Lief zijn voor jezelf: hoe doe jij dat?

Neo-Shulginist zei:

Het gaat dus over de vraag: hoe kun je liever voor jezelf zijn? Ik denk dat er in mijn geval ook nog een belangrijke(re) vraag onder ligt: hoe kan je van jezelf gaan houden?

Want ik denk eigenlijk dat in de diepste kern het onderliggende probleem van mij is dat ik niet blij ben met mezelf. Het is zelfs zo erg dat ik op dagelijkse basis heel korte paniekscheuten ervaar waarin ik in een soort tic hardop zeg: "ik haat mezelf". Het lijkt alsof ik daar niet echt controle over heb. Toch weet ik het voor eigenlijk iedereen verborgen te houden. Als er mensen in de buurt zijn dan mompel ik het zo zachtjes en onverstaanbaar dat niemand het hoort. Inmiddels word ik ook steeds sneller in een tegenreactie erbij bedenken: dat ik juist blij ben met mezelf. Maar eerlijk gezegd denk ik niet dat ik dat echt geloof.

Wat misschien belangrijk is om daarbij te vertellen is dat ik kennelijk al op mijn 4e levensjaar niet meer wilde leven. Ik kon me dat zelf helemaal niet herinneren. Maar mijn moeder vertelde dat een tijdje terug. Kennelijk maakte ik me destijds al zó druk over hoe we als mensen met onze leefomgeving omgaan, dat ik daar geen deel aan wilde nemen. Je kan dus wel zeggen dat dit soort ideeën heel diep zitten bij mij.

Het zal de frequentere bezoekers van Drugsforum denk ik niet heel erg verrassen als ik zeg dat ik hoogbegaafd ben. Toen ik 8 jaar oud was zijn we naar een gespecialiseerd bureau gegaan voor een uitgebreide IQ-test, en daar kwam uit dat ik gemiddeld een IQ heb van 130, met wat ze noemen een 'disharmonisch' profiel, ofwel een verbaal-performaal kloof. Dat betekent dat ik véél intelligenter ben op het vlak van taal en het snel analyseren van complexe systemen, en een stuk minder intelligent op het gebied van handelend vermogen zoals zaken plannen, ruimtelijk inzicht, en de fijne motoriek. Dat verschil zorgt dus voor veel frustratie bij mij omdat ik wel veel dingen snap maar ik het moeilijk vind om die ideeën in concreet handelen te vertalen.
Een probleem is daarbij dat die test op scholen nooit erkend is. De leraren hadden hun eigen toetsen en daarop zagen ze steeds dat ik slechts een magere voldoende scoorde. Dus hoezo slim? Dat is helaas een veelvoorkomend probleem bij hoogbegaafden, die moeite hebben om binnen normale kaders te functioneren omdat ze heel anders denken en daardoor niet meer snappen wat nou eigenlijk de verwachting is. Daar heb ik dus heel veel last van gehad in mijn schoolcarrière en later ook op de werkplek. Op school werd ik zeer regelmatig uit de klas gestuurd omdat ik 'brutaal' en 'eigenwijs' was, en nog vaker werd ik afgestraft omdat ik dingen heel anders deed dan de leraar had bedoeld. Er leek eigenlijk niemand te zijn die het scherpe, betrokken, en creatieve jongetje zag wat ik eigenlijk was. Op werk vinden mensen me ook vaak lastig omdat dingen zeg die mensen eigenlijk liever niet willen horen of waar ze niet over willen nadenken.

Het gevolg daarvan is dat ik enorm kamp met een laag zelfbeeld, omdat ik voor mijn gevoel bijna nergens wordt gewaardeerd als ik mezelf ben. Er zijn ook weinig mensen die me echt kunnen helpen bij het vinden van een omgeving die daar ondersteunend aan is, omdat ik vaak zó anders denk dan de meeste mensen dat het nogal lastig wordt om plekken te vinden met gelijkgestemden.

Ik denk dat een van de problemen is dat ik in de loop der jaren de problemen die mensen met mij hebben ben gaan internaliseren. Dat merk ik ook aan mijn gedachten. Zo'n paniekerige tic waarin ik zeg dat ik mezelf haat komt meestal direct nadat ik aan het nadenken was over dingen die ik fout zou hebben gedaan in de ogen van iemand anders. Ik ben vaak met dat soort gedachten bezig, omdat dat het grootste gedeelte van mijn leven uitdrukkelijk van me gevraagd is. Zo is de belangrijkste levensles die ik van mijn vader heb meegekregen dat je altijd eerst moet denken wat je zelf fout heb gedaan. Ik snap zijn punt over zelf eigenaarschap nemen, maar van dat goedbedoelde advies heb ik dus heel veel last.

Nou zijn dit natuurlijk zaken die je met name bij een psycholoog het beste kunt bespreken. Dat heb ik ook zeker gedaan. Maar ik hoopte dat ik via deze biecht wat beter kon uitleggen waarom ik het vaak lastig vind om lief te zijn voor mezelf.

Klik om te vergroten...

Geachte broeder @Neo-Shulginist ik herken mijzelf voor 80% hier in, tis dat ik het zelf niet kan verwoorden maar wel kamp met ongeveer dezelfde evenredige gedachten over mijzelf

Hier ga ik eens over nadenken.
Heb weinig vragen omdat het stuk heel duidelijk en coherent is geschreven, ik had niet anders van je verwacht.
Maar omdat er een aantal factoren spelen, sommige die van heel diep lijken te komen, wil ik daar de tijd voor nemen.

Ik heb nogal een klote week, want de relatie met mijn (ex-)vriendin is uit gegaan. Een belangrijke reden is dat ze al veel op haar bordje heeft, en dat ze mijn shit er niet bij kan hebben. Mede daarom zei ze tijdens onze relatie steeds tegen me: 'wees eens wat liever voor jezelf'. Nou moet ik eerlijk toegeven dat ik eigenlijk niet zo goed weet wat dat is, hoe je dat kunt doen, en waarom dat zo belangrijk is. Daarom dacht ik: misschien moet ik eens een topic openen om die vraag te bespreken! Het lijkt me leuk en interessant om verhalen uit te wisselen over hoe jullie aan zelfzorg doen. Hopelijk kan ik zo meer leren over hoe je eigenlijk lief kunt zijn voor jezelf.

Het gaat dus over de vraag: hoe kun je liever voor jezelf zijn? Ik denk dat er in mijn geval ook nog een belangrijke(re) vraag onder ligt: hoe kan je van jezelf gaan houden?

Want ik denk eigenlijk dat in de diepste kern het onderliggende probleem van mij is dat ik niet blij ben met mezelf. Het is zelfs zo erg dat ik op dagelijkse basis heel korte paniekscheuten ervaar waarin ik in een soort tic hardop zeg: "ik haat mezelf". Het lijkt alsof ik daar niet echt controle over heb. Toch weet ik het voor eigenlijk iedereen verborgen te houden. Als er mensen in de buurt zijn dan mompel ik het zo zachtjes en onverstaanbaar dat niemand het hoort. Inmiddels word ik ook steeds sneller in een tegenreactie erbij bedenken: dat ik juist blij ben met mezelf. Maar eerlijk gezegd denk ik niet dat ik dat echt geloof.

Wat misschien belangrijk is om daarbij te vertellen is dat ik kennelijk al op mijn 4e levensjaar niet meer wilde leven. Ik kon me dat zelf helemaal niet herinneren. Maar mijn moeder vertelde dat een tijdje terug. Kennelijk maakte ik me destijds al zó druk over hoe we als mensen met onze leefomgeving omgaan, dat ik daar geen deel aan wilde nemen. Je kan dus wel zeggen dat dit soort ideeën heel diep zitten bij mij.

Het zal de frequentere bezoekers van Drugsforum denk ik niet heel erg verrassen als ik zeg dat ik hoogbegaafd ben. Toen ik 8 jaar oud was zijn we naar een gespecialiseerd bureau gegaan voor een uitgebreide IQ-test, en daar kwam uit dat ik gemiddeld een IQ heb van 130, met wat ze noemen een 'disharmonisch' profiel, ofwel een verbaal-performaal kloof. Dat betekent dat ik véél intelligenter ben op het vlak van taal en het snel analyseren van complexe systemen, en een stuk minder intelligent op het gebied van handelend vermogen zoals zaken plannen, ruimtelijk inzicht, en de fijne motoriek. Dat verschil zorgt dus voor veel frustratie bij mij omdat ik wel veel dingen snap maar ik het moeilijk vind om die ideeën in concreet handelen te vertalen.
Een probleem is daarbij dat die test op scholen nooit erkend is. De leraren hadden hun eigen toetsen en daarop zagen ze steeds dat ik slechts een magere voldoende scoorde. Dus hoezo slim? Dat is helaas een veelvoorkomend probleem bij hoogbegaafden, die moeite hebben om binnen normale kaders te functioneren omdat ze heel anders denken en daardoor niet meer snappen wat nou eigenlijk de verwachting is. Daar heb ik dus heel veel last van gehad in mijn schoolcarrière en later ook op de werkplek. Op school werd ik zeer regelmatig uit de klas gestuurd omdat ik 'brutaal' en 'eigenwijs' was, en nog vaker werd ik afgestraft omdat ik dingen heel anders deed dan de leraar had bedoeld. Er leek eigenlijk niemand te zijn die het scherpe, betrokken, en creatieve jongetje zag wat ik eigenlijk was. Op werk vinden mensen me ook vaak lastig omdat dingen zeg die mensen eigenlijk liever niet willen horen of waar ze niet over willen nadenken.

Het gevolg daarvan is dat ik enorm kamp met een laag zelfbeeld, omdat ik voor mijn gevoel bijna nergens wordt gewaardeerd als ik mezelf ben. Er zijn ook weinig mensen die me echt kunnen helpen bij het vinden van een omgeving die daar ondersteunend aan is, omdat ik vaak zó anders denk dan de meeste mensen dat het nogal lastig wordt om plekken te vinden met gelijkgestemden.

Ik denk dat een van de problemen is dat ik in de loop der jaren de problemen die mensen met mij hebben ben gaan internaliseren. Dat merk ik ook aan mijn gedachten. Zo'n paniekerige tic waarin ik zeg dat ik mezelf haat komt meestal direct nadat ik aan het nadenken was over dingen die ik fout zou hebben gedaan in de ogen van iemand anders. Ik ben vaak met dat soort gedachten bezig, omdat dat het grootste gedeelte van mijn leven uitdrukkelijk van me gevraagd is. Zo is de belangrijkste levensles die ik van mijn vader heb meegekregen dat je altijd eerst moet denken wat je zelf fout heb gedaan. Ik snap zijn punt over zelf eigenaarschap nemen, maar van dat goedbedoelde advies heb ik dus heel veel last.

Nou zijn dit natuurlijk zaken die je met name bij een psycholoog het beste kunt bespreken. Dat heb ik ook zeker gedaan. Maar ik hoopte dat ik via deze biecht wat beter kon uitleggen waarom ik het vaak lastig vind om lief te zijn voor mezelf.

Wat naar om te lezen dat je je al zo lang zo voelt...

Bijna alles wat je schrijft heb ik ook gehad. Ik houd het even kort, maar een speciale hoogbegaafdheidscoach heeft mij erg geholpen.

Bij mij is het slecht behandelen van mezelf op een gegeven moment tot zo'n dieptepunt gekomen, dat ik eigenlijk niet anders meer kon dan een andere weg inslaan.

Het gaat met stappen vooruit nu en ik ben vooral heel goed grenzen gaan stellen. Aan mezelf, maar vooral naar anderen. Mezelf continu op de eerste plek proberen te zetten is voor mij de ultieme vorm van zelfliefde.

Ik heb ook 2,5 jaar geweigerd een relatie aan te gaan; ik wilde eerst van mezelf leren houden. Heel veel tijd en ruimte nemen om de schaduwkanten van mezelf aan te kijken, maar daardoor ook mijn mooie kanten te kunnen zien.

Elke dag benoemen wat er goed is gegaan en waar ik dankbaar voor ben. Op het positieve focussen, growth mindset, dat soort dingen.

Het meest in contact met mezelf, kom ik alleen in de natuur. Wandelingen met blote voeten, hele jaar door zwemmen, de stilte opzoeken, de elementen waarnemen...

Dat zelf eigenaarschap, ja, ik ben daar niet over uit (over niks in het leven, ik neem geen standpunten in, wat mij betreft kan alles waar/niet waar zijn) Maakt het uit of je zelf 100% verantwoordelijk voor je leven bent?

Ik heb veel dingen maar gewoon los gelaten, in moeilijkere tijden speelt de twijfel dan wel weer op, maar ik kan steeds meer vertrouwen op het feit dat dit ook weer overgaat. Acceptatie van wat zich aandient en niet in de weerstand gaan. Oefenen, oefenen, oefenen....

Purplext zei:

Wat naar om te lezen dat je je al zo lang zo voelt...

Bijna alles wat je schrijft heb ik ook gehad. Ik houd het even kort, maar een speciale hoogbegaafdheidscoach heeft mij erg geholpen.

Bij mij is het slecht behandelen van mezelf op een gegeven moment tot zo'n dieptepunt gekomen, dat ik eigenlijk niet anders meer kon dan een andere weg inslaan.

Het gaat met stappen vooruit nu en ik ben vooral heel goed grenzen gaan stellen. Aan mezelf, maar vooral naar anderen. Mezelf continu op de eerste plek proberen te zetten is voor mij de ultieme vorm van zelfliefde.

Ik heb ook 2,5 jaar geweigerd een relatie aan te gaan; ik wilde eerst van mezelf leren houden. Heel veel tijd en ruimte nemen om de schaduwkanten van mezelf aan te kijken, maar daardoor ook mijn mooie kanten te kunnen zien.

Elke dag benoemen wat er goed is gegaan en waar ik dankbaar voor ben. Op het positieve focussen, growth mindset, dat soort dingen.

Het meest in contact met mezelf, kom ik alleen in de natuur. Wandelingen met blote voeten, hele jaar door zwemmen, de stilte opzoeken, de elementen waarnemen...

Dat zelf eigenaarschap, ja, ik ben daar niet over uit (over niks in het leven, ik neem geen standpunten in, wat mij betreft kan alles waar/niet waar zijn) Maakt het uit of je zelf 100% verantwoordelijk voor je leven bent?

Ik heb veel dingen maar gewoon los gelaten, in moeilijkere tijden speelt de twijfel dan wel weer op, maar ik kan steeds meer vertrouwen op het feit dat dit ook weer overgaat. Acceptatie van wat zich aandient en niet in de weerstand gaan. Oefenen, oefenen, oefenen....

Klik om te vergroten...

Oh het doet me eigenlijk wel goed om zo snel al een reactie te lezen van iemand die een soortgelijke (levens)ervaring heeft! Dankjewel daarvoor!

Ik vind het inderdaad vaak lastig om duidelijk grenzen te stellen naar anderen toe, mede omdat ik meestal goed snap hoe die andere persoon de zaken ziet en waarom. Daardoor doe ik vrijwel automatisch water bij de wijn door mijn eigen wensen of behoeftes te bagatelliseren. Dus dat is zeker iets waar ik aan kan werken. Dat is natuurlijk wel een project voor de op de lange termijn, want het is iets wat je alleen zelf kunt bepalen door steeds te leren wat je wel of niet redelijk vind. Ik kan mezelf heel erg verliezen in dat soort vragen omdat ik altijd verschillende soorten logica erbij kan bedenken waarom iets wel of niet redelijk is. Zoals je zelf ook zegt: alles kan waar of onwaar zijn.

Wat ik ook lastig vind is om me op dagelijkse basis te focussen op het positieve. Ik vind het goed dat je het zegt hoor! En ik ken ook allerlei psychologische theorieën en onderzoeken die uitleggen waarom dat belangrijk is. Maar wat ik lastig vind aan zo'n positieve focus is dat ik juist heel sterk voel wat er mis gaat in de wereld, en om dan een positieve houding aan te nemen voelt dan al snel alsof ik expres oogkleppen opdoe zodat ik er niet mee hoef te dealen. Ik merk daar dus een sterke aversie tegen. Mede daarom zal ik deze tip van je extra serieus moeten nemen. Want ik sta mezelf behoorlijk in de weg door expres niet de dingen te doen die eigenlijk goed voor me zijn. Aan de andere kant voel ik ook sterk de motivatie om een positieve bijdrage te leveren. Dus misschien is dat de truc: om hardop te benoemen wat ik en anderen goed doen om uitdagingen op te lossen.

Wandelingen zijn ook een goed idee ja! Ik doe dat ook vaak. Met mijn ex belde ik vrijwel elke dag een uur en dan ging ik ondertussen een rondje lopen. Eigenlijk is er geen enkele reden waarom ik niet hetzelfde kan doen zonder dat ik met haar bel. Waarschijnlijk is het zelfs beter om niet te bellen tijdens het lopen, want dat weerhoudt je natuurlijk om je bezig te houden met je eigen gedachten.

Neo-Shulginist zei:

Ik heb nogal een klote week, want de relatie met mijn (ex-)vriendin is uit gegaan. Een belangrijke reden is dat ze al veel op haar bordje heeft, en dat ze mijn shit er niet bij kan hebben. Mede daarom zei ze tijdens onze relatie steeds tegen me: 'wees eens wat liever voor jezelf'. Nou moet ik eerlijk toegeven dat ik eigenlijk niet zo goed weet wat dat is, hoe je dat kunt doen, en waarom dat zo belangrijk is. Daarom dacht ik: misschien moet ik eens een topic openen om die vraag te bespreken! Het lijkt me leuk en interessant om verhalen uit te wisselen over hoe jullie aan self-care doen. Hopelijk kan ik zo meer leren over hoe je eigenlijk lief kunt zijn voor jezelf.

Klik om te vergroten...

Joh, da's vervelend nieuws. Dit is wel het soort dingen dat anderen eerder en beter zien dan wij zelf. Als we het zelf überhaupt al door hebben.

Bewustwording is stap 1. Daar ben je al. Hoe nu iets hier aan doen? Het zal een tijdje duren voordat je jezelf heb geherprogrammeerd maar het kan en gaat zeker lukken. Je bent een slimme kerel. Helaas zijn slimme mensen vaak een soort van over-bewust van henzelf en van de eigen tekortkomingen, maar meestal ten onrechte. In jouw geval weet ik dat laatste met redelijke zekerheid.

Een paar suggesties om te doen:

1 - ga iedere morgen voor de spiegel staan, kijk jezelf in de ogen en zeg hardop tegen jezelf dat je de moeite waard bent, dat je om jezelf geeft. Of iets soortgelijks. Doe dit een paar weken lang. Door de herhaling ga je geloven wat je tegen jezelf zegt.
2 - maak iedere avond een lijstje met 5 dingen waar je dankbaar / blij om bent die dag. Doe dit ook een paar weken lang. Dit helpt om een positief perspectief te ontwikkelen door steeds die dankbaarheids-pathways in je brein te bewandelen.
3 - vraag een goede vriend om een paar sterke en zwakke kanten van jou te noemen. De sterke kun je meenemen in punt 1, de zwakke kun je aan gaan werken. Ook hier geldt bewust = begin van de oplossing.
4 - ga mediteren als je dat nog niet doet. Als je het lastig vindt, er zijn cursussen te vinden. Zelf heb ik er 1 gevolgd bij zen.nl naar tevredenheid. Dit helpt om de gedachten die je hebt te laten gaan in plaats van er automatisch in mee te gaan. Zo help je jezelf nadenken over je automatische gedachten, je creëert afstand en daarmee meer rust.

En ten slotte: praat er met mensen over. Leg je de lat zo hoog dat 'ie vaak onhaalbaar wordt? Ben je bang om fouten te maken? Ga je dingen uit de weg omdat je denkt dat het je niet zal lukken? Dat zijn aardig veel voorkomende overtuigingen die ik zelf ook heb, maar waar ik geleerd heb beter mee om te gaan door af en toe te reflecteren op mijn lat, op de consequenties van de fouten waar ik potentiele rampen in zie als ze gebeuren, als ik weer eens denk dat ik dingen niet kan die achteraf prima blijken te lukken. Omdenken en herprogrammeren.

En therapie is sowieso nooit weg. Hulp vragen is belangrijk. Mooi dat je kwestbaar durft te zijn. Voor mij ben je één van de meest gerespecteerde schrijvers hier op DF.

Komt goed, topper. 😘

Als HBer kun je door je inlevingsvermogen, sensitiviteit en perspectiefwisseling in zo'n mate adaptief zijn aan de mensen om je heen dat je op een gegeven moment niet meer weet wat je zelf wil, kan en bent.

Je bent waarschijnlijk een meester in het aanvoelen wat een situatie of persoon nodig heeft. Helaas heeft dat dus vaak tot gevolg dat je jezelf 'verliest'. Aanvoelen wat jij zelf 'nodig' hebt is dan gek genoeg heel moeilijk.

Ik herken erg veel in je verhaal en ook ik weet nog niet goed hoe ik 'liever voor mezelf' zou kunnen zijn.

Of ik weet het soms wel, maar gun het me niet of ik leg de lat veel te hoog waar ik zelf vind dat ik aan moet voldoen.

Het herkennen van negatieve mantra's zoals 'ik haat mezelf' is een goed begin. Hoe kinderachtig het ook lijkt, positieve mantra's kunnen je uit de negativiteit krijgen. Ik heb ook lang mezelf zo behandeld en het schiet er ook heel makkelijk weer in helaas. Inclusief hardop uitroepen dat ik niet goed word van mezelf ofzo.

Ik heb mezelf de afgelopen tijd aangeleerd om een paar keer per dag bewust mezelf iets positiefs aan te praten.

Het is niet makkelijk om te veranderen waar je bijna heel je leven aan gewend bent geraakt, maar het is niet onmogelijk.

Geef vooral je emoties ruimte om er te zijn. Ze zijn niet leuk, het doet pijn en het vreet energie. Maar ze zijn echt en maken je een compleet mens. Juist als je veel rationeel probeert te benaderen kunnen emoties lastig zijn.

Neem wat meer rust als het kan.

Heel veel meer kan ik je niet helpen helaas. Je bent niet alleen, maar je moet het wel zelf doen.

Sterkte en ik ben ervan overtuigd dat het beter kan worden.

Ik ken jou niet persoonlijk @Neo-Shulginist wat jij beschrijft wel. Heel openhartig overigens hoe jij het verwoord. Ik kom het heel regelmatig tegen in mijn praktijk voering. Toch even een korte reactie, waarbij ik mij realiseer dat het veelomvattender is dan ik met een paar woorden kan verwoorden.

Kort, trauma is wat er onder zit. Dit kan trans-generationeel zijn of vanuit het eigen leven, inclusief de 9 maanden bij je moeder. Het verlies van je authentieke zijn (je laten leiden door gevoelens en emoties). Door je aan te passen aan de omgeving om erbij te mogen horen en dus weg van je authentieke zijn. Of een verstrikking vanuit het verleden (doorgegeven door de generaties heen). Ook je hoogbegaafdheid heeft in dit kader een overlevingsbetekenis, overlevingsmechanisme. Wat ik door de regels heen lees is dat je zelf vooraan staat om te oordelen over “jezelf”.

Trauma slaat zich op in het lichaam wat je kan voelen. Het vervelende is dat in onze evolutie het hoofd steeds meer heeft overgenomen en wij weg zijn bewogen van voelen, fysiek voelen in relatie met geestelijke pijn. En als de geestelijke pijn te groot wordt kunnen we allerlei middelen nemen om de pijn te onderdrukken of in een koop- drank- sex- pornoverslaving etc. de verzachting vinden, tijdelijk!

Misschien zoeken naar een systemische trauma therapeut? Bijwonen van een familie (systemische) opstellingen dag? Eventueel een truffel ceremonie met begeleiding naar de oorzaak van pijn, eenzaamheid, verdriet, boosheid, (zelf)afwijzing, (zelf)afkeuring etc. etc. om vervolgens door interventie(s) een helende beweging in gang te zetten.

_shikantaza zei:

1 - ga iedere morgen voor de spiegel staan, kijk jezelf in de ogen en zeg hardop tegen jezelf dat je de moeite waard bent, dat je om jezelf geeft. Of iets soortgelijks. Doe dit een paar weken lang. Door de herhaling ga je geloven wat je tegen jezelf zegt.
2 - maak iedere avond een lijstje met 5 dingen waar je dankbaar / blij om bent die dag. Doe dit ook een paar weken lang. Dit helpt om een positief perspectief te ontwikkelen door steeds die dankbaarheids-pathways in je brein te bewandelen.
3 - vraag een goede vriend om een paar sterke en zwakke kanten van jou te noemen. De sterke kun je meenemen in punt 1, de zwakke kun je aan gaan werken. Ook hier geldt bewust = begin van de oplossing.
4 - ga mediteren als je dat nog niet doet. Als je het lastig vindt, er zijn cursussen te vinden. Zelf heb ik er 1 gevolgd bij zen.nl naar tevredenheid. Dit helpt om de gedachten die je hebt te laten gaan in plaats van er automatisch in mee te gaan. Zo help je jezelf nadenken over je automatische gedachten, je creëert afstand en daarmee meer rust.

Klik om te vergroten...

Haha heel confronterend deze tips. Want dat zijn stuk voor stuk dingen waar ik heel veel weerstand bij voel. Dus kennelijk heb je me daar wel te pakken

Eigenlijk wil ik dan zeggen 'ja ja, dat weet ik', en het dan vervolgens alsnog niet doen.

Neo-Shulginist zei:

Haha heel confronterend deze tips. Want dat zijn stuk voor stuk dingen waar ik heel veel weerstand bij voel. Dus kennelijk heb je me daar wel te pakken

Eigenlijk wil ik dan zeggen 'ja ja, dat weet ik', en het dan vervolgens alsnog niet doen.

Klik om te vergroten...

Ja het zijn van die dingen die echt ongemakkelijk lijken in het begin. Maar geef ‘t een kans, dan horen we over een paar weken of je er wat aan had.

Wat kut dat je relatie over is… Dat is natuurlijk sowieso een enorme klap voor je zelfbeeld. Maar ik geloof dat je ook wel goed weet dat dat iets tijdelijk is: je wordt niet gedefinieerd door een relatie en je geeft al meteen aan dat de oorzaak van de breuk m.n. bij haarzelf ligt. Geef jezelf de ruimte om te balen, ook van jezelf en je bijdrage in de breuk. Reflecteren en leren.

Verder herken ik wel veel in wat je schrijft. Ik heb nooit zo’n test gedaan overigens, en ik vind het ook niet zo interessant als ik heel eerlijk ben. Wat zeggen die cijfertjes nou echt over je. Je ervaring is des te belangrijker, en ik denk dat veel slimme mensen met een laag zelfbeeld kampen. Iets in de trant van ‘hoe meer je weet hoe meer je weet wat je niet weet’ ook. Maar je benoemt ook wel vaak, niet alleen in dit topic, de kwaliteiten die bij jezelf sterker terug ziet dan bij anderen. Zoals je analytisch vermogen of je schrijfvaardigheid. Daarom denk ik ook dat de die tic “ik haat mezelf” niet helemaal echt is, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik heb in elk geval sinds mijn CGT geleerd dat dat bij mij enorm het geval is (was?). Het is een hardnekkig overblijfsel van iets uit je jeugd, maar echt het slechte stemmetje in je hoofd dat jezelf probeert te ondermijnen. Als je echt heel rationeel en eerlijk naar jezelf kijkt, weet je waarschijnlijk wel dat er geen reden is om jezelf te haten. Je hebt ook heel positieve overtuigingen over jezelf, maar hebt moeite met dat toegeven.* Mij hielp het enorm omdat verschil in te zien: nee, ik haat mezelf niet… maar ik ben gewoon een grote zelfsaboteur en dit is daar onderdeel van! De CGT tools hebben mij wel echt geholpen, maar ik vermoed dat je die al kent vanuit je eigen therapie. Wat mij het meest bracht:
1. Mijn goede en slechte eigenschappen tegenover elkaar zetten: vaak zijn ze aan elkaar gekoppeld. Zonder dag geen nacht. Heeft erg geholpen om mijn negatieve kanten te accepteren (en ipv te onderdrukken, ermee te leren omgaan) en meer te genieten van mijn positieve kanten.
2. “Hoe zou je beste vriend(in) reageren als je verteld over deze onzekerheid.” —> deze gedachte helpt mij het ALLERMEEST in het dagelijks leven. Het helpt me echt inzien wat voor belachelijke dingen ik soms over mezelf roep. Als dat dingen zijn die ik NOOIT tegen of over een ander zou zeggen, weet ik heel zeker wat voor bullshit het is en kan ik er een meer realistische gedachten van maken. Je mag ook gewoon zelfkritisch zijn, maar wel op een eerlijke oprechte manier.
3. Goed onderzoeken wat je positieve ervaringen zijn: wanneer ben je blij, trots, heb je innerlijke rust? Welke eigenschappen zijn daaraan verbonden en hoe zie je die terug bij jezelf? Ik vond dit eerst HEEL moeilijk dus ik moest een dagboek bijhouden (eR iS eLkE dAg IeTs PoSiTiEfS). Het vraagt nogsteeds veel van me, maar wordt wel elke dag een beetje makkelijker te zien. Als ik complimenten op werk krijg, bevoorbeeld, deel ik die ook vaak met mijn vriend of vrienden. Dat maakt het ‘echter’ ofzo iets. En dan kunnen ze me er aan herinneren als ik me niet zo sterk voel.
4. Wissel uit met je omgeving: waar zoeken ze je voor op, wat waarderen ze aan je. En bs met ook naar negatieve kanten vragen. Deze krijgen we van buitenaf al meer dan genoeg en blijven vaak beter en langer hangen. Dus schroom niet om ook met anderen het positieve aan je te benadrukken. Ik heb een vriendin die hier ZO GOED IN IS. Ik bewonder haar enorm daarom. Zij kan gewoon rustig zeggen “ze zijn echt te dom als ze me niet aannemen” of “mensen hebben echt geluk als ze met mij mogen chillen dus als ze geen moeite doen jammer dan”. Door haar voel ik ook heel erg de ruimte om positief over mezelf te praten of daarnaar te vragen. Wanneer ik OPRECHT iets heb om aan te werken bij mezelf, kan ik ook altijd bij ze terecht. Maar ik heb ze harder nodig om het positieve te zien.
5. Ik moest ook beginnen met zomaar positieve dingen tegen mezelf zeggen, vooral als die dwangmatige negatieve gedachten opkwamen. Het is niet zo moeilijk hoor, voor de spiegel staan en wat positieve dingen roepen. Het is veel moeilijker ze ook te geloven. Op een gegeven moment zei ik: sorry, ik snap waarom dit zou moeten werken maar ik gelóóf het gewoon niet als ik het tegen mezelf zeg. Daarom zijn wel heel uitgebreid mijn diepere overtuigingen gaan onderzoeken. Dit heeft ook enorm geholpen. Nu kan ik dingen over mezelf zeggen waar ik met recht trots op ben. Heel soms hoor ik mezelf zelfs het tegenover gestelde doen van vroeger. Als ik iets negatiefs denk, kan ik tegenwoordig wel eens zeggen: geloof je het zelf meid.
6. Goed onderzoeken welke negatieve denkpatronen je hebt helpt ook om er effectief wat mee te kunnen doen. Voor mij waren dat
maar zo zijn er nog veel meer.
7. Tsja, iets wat ik nogsteeds moeilijk vind maar toch ECHT key blijkt te zijn: rust inplannen voor mezelf om rustig en eerlijk naar deze dingen te kunnen kijken. Ik ben zo geneigd maar door te gaan, omdat ik het leuk vind maar ook wel omdat ik het gewoon makkelijker vind om dit soort dingen opzij te zetten. Maar door echt momenten in te plannen hiermee aan de slag te gaan en maandelijks te reflecteren, heb ik wel een veel realistischer beeld van mezelf gekregen en blijf ik mezelf daar ook aan herinneren (want eerlijk: therapie is leuk maar daarna begint het pas…). Daarnaast hielp het om momenten in te plannen waarmee ik mezelf ECHT beloon (voor mij is dat bijvoorbeeld HEUL lekker uit eten gaan en niet op de prijs te letten of echt een heel stomme chickflick kijken en een fles rode wijn in mijn eentje opdrinken) en ook om vaker momenten met alleen mezellef in te plannen. Hierdoor heb ik veel meer ruimte gecreëerd om lief te zijn voor mezelf. En daardoor kan ik dat ook steeds weer een beetje beter in het dagelijks leven. Soms schaam ik me dat ik dit letterlijk vooruit moet plannen en in mijn agenda moet zetten, maar dat maakt niet uit: het werkt voor mij.

Als je zou willen: ik heb al mijn CGT oefeningen nog in minddistrict staan. Ik zou ze best met je willen delen.

En hiermee is de strijd niet gewonnen hoor. Zo was mijn afwijzing op mijn sollicitatie afgelopen week zo’n klap voor me, dat ik vandaag nogsteeds moeite heb met positief over mezelf denken. Maar nu heb ik wel de middelen dat om te zetten als ik daar ruimte voor maak.
In the end denk ik niet dat het waar is dat je eerst van jezelf moet houden, om van anderen te kunnen houden. Dat mag gewoon echt los van elkaar bestaan. Ik doe bijvoorbeeld persoonlijk to-taal geen recht aan mezelf door mezelf altijd op de eerste plek te zetten. Ik word oprecht gelukkig van er veel voor anderen zijn. Dus daarmee help ik mezelf ook. Maar ik mag wel vaker egocentrische keuzes maken waarbij ik de behoefte van anderen wel meeweeg, maar niet zwaarder dan die van mezelf. Zodat kiezen voor de ander ook ECHT vanuit mezelf komt, en niet vanuit een belemmerend perspectief naar mezelf.
Als laatste herken ik je blik op de wereld enorm. Dat doet soms ontzettend pijn en kan alles zwaar en moeizaam maken. Maar ik heb zelf wel altijd zoiets van: als ik mezelf geen dingen gun en dus alleen maar mopper op mezelf, hoe kan ik dan mijn bijdrage leveren om de wereld een beetje beter te maken? Oogkleppen opdoen is niet hetzelfde als de positieve dingen zoeken bínnen een lelijke wereld. Sterren branden het felste in het donker… Juist als iets zwaar en donker is, zijn lichtpunten onmisbaar om die duisternis door te komen. Eigenlijk is dat wereldbeeld voor mij dus juist een reden om liever te worden voor mezelf. Van de wereld hoef ik het niet te verwachten in elk geval. Het zou kunnen helpen om hiervoor XR op te zoeken… Je hoeft geen actieve activist te zijn binnen XR, er wordt bijvoorbeeld ook veel gesproken over wat de huidige staat van de wereld kan doen met je mentale welzijn. En wat je eraan kan doen om dat om te zetten naar strijdbaarheid, positiviteit. Ik ben zelf niet meer bij grote en risicovolle acties geweest sinds mijn eerste snelwegblokkade. Ik zou wel willen, maar het heeft toen best wel heel veel met mij gedaan (terwijl ik midden met CGT bezig was nu) en ik het nu te spannend vind. 0,0 probleem voor de mensen daar. Ik vind het een heel bijzondere omgeving in elk geval, en er wordt veel op elkaars mentale staat gelet (meestal).

*Ik typ hier heel de tijd je omdat ik een beetje aanneem dat het voor jou vergelijkbaar kan voelen, maar ik heb het eigenlijk vooral over mijn eigen ervaring.

CC @Roze Olifant

Neo-Shulginist zei:

Geluk bij een ongeluk dus, dat het nu niet met werk, wonen, én relatie kut gaat.

Klik om te vergroten...

Geluk inderdaad dat die drieslag jou niet treft !

Ik had het wel, weliswaar tijd-verschoven maar qua logica en gevoel samenvallend: nu anderhalf jaar na de finale drie-dubbelklap komt het deze maand (wachtlijst) eindelijk tot een complexe intake in de GGZ (vorig jaar nog onder verzekering - nu achter het net). Volgende week vierde afspraak, dan met een derde hulpverlener, nu een psychiater. Daarna volgt het behandelplan. Daar meld ik nog wel eens wat over, als ik durf.

Als ik eerlijk ben: hoe dichter bij hoe meer impact. Dichter bij dan een relatie, wordt het niet.

Neo-Shulginist zei:

Het punt is ook meer dat de relatie op mij juist een heel positieve impact heeft gehad. Werk en wonen ging even niet zo chill. Maar als ik dan in het weekend met haar was dan kwam ik helemaal tot rust.

Ze hielp me met leuke kleding uitzoeken, probeerde me te motiveren om te sporten, hielp me met geld (be)sparen.
Andersom deed ik dat ook: ik hielp haar door een burnout heen door de juiste hulp te zoeken en leren accepteren dat je niet altijd aan hoeft te staan. Ik hielp haar op zoek te gaan naar nieuwe vrienden en contacten. En ik motiveerde haar om een toekomstplan te maken hoe je je leven ziet over vijf jaar.

We waren ook samen allerlei toekomstplannen aan het maken. We zouden gaan samenwonen; hadden net een gezamenlijke rekening geopend. We hadden het over kinderen krijgen en een huis kopen.

En dan ineens valt dat alles weg. Natuurlijk waren daar wel goede redenen voor. En het is ook niet zo dat ik nu ineens veel onzekerder ben over mezelf. Ik ben vooral verdrietig dat ik nu al dat moois moet missen.

Klik om te vergroten...

Gelukkig❤️
Het betekent ook niet dat je al dat moois voor altijd moet missen natuurlijk. Maar die dooddoener ken je vast al en heb je sowieso bar weinig aan: je moet nu ineens iets missen waar je gewend aan was en wat je koesterde, en dat doet pijn. Wel knap hoe je die pijn omzet naar kijken hoe je dat iets vanuit jezelf kan creëren.

Neo-Shulginist zei:

Gaat nu wat beter! Uit frustratie dat het in de relatie niet zo lekker ging ben ik maar gewoon wat gaan doen. Ik wist niet hoe en wat, maar ik ben er maar gewoon voor gaan zitten en zomaar iets lukraaks gedaan, gewoon om op zijn minst iets gedaan te krijgen. Als het dan niet goed zou zijn dan mochten ze me maar vertellen wat ze wel zouden willen, want daar lieten ze me steeds maar naar gokken. Wonderwel bleek dat 'iets' wat ik deed gewoon goed te zijn dus zo heb ik puur uit frustratie een doorbraak geforceerd.
Geluk bij een ongeluk dus, dat het nu niet met werk, wonen, én relatie kut gaat.

Klik om te vergroten...

Hahaha wat heerliiiiiiijk. Dat geeft vast ook energie.

@Neo-Shulginist hoe staat het met jouw reis richting zelfacceptatie en -liefde?

_shikantaza zei:

@Neo-Shulginist hoe staat het met jouw reis richting zelfacceptatie en -liefde?

Klik om te vergroten...

Ik heb gisteren het boek Over Liefde en Loslaten van Jan Geurtz opengeslagen, en toen dacht ik 'ohja, shit. Toch weer wat valkuilen erin laten sluipen.'

Kei hard aan me pik sjorren en accepteren dat ik een geile hond ben

Neo-Shulginist zei:

Ik heb gisteren het boek Over Liefde en Loslaten van Jan Geurtz opengeslagen, en toen dacht ik 'ohja, shit. Toch weer wat valkuilen erin laten sluipen.'

Klik om te vergroten...

Ik bleek voornamelijk in 'samsara' te blijven hangen doordat ik gehecht ben geraakt aan een situatie die voor mij heel aangenaam was, omdat ik eindelijk erkend en beloond werd voor de dingen waar ik goed in ben. Maar daarom kon ik ook moeilijk accepteren dat die omgeving veranderde, wat leidde tot zelfafwijzing en daarmee gepaard gaande negativiteit.

_shikantaza zei:

@Neo-Shulginist hoe staat het met jouw reis richting zelfacceptatie en -liefde?

Klik om te vergroten...

Een van de dingen die ik heb gedaan is mijn ouders om hulp vragen met managen van mijn financiën. Ik heb namelijk gewoon een ok salaris, maar ik sta constant rood en leef van mijn credit card. Dus we hebben nu afgesproken dat ik mijn salaris naar hen overmaak, dat zij mijn rekeningen betalen, en me 100 euro leefgeld per week terugstorten. Dat doen we even een half jaar om financiële ruimte te creëren en daarna langzaamaan weer wennen aan een gezondere manier met geld omgaan.

Niet leuk om dat te vragen en besluiten want ik ben formeel een volwassen kerel. Maar toch ook wel fijn dat ik ouders heb die daarbij kunnen en willen helpen.