(..) ik denk dat ik altijd zou blijven zoenen met anderen omdat ik er gewoon geen emotionele waarde aan hecht. Alleen het gevoel wat ik er daarna aan overhoud is verschrikkelijk.
Als je er geen emotionele waarde aan hecht, dan kun je het toch ook makkelijk missen om met anderen te zoenen?
Het lijkt me verstandig om een nieuwsgierige houding naar jezelf aan te nemen, en dan de volgende vraag aan jezelf te stellen. Wat zijn nou precies de dingen voor die een rol spelen bij de situaties waarin je met anderen gezoend hebt? Het antwoord daarop kan ik niet voor je invullen. Maar voor zover ik uit je verhaal begrijp vond je het tijdens het zoenen wenselijk, maar ervaar je pas daarna schuldgevoel, schaamte en angst voor mogelijke gevolgen. Zulk soort patronen in je gedrag kunnen te maken hebben met allerlei kenmerken van je persoonlijkheid. Om er een paar te noemen: je persoonlijkheidstype (mogelijk extravert, impulsief, en mogelijk toon je liefde niet per se op een fysieke manier maar op andere manieren), in welke je omgeving je verblijft, wat voor drugs je hebt gebruikt en hoeveel, met hoe je naar jezelf kijkt, hoe je wil dat anderen naar je kijken, misschien met voorgaande ervaringen, of misschien heel andere zaken.
Daarbij vraag ik me ook af of je wel stil staat bij degene met wie je zoent. Persoonlijk ben ik dus iemand die wel liefde toont door fysieke interactie. Dat betekent dat ik echt niet zomaar met iemand zoen. Dus stel, hypothetisch, wij komen in de situatie dat je met mij zou zoenen, dan zou ik me eigenlijk al best gekwetst en gebruikt voelen als je dat alleen maar deed om oppervlakkige redenen die niks met mij te maken hebben. Zelfs al hebben we geen relatie en ben je me niet per se iets verplicht, kun je me alsnog wel kwetsen. Daarom vind ik het soms respectloos als mensen al te lichtzinnig met dit soort dingen omspringen.
Er zijn natuurlijk allerlei mensen die er anders over denken. Ook ik dacht hier vroeger echt anders over. De vraag is denk ik ook niet echt of het goed of fout is geweest wat je hebt gedaan. Maar de vraag is meer of het mogelijk is om meer inzicht en controle over je gedrag te krijgen, en of het misschien nodig is om er beter over te leren communiceren. Wat in ieder geval niet gaat werken is je schuldig voelen, maar tegelijkertijd weten dat je er niet mee gaat stoppen, en dan uit angst stiekem gaan doen tegenover je partner.
Maar als we zo fundamenteel een andere waarde hechten aan het fysiek zijn met een ander, is de relatie dan wel houdbaar? Hoe ga ik om met deze situatie.
Ik denk dat je in een relatie het best elkaar kunt helpen om zo op jezelf te reflecteren. Daarbij heb je dus eigenlijk ook je partner nodig. Waarom wordt hij super onzeker als je met iemand anders zoent? Welk verlangen en welke onzekerheid zit daar onder? Hoe zit het met zijn persoonlijkheidstype en de manier waarop hij liefde toont.
Het is daarbij belangrijk om te proberen niet je gevoelens te gaan projecteren op de ander. Zo van: 'ik word onzeker dus jij moet (..)' of 'ik ben angstig want jij ben zo (..)'. Laat de bal gewoon bij jezelf.
Een boek wat daarbij kan helpen is Over Liefde en Loslaten van Jan Geurtz, of zijn bestseller Verslaafd Aan Liefde. Die boeken gaan over hoe je kunt liefhebben zonder afhankelijkheidsrelatie op te bouwen.