#1
Eensch hahaNiet al te serieus nemen dit, imo moet alle religie met een korreltje zout genomen worden...
Ik blijf "vreemdgaan"
203 antwoorden
32 weergaven
18-5-2026
#2
@Diamant, ik denk dat je ook bang bent om een keuze te maken.
Als je geen keuze maakt blijft alles gaan zoals nu en verandert er niets.
Dat wil je niet (althans dat zeg je).
Als je wel een keuze maakt kun je hooguit een verkeerde keuze maken, maar dan kies je wel.
Stel dat je de keuze maakt om de relatie te beëindigen. Dan kun je daarna ontdekken hoe jij je voelt, wat je wel of niet mist.
Dan kun je je gang gaan zonder verantwoording af te leggen.
En mocht blijken dat jij je ex dan ontzettend mist en hij jou ook, dan kom je er vanzelf achter.
Want echte liefde bestaat en als die liefde sterk genoeg is komt dat ook weer terug.
Ik hoop dat de vele reactie hier op het forum je wel duidelijk maken dat wat je nu doet ten opzichte van je vriend niet oké is.
Laat dat stoppen en de sleutel ligt bij jou.
Als je geen keuze maakt blijft alles gaan zoals nu en verandert er niets.
Dat wil je niet (althans dat zeg je).
Als je wel een keuze maakt kun je hooguit een verkeerde keuze maken, maar dan kies je wel.
Stel dat je de keuze maakt om de relatie te beëindigen. Dan kun je daarna ontdekken hoe jij je voelt, wat je wel of niet mist.
Dan kun je je gang gaan zonder verantwoording af te leggen.
En mocht blijken dat jij je ex dan ontzettend mist en hij jou ook, dan kom je er vanzelf achter.
Want echte liefde bestaat en als die liefde sterk genoeg is komt dat ook weer terug.
Ik hoop dat de vele reactie hier op het forum je wel duidelijk maken dat wat je nu doet ten opzichte van je vriend niet oké is.
Laat dat stoppen en de sleutel ligt bij jou.
#3
Mijn 2 centen:
Is je vriend in alles zo rechtlijnig? Ik heb niet alle posts in dit topic gelezen maar ik begin te vermoeden dat jullie niet helemaal bij elkaar passen. Je hoeft het hier niet te delen maar ik zou als ik jou was eens diep en goed bij mezelf nagaan wat je wél waardeert in jullie relatie. Voors en tegens afwegen is nogal onromantisch, maar heel veel mensen doen dit om te besluiten of ze wel of niet met hun partner verder willen. Een relatie die beide partners in álles volledig bevredigt, komt niet zo vaak voor. Dus de vraag is: welke (on)hebbelijkheden accepteer je van elkaar en welke niet? Hij accepteert jouw behoefte aan een beetje rondklooien (want zo klinkt het... het is niet netjes, maar je houdt er ook weer niet een minnaar op na, zeg maar) kennelijk niet. Ben je bereid dat stukje van jezelf te ontkennen om de relatie in stand te houden?
Je bent eind 20. Wonen jullie samen of apart? Willen jullie kinderen? Maken jullie samen toekomstplannen?
En: kan het misschien zo zijn dat je uitgaat, drugs en drank gebruikt en onder invloed gaat staan tongen omdat je in nuchtere toestand niet aan jezelf kunt toegeven dat de relatie je beklemt? Is het misschien (ook) een daad van heimelijk verzet?
Nog een andere manier om ernaar te kijken: hij heeft een duidelijke behoefte aan strikte monogamie. Jij hebt een duidelijke behoefte aan meer openheid. Jouw behoefte is niet minder valide dan de zijne in de relatie, en het is eigenlijk raar dat het in vrijwel alle relaties zo is dat degene die de meeste beperkingen aan de relatie stelt, mag bepalen hoe het gaat.
De antwoorden die ik van anderen las, gaven twee mogelijkheden: inbinden of uitmaken. Er is nog een derde optie: blijven vreemdgaan, met het risico dat hij erachter komt en met alle risico's voor je zelfbeeld op de koop toe. Je kunt dat ook kiezen, uiteindelijk is het jouw leven.
Succes!
Is je vriend in alles zo rechtlijnig? Ik heb niet alle posts in dit topic gelezen maar ik begin te vermoeden dat jullie niet helemaal bij elkaar passen. Je hoeft het hier niet te delen maar ik zou als ik jou was eens diep en goed bij mezelf nagaan wat je wél waardeert in jullie relatie. Voors en tegens afwegen is nogal onromantisch, maar heel veel mensen doen dit om te besluiten of ze wel of niet met hun partner verder willen. Een relatie die beide partners in álles volledig bevredigt, komt niet zo vaak voor. Dus de vraag is: welke (on)hebbelijkheden accepteer je van elkaar en welke niet? Hij accepteert jouw behoefte aan een beetje rondklooien (want zo klinkt het... het is niet netjes, maar je houdt er ook weer niet een minnaar op na, zeg maar) kennelijk niet. Ben je bereid dat stukje van jezelf te ontkennen om de relatie in stand te houden?
Je bent eind 20. Wonen jullie samen of apart? Willen jullie kinderen? Maken jullie samen toekomstplannen?
En: kan het misschien zo zijn dat je uitgaat, drugs en drank gebruikt en onder invloed gaat staan tongen omdat je in nuchtere toestand niet aan jezelf kunt toegeven dat de relatie je beklemt? Is het misschien (ook) een daad van heimelijk verzet?
Nog een andere manier om ernaar te kijken: hij heeft een duidelijke behoefte aan strikte monogamie. Jij hebt een duidelijke behoefte aan meer openheid. Jouw behoefte is niet minder valide dan de zijne in de relatie, en het is eigenlijk raar dat het in vrijwel alle relaties zo is dat degene die de meeste beperkingen aan de relatie stelt, mag bepalen hoe het gaat.
De antwoorden die ik van anderen las, gaven twee mogelijkheden: inbinden of uitmaken. Er is nog een derde optie: blijven vreemdgaan, met het risico dat hij erachter komt en met alle risico's voor je zelfbeeld op de koop toe. Je kunt dat ook kiezen, uiteindelijk is het jouw leven.
Succes!
#4
Eens.Ik ben meer iemand die dingetjes van allerlei mensen pakt. Jordan Peterson heeft twee of drie dingen gezegd die me echt inspireerde, verder Allen Carr, Buddha, Chopin, Hans Teeuwen, en zo nog vele anderen. Mensen gaan verafgoden zorgt meestal voor indoctrinatie en blindelings volgen van waanzin. Volg je morele kompas. Mensen zijn niet complete messiassen.
Dat denk ik niet. Het kan ook zingeving zijn. Dat kan op zijn beurt dan ook weer voortkomen uit angst voor de dood, maar ook uit een oprechte wens naar waarheid: wie ben ik, wat is dit bestaan, wat is mijn relatie tot deze wereld, is er iets diepers dan dit?Wat zou het toch mooi zijn als alle mensen begrijpen dat religie voortkomt uit de angst voor de dood.
Maar goed, we gaan offtopic.
#5
Is dat zo? Dat hij zichzelf daarvan probeert te ontkleden? Ik ken hem niet zo heel goed. Bijvoorbeeld zijn nogal pro-Christelijke en pro-huwelijk houding stoot me namelijk vaak af.
Er is altijd een rationalisering na rationalisering waardoor ideologische verkondigingen worden verkocht als een soort pseudowetenschappelijke psychologie die dan ook zou moeten werken voor groepen mensen.
Ik ben geen fan nee.
#6
FWIW: ook geen fan van Peterson. Hij vermengt levensadviezen die oprecht nuttig kunnen zijn om eens (uit zijn mond) te horen met een zeer conservatieve politieke bril. Voor persoonlijke groei en inzicht in relaties zijn mensen als Simon Sinek, Sam Harris en Esther Perel nuttigere bronnen. Bijkomend voordeel: hun fanbase is niet zo rabiaat als die van Peterson. Echt niet alle fans van Peterson zijn incels, maar vrijwel alle incels zijn wel fan van Peterson ![:upsidedown:]()
#7
Dat vond ik ook. Hij zegt af en toe oprecht mooie inspirerende dingen maar veel van wat hij zegt is ook onsamenhangende nonsens. Ik denk dat hij echt helemaal niet lekker gaat.Peterson is sowieso flink in de war. Hij is best intellectueel en academisch maar echt de pedalen kwijt.
Spendeert zijn tijd met het verkondigen van nazi ideologie samenzwering en benzos in bulk weg werken. Een van de hoekstenen van de Alt-Right
Dat van de nazi ideologie is al walgelijk en nooit had ik dat verwacht, maar misschien komt het omdat hij aan het wanen is door zijn depressie. Mensen doen gekke dingen als ze in de put zitten. Hoe kan je nou met rassenzuivering komen als je duidelijk intellectueel en academisch onderlegt bent en een inspirerend figuur was met goede intenties. Dan ben je toch drie bruggen te ver gegaan?Nazi ideologie!?
Zou ik nooit achter hem zoeken. Hij komt juist erg goed bedoelend over op mij. Maar zoals gezegd ken ik hem niet heel goed.
Wel vind ik hem geregeld in de war overkomen, maar dat baseer ik meer op hoe vaak hij publiekelijk aan het huilen is en extreem depressief overkomt.
#8
Ik vind het weleens jammer dat mensen niet gewoon naar een idee op zichzelf kunnen of willen luisteren, zonder fan te moeten zijn van de persoon die het idee oppert.FWIW: ook geen fan van Peterson. Hij vermengt levensadviezen die oprecht nuttig kunnen zijn om eens (uit zijn mond) te horen met een zeer conservatieve politieke bril. Voor persoonlijke groei en inzicht in relaties zijn mensen als Simon Sinek, Sam Harris en Esther Perel nuttigere bronnen. Bijkomend voordeel: hun fanbase is niet zo rabiaat als die van Peterson. Echt niet alle fans van Peterson zijn incels, maar vrijwel alle incels zijn wel fan van Peterson![:upsidedown:]()
Dat gezegd hebbende stoor ik me ook aan die hardcore fanbase van JP, die hem bijna als een soort messias beschouwt. Waarom moeten zoveel mensen zulke volgers zijn... Wees je eigen leider, maar sta open voor ideeën die op zichzelf gezien waarde bevatten.
#9
Ik ben meer iemand die dingetjes van allerlei mensen pakt. Jordan Peterson heeft twee of drie dingen gezegd die me echt inspireerde, verder Allen Carr, Buddha, Chopin, Hans Teeuwen, en zo nog vele anderen. Mensen gaan verafgoden zorgt meestal voor indoctrinatie en blindelings volgen van waanzin. Volg je morele kompas. Mensen zijn niet complete messiassen.Ik vind het weleens jammer dat mensen niet gewoon naar een idee op zichzelf kunnen of willen luisteren, zonder fan te moeten zijn van de persoon die het idee oppert.
Dat gezegd hebbende stoor ik me ook aan die hardcore fanbase van JP, die hem bijna als een soort messias beschouwt. Waarom moeten zoveel mensen zulke volgers zijn... Wees je eigen leider, maar sta open voor ideeën die op zichzelf gezien waarde bevatten.
Wat zou het toch mooi zijn als alle mensen begrijpen dat religie voortkomt uit de angst voor de dood.imo moet alle religie met een korreltje zout genomen worden
#10
Ik vraag me ook vaak af of wel wel bij elkaar passen en voel me de laatste tijd ook vaak niet blij. Ik weet niet of dat door mijn relatie komt, doordat ik zelf niet lekker in mijn vel zit, doordat werk eigenlijk even te veel is of een combi van dit alles. Ik besef me heel goed dat de perfecte partner niet bestaat en dan komt hij wel het meest in de buurt.Is je vriend in alles zo rechtlijnig? Ik heb niet alle posts in dit topic gelezen maar ik begin te vermoeden dat jullie niet helemaal bij elkaar passen. Je hoeft het hier niet te delen maar ik zou als ik jou was eens diep en goed bij mezelf nagaan wat je wél waardeert in jullie relatie. Voors en tegens afwegen is nogal onromantisch, maar heel veel mensen doen dit om te besluiten of ze wel of niet met hun partner verder willen. Een relatie die beide partners in álles volledig bevredigt, komt niet zo vaak voor. Dus de vraag is: welke (on)hebbelijkheden accepteer je van elkaar en welke niet? Hij accepteert jouw behoefte aan een beetje rondklooien (want zo klinkt het... het is niet netjes, maar je houdt er ook weer niet een minnaar op na, zeg maar) kennelijk niet. Ben je bereid dat stukje van jezelf te ontkennen om de relatie in stand te houden?
We wonen samen, bijna een jaar nu. Dat vond ik ook moeilijk in het begin. We maken wel toekomst plannen en dat is ook wat ons verbindt, ik wil heel graag kinderen, met hem, ooit. Ik denk dat hij een fantastische vader zal zijn en hij wil ook graag kinderen met mij, ooit.Je bent eind 20. Wonen jullie samen of apart? Willen jullie kinderen? Maken jullie samen toekomstplannen?
En: kan het misschien zo zijn dat je uitgaat, drugs en drank gebruikt en onder invloed gaat staan tongen omdat je in nuchtere toestand niet aan jezelf kunt toegeven dat de relatie je beklemt? Is het misschien (ook) een daad van heimelijk verzet?
Dit is een hele goede vraag en nu ik erover nadenk is dit misschien wel precies wat er aan de hand is.. Ik ben eigenlijk nog niet klaar voor een serieuze relatie, maar ik zie mezelf wel met hem oud worden. En ik wil heel graag dat ik wel 'volwassen' genoeg ben om de verantwoordelijkheden die horen bij een serieuze relatie aan te kunnen. Al mijn vrienden kopen huizen, krijgen babies etc. etc, en ik wil niet de 'eeuwige' losbol zijn die maar niet kan settelen. En tegelijkertijd wil ik ook daadwerkelijk iets met hem opbouwen en uiteindelijk ook kinderen etc. Dus rationeel wil ik het huisje boompje beestje verhaal, maar onder invloed beklemt dat idee me inderdaad ontzettend.En: kan het misschien zo zijn dat je uitgaat, drugs en drank gebruikt en onder invloed gaat staan tongen omdat je in nuchtere toestand niet aan jezelf kunt toegeven dat de relatie je beklemt? Is het misschien (ook) een daad van heimelijk verzet?
Het is niet zozeer dat ik er een duidelijke behoefte aan heb, ik hecht er gewoon geen waarde aan als het gebeurt. Vanuit dat perspectief, zou ik het ook makkelijk kunnen opgeven. Het levert me namelijk niets op door met een ander te gaan, ik hecht er geen waarde aan en ik voel me er alleen maar ontzettend klote over als het gebeurt. Daarnaast durf ik er (niet meer) eerlijk over te zijn tegenover mijn vriend dus ontstaat er een leugen die ineens tussen ons instaat, wat meer afstand creëert.Nog een andere manier om ernaar te kijken: hij heeft een duidelijke behoefte aan strikte monogamie. Jij hebt een duidelijke behoefte aan meer openheid. Jouw behoefte is niet minder valide dan de zijne in de relatie, en het is eigenlijk raar dat het in vrijwel alle relaties zo is dat degene die de meeste beperkingen aan de relatie stelt, mag bepalen hoe het gaat.
Samenvattend, moet ik er gewoon mee kappen want ik maak mezelf ongelukkig en ik doe hem onnodig pijn. Ik denk veel na over of we wel bij elkaar passen en of onze relatie op de lange termijn houdbaar is. Maar doordat ik er zoveel overna denk, komen de negatieve kanten van onze relatie voor mij onder een vergrootglas, waardoor alles heel zwaar en moeilijk wordt en ik overal aan ga twijfelen. Zo ontstaat er een vicieuze cirkel, waarin ik de relatie voor mezelf 'beklemmend' maak... Daar moet ik dus eigenlijk mee stoppen, als ik de ongedwongenheid weer terug wil krijgen. Maar dat komt natuurlijk van twee kanten, want ik kan duizend dingen opnoemen die ik fantastisch vind aan mijn vriend, maar soms heb ik het idee dat we niet helemaal op dezelfde frequentie zitten. Juist daarom is het misschien soms beklemmend, hij draagt mij op handen en heeft een hart van goud. Ik ga nooit meer iemand vinden die zijn hart zo op de juiste plek heeft als hij. Maar daardoor voel ik me altijd wel 'minder' dan hij en heb ik het gevoel dat hij iemand verdient die beter is voor hem dan ik (wat op dit forum ook heel duidelijk bevestigd wordt).De antwoorden die ik van anderen las, gaven twee mogelijkheden: inbinden of uitmaken. Er is nog een derde optie: blijven vreemdgaan, met het risico dat hij erachter komt en met alle risico's voor je zelfbeeld op de koop toe. Je kunt dat ook kiezen, uiteindelijk is het jouw leven.
#11
@Diamant Ik weet het niet, maar is jullie drugsgebruik vergelijkbaar?
#12
Was het wel - nu niet meer. Hij gebruikt niet meer en ik welIk weet het niet, maar is jullie drugsgebruik vergelijkbaar?
#13
Stop met gebruiken voor een tijdje en ga eens in therapie, om erachter te komen waarom je zo vaak vreemd gaat.
Of stop met het hebben van een relatie.
Of stop met het hebben van een relatie.
#14
Dus, je ziet je partner als iemand met een hart van goud die jou op handen draagt en als degene waar je een toekomst en kinderen mee wilt hebben.Ik vraag me ook vaak af of wel wel bij elkaar passen en voel me de laatste tijd ook vaak niet blij. Ik weet niet of dat door mijn relatie komt, doordat ik zelf niet lekker in mijn vel zit, doordat werk eigenlijk even te veel is of een combi van dit alles. Ik besef me heel goed dat de perfecte partner niet bestaat en dan komt hij wel het meest in de buurt.
We wonen samen, bijna een jaar nu. Dat vond ik ook moeilijk in het begin. We maken wel toekomst plannen en dat is ook wat ons verbindt, ik wil heel graag kinderen, met hem, ooit. Ik denk dat hij een fantastische vader zal zijn en hij wil ook graag kinderen met mij, ooit.
Dit is een hele goede vraag en nu ik erover nadenk is dit misschien wel precies wat er aan de hand is.. Ik ben eigenlijk nog niet klaar voor een serieuze relatie, maar ik zie mezelf wel met hem oud worden. En ik wil heel graag dat ik wel 'volwassen' genoeg ben om de verantwoordelijkheden die horen bij een serieuze relatie aan te kunnen. Al mijn vrienden kopen huizen, krijgen babies etc. etc, en ik wil niet de 'eeuwige' losbol zijn die maar niet kan settelen. En tegelijkertijd wil ik ook daadwerkelijk iets met hem opbouwen en uiteindelijk ook kinderen etc. Dus rationeel wil ik het huisje boompje beestje verhaal, maar onder invloed beklemt dat idee me inderdaad ontzettend.
Het is niet zozeer dat ik er een duidelijke behoefte aan heb, ik hecht er gewoon geen waarde aan als het gebeurt. Vanuit dat perspectief, zou ik het ook makkelijk kunnen opgeven. Het levert me namelijk niets op door met een ander te gaan, ik hecht er geen waarde aan en ik voel me er alleen maar ontzettend klote over als het gebeurt. Daarnaast durf ik er (niet meer) eerlijk over te zijn tegenover mijn vriend dus ontstaat er een leugen die ineens tussen ons instaat, wat meer afstand creëert.
Samenvattend, moet ik er gewoon mee kappen want ik maak mezelf ongelukkig en ik doe hem onnodig pijn. Ik denk veel na over of we wel bij elkaar passen en of onze relatie op de lange termijn houdbaar is. Maar doordat ik er zoveel overna denk, komen de negatieve kanten van onze relatie voor mij onder een vergrootglas, waardoor alles heel zwaar en moeilijk wordt en ik overal aan ga twijfelen. Zo ontstaat er een vicieuze cirkel, waarin ik de relatie voor mezelf 'beklemmend' maak... Daar moet ik dus eigenlijk mee stoppen, als ik de ongedwongenheid weer terug wil krijgen. Maar dat komt natuurlijk van twee kanten, want ik kan duizend dingen opnoemen die ik fantastisch vind aan mijn vriend, maar soms heb ik het idee dat we niet helemaal op dezelfde frequentie zitten. Juist daarom is het misschien soms beklemmend, hij draagt mij op handen en heeft een hart van goud. Ik ga nooit meer iemand vinden die zijn hart zo op de juiste plek heeft als hij. Maar daardoor voel ik me altijd wel 'minder' dan hij en heb ik het gevoel dat hij iemand verdient die beter is voor hem dan ik (wat op dit forum ook heel duidelijk bevestigd wordt).
En dát is dan degene die je herhaaldelijk bedriegt en daar nu ook over gaat liegen omdat het anders te moeilijk voor jou wordt?
Misschien eerst eens starten met álles eerlijk tegen hem vertellen?
Als je echt van hem houdt, vind je dan niet dat hij tenminste dat en het totaal stoppen van jouw bedrog en het liegen daarover verdiend?
Persoonlijk zou ik hem graag zeggen dat hij zo gauw mogelijk bij jou weg moet, voordat dat kind er komt en hij een leven moet doorbrengen met de vrouw die hem tig keren heeft bedrogen en belogen.
#15
Ik zou het vreselijk vinden als mijn vriendin dit zou doen. Bij 1 keer is het al afgelopen. Je houd hem nu gewoon voor de gek.Ik heb nu ruim vier jaar een relatie en ben eind 20. Ik geloof niet per se in monogamie, maar voor mijn vriend is dit erg belangrijk. We hebben dan ook een monogame relatie. Echter, ben ik 2 keer vreemdgegaan en dit heb ik hem verteld. Één keer heb ik met iemand gezoend en één keer ben ik bij iemand in bed beland maar heb ik geen seks gehad. Beide keren heb ik verteld. Hierdoor heb ik het vertrouwen van mijn vriend ontzettend geschaad. Een week nadat ik bij iemand anders heb geslapen, heb ik tijdens het uitgaan weer met een ander gezoend, achteraf heb ik me hier zo verschrikkelijk over gevoeld maar ik heb het hem niet verteld omdat het voor mij echt betekenisloos was en we al in een dieptepunt zaten. Gisteren hadden mijn vriend en ik er nog een gesprek over dat hij het moeilijk vindt mij weer te vertrouwen en zich zorgen maakt als hij mij alleen laat. Hij heeft dan het gevoel dat ik tegen hem lieg en hem aan het lijntje houd.
Nou heb ik vannacht tijdens het uitgaan wéér met een ander gezoend maar wederom was het voor mij betekenisloos. Echter, ik voel mij zo verschrikkelijk over mijzelf en tegenover mijn vriend. Ik word er gewoon misselijk van. Het liefst zou ik het gewoon openlijk met hem bespreken en hem duidelijk maken dat het niets met onze relatie te maken heeft, maar ik weet zeker dat hij de relatie beëindigt als ik het hem vertel. Ik weet niet zo goed hoe nu verder, want ik denk dat ik altijd zou blijven zoenen met anderen omdat ik er gewoon geen emotionele waarde aan hecht. Alleen het gevoel wat ik er daarna aan overhoud is verschrikkelijk. En het laatste wat ik wil is mijn vriend bedriegen. Maar als we zo fundamenteel een andere waarde hechten aan het fysiek zijn met een ander, is de relatie dan wel houdbaar? Hoe ga ik om met deze situatie.
#16
Volgens mij ben je bang voor de toekomst en dit heeft niets met je relatie te maken. Maar het is wel jammer dat je niet weet wat je dwars zit. Klinkt vreemd, maar toch kijken of het iets met de relatie met je ouders is geweest dat je niet hebt kunnen verwerken. Of iets pijnlijks toen je nog jong was. Maar je drugsgebruik is een escape van een te verwerken gevoel. Sterkte!Was het wel - nu niet meer. Hij gebruikt niet meer en ik wel
#17
Maar stel het zou andersom zijn - jij zou een keer met een ander zoenen zonder enige betekenis, dan wil je hier toch ook gewoon een open gesprek over kunnen voeren met je vriendin? Ik vind het belangrijk dat je partner dit probeert te begrijpen - en dat het niet meteen 'einde relatie' betekent, want dan stimuleer je niet dat de ander alles tegen je kan zeggen.Ik zou het vreselijk vinden als mijn vriendin dit zou doen. Bij 1 keer is het al afgelopen. Je houd hem nu gewoon voor de gek.
#18
Maar bij jou is het niet 1 keer, het is steeds weer. En daar bovenop ga je er ook nog over liegen (geen open gesprek dus) en ga je er gewoon mee door.Maar stel het zou andersom zijn - jij zou een keer met een ander zoenen zonder enige betekenis, dan wil je hier toch ook gewoon een open gesprek over kunnen voeren met je vriendin? Ik vind het belangrijk dat je partner dit probeert te begrijpen - en dat het niet meteen 'einde relatie' betekent, want dan stimuleer je niet dat de ander alles tegen je kan zeggen.
Vind je dat de vader van je toekomstige kind niet veel beter verdiend dan dit? Zeker als hij iemand met een hart van goud is?
Voor mij zou het ook einde relatie betekenen hoor. 1 keer vertrouwen helemaal verbroken is nooit meer echt kunnen vertrouwen. En dit is niet 1 keer maar tig keren.
Ik vind dat je het je vriend verschuldigd bent álles te vertellen voordat er mogelijk een kind in het spel komt.
#19
Als ik de reacties van @Diamant lees voelt het voor mij alsof er iets niet klopt.
Je praat in je berichten zo vaak in de ‘ik’ vorm.
Je opmerking dat vreemdgaan voor jou ‘geen enkele betekenis’ heeft is veelzeggend.
Niet zo gek dat je vriend en jij niet op dezelfde golflengte zitten.
En dan ook nog zeggen dat je het vreemdgaan makkelijk zou kunnen opgeven.
Terwijl je het gewoon stiekem blijft doen.
Denk daar eens over na.
Het klopt gewoon niet wat je allemaal zegt.
Geeft niet, ik denk dat je het zelf gewoon even niet meer weet. En dat is niet gek.
Je praat in je berichten zo vaak in de ‘ik’ vorm.
Je opmerking dat vreemdgaan voor jou ‘geen enkele betekenis’ heeft is veelzeggend.
Niet zo gek dat je vriend en jij niet op dezelfde golflengte zitten.
En dan ook nog zeggen dat je het vreemdgaan makkelijk zou kunnen opgeven.
Terwijl je het gewoon stiekem blijft doen.
Denk daar eens over na.
Het klopt gewoon niet wat je allemaal zegt.
Geeft niet, ik denk dat je het zelf gewoon even niet meer weet. En dat is niet gek.
#20
Mijn vriend moet het ook weten, ik besef me heel goed hoe egocentrisch ik bezig ben, maar ik wil hem ook niet kwijt, dus ik wil dit niet blijven doen. Voorlopig is het nog lang niet zo ver dat we aan kinderen beginnen, eerst moet onze relatie 100% goed zijn en dat is het natuurlijk niet wanneer ik dit niet aan hem vertel en dit stiekem blijf doen.Maar bij jou is het niet 1 keer, het is steeds weer. En daar bovenop ga je er ook nog over liegen (geen open gesprek dus) en ga je er gewoon mee door.
Vind je dat de vader van je toekomstige kind niet veel beter verdiend dan dit? Zeker als hij iemand met een hart van goud is?
Voor mij zou het ook einde relatie betekenen hoor. 1 keer vertrouwen helemaal verbroken is nooit meer echt kunnen vertrouwen. En dit is niet 1 keer maar tig keren.
Ik vind dat je het je vriend verschuldigd bent álles te vertellen voordat er mogelijk een kind in het spel komt.