Veel labels zeggen hoeveel er "mis" met je is ten opzichte van de maatschappij.
En dat in gedachte houdend vind ik dit citaat wel heel sprekend:
Bekijk bijlage 23367
Lieve mensen,@debkb to the rescue graag!
Nee dat is waar.Ook vooral met hoe je zelf ervaart te functioneren in de maatschappij denk ik. En de ernst en aard van je klachten. Mensen die het niet als lastig ervaren laten zich over algemeen niet vrijwillig diagnosticeren.
Heel goed punt! Het herkennen van bepaalde vormen van neurodiversiteit is heel lastig omdat het veelal gezien wordt als karaktereigenschappen. Nu ben ik daar niet principieel tegen, want ik ben zelf geen fan van meeste labels en stigmaâs die ze creĂ«eren. Ik vind het belangrijk om iemand gewoon te bekijken en waarderen als uniek individu, zonder de vooroordelen die ontstaan door labels.Ook vooral met hoe je zelf ervaart te functioneren in de maatschappij denk ik. En de ernst en aard van je klachten. Mensen die het niet als lastig ervaren laten zich over algemeen niet vrijwillig diagnosticeren.
Nee dat is waar.
Zelf ervaar ik er (wat ik dan ook "heb") wel veel last van in de zin dat ik anders ben dan de meeste mensen om me heen. Ik ben ook erg autonoom (precies wat daar staat op die afbeelding van @De Nachtzuster hierboven) en werk liever zelfstandig aan mezelf. Het liefst leer ik zelf wat ik beter kan doen, maar tegelijk zie ik ook wat er verontrustend diep mis is met onze maatschappij en wil ik mezelf zeker niet zonder meer aanpassen om daar maar meer aansluiting mee te vinden. (Vandaar dat ik ook zo achter dat citaat hierboven sta) Dan maar meer een outsider, daar kan ik prima mee leven.
Een eventuele officiële diagnose zou mij denk ik niets verder helpen. Ik ben wie ik ben en dat is in geen hokje te stoppen. Mijn persoonlijkheid is ook heel erg gericht op persoonlijke vrijheid, daarom ben ik ook zo fel wanneer mensen/regeringen daar aan zitten. Ik wil zeker mezelf verbeteren maar dan op mijn voorwaarden en eventueel naar voorbeeld van mensen die mij inspireren. Daarom had ik ook zo'n hekel aan school: het wordt je voorgekauwd, je moet maar hetzelfde als ieder ander doen. Dingen die mij niet interesseren kan ik bijna niet doen.
Jep, en onrust die soms aan adhd toegewezen wordt kan ook verklaart worden door neurose soms. Het is een slippery slopeVoordat iedereen denkt hoogbegaafd te zijn.... ADHD heeft veel van dezelfde eigenschappenvaak worden deze door elkaar gehaald....
hulp zoeken om jezelf beter te leren kennen en daardoor meer rust en zekerheid vinden
@Mindless Snap ik! Sommige mensen hebben helemaal geen behoefte aan externe hulpverlening, of hebben het simpelweg niet nodig. Aan alles wat ik van je lees op het forum heb ik de indruk dat dit âzelfstandig werken aan mezelfâ jou prima af gaat đ. In dat aspect kan ik me ook goed vinden in wat je zegt, ook over school trouwens.Ik ben ook erg autonoom (precies wat daar staat op die afbeelding van @De Nachtzuster hierboven) en werk liever zelfstandig aan mezelf.
Een diagnose kan enorm waardevol zijn
Bij mij zorgde dat ervoor dat ik me pas volwassen begon te voelen toen ik de 40 gepasseerd was.Mijn brede interesses en kennis zorgen in mijn hoofd alleen maar voor onzekerheid over mijn toekomst.
Ik kan je hier heel goed in volgen! Hiermee komt er toch een soort presteerdruk op je te liggen. Maar aan de andere kant, het "ver schoppen" interesseert mij verder ook weer niets. Dat soort mensen die daar erg veel waarde aan hechten zijn vaak ook de types die dingen zeggen als "waar zie jij jezelf in 5 jaar?". Van die "carriĂšre tijgers". Totaal niet het soort mensen waar ik goed mee om kan gaan. Dat soort praat vind ik ook dodelijk saai.âT is ĂĄltijd bedoeld als compliment natuurlijk, maar ik werd(in mindere mate word) altijd een beetje ongelukkig als mij op school, thuis of bij vrienden werd verteld: âjij bent echt slim! Je gaat het ver schoppenâ. Zo heb ik het namelijk nooit ervaren... Mijn brede interesses en kennis zorgen in mijn hoofd alleen maar voor onzekerheid over mijn toekomst. Maar ik vind het leuk om met mensen te discussiĂ«ren en mensen wat bij te brengen, daar is het dan wel enigzins goed voor denk ik. Maar ja, daarmee vind ik later moeilijk een baan...
Voor mij kwam die spiritualiteit eerst en het was ook dat wat ervoor zorgde dat ik mezelf kon beginnen te accepteren en daardoor ook gauw begreep dat hulp van anderen altijd tot een bepaalde mate oppervlakkig zal zijn en de echte antwoorden diep in mezelf liggen. Dat betekent niet dat hulp op bepaalde niveau's nooit nuttig kan zijn natuurlijk.Ja, dit dus. Ik denk dat ik âgewoonâ neurotypischâ ben maar sinds ik weet ik dat ik hooggevoelig ben valt er enorm veel op zân plek.
Ik weet daarom nu dat ik niet âraarâ ben maar dingen gewoon anders verwerk. Het is een verrijking in mijn leven. Alhoewel ik nog steeds struggle hoe dit in mijn level toe te passen, ervaar ik wel rust. Het heeft mijn spirituele kant geopend en ergens voel ik dat daar mijn way to go ligt.
Alhoewel, hooggevoeligheid is geen diagnose en mijn therapeut âgelooftâ daar helaas niet in. Gelukkig krijg ik binnenkort meer gepaste therapie. Ik kom uit een verleden van recidiverende depressies, maar sinds mijn kennis over mijn eigen gevoeligheid kom ik niet meer zo diep in die depressie als ervoor.
Ik ben ook anti hokjes denken, maar ik zie hooggevoeligheid ook niet als een hokje maar meer als een persoonskenmerk.
Ja dat verbaast me niet. Je hersenen en al het andere wat invloed heeft op jou als persoon is haast oneindig complex... Ook professionals kunnen logischerwijs niet altijd het hele plaatje zien of abstracte, moeilijk te meten âafwijkendeâAlhoewel, hooggevoeligheid is geen diagnose en mijn therapeut âgelooftâ daar helaas niet in.
Ik zie echt het belang van hokjes wel, als middel om sommige aspecten van onze wereld veel efficiënter te verwerken. Maar we zijn als samenleving naar mijn mening iets doorgeslagen. Zo ensen zijn te complex om in één hokje te plaatsen en vanuit dat opzicht te oordelen...Ik ben ook anti hokjes denken, maar ik zie hooggevoeligheid ook niet als een hokje maar meer als een persoonskenmerk.
Hier wil ik dus ook naar toe werken! Focussen en hard werken aan datgene wat ik het belangrijkst vind. Maar daar ben ik nu dus nog niet uit, het voelt een beetje uitzichtloos. Zie het tegenwoordig iets minder somber in, want ik weet wel dat dit een tijdelijk iets is. Als ik er sneller kan komen met therapie, zou dat geweldig zijn.Nu door schade en schande zie ik beter de verantwoordelijkheden in mijn leven en stuur ik aan op doelen waarvan ik denk dat ze het waard zijn.
Zekerweten! Zelden willen mensen je die druk opleggen, maar onbewust doen ze dat wel. Die prestatiedruk die ik ervaarde in combinatie met geen idee hebben waarĂn ik in wil presteren, maakte het dat ik nergens echt mijn best voor kon doen. Kan ik trouwens echt wel, maar niet voor lang. Ik haat die motivatie bubbel...Ik kan je hier heel goed in volgen! Hiermee komt er toch een soort presteerdruk op je te liggen. Maar aan de andere kant, het "ver schoppen" interesseert mij verder ook weer niets. Dat soort mensen die daar erg veel waarde aan hechten zijn vaak ook de types die dingen zeggen als "waar zie jij jezelf in 5 jaar?". Van die "carriĂšre tijgers".
Hier wil ik dus ook naar toe werken! Focussen en hard werken aan datgene wat ik het belangrijkst vind. Maar daar ben ik nu dus nog niet uit, het voelt een beetje uitzichtloos. Zie het tegenwoordig iets minder somber in, want ik weet wel dat dit een tijdelijk iets is. Als ik er sneller kan komen met therapie, zou dat geweldig zijn.
Ik heb trouwens over volwassenheid een omgekeerde ervaring. Misschien verschilt onze visie op volwassenheid, maar ik voel me dus al vanaf de middelbare school een stuk volwassener dan mijn leeftijdsgenoten. Heb me bijna altijd moeten aanpassen aan de rest, op een paar individuen na. Ik was best bewust en bleef er wel nuchter onder, wat het best dragelijk maakte.
Eens.. als ik mensen vertel (voornamelijk mensen dicht bij me) dat ik hooggevoelig ben, denken ze vaak ik mezelf boven hun zie staan ofzo. Terwijl dat helemaal niet is. Vooral bij mijn vriend ofzo kan ik juist door dit te zeggen mijn grenzen makkelijker aangeven. Grenzen aangeven maak het leven gewoon echt makkelijker. Als iemand mij vertelt dat hij/zij/die autistisch is, dan vind ik dat fijn omdat ik dan meer rekening houden met diens denkwijze. Maar dat komt ook omdat ik nu mijn grenzen kan aangeven en ik ook vooralHooggevoeligheid hoeft niet per se als hokje gezien te worden nee. Misschien moeten we van deze dingen ook gewoon geen zelfstandige naamwoorden maken.Een ADHD'er of een autist bijvoorbeeld, dat maakt het meteen al iets dat je bént, niet slechts wat je hebt. Taal is krachtig...
De maatschappij is enorm doorgeslagen daarin. Het algehele denkbeeld bij mensen met autisme is vaak dat ze minder sociaal zijn. Terwijl ik ervaar, als je Úcht in gesprek met ze gaat, juist ervaar dat zo enorm sociaal zijn. Nogmaals, grenzen aangeven in sociale contacten helpt daar enorm bij.Ik zie echt het belang van hokjes wel, als middel om sommige aspecten van onze wereld veel efficiënter te verwerken. Maar we zijn als samenleving naar mijn mening iets doorgeslagen. Zo ensen zijn te complex om in één hokje te plaatsen en vanuit dat opzicht te oordelen...
Ik had hier denk ik overheen gelezen.Alhoewel, hooggevoeligheid is geen diagnose en mijn therapeut âgelooftâ daar helaas niet in.
Erg vervelend dat mensen denken dat je je beter voelt dan hen, terwijl jij juist met een lastig iets zit...Eens.. als ik mensen vertel (voornamelijk mensen dicht bij me) dat ik hooggevoelig ben, denken ze vaak ik mezelf boven hun zie staan ofzo. Terwijl dat helemaal niet is. Vooral bij mijn vriend ofzo kan ik juist door dit te zeggen mijn grenzen makkelijker aangeven. Grenzen aangeven maak het leven gewoon echt makkelijker. Als iemand mij vertelt dat hij/zij/die autistisch is, dan vind ik dat fijn omdat ik dan meer rekening houden met diens denkwijze. Maar dat komt ook omdat ik nu mijn grenzen kan aangeven en ik ook vooral
Hoop dat mensen dat andersom doen tegen mij. Zeggen wat je nodig hebt scheelt enorm.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."