Een probleem is daarbij dat die test op scholen nooit erkend is. De leraren hadden hun eigen toetsen en daarop zagen ze steeds dat ik slechts een magere voldoende scoorde. Dus hoezo slim? Dat is helaas een veelvoorkomend probleem bij hoogbegaafden, die moeite hebben om binnen normale kaders te functioneren omdat ze heel anders denken en daardoor niet meer snappen wat nou eigenlijk de verwachting is. Daar heb ik dus heel veel last van gehad in mijn schoolcarrière en later ook op de werkplek. Op school werd ik zeer regelmatig uit de klas gestuurd omdat ik 'brutaal' en 'eigenwijs' was, en nog vaker werd ik afgestraft omdat ik dingen heel anders deed dan de leraar had bedoeld. Er leek eigenlijk niemand te zijn die het scherpe, betrokken, en creatieve jongetje zag wat ik eigenlijk was. Op werk vinden mensen me ook vaak lastig omdat dingen zeg die mensen eigenlijk liever niet willen horen of waar ze niet over willen nadenken.
Het lijkt er op dat jij een pioneer bent van je eigen gedrag, je opereert in kaders waar nu misschien nog geen naam voor is en je gedrag wordt op dit moment nog steeds geplaatst buiten wat normaal en gangbaar is. Daardoor lijk jij misschien niet te functioneren terwijl je visie wellicht beter is.
Het ontbreekt je alleen aan mensen die je kunnen volgen en begrijpen.
Het gevolg daarvan is dat ik enorm kamp met een laag zelfbeeld, omdat ik voor mijn gevoel bijna nergens wordt gewaardeerd als ik mezelf ben. Er zijn ook weinig mensen die me echt kunnen helpen bij het vinden van een omgeving die daar ondersteunend aan is, omdat ik vaak zó anders denk dan de meeste mensen dat het nogal lastig wordt om plekken te vinden met gelijkgestemden.
Ik wil een heel eenvoudig voorbeeld geven waar veel mensen die een rekenkundig inzicht hebben zichzelf wel in zullen herkennen. *vroeger* op school moesten uitwerkingen van rekensommen volledig uitgeschreven worden, wellicht nu ook nog wel. De leraar wilde weten wat je had gedaan, wat je stappen waren, hoe je tot het antwoord kwam. Echter, wanneer dat antwoord voor jou zo duidelijk is als maar kan zijn, hoe moet je dan uitleggen wat je hebt gedaan?
Je zelfbeeld gaat op dat moment samen hangen met wat jij denkt dat anderen van je verwachten, terwijl je vaardigheden de verwachtingen overstijgen
Nogal oneerlijk voor jou als kind van de rekening lijkt mij.
Ik denk dat een van de problemen is dat ik in de loop der jaren de problemen die mensen met mij hebben ben gaan internaliseren. Dat merk ik ook aan mijn gedachten. Zo'n paniekerige tic waarin ik zeg dat ik mezelf haat komt meestal direct nadat ik aan het nadenken was over dingen die ik fout zou hebben gedaan in de ogen van iemand anders. Ik ben vaak met dat soort gedachten bezig, omdat dat het grootste gedeelte van mijn leven uitdrukkelijk van me gevraagd is. Zo is de belangrijkste levensles die ik van mijn vader heb meegekregen dat je altijd eerst moet denken wat je zelf fout heb gedaan. Ik snap zijn punt over zelf eigenaarschap nemen, maar van dat goedbedoelde advies heb ik dus heel veel last.
Ik refereer aan mijn vorige reactie. En zeker als kind kan jij niet inschatten op welk niveau jouw vader acteert. Zelfs op latere leeftijd komt daar veel bij kijken vanwege de emotionele en familie band die jullie hebben.
Zijn advies zal altijd goedbedoeld zijn, daar wil ik absoluut vanuit gaan, zijn advies is ook gebaseerd op zijn eigen ervaring vanuit zijn eigen waarneming en zijn eigen capaciteiten. De vraag die je jezelf mag stellen, heeft mijn vader de capaciteit om in te schatten waar ik zelf moeite mee heb?
Nou zijn dit natuurlijk zaken die je met name bij een psycholoog het beste kunt bespreken. Dat heb ik ook zeker gedaan. Maar ik hoopte dat ik via deze biecht wat beter kon uitleggen waarom ik het vaak lastig vind om lief te zijn voor mezelf.
Uiteraard mag je er rekening mee houden dat een psycholoog beter in staat is deze vragen te beantwoorden, die zijn er voor opgeleid
Heb je al een psycholoog gevonden die het moeilijk vind om lief te zijn voor zichzelf? Ze zijn er wel, weet ik zeker.
Ik vind het inderdaad vaak lastig om duidelijk grenzen te stellen naar anderen toe, mede omdat ik meestal goed snap hoe die andere persoon de zaken ziet en waarom. Daardoor doe ik vrijwel automatisch water bij de wijn door mijn eigen wensen of behoeftes te bagatelliseren. Dus dat is zeker iets waar ik aan kan werken. Dat is natuurlijk wel een project voor de op de lange termijn, want het is iets wat je alleen zelf kunt bepalen door steeds te leren wat je wel of niet redelijk vind. Ik kan mezelf heel erg verliezen in dat soort vragen omdat ik altijd verschillende soorten logica erbij kan bedenken waarom iets wel of niet redelijk is. Zoals je zelf ook zegt: alles kan waar of onwaar zijn.
Ik ga nu een aanname doen, namelijk de aanname dat je er onbewust misschien vanuit gaat dat anderen net zo functioneren als jij zelf doet.
Dat ze ook water bij de wijn doen wanneer jij jezelf uitdrukt of zegt wat je voelt.
Daar heb ik nieuws over, dat is niet zo, ze zijn anders dan jij. Ze acteren anders en doen andere dingen.
En daarmee bedoel ik vooral te zeggen dat je ze moet leren kennen, de reden achter hun handelen of gedachten, omdat die misschien verschillen ten opzichte van die van jezelf. Mensen zijn over het algemeen best aardig voor elkaar. Ze zijn alleen verschillend.
Wat ik ook lastig vind is om me op dagelijkse basis te focussen op het positieve.
Uiteraard, je ziet de consequenties en de gevolgen.
Stop met focussen op het positieve en ga er gewoon naar handelen of denken
Focussen betekent zoeken, en zoeken is niet hetzelfde als vinden
