poll: ben je neurodivers of neurotypisch of...? adhd, bipolair, autisme, dyslexie etc

Ikzelf heb hetzelfde. Ptss, dus.
Ik heb nogal wat meegemaakt in mijn leven, en dat is dan ook de reden, dat ik alleen door het leven ga, en ook blijf gaan.
Ik kan het niemand aandoen, de nachtmerries, wakker worden in een situatie zittende, ( dat ervaar je dan) waar je niet direct weer uit bent, vechtend wakker worden met de schimmen om je heen, iemand naast je liggende, een muilpeer geven, als deze je wakker maakt, aangeleerde reacties, last van lawaai, ga maar door.

Zie de tekst hierboven.
Die dekt de lading voor100 %.

Ik heb niet één hond, maar twee.
En nog veel meer huisdieren overigens.
En ja, dat helpt.
Die nachten. Ja. Die zijn zwaar geregeld...

De Zandman zei:

Ikzelf heb hetzelfde. Ptss, dus.
Ik heb nogal wat meegemaakt in mijn leven, en dat is dan ook de reden, dat ik alleen door het leven ga, en ook blijf gaan.
Ik kan het niemand aandoen, de nachtmerries, wakker worden in een situatie zittende, ( dat ervaar je dan) waar je niet direct weer uit bent, vechtend wakker worden met de schimmen om je heen, enz enz.
Zie de tekst hierboven.
Die dekt de lading voor 90 %.
Ik heb niet één hond, maar twee.
En nog veel meer huisdieren overigens.
En ja, dat helpt.

Klik om te vergroten...

Heb veel respect voor wat je gedaan hebt, maar ook dat je kan leven met je PTSS

Ik heb niet meegemaakt wat jij wel hebt gedaan.
Ik heb een paar weken(moest paar dagen zijn) in een oorlogsgebied gezeten..en krijg die beelden nooit meer uit mijn hoofd..en dan zat ik niet eens bij het leger. Ze zeggen het zijn maar dromen. Maar de emoties waren voor mij levensecht. Gek genoeg kwam de klap pas thuis. Het heeft lang geduurd voor ik normaal over straat kon.het is bizar hoe snel je eraan went dat elke oversteek je dood kan zijn. Nu is het teruggedrongen tor acceptabel. De dromen accepteer ik. Maar met oud en nieuw gooi ik mijzelf plat met benzos. En naar een plek zonder vuurwerk

En dan te bedenken dat jij vele malen langer, heftiger en zwaarder heb meegemaakt.
Vind het heel knap dat je nu niet verslaafd bent en je leven leid met je dieren. Kan me voorstellen dat je honden erg belangrijk zijn

Dank je voor dit begrip!
Dit zien maar weinig anderen in.
Maar, ik praat er nooit over. Niet meer.
Op een gegeven moment moet je ophouden met gesprekken met psychologen en dit soort hulpverleners.
Je krijgt het er nooit meer uit, nee..
Vuurwerk??
Ik lig ook plat onder medicatie...en anders duik ik onder mijn bed.
Of wat er in de nabijheid staat.
Het is onbeschrijfelijk, deze toestand, en iedere dag komt er de gedachte om eruit te stappen omhoog.
Ja. Wat een nare, vreselijke toestand.
Ik ga er niet mee verder, dit topic, want zelfs nu, na dit verhaal, want nu al loopt de spanning op..

Ik heb nog nooit een diagnose gehad… Ik zou het niet weten

De Zandman zei:

Ik ga er niet mee verder, dit topic, want zelfs nu, na dit verhaal, want nu al loopt de spanning op..

Klik om te vergroten...

Sorry! Las hier overheen
Posting die hierboven stond even uit respect weggehaald.

Op mijn 14e de diagnose PDD-NOS gekregen, na de diagnose geen verderde behandeling gehad en nooit geleerd wat het nou precies inhield, met als gevolg dat mijn angst en depressieve klachten alleen maar erger werden. Na een incident ruim een jaar geleden via mijn huisarts weer doorverwezen naar de GGZ, met zware tegenzin er heen gegaan omdat de vorige ervaring nou niet bepaald positief was maar wat ben ik blij dat ik het toch heb gedaan.

Een jaar verder en 8 jaar later na mijn diagnose leerde ik eindelijk wat autisme nou echt inhield en werd er niet alleen gesproken over de negatieve dingen maar leerde ik vooral dat het ook zoveel positieve kanten heeft.
Het is iets waar ik de rest van mijn leven aan 'vast' zit maar ik zou het voor geen goud willen veranderen.
Gebruik nu sertraline 100mg voor mijn angststoornis en binnenkort waarschijnlijk nog een lichte dosis antipsychotica om alle prikkels wat te dempen.
Na jaren kan ik eindelijk zeggen dat ik ergens toch wel 'trots' ben op mijn diagnose en ik mij er eindelijk niet meer voor hoef te schamen

Ik heb even niks toe te voegen, wil alleen maar waardering uitspreken voor zoveel open, kwetsbare reacties en mooie inzichten.

Ik heb naar mijn weten geen diagnose.

Alleen verslaving gedrag.

Laramonjour zei:

Op mijn 14e de diagnose PDD-NOS gekregen, na de diagnose geen verderde behandeling gehad en nooit geleerd wat het nou precies inhield, met als gevolg dat mijn angst en depressieve klachten alleen maar erger werden. Na een incident ruim een jaar geleden via mijn huisarts weer doorverwezen naar de GGZ, met zware tegenzin er heen gegaan omdat de vorige ervaring nou niet bepaald positief was maar wat ben ik blij dat ik het toch heb gedaan.

Een jaar verder en 8 jaar later na mijn diagnose leerde ik eindelijk wat autisme nou echt inhield en werd er niet alleen gesproken over de negatieve dingen maar leerde ik vooral dat het ook zoveel positieve kanten heeft.
Het is iets waar ik de rest van mijn leven aan 'vast' zit maar ik zou het voor geen goud willen veranderen.
Gebruik nu sertraline 100mg voor mijn angststoornis en binnenkort waarschijnlijk nog een lichte dosis antipsychotica om alle prikkels wat te dempen.
Na jaren kan ik eindelijk zeggen dat ik ergens toch wel 'trots' ben op mijn diagnose en ik mij er eindelijk niet meer voor hoef te schamen

Klik om te vergroten...

Trots op jou 🥰

debkb zei:

Ik heb even niks toe te voegen, wil alleen maar waardering uitspreken voor zoveel open, kwetsbare reacties en mooie inzichten.

Klik om te vergroten...

Spyro zei:

Ik heb naar mijn weten geen diagnose.

Klik om te vergroten...

Noot: houden zo!
Alleen verslaving gedrag.
Noot: Wat zou een aanleiding kunnen zijn om dat gedrag te hebben/ kunnen beginnen, en voortzetten?

Vaak zijn mensen met een overgevoeligheid vbw emoties kunnen in
casseren, En/of niet goed kunnen verwerken daarvan, dit is een hele vette reden, om verslaafd te raken.
Want dezen mensen lopen vast. Muurvast.
Zie dan maar eens los te komen...

De Zandman zei:

Noot: houden zo!
Alleen verslaving gedrag.
Noot: Wat zou een aanleiding kunnen zijn om dat gedrag te hebben/ kunnen beginnen, en voortzetten?
Vaak zijn mensen met een overgevoeligheid vbw emoties kunnen in
casseren En/of niet goed kunnen verwerken een hele vette reden, om verslaafd te raken...

Klik om te vergroten...

Is bij mij juist niet het geval. Ik heb te weinig emoties, en toch heb ik verdovend gedrag. Maar ik weet wel waar het vandaan komt als kind zijnde…

Rivalrie zei:

Maar maakt je leven makkelijker

Klik om te vergroten...

Vervreemd me alleen maar van mezelf, uitstel van betaling zeg maar.

Dat is natuurlijk voldoende...

Iemand bekend met het impostor syndrome? Ik heb daar al sinds m’n jong volwassenheid last van. Als mensen me complimenten geven of ik haal goede resultaten in m’n studie of ik win een spel etc. dan schaam ik me ipv me trots te voelen.

“Impostor syndrome (also known as impostor phenomenon, impostorism, fraud syndrome or the impostor experience) is a psychological pattern in which an individual doubts their skills, talents, or accomplishments and has a persistent internalizedfear of being exposed as a "fraud". Despite external evidence of their competence, those experiencing this phenomenon remain convinced that they are frauds and do not deserve all they have achieved. Individuals with impostorism incorrectly attribute their success to luck, or interpret it as a result of deceiving others into thinking they are more intelligent than they perceive themselves to be. Impostor syndrome also occurs in normal human-to-human relationships. Based on this syndrome, continuing doubts about people and individual defense mechanisms are considered difficult to achieve healthy relationships. While early research focused on the prevalence among high-achieving women, impostor syndrome has been recognized to affect both men and women equally”

De Zandman zei:

Dank je voor dit begrip!
Dit zien maar weinig anderen in.
Maar, ik praat er nooit over. Niet meer.
Op een gegeven moment moet je ophouden met gesprekken met psychologen en dit soort hulpverleners.
Je krijgt het er nooit meer uit, nee..
Vuurwerk??
Ik lig ook plat onder medicatie...en anders duik ik onder mijn bed.
Of wat er in de nabijheid staat.
Het is onbeschrijfelijk, deze toestand, en iedere dag komt er de gedachte om eruit te stappen omhoog.
Ja. Wat een nare, vreselijke toestand.
Ik ga er niet mee verder, dit topic, want zelfs nu, na dit verhaal, want nu al loopt de spanning op..

Klik om te vergroten...

Ik begrijp je denk ik (ik wilde aanvankelijk zeggen helemaal maar volgens mij kun je een ander nooit helemaal begrijpen, zie solipsisme). Ik heb vorig jaar, na talloze “behandelingen” en gesprekken en een aantal opnames, besloten om er niet meer over te praten. Ik heb besloten om in eenzaamheid te lijden. Alles andere heeft toch geen zin meer.

Overigens weiger ik medicatie. Ben met het meeste gestopt, heb alleen nog iets om te helpen slapen, en zelfs dat werkt niet altijd. Psychofarmaca is symptoombestrijding en lost het probleem niet op.

Day is juist, maar soms is er geen oplossing mogelijk, en kan je simpelweg niet om medicatie heen.
Bij sommige mensen werken die therapieen niet.
En wdan zul je toch op zoek moeten gaan naar dat medicament, wat het meeste effect geeft, ofwel waarmee de beste resultaten kunnen worden behaald...
En dat betekent, dat je met dit gegeven moment, verder moet leven.
Lang niet alles is met een pilletje oplosbaar...en ook voor gespreks therapieen geldt, dat deze lang niet voor iedereen werkzaam zijn.
Groepstherapie.
Bij mij een absolute no go.
Van de 10 mensen in die groep waren er 2, die er wat aan hadden, 4 bleven staan, waar ze stonden, en 4 boerden alleen maar verder achteruit.
Wie geeft het achterste van zijn tong bloot?
Aan mensen, die je totaal niet kent?
Ik dus niet. Nee.

Groepstherapie vond ik helemaal een draak. Naast het feit dat ik spreekangst heb in groepen gaat het anderen geen reet aan wat ik heb meegemaakt, het helpt toch niet. Heb geen zin om zielig gevonden te worden. Laat me maar gewoon met rust.

Ik zeg niet, dat het niet kan helpen.
Maar afgaande op wat ik daarin heb meegemaakt, is het iig voor mij echt een megagrote contra manier van effect wat ik ervan heb meegekregen.
Aan mijn lijf geen polonaise met deze wijze van therapie!
Nooit en te nimmer meer.
Voor een ander kan ik niet spreken, ik kijk nu naar mezelf.