poll: ben je neurodivers of neurotypisch of...? adhd, bipolair, autisme, dyslexie etc

debkb zei:

@Mrloverdj ik koos er bewust voor om mensen zelf te laten kiezen of ze zichzelf neurodivers noemen of niet. Want ik kon geen consensus vinden over welke aandoeningen er wel en niet onder vallen
Voel je vrij om in te vullen wat je wilt; ik ga nu kijken of ik nog een optie 'dat zeg ik liever niet' kan toevoegen

Klik om te vergroten...

Alles wat onder de metastructuur valt, is een aandoening die er onder valt. Dus geheel niet slecht om eens te zien wat er in DF omgaat qua deze aandoeningen.

it has to take one, to know one. 😄

Mindless zei:

Nee dat is waar.

Zelf ervaar ik er (wat ik dan ook "heb") wel veel last van in de zin dat ik anders ben dan de meeste mensen om me heen. Ik ben ook erg autonoom (precies wat daar staat op die afbeelding van @De Nachtzuster hierboven) en werk liever zelfstandig aan mezelf. Het liefst leer ik zelf wat ik beter kan doen, maar tegelijk zie ik ook wat er verontrustend diep mis is met onze maatschappij en wil ik mezelf zeker niet zonder meer aanpassen om daar maar meer aansluiting mee te vinden. (Vandaar dat ik ook zo achter dat citaat hierboven sta) Dan maar meer een outsider, daar kan ik prima mee leven.

Een eventuele officiële diagnose zou mij denk ik niets verder helpen. Ik ben wie ik ben en dat is in geen hokje te stoppen. Mijn persoonlijkheid is ook heel erg gericht op persoonlijke vrijheid, daarom ben ik ook zo fel wanneer mensen/regeringen daar aan zitten. Ik wil zeker mezelf verbeteren maar dan op mijn voorwaarden en eventueel naar voorbeeld van mensen die mij inspireren. Daarom had ik ook zo'n hekel aan school: het wordt je voorgekauwd, je moet maar hetzelfde als ieder ander doen. Dingen die mij niet interesseren kan ik bijna niet doen.

Klik om te vergroten...

Even volledig random maar zoals jij je nu beschrijft lijk je echt heel erg op mijn partner qua karakter haha.
Maar ik begrijp wat je bedoelt, het kost denk ik wel veel kracht om zo volledig je eigen spoor te trekken. Denk dat veel mensen die de aansluiting ook niet voelen zich misschien ook wel minder vd maatschappij zouden willen aantrekken maar dat best lastig vinden. Voor hen kan hulp wel prettig zijn.

Wat 5-ReMI-DMT beschrijft vind ik daarom ook mooi (en voor mij ook wel de essentie van therapie) hulp zoeken om jezelf beter te leren kennen en daardoor meer rust en zekerheid vinden (om te doen waar je je zelf goed bij voelt). Dat je met jezelf door een deur kan en je plek kan vinden is aan einde vd dag prettigste.

Voordat iedereen denkt hoogbegaafd te zijn.... ADHD heeft veel van dezelfde eigenschappen vaak worden deze door elkaar gehaald....

Naast autisme is ADHD ook een misdiagnose die we bij Praktijk Hoogbegaafd vaak zien bij hoogbegaafde kinderen. Bij kinderen die problemen hebben met hun concentratie en/of hyperactief zijn, wordt al vaak gedacht aan ADHD. Rusteloosheid, onoplettendheid, erg energiek zijn of dagdromen zijn zaken die bij hoogbegaafde kinderen vaak voorkomen en tevens allemaal kenmerken zijn van ADHD. In de DSM-5 staan zeventien kenmerken van ADHD, onderverdeeld onder de categorieën onoplettendheid en hyperactiviteit/impulsiviteit. Er moeten tenminste zes symptomen voorkomen in beide categorieën om ADHD vast te kunnen stellen. Daarnaast moeten de verscheidene symptomen voor het twaalfde jaar aanwezig zijn, op twee of meer terreinen (school, thuis, werk, etc.) aanwezig zijn, duidelijk interfereren met het sociale, schoolse of beroepsmatige functioneren en de symptomen moeten niet verklaard kunnen worden vanuit een andere psychotische of psychische stoornis. ADD wordt in de DSM-5 niet genoemd. Er kan sprake zijn van ADHD met een overwegend onoplettend beeld (ADHD-I), overwegend hyperactief-impulsief beeld (ADHD-H) of een gecombineerd beeld (ADHD-C).

Onoplettendheid is een kenmerk van ADHD en wordt ook gezien bij hoogbegaafde kinderen in situaties waarin ze zich vervelen of ze aan het dagdromen zijn. Bij kinderen met ADHD wordt daarnaast vaak gezien dat ze hun aandacht niet bij een taak kunnen vasthouden. Dit gedrag komt ook bij hoogbegaafde kinderen voor als ze de relevantie van een taak niet inzien.

Kinderen met ADHD vinden het verder lastig om zich aan regels en aanwijzingen te houden. Hoogbegaafde kinderen stellen regels en tradities ter discussie. Daarnaast kunnen hoogbegaafde kinderen met een sterke sensorische intensiteit net als kinderen met ADHD snel afgeleid raken door externe prikkels. Verder is een kenmerk dat in de DSM wordt genoemd dat kinderen met ADHD niet reageren als er tegen hem of haar gesproken wordt. Hoogbegaafde kinderen kunnen door hun beeldende intensiteit zo sterk aan het dagdromen zijn en in hun eigen wereld zitten, waardoor ze niet hebben gehoord wat er gezegd werd en dus niet reageren. Verder wordt het niet uitvoeren van opdrachten ook als kenmerk van ADHD gezien. Hoogbegaafde kinderen vinden het bijvoorbeeld niet nodig om alle stappen op te schrijven of stellen een opdracht ter discussie. Op sociaal gebied kunnen ook problemen voorkomen. Kinderen met ADHD die zowel onoplettend als impulsief zijn, lijken vaak agressiever en zijn minder constant in hun contacten. Bij hoogbegaafde kinderen kan het voorkomen dat ze anderen te veel verbeteren, waardoor ze betweterig overkomen en hierdoor worden afgewezen. Ze vinden weinig aansluiting, omdat hun interesses en niveau van discussiëren niet overeen komen met die van hun leeftijdgenoten. Hierdoor kunnen beide kinderen afgewezen worden door leeftijdgenoten. Tot slot is er bij een aantal hoogbegaafde kinderen sprake van een psychomotorische intensiteit, waardoor ze veel energie hebben, snel praten en weinig behoefte hebben aan slaap. Met name bij deze kinderen is het risico op een misdiagnose groot. Deze symptomen kunnen dus bij zowel hoogbegaafde kinderen als kinderen met AHDH voorkomen. Het is daarom belangrijk om te kijken wat de oorzaak van dit gedrag is, omdat de behandeling van beide problemen heel anders is.

Rivalrie zei:

Voordat iedereen denkt hoogbegaafd te zijn.... ADHD heeft veel van dezelfde eigenschappen vaak worden deze door elkaar gehaald....

Klik om te vergroten...

Jep, en onrust die soms aan adhd toegewezen wordt kan ook verklaart worden door neurose soms. Het is een slippery slope .

Mappie88 zei:

hulp zoeken om jezelf beter te leren kennen en daardoor meer rust en zekerheid vinden

Klik om te vergroten...

Mindless zei:

Ik ben ook erg autonoom (precies wat daar staat op die afbeelding van @De Nachtzuster hierboven) en werk liever zelfstandig aan mezelf.

Klik om te vergroten...

@Mindless Snap ik! Sommige mensen hebben helemaal geen behoefte aan externe hulpverlening, of hebben het simpelweg niet nodig. Aan alles wat ik van je lees op het forum heb ik de indruk dat dit ‘zelfstandig werken aan mezelf’ jou prima af gaat 😁. In dat aspect kan ik me ook goed vinden in wat je zegt, ook over school trouwens.
Veruit de meeste kennis die ik gebruik om mijn leven en visie vorm te geven heb ik helemaal zelf geleerd. School is hierin vast een belangrijke basis geweest, vooral op sociaal gebied. Maar ik heb eerlijk gezegd het idee dat het meeste wat ik moest doen op school mij niet bijster veel heeft geholpen in het vormen van die basis. Heb namelijk vanaf zo vroeg als ik me kan herinneren, tot en met mijn eindexamens, geen f*ck uitgevoerd... Wil hier echt absoluut niet arrogant mee overkomen maar ik heb mijn havo-examen afgerond met een 8 gemiddeld en ik heb de hele week Fortnite gespeeld... Als ik soms terugkijk baal ik er enorm van dat ik (naast natuurkunde en andere bèta vakken) zo weinig inzet heb getoond. Maar ik zou het nu nog steeds moeilijk vinden (doe sinds pas geen opleiding meer, zegt ook wat) en daar hoop ik gewoon hulp voor te kunnen krijgen.

‘T is áltijd bedoeld als compliment natuurlijk, maar ik werd(in mindere mate word) altijd een beetje ongelukkig als mij op school, thuis of bij vrienden werd verteld: ‘jij bent echt slim! Je gaat het ver schoppen’. Zo heb ik het namelijk nooit ervaren... Mijn brede interesses en kennis zorgen in mijn hoofd alleen maar voor onzekerheid over mijn toekomst. Maar ik vind het leuk om met mensen te discussiëren en mensen wat bij te brengen, daar is het dan wel enigzins goed voor denk ik. Maar ja, daarmee vind ik later moeilijk een baan...

5-ReMI-DMT zei:

Een diagnose kan enorm waardevol zijn

Klik om te vergroten...

Ja, dit dus. Ik denk dat ik ‘gewoon’ neurotypisch’ ben maar sinds ik weet ik dat ik hooggevoelig ben valt er enorm veel op z’n plek.
Ik weet daarom nu dat ik niet ‘raar’ ben maar dingen gewoon anders verwerk. Het is een verrijking in mijn leven. Alhoewel ik nog steeds struggle hoe dit in mijn level toe te passen, ervaar ik wel rust. Het heeft mijn spirituele kant geopend en ergens voel ik dat daar mijn way to go ligt.
Alhoewel, hooggevoeligheid is geen diagnose en mijn therapeut ‘gelooft’ daar helaas niet in. Gelukkig krijg ik binnenkort meer gepaste therapie. Ik kom uit een verleden van recidiverende depressies, maar sinds mijn kennis over mijn eigen gevoeligheid kom ik niet meer zo diep in die depressie als ervoor.
Ik ben ook anti hokjes denken, maar ik zie hooggevoeligheid ook niet als een hokje maar meer als een persoonskenmerk.

5-ReMI-DMT zei:

Mijn brede interesses en kennis zorgen in mijn hoofd alleen maar voor onzekerheid over mijn toekomst.

Klik om te vergroten...

Bij mij zorgde dat ervoor dat ik me pas volwassen begon te voelen toen ik de 40 gepasseerd was.

Daarvoor was er nooit echt een duidelijk gevoel van wat ik met mijn leven wilde, er was namelijk nog zoveel mogelijk en wat was nou het juiste om te doen? Zoveel opties!

Nu door schade en schande zie ik beter de verantwoordelijkheden in mijn leven en stuur ik aan op doelen waarvan ik denk dat ze het waard zijn.

5-ReMI-DMT zei:

‘T is áltijd bedoeld als compliment natuurlijk, maar ik werd(in mindere mate word) altijd een beetje ongelukkig als mij op school, thuis of bij vrienden werd verteld: ‘jij bent echt slim! Je gaat het ver schoppen’. Zo heb ik het namelijk nooit ervaren... Mijn brede interesses en kennis zorgen in mijn hoofd alleen maar voor onzekerheid over mijn toekomst. Maar ik vind het leuk om met mensen te discussiëren en mensen wat bij te brengen, daar is het dan wel enigzins goed voor denk ik. Maar ja, daarmee vind ik later moeilijk een baan...

Klik om te vergroten...

Ik kan je hier heel goed in volgen! Hiermee komt er toch een soort presteerdruk op je te liggen. Maar aan de andere kant, het "ver schoppen" interesseert mij verder ook weer niets. Dat soort mensen die daar erg veel waarde aan hechten zijn vaak ook de types die dingen zeggen als "waar zie jij jezelf in 5 jaar?". Van die "carrière tijgers". Totaal niet het soort mensen waar ik goed mee om kan gaan. Dat soort praat vind ik ook dodelijk saai. Maar... Wat je zegt, het is wel lastig als je niet goed voor ogen hebt wat je nou echt wilt doen.

Lieske zei:

Ja, dit dus. Ik denk dat ik ‘gewoon’ neurotypisch’ ben maar sinds ik weet ik dat ik hooggevoelig ben valt er enorm veel op z’n plek.
Ik weet daarom nu dat ik niet ‘raar’ ben maar dingen gewoon anders verwerk. Het is een verrijking in mijn leven. Alhoewel ik nog steeds struggle hoe dit in mijn level toe te passen, ervaar ik wel rust. Het heeft mijn spirituele kant geopend en ergens voel ik dat daar mijn way to go ligt.
Alhoewel, hooggevoeligheid is geen diagnose en mijn therapeut ‘gelooft’ daar helaas niet in. Gelukkig krijg ik binnenkort meer gepaste therapie. Ik kom uit een verleden van recidiverende depressies, maar sinds mijn kennis over mijn eigen gevoeligheid kom ik niet meer zo diep in die depressie als ervoor.
Ik ben ook anti hokjes denken, maar ik zie hooggevoeligheid ook niet als een hokje maar meer als een persoonskenmerk.

Klik om te vergroten...

Voor mij kwam die spiritualiteit eerst en het was ook dat wat ervoor zorgde dat ik mezelf kon beginnen te accepteren en daardoor ook gauw begreep dat hulp van anderen altijd tot een bepaalde mate oppervlakkig zal zijn en de echte antwoorden diep in mezelf liggen. Dat betekent niet dat hulp op bepaalde niveau's nooit nuttig kan zijn natuurlijk.

Hooggevoeligheid hoeft niet per se als hokje gezien te worden nee. Misschien moeten we van deze dingen ook gewoon geen zelfstandige naamwoorden maken. Een ADHD'er of een autist bijvoorbeeld, dat maakt het meteen al iets dat je bént, niet slechts wat je hebt. Taal is krachtig...

Lieske zei:

Alhoewel, hooggevoeligheid is geen diagnose en mijn therapeut ‘gelooft’ daar helaas niet in.

Klik om te vergroten...

Ja dat verbaast me niet. Je hersenen en al het andere wat invloed heeft op jou als persoon is haast oneindig complex... Ook professionals kunnen logischerwijs niet altijd het hele plaatje zien of abstracte, moeilijk te meten ‘afwijkende’
eigenschappen mee te nemen in de therapie. Ben blij om te horen dat je passendere therapie gaat krijgen!

Lieske zei:

Ik ben ook anti hokjes denken, maar ik zie hooggevoeligheid ook niet als een hokje maar meer als een persoonskenmerk.

Klik om te vergroten...

Ik zie echt het belang van hokjes wel, als middel om sommige aspecten van onze wereld veel efficiënter te verwerken. Maar we zijn als samenleving naar mijn mening iets doorgeslagen. Zo ensen zijn te complex om in één hokje te plaatsen en vanuit dat opzicht te oordelen...

Een beetje een off-topic (of misschien niet 🤷🏻‍♂️) maar ik heb vroeger veel moeite gehad met de gedachtegang van mensen die hun geaardheid niet in een hokje willen plaatsen. Ik heb mezelf al vanaf jongs af aan gezien als homoseksueel, dat was het in mijn ogen ook gewoon, daar hield het op. Maar sinds ongeveer 2 jaar terug ben ik heel veel over mezelf te weten gekomen en moet ik zeggen dat ik mezelf ook niet meer in het hokje ‘homo’ wil plaatsen (zo noem ik me vaak nog wel, want dat is lekker makkelijk voor zover ik er nog niet helemaal uit ben)! Hoe ik er nu naar kijk, zou ik op veel verschillende mensen kunnen vallen (geslacht is in ieder geval geen ding).
Ik weet niet of een van jullie toevallig ooit over iets soortgelijks hebben nagedacht? Ik denk namelijk dat het een gevolg is van het ‘niet in hokjes denken’. In plaats van dat ik iemand profileer van buitenaf (en dus in hokjes plaats), zie ik elk mens gewoon zoals ze zijn: uniek en niet te omschrijven aan de hand van een paar oppervlakkige eigenschappen. Door me niet vast te klampen aan deze oppervlakkige kenmerken, vind ik vrouwen al een stuk aantrekkelijker. Ik heb wat dit betreft overigens wel geluk dat ik op het gebied van seks ook niet zo moeilijk denk, ik kan namelijk ook opgewonden worden van een ‘knuffelende’ man en vrouw 🤣.

Dit is trouwens puur wat er in mijn hoofd speelt. Ik ben op dit moment totaal niet bezig met relaties oid (veel te druk met drugs 🤣). Ik heb dus ook nog geen echte ervaring met hoe deze gedachtes zich verhouden buiten mijn hoofd!

Proxima zei:

Nu door schade en schande zie ik beter de verantwoordelijkheden in mijn leven en stuur ik aan op doelen waarvan ik denk dat ze het waard zijn.

Klik om te vergroten...

Hier wil ik dus ook naar toe werken! Focussen en hard werken aan datgene wat ik het belangrijkst vind. Maar daar ben ik nu dus nog niet uit, het voelt een beetje uitzichtloos. Zie het tegenwoordig iets minder somber in, want ik weet wel dat dit een tijdelijk iets is. Als ik er sneller kan komen met therapie, zou dat geweldig zijn.

Ik heb trouwens over volwassenheid een omgekeerde ervaring. Misschien verschilt onze visie op volwassenheid, maar ik voel me dus al vanaf de middelbare school een stuk volwassener dan mijn leeftijdsgenoten. Heb me bijna altijd moeten aanpassen aan de rest, op een paar individuen na. Ik was best bewust en bleef er wel nuchter onder, wat het best dragelijk maakte.

Mindless zei:

Ik kan je hier heel goed in volgen! Hiermee komt er toch een soort presteerdruk op je te liggen. Maar aan de andere kant, het "ver schoppen" interesseert mij verder ook weer niets. Dat soort mensen die daar erg veel waarde aan hechten zijn vaak ook de types die dingen zeggen als "waar zie jij jezelf in 5 jaar?". Van die "carrière tijgers".

Klik om te vergroten...

Zekerweten! Zelden willen mensen je die druk opleggen, maar onbewust doen ze dat wel. Die prestatiedruk die ik ervaarde in combinatie met geen idee hebben waarín ik in wil presteren, maakte het dat ik nergens echt mijn best voor kon doen. Kan ik trouwens echt wel, maar niet voor lang. Ik haat die motivatie bubbel...

Hahaha ik snap goed wat je zegt over die carrière-gerichte types! Op die manier sluit je zo veel mogelijkheden uit door alleen maar lineair vooruit te denken, zonde vind ik dat.
Maar het is goed dat je het zegt, want dit is misschien wel hoe ‘ver schoppen’ bedoelt wordt maar ik heb dit zelf eigenlijk nooit zo opgevat. Ik wil het juist ver schoppen in de beperkte tijd die ik hier heb! Maar ik zie dat meer als een grote positieve invloed hebben, opkomen voor mens/dier en de wereld(en evt daarbuiten) een fijnere plek te maken. Hoé ik dat ga doen, dat ontbreekt nou juist...

5-ReMI-DMT zei:

Hier wil ik dus ook naar toe werken! Focussen en hard werken aan datgene wat ik het belangrijkst vind. Maar daar ben ik nu dus nog niet uit, het voelt een beetje uitzichtloos. Zie het tegenwoordig iets minder somber in, want ik weet wel dat dit een tijdelijk iets is. Als ik er sneller kan komen met therapie, zou dat geweldig zijn.

Ik heb trouwens over volwassenheid een omgekeerde ervaring. Misschien verschilt onze visie op volwassenheid, maar ik voel me dus al vanaf de middelbare school een stuk volwassener dan mijn leeftijdsgenoten. Heb me bijna altijd moeten aanpassen aan de rest, op een paar individuen na. Ik was best bewust en bleef er wel nuchter onder, wat het best dragelijk maakte.

Klik om te vergroten...

Je komt anders best inzichtelijk over en alsof je best wat stappen gemaakt hebt al. Veranderen kost helaas tijd (en best wat moed om eerlijk naar jezelf te kijken) maar je komt er wel!

Ook wanneer een kind (of persoon) traumatische ervaringen heeft kan het daaruit voortvloeiende gedrag kenmerken hebben die vallen binnen het autistisch spectrum.
Ik denk dat de vraag minder moet gaan over diagnose en meer over wat er nu echt aan de hand is. Context is belangrijk.

Mindless zei:

Hooggevoeligheid hoeft niet per se als hokje gezien te worden nee. Misschien moeten we van deze dingen ook gewoon geen zelfstandige naamwoorden maken. Een ADHD'er of een autist bijvoorbeeld, dat maakt het meteen al iets dat je bént, niet slechts wat je hebt. Taal is krachtig...

Klik om te vergroten...

Eens.. als ik mensen vertel (voornamelijk mensen dicht bij me) dat ik hooggevoelig ben, denken ze vaak ik mezelf boven hun zie staan ofzo. Terwijl dat helemaal niet is. Vooral bij mijn vriend ofzo kan ik juist door dit te zeggen mijn grenzen makkelijker aangeven. Grenzen aangeven maak het leven gewoon echt makkelijker. Als iemand mij vertelt dat hij/zij/die autistisch is, dan vind ik dat fijn omdat ik dan meer rekening houden met diens denkwijze. Maar dat komt ook omdat ik nu mijn grenzen kan aangeven en ik ook vooral
Hoop dat mensen dat andersom doen tegen mij. Zeggen wat je nodig hebt scheelt enorm.

5-ReMI-DMT zei:

Ik zie echt het belang van hokjes wel, als middel om sommige aspecten van onze wereld veel efficiënter te verwerken. Maar we zijn als samenleving naar mijn mening iets doorgeslagen. Zo ensen zijn te complex om in één hokje te plaatsen en vanuit dat opzicht te oordelen...

Klik om te vergroten...

De maatschappij is enorm doorgeslagen daarin. Het algehele denkbeeld bij mensen met autisme is vaak dat ze minder sociaal zijn. Terwijl ik ervaar, als je ècht in gesprek met ze gaat, juist ervaar dat zo enorm sociaal zijn. Nogmaals, grenzen aangeven in sociale contacten helpt daar enorm bij.

Momenteel zeg ik tegen een vriend/vriendin dat ik op dat moment even geen behoefte aan ze heb omdat het mij teveel prikkels op zou leveren (als ik al veel prikkels heb die gehad die dag/week). Ik geef dat soort dingen nu al een tijdje aan en mijn inner circle waardeert dat enorm. Zo kan ik ze er voor ze zijn als het nodig is, maar niet als ik daar geen energie voor heb.
Uiteindelijk heb ik hierdoor een hele fijne vriendengroep aan over gehouden. En ben ik een fijner mens omdat ik minder over mijn grenzen heen ga.

Communication is dus echt the key✌🏻

Lieske zei:

Alhoewel, hooggevoeligheid is geen diagnose en mijn therapeut ‘gelooft’ daar helaas niet in.

Klik om te vergroten...

Ik had hier denk ik overheen gelezen.

Je therapeut gelooft niet in hooggevoeligheid? Wat bedoeld hij/zij daar precies mee? Hooggevoeligheid is "gewoon" dat prikkels harder binnenkomen bij je, daar is niets aan te 'geloven', dat is gewoon zo. Komt wat bekrompen over op me. "Ik geloof er niet in dus jij zult het niet zo ervaren". Waarom zou iemand erover liegen dat hij/zij binnenkomende prikkels zeer intens ervaart...

Of zie ik het verkeerd en zit het anders?

Lieske zei:

Eens.. als ik mensen vertel (voornamelijk mensen dicht bij me) dat ik hooggevoelig ben, denken ze vaak ik mezelf boven hun zie staan ofzo. Terwijl dat helemaal niet is. Vooral bij mijn vriend ofzo kan ik juist door dit te zeggen mijn grenzen makkelijker aangeven. Grenzen aangeven maak het leven gewoon echt makkelijker. Als iemand mij vertelt dat hij/zij/die autistisch is, dan vind ik dat fijn omdat ik dan meer rekening houden met diens denkwijze. Maar dat komt ook omdat ik nu mijn grenzen kan aangeven en ik ook vooral
Hoop dat mensen dat andersom doen tegen mij. Zeggen wat je nodig hebt scheelt enorm.

Klik om te vergroten...

Erg vervelend dat mensen denken dat je je beter voelt dan hen, terwijl jij juist met een lastig iets zit...

Mindless zei:

Ik had hier denk ik overheen gelezen.

Je therapeut gelooft niet in hooggevoeligheid? Wat bedoeld hij/zij daar precies mee? Hooggevoeligheid is "gewoon" dat prikkels harder binnenkomen bij je, daar is niets aan te 'geloven', dat is gewoon zo. Komt wat bekrompen over op me. "Ik geloof er niet in dus jij zult het niet zo ervaren". Waarom zou iemand erover liegen dat hij/zij binnenkomende prikkels zeer intens ervaart...

Of zie ik het verkeerd en zit het anders?


Erg vervelend dat mensen denken dat je je beter voelt, terwijl jij juist met een lastig iets zit...

Klik om te vergroten...

Nee ik zie dit precies hetzelfde als jij. Ik vind het zo bekrompen dat iemand als een POH GGZ mijn hooggevoeligheid niet serieus neemt. Heb deze week ook aangeven dat ik met haar blijf hangen en niet dieper kom. Dat zag zij ook en nu weer doorverwezen naar de GGZ en psycholoog waar ik jaren ben geweest.
Ik voelde me enorm klein toen ze dat zei en mijn vertrouwensbasis was meteen weg wel.
Erg heftig van een hulpverlener om mijn kwetsbaarheid die ik probeer te geven, de kop in te drukken.
Heb ook uitgelegd dat ik in dingen als mediteren mijn oplossing zie en dat ik juist daarim verder geholpen wil worden. Zij bespreekt mediteren nu met mij als een agenda punt.. en dan slaat zij i mijn inziens de plank compleet mis. Ik voel juist dat ik hulp nodig heb in hoe dat mediteren en bijv. Dankbaarheid in mijn leven moet gaan ontwikkelen. En niet als een agenda punt. Ze zegt, als je nou op je vrije dag even mediteert dan is je dat goed.
Nou nee, ik zie meditatie als een basis van mijn welzijn. Echter lukt het me nog niet hier echt verder mee te komen. Ik voel weerstand er tegen omdat ik momenteel heel kinderachtig mezelf aan het saboteren ben.
Ik kan wss terug naar mijn oude psycholoog. Ik
Wil juist verder in die spiritualiteit omdat ik
VOEL dat daar mijn antwoord ligt.. als
Iemand dat dan aanmerkt als is onbenulligs, dan betekent dat voor mij einde vertrouwen..

Mindless zei:

Ik had hier denk ik overheen gelezen.

Je therapeut gelooft niet in hooggevoeligheid? Wat bedoeld hij/zij daar precies mee? Hooggevoeligheid is "gewoon" dat prikkels harder binnenkomen bij je, daar is niets aan te 'geloven', dat is gewoon zo. Komt wat bekrompen over op me. "Ik geloof er niet in dus jij zult het niet zo ervaren". Waarom zou iemand erover liegen dat hij/zij binnenkomende prikkels zeer intens ervaart...

Of zie ik het verkeerd en zit het anders?


Erg vervelend dat mensen denken dat je je beter voelt dan hen, terwijl jij juist met een lastig iets zit...

Klik om te vergroten...

Ik denk dat het te maken heeft met een discussie die nog gaande is rondom HSP en wat het precies behelst. Wat jij zegt klopt indd, alleen is die gevoeligheid voor externe prikkels dan een karaktereigenschap die sommigen meer hebben dan anderen of onderdeel van iets anders is het vraagstuk een beetje geloof ik.
Zeggen dat je er niet in gelooft is wel heel tactloos, dan ontken je eig waar iemand last van heeft.

Haha sorry voor al mijn personal info hier. Maar er op een dieper level er te over kunnen praten is voor veel mensen een ver van hun bedshow. Fijn om hier te merken dat ik niet ‘gek’ ben dat ik hierin mijn oplossing zie...
nu er nog zien te komen 🤣