met een ideaal en we steken enorm veel moeite in klimaat en milieuvriendelijk zijn op alle manieren. Er is oog voor elkaar en voor alle mensen in al hun hoedanigheden.
Ik mag hier mezelf zijn en ik word ondersteund.
Ik ben me zoveel gelukkiger gaan voelen en daarom ben ik ook weer gaan trippen. Nu ik een stabiele basis heb, kan ik weer verder borduren op hoe ik altijd al dacht en kan ik dit nu gaan verdiepen en toepassen in mijn dagelijks leven.

Mijn leven is een stuk soberder dan die van de meesten van mijn leeftijdsgenoten (ik ben 35) maar ik voel me enorm rijk!

Edit; Ik ben niet door het trippen veranderd en anders naar de wereld gaan kijken
Ik denk dus dat ik door hoe ik in elkaar steek op zoek ben gegaan naar verrijking (trippen), door het trippen bevestigt werd in hoe ik naar de wereld kijk en dat dat ik daardoor gedwongen ben om m'n pure zelf te gaan zoeken.

Klik om te vergroten...

Mooi verhaal en dat heb je zeker goed aangepakt. Mijn verhaal begint ongeveer hetzelfde alleen had ik een heel stabiele thuis waar ik mij erg veilig voelde en veel vrijheid had. Dit heeft mij toen erg doen genieten om het leven en was ik voor vele een eye opener als het over de zin van het leven ging. Maar nu ik voor mezelf en m'n vriendin moet zorgen maak ik mij om veel dingen druk. Dan ga ik mij stiekem vaker zorgen maken om wat ik kwijt kan raken ipv blij met wat ik heb. Hoe goed ik dit ook weet, toch besluipt mij dit gevoel vaak.

Neo-Shulginist zei:

Ik ben het levende bewijs dat je als fervent psychonaut prima kan functioneren in de maatschappij. Ik verschuil me alleen achter een anoniem pseudoniem dus dat is dan wel weer een beetje lastig vergelijkingsmateriaal.

Psychedelica gebruiken is in ons land wel echt de uitzondering. Volgens mij heeft minder dan 5 procent van de Nederlanders ooit paddo's of LSD gebruikt. Maar wat het over jou zegt als je het wel doet..? Ik denk eigenlijk dat het allebei wel een beetje waar zal zijn: je zal behoren tot een select groepje dat wel graag op eigen ontdekkingsreis gaat buiten de gebaande paden. Dat leidt ertoe dat je eerder met psychedelica zult experimenteren. Tegelijkertijd geven die psychedelica ook een andere blik op de realiteit. Je staat meer in contact met jezelf en de omgeving. De kans is groot dat je daardoor ervaringen hebt die ertoe leiden dat je de oppervlakkigheid van sommige gedragingen in onze maatschappij minder belangrijk vindt. Je kunt ineens inzien hoe nutteloos het is om je eigen ego te verdedigen, bijvoorbeeld.

Maar het omgekeerde kan ook waar zijn hoor. Ik zie vaak genoeg dat mensen die (veel) trippen ironisch genoeg juist weer wel een opgeblazen ego krijgen. Ze hebben eerst het gevoel dat ze verbonden zijn met God (of een andere entiteit), en daardoor ineens dé waarheid zien. De valkuil daarvan is vervolgens dat die mensen overtuigd raken van hun eigen nieuwe gelijk, wat ze dan weer gebruiken om hun ego op te blazen tot een soort God-complex. Hetzelfde gebeurde met Timothy Leary, die begon ook steeds meer te denken dat LSD de waarheid en oplossing voor alles was.

Het effect van psychedelica is gewoon nogal onvoorspelbaar. Ik denk daarom niet dat je per se kunt zeggen dat je functioneler of disfunctioneler wordt van tripmiddelen. Het kan allebei waar zijn. Maar ik denk dus wel dat mensen die al een beetje ongebruikelijk zijn, eerder de neiging hebben om dan ook maar een ongebruikelijk middel te proberen.

Klik om te vergroten...

Klinkt ook best plausible inderdaad. Ik ken verder gerust iemand dat vaker tript en ook een zeer goede veeleisende baan heeft. Maar bij mijzelf zie ik dat ik het daar lastig mee om kan gaan en relatief veel trip maatjes van me. Opzich zag ik mijzelf ook als het levende bewijs zoals jij maar laatste jaren sinds ik geen " vast" contract heb, heb ik zorgen om mijn baan en inkomen en de dagelijkse sleur dan natuurlijk.

8️⃣6️⃣ zei:

Ook ik kan prima functioneren in de samenleving met psychedelica, eigenlijk beter met dan zonder.

Maar volgens mij is dat niet voor iedereen hetzelfde,

Klik om te vergroten...

Ik vind jou niet een standaard doorsnee leefstijl hebben 8.6. Volgens mij ben jij ook niet iemand dat een 9 tot 5 baan heeft en dat is ook niet voor niks. Dus zoveel verschillen wij niet denk ik hierin. Als ik geen baan had of hoefde te hebben dan had je mij niet horen klagen. Mij staat de sleur van het dagelijks werken ontzettend tegen waar deze topic min of meer over gaat.

Mindless zei:

Ik geloof niet dat LSD of welke psychedelica dan ook de oplossing voor alles zijn. Ik geloof wel dat liefde dat is. Zoals de problemen omschreven in de startpost. Ik herken al die dingen in mezelf, maar ik denk dat je overgeven aan de liefde in jezelf dat uiteindelijk allemaal zal overwinnen. Al zullen daar soms enorme uitdagingen bij zitten.

Klik om te vergroten...

Uiteindelijk zekerzz te weten. Maar in die maatschappij leef ik niet en moet ik mijn baan blijven behouden als ik mij huis en stacaravan enz wil blijven behouden. Tja ik geniet als ik vrij heb en ben thuis of tussen de bossen bij mij stacaravan. Maar bang het kwijt te raken als ik in de sleur zit dat er voor zorgt dat ik deze mogelijkheden heb. Zoals het kunnen bekostigen van onze geweldige stacaravan.



Reageer later nog even op de rest maar bedankt voor alle geweldige reacties!

Mezelf zei:

Uiteindelijk zekerzz te weten. Maar in die maatschappij leef ik niet en moet ik mijn baan blijven behouden als ik mij huis en stacaravan enz wil blijven behouden. Tja ik geniet als ik vrij heb en ben thuis of tussen de bossen bij mij stacaravan. Maar bang het kwijt te raken als ik in de sleur zit dat er voor zorgt dat ik deze mogelijkheden heb. Zoals het kunnen bekostigen van onze geweldige stacaravan.

Klik om te vergroten...

Maar dat zou betekenen dat zolang de maatschappij niet 'die maatschappij' is, je zult moeten lijden tot het dat wel (magisch) wordt. Zo werkt het denk ik niet. We veranderen de maatschappij juist door ons gevoel te volgen. (niet op een naïeve manier, voordat daar weer iemand over begint ) Doen wat je hart je ingeeft dus, maar wel met een functionerend verstand. Zelfs in een verrotte maatschappij heb jij de keuze om zelf die weg van liefde te kiezen. "Heaven is all the way to heaven..."

Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk en het is denk ik ook een proces van vallen en opstaan. Ik vind het zelf ook moeilijk hoor.

Mezelf zei:

Reageer later nog even op de rest maar bedankt voor alle geweldige reacties!

Klik om te vergroten...

En ik reageer later nog op jouw, ben men woorden nog 1 voor 1 aan het sorteren.
Morgen begin ik terug te werken en komt de dagelijkse sleur terug , mss dat ik dan beter uit men woorden raak .

"You take the blue pill—the story ends, you wake up in your bed and believe whatever you want to believe. You take the red pill—you stay in Wonderland, and I show you how deep the rabbit hole goes. Remember: all I'm offering is the truth. Nothing more."

Ik ben met behulp van het gebruik van psychedelica, met name LSD, me er al snel van bewust geworden dat de maatschappij het allergrootste probleem is waar ik zelf al heel m'n leven tegenaan liep omdat ik simpelweg geen vrijheid kon vinden in al die regeltjes en verwachtingen. Als ik een heel weekend aan het trippen was en de daarop volgende maandag weernaar school ging en de rest van de week werkte, dan vroeg ik mezelf steeds meer af waar ik mee bezig was en of dit me nou echt gelukkig maakte. Alsof ik in een nep wereld leefde, een bubbel in de echte wereld. Uiteindelijk door de bubbel heen geprikt en binnen de kortste tijd was het plan om te studeren en een carrière op te bouwen van tafel gegaan. Psychedelica hebben me voornamelijk laten inzien dat overal schijt aan hebben en gewoon mezelf zijn meer geluk brengt dan voldoen aan verwachtingen van andere mensen zodat ze je leuk vinden.

Ik leef, maak plezier en veeg m'n reet aan de rest. Vindt je het niet leuk of denk je dat je het beter doet dan mij? Gefeliciteerd met je mening, je krijgt vanzelf wel de pest

Rivalrie zei:

Vergeet niet dat een midlife crisis nu steeds vaker voorkomt rond de 35 jaar.

Klik om te vergroten...

Paar jaar geleden was "kwartlifecrisis" de snelst opkomende term in de psychologie, onder wetenschappelijke artikelen als ik mij niet vergis.
"Onder jongeren en jongvolwassenen is zelfdoding de belangrijkste doodsoorzaak. Het gaat om ruim een kwart van alle 10- tot 30-jarigen die vorig jaar overleden. In deze leeftijdsgroep stierf 15 procent aan kanker, 10 procent door verkeersongevallen en 5 procent aan hart- en vaatziekten."
Het wordt wel vaker benoemd maar wellicht relevant is dat zelfmoord onder (jonge) mannen zo'n twee keer hoger ligt als onder vrouwen.
"De onderzoekers benadrukken dat preventie niet alleen een taak van de zorg is, want een deel van de jongeren was niet in beeld bij jeugdzorg. Daarom hebben ook scholen een belangrijke rol in het voorkomen van suïcides."

In het onderzoek naar zelfdoding onder jongeren worden veel factoren genoemd maar een van de vaakst genoemde factoren is het falen van het systeem. Wat ook opvalt in de statistieken maar vanuit de NOS zover nog niet genoemd is is dat zelfmoord opmerkelijk vaak voor komt onder mensen die zijn vast gelopen op hun studie.

Persoonlijk denk ik dat integriteitsproblematiek onder onderwijsinstellingen als gevolg van opportunisme ook vrij ernstig onderschat wordt. Onderwijsinstelling moeten onderling concurreren naar het vrije marktmodel wat waarschijnlijk even realistisch is als de samenwerking tussen de NS en ProRail. Onder de grote onderwijsinstellingen in Nederland (en België) heerst een angstcultuur en worden mensen overwegend gestimuleerd aan de hand van het Skinnerbox model onder toezicht van juristen en A&O managers. Juristen dienen preventief uit onderwijscontext geschorst te worden om een veilig lesklimaat mogelijk te maken en de maatschappij op constructieve wijze te kunnen laten functioneren. Het is niet aan juristen om de taken van politieagent en rechter aan te nemen aan de hand van interne regelgeving die juristen zelf opstellen. Juristen werkzaam binnen context van het onderwijs staan gelijk aan fascisme. Als de zwijntjes van Vindicat hun accreditatie / alcohol subsidie kwijtraken door het hanteren van extreme interne regelgeving zou voor gesubsidieerde juristen / fascisten binnen onderwijsinstellingen hetzelfde verhaal moeten opgaan.

Wat de meeste mensen zich vaak ook niet realiseren is dat academische vrijheid binnen onderwijsinstellingen realistisch gezien dood is en dat onder het mom van efficiëntie zowel werknemers als studenten regelmatig op agressieve wijze weg gewerkt worden. Hierbij kan o.a. gedacht worden aan fabricatie van leugens zoals seksuele intimidatie al kan het agressief wegwerken van mensen natuurlijke vele vormen aannemen. Tijdens meer grootschalige vergaderingen heb ik ook wel door andere studenten heb ik regelmatig voorbij horen komen dat leerkrachten onder teveel werkdruk staan en om deze reden niet in staat zijn om op een minimaal niveau ETCS (op Europees niveau erkende studiepunten) te beoordelen maar dat in verband met de werkdruk die op leerkrachten staat studenten zelfs ook dikwijls op subjectieve wijze gesaboteerd worden bij de beoordeling van hun ETCS. Er heerst onder studentvertegenwoordigers een breed gedragen gevoel dat deze gesaboteerd worden in hun studie omdat deze zich uitoefenen naar hun mandaat. Ik heb voorzitters letterlijk horen zeggen dat ze liever zwijgen en de voordelen genieten dan dat ze hun studie in gevaar brengen.

En studenten kunnen inderdaad klagen over een hoop onzin maar er zijn ook absoluut gevallen van machtsmisbruik in het onderwijs waarover ik mij op momenten verbaast heb dat ik mij er nog over kon verbazen. Wanneer het er echt op neer komt heb je dikwijls een huilende leerkracht die vertellen dat kinderen in combinatie met een baan moeilijk combineren is, dat deze een miskraam heeft gehad of iets dergelijks, etc. Wat ik hier ook standaard bij benoem is dat het probleem niet bij leerkrachten ligt maar bij het beleid en de organisatiecultuur die bepaald wordt door beleidsmakers.

""Er speelde heel veel in haar leven. Zo vond ze het ingewikkeld dat haar vriendinnetjes naar havo en vwo gingen en zijzelf naar het vmbo. "Ze vond dat moeilijk om te accepteren en voelde zich minder goed.""

Liza Omran, psycholoog bij PepperMind Psychologen in Groningen: "De werkloosheid in Groningen is hoger dan in bijvoorbeeld de Randstad. Werk is heel belangrijk voor mensen, het helpt ze bij het vormen en behouden van hun identiteit en het helpt ze om te beseffen wat ze de wereld kunnen bieden."

Ik vind het een groot probleem in onze maatschappij dat alles zo snel moet, noemt psycholoog Marloes Zwart. "Jongeren krijgen de tijd niet om zich verbonden te voelen met anderen en hebben het gevoel dat het met iedereen om hen heen goed gaat, en dat ze zelf de enige zijn die het moeilijk hebben."

Mezelf zei:

Of was ik al zo'n persoon dat zo over de maatschappij nadacht en daardoor psychedelica op mijn pad is gekomen?

Klik om te vergroten...

Je kunt ook opioïden nemen, dan zullen ergernissen naar de maatschappij wel afnemen denk ik. Mensen kunnen knap vervelend wezen in ieder geval en van psychedelica gebruik wordt het er vaak van twee kanten niet beter op. Maar wellicht bevind je je ook meer in een context van moeten, er zijn ook absoluut mensen die opmerkelijk aangenaam zijn.

Mezelf zei:

Ik weet namelijk ontzettend goed dat mijn baan helemaal niet belangrijk is en geld al helemaal niet.

Klik om te vergroten...

Een minimaal stukje levenszekerheid is natuurlijk wel prettig. Het meest vervelende aan het niet hebben van een baan en geld is dat ik hiermee extra lasten op de partner en familie leg. Als dat geen factor was geweest had ik zonder schaamte een uitkering getrokken. Ik ben mij bewust dat deze uitspraak bij ordinaire arbeiders irritatie kan opwekken maar het is wat het is.

Mezelf zei:

Wat dus duidelijk en teken is dat dat niet goed zit in mijn leven.

Klik om te vergroten...

Psychedelica en voltijds werken vragen beiden ook simpelweg veel energie. Dat kan ook zeker deels een oorzaak wezen bij neerslachtigheid.

Waar ik mij vaak ook aan kan ergeren is wanneer mensen benoemen dat je moet uitgaan van positiviteit en dan vaak ook op momenten dat het hen uit komt. Het is veel mensen nog niet helemaal doorgedrongen dat positiviteitspsychologie achterhaald is en averechts werkt in context van harde realiteit.

Veel psychonauten zoeken iets zinvols in het leven, en dat is niet het simpele eten slapen werken en sterven.
Het zijn vrijdenkers, ruimdenkers.. en willen niets liever net als iedereen gelukkig zijn, vrij zijn. Het systeem heeft het liefst een brave kortzichtige niet nadenkende tv kijkende gebrainwashde maatschappijzombie in plaats van ruimdenkende spiritueel begaafde mensen die veel nadenken en kritisch durven te zijn. Nee psychonauten hebben het niet makkelijk in het systeem. Iedereen die ik ken met een verruimd bewustzijn hebben het zwaar in deze maatschappij. Het heeft mijn beste vriend uiteindelijk het leven gekost. Het ligt er natuurlijk ook beetje aan hoe men zelf in het leven staat.

Astronaut zei:

Veel psychonauten zoeken iets zinvols in het leven, en dat is niet het simpele eten slapen werken en sterven.
Het zijn vrijdenkers, ruimdenkers.. en willen niets liever net als iedereen gelukkig zijn, vrij zijn. Het systeem heeft het liefst een brave kortzichtige niet nadenkende tv kijkende gebrainwashde maatschappijzombie in plaats van ruimdenkende spiritueel begaafde mensen die veel nadenken en kritisch durven te zijn. Nee psychonauten hebben het niet makkelijk in het systeem. Iedereen die ik ken met een verruimd bewustzijn hebben het zwaar in deze maatschappij. Het heeft mijn beste vriend uiteindelijk het leven gekost. Het ligt er natuurlijk ook beetje aan hoe men zelf in het leven staat.

Klik om te vergroten...

Turn on, Tune in, Drop out 😁

Uiteindelijk heeft iedereen de vrijheid om te kiezen in hoeverre je onderdeel wilt zijn van datzelfde systeem. Kies je er voor om jezelf te bevrijden van al die bullshit, dan staat daar ook tegenover dat je een heleboel zekerheid en comfort die zogenaamd van levensbelang zijn en je gelukkig maken in levert en dat is nou net de stap die velen niet durven te maken. En ja, soms kiezen mensen ervoor om de 9 tot 5 voor lief te houden ipv vanuit het hart te leven, worden als gevolg hiervan uiteindelijk slachtoffer van energetische blokkades, in de 'realiteit' van vandaag noemen ze dit ook wel kanker.

Mezelf zei:

* Kan het zo zijn dat psychedelica ervoor kan zorgen dat je een afkeer krijgt voor onze huidige manier van leven in de huidige maatschappij? en daardoor dus je moeilijk aan dat achterlijke gedoe van vele mensen om ons heen kan aanpassen?

* Of was ik al zo'n persoon dat zo over de maatschappij nadacht en daardoor psychedelica op mijn pad is gekomen?

Klik om te vergroten...

Imo een combinatie van beiden.
In jouw tekst lees ik een grote drang om vrij en kritisch in het leven te staan. Enerzijds zullen sommige personen met zulke mindset zich eerder aangetrokken voelen tot trippen. Anderzijds zal het regelmatig nuttigen van psychedelica die nood verder aanscherpen.

Mezelf zei:

Werk, thuiskomen eten bijkomen slapen en dan weer werk. Precies dit voor 5 dagen lang ELKE week. Echt afschuwelijk,

Klik om te vergroten...

Ook ik ben volledig met je mee.
Ikzelf had al vroeg in m’n leven door dat deze ‘deal’ niet zou werken voor mij. Daarom koos ik zorgvuldig de mensen uit met wie ik wou samenwerken. Verder leerde ik jaren geleden m’n vriend kennen die absoluut anti-burgerlijk is. Ik heb enkele goede vrienden (waarvan slechts een enkeling tript) die ook niet bepaald mainstream denken.
Geld en werk vind ik dan wel weer belangrijk, maar dan vooral op mijn voorwaarden.
Zo zie ik mijn werk als een kans tot verdere zelfontplooiing, waarin ik m’n passie kan beleven. Dit kan evengoed vrijwilligerswerk zijn.
Geld vind ik ook van belang, maar niet zozeer voor mezelf. Veeleer als investeringsmiddel om werk en een kans op een betere toekomst te creëren voor anderen. Alsook om m’n omgeving in de watten te leggen of te helpen waar nodig.

psycel zei:

Turn on, Tune in, Drop out 😁

Uiteindelijk heeft iedereen de vrijheid om te kiezen in hoeverre je onderdeel wilt zijn van datzelfde systeem. Kies je er voor om jezelf te bevrijden van al die bullshit, dan staat daar ook tegenover dat je een heleboel zekerheid en comfort die zogenaamd van levensbelang zijn en je gelukkig maken in levert en dat is nou net de stap die velen niet durven te maken. En ja, soms kiezen mensen ervoor om de 9 tot 5 voor lief te houden ipv vanuit het hart te leven, worden als gevolg hiervan uiteindelijk slachtoffer van energetische blokkades, in de 'realiteit' van vandaag noemen ze dit ook wel kanker.

Klik om te vergroten...

Ik geloof ook zeker dat heel veel ziektes uitingen zijn van dat soort energetische blokkades, misschien wel het merendeel. De boel stroomt gewoon niet en dat leidt tot allerlei lichamelijke ellende. Maar ik heb wel geleerd voorzichtig te zijn met dit soort uitspraken, want voor sommigen ligt dit heel gevoelig.

Het is verder natuurlijk niet helemaal zwart/wit wat betreft wel/niet meedraaien in het systeem. Er zijn ook mensen die enige zekerheid hebben in hun werk en toch vanuit hun hart werken.

Hey @Mezelf

Wat een leuke, interessante post zeg. En wat een boeiende reacties allemaal! Het is wel duidelijk dat je hier voor veel leden een gevoelige snaar raakt en dat is voor mij niet anders. Om te beginnen met het "Kip & Ei" verhaal. Zorgen psychedelica ervoor dat je je lastiger aanpast aan de maatschappij? Of zijn het juist de maatschappijkritische mensen die psychedelica gebruiken? Zoals de meesten hier denk ik dat het een combinatie van de twee is. Zelf heb ik altijd al een vrij "open mind" gehad voor minder gangbare meningen en overtuigingen. Psychedelica hebben daar bovenop wel een duidelijke impact gehad op hoe ik de maatschappij zie en de kritiek die ik er op heb.

Voor de buitenwereld kom ik over als een normaal functionerend persoon. Ik heb een prima baan, vrienden en een gezin. "Niets vreemds te zien hier..."
De mensen die me wat beter kennen zien dat dit maar een vernislaagje is en dat ik er soms behoorlijk "maatschappij-afwijkende" ideeen op na hou. Een van de weinige zaken waar ik van overtuigd ben, is dat we als mensen weinig met zekerheid weten. Wat zeker is, is dat we een bewustzijn hebben. We zien, voelen en beleven dingen. Zoveel is duidelijk. Of die ervaringen ook de waarheid weergeven? Wie zal het zeggen?

Op dit moment vind ik het idee dat alles uiteindelijk 1 entiteit is die je bijvoorbeeld "god" of "Mind" of "universeel bewustzijn" kunt noemen, best aannemelijk. Ik zou deze veronderstelling best verder willen onderzoeken door meer, en dieper, te trippen. Door DMT verder te verkennen en misschien 5-meo DMT te proberen. Misschien geven deze ervaringen me meer zicht op dit soort universele waarheden.

Het probleem hiermee is dat ik vermoed dat het voor mij dan nog moeilijker gaat worden om me in het dagelijkse leven aan te passen aan de maatschappij. Iets dat me nu al moeite kost. Net als veel anderen hier, vind ik het op dit moment al vaak lastig om me aan te passen aan wat de maatschappij van mij verwacht. Waarom moet ik altijd nette kleertjes aan? Waarom moet ik uberhaupt kleren aan? Waarom kunnen we niet gewoon wat liever zijn voor elkaar? Waarom is onze maatschappij zo kapitalistisch, normatief en klimaat-verwoestend? Waarom moeten we doen alsof werken leuk is terwijl aanrommelen overduidelijk leuker is? Waarom doen we alsof de mens monogaam is? Waarom is het verkennen van je eigen geest met psychedelica verboden terwijl veel mensen er toleranter en socialer van worden?

Als ik alleen was zou ik me misschien nog dieper in het trippen en spirituele storten. Misschien zou ik dan het risico accepteren dat ik mijn baan, mijn maatschappelijke aanzien en een deel van mijn contacten zou verliezen. Maar zo is het niet. Ik heb twee kleine kinderen waar ik voor moet zorgen. En om voor hen de keuze te maken om een dergelijk "maatschappij-afwijkende" levensstijl te kiezen gaat me net wat te ver. Maar alle begrip (en een stukje jaloezie) voor de mensen die deze stap wel durven te maken.

Zoals je ziet is het een thema dat mij ook bezig houdt. Het liefste zou ik willen dat de maatschappij verandert. Maar zo lang dat niet gebeurd blijft het balanceren tussen me aanpassen aan de maatschappij en mijn hart volgen.