#1
Misschien niet de juiste plek om het de droppen want het gaat niet over drugs maar gedrag.
Echter ben ik niet actief en bekend op andere forums dus probeer het hier.
Ik sta op het punt de relatie stop te zetten omdat continue de grens niet gerespecteerd word zowel van mij als haar eigen grens, continue iedere dag gaat het eroverheen.
Maar hoe kan ik verwachten van iemand met Borderline dat de persoon niet over de grens gaat?
Ook laatst bij haar therapie sessie gevraagd waarom ze me vaak pusht om middelen te gaan gebruiken, het antwoord was dat ik saai en niet leuk ben nuchter.
Dit is zeer toxisch kun je wel zeggen.
Dit vermoeden had ik al langer, maar wat me nogal in m'n hart steekt is het feit dat ze ervan bewust is dat ik zo nuchter mogelijk leven wil leiden en ik word hier niet in gesteund, sterker nog ze verergert het voor haar eigen tijdelijke gewin.
Hierdoor is mijn vertrouwen eigenlijk wel verdwenen, dit was de laatste druppel.
We zitten al een tijd in de irritatie's naar elkaar sinds het samen wonen, liefde is sporadisch aanwezig maar vooral is het naar elkaar wijzen en vergelijken, elkaar pijn doen in woorden en sinds laatste paar weken bereik ik agressie levels die ik sinds de basisschool niet meer gehad heb.
Dit kan mij in de problemen brengen.
Ook het feit dat zij zich zo naar de klote rookt dat we al weken apart slapen van elkaar omdat ze als een zeehond zich kapot hoest dag en nacht wat ik niet kan aanzien omdat ze destructief is en mijn irritatie zo hoog zit met dat gehoest heel de dag en ook keihard, tis niet alsof je je even verslikt dat ik gedachten krijg haar wat aan te doen omdat het zo hoog zit. Ik begin steeds meer grenzen te verliezen door dit gedoe.
Los van dit, de manipulaties en het niet serieus nemen van mijn punten die ik aankaart en ook vaak gezegd heb dat ik zo niet meer verder wil worden niet gehoord en vaak aan de kant geschoven of ik word weer zodanig beïnvloed/gemanipuleerd dat ik weer een kans geef.
Weer grens verleggen dus
Al ben ik continue duidelijk erover dat het stopt, word ik nog een soort van uitgelachen ook van "je kunt me toch niet op straat gooien" "je bent niets zonder mij" "ik ga niet weg"
Het liegen van haar over situaties thuis en dat ik dan van schoonouders een heel verdraaid verhaal krijg en dat zij hun overtuigd heeft over dat ik weer de boosdoener was en het liet escaleren en zij mij partijdig gaan lastigvallen met eenzijdige informatie is ook voor mij onbegrijpelijk.
Ze is vanaf vandaag 2 weken op vakantie alleen.
Dit zie ik als kans om tot mezelf te komen en eerlijk te gaan kijken wat ik wil en nodig heb.
Ik ben vandaag toch op de conclusie gekomen dat het beter is voor mijn gezondheid dat ik het beëindig.
Maar... Nu komen de herinneringen, gevoelens en pijn naar voren waardoor ik nog hoop blijft houden dat het goed komt. Maar dit pad heb ik al vaker gelopen door het toch weer te proberen en dit loopt altijd slecht af. Ik heb dus nog maar één keuze en dat is voor mijzelf kiezen, hoe pijnlijk en jammer het ook is.
Het probleem wat ik heb is dat ik niet aan mezelf kan werken want zij neemt (on)bewust alle capaciteiten die ik beschik af door het dagelijkse stennis wat we hebben en dit gaat al zo lang door dat ik al te lang stil sta en niet ben waar ik wil zijn. De focus is weg, ik ben verwijderd van mezelf en trek dit echt niet langer meer.
Alle energie die zij van me vraagt wat duidelijk ook niet genoeg is voor haar door mijn tekortkomingen is het ook voor mij duidelijk dat we het hierom beter kunnen laten gaan.
Het is onmogelijk voor mij (en ik denk ook van haar) om op ons zelf te focussen en de problematiek die wij ervaren op te lossen zolang we niet apart wonen en of de relatie word gestopt.
Toch doet het enorm veel sinds ik hier echt een streep achter wil zetten.
Twijfels borrelen op, door de goede herinneringen, leuke momenten en bijzondere momenten.
Ik heb nog nooit zoveel gehuild in 10 jaar omdat ik het eigenlijk niet wil, maar weet dat het niet anders meer kan. Dit word of een delict voor mij, zij verwond. Of ik ga ten onder aan m'n eigen gedrag.
Na haar vakantie zal het erop uitlopen dat ik waarschijnlijk onder druk gezet ga worden door haar ouders en haarzelf om haar niet de woning uit te zetten. Jammer voor haar/hun want dat gaat gebeuren. Al moet de politie komen.
De verantwoordelijkheid word ook iedere keer bij mij gelegd dat ze geen alternatief heeft om te slapen/wonen. Maar d'r ouders hebben een groot genoeg huis dus dat zoeken ze zelf maar uit waar zij gaat verblijven, is mijn probleem ook helemaal niet maar ze laten mij iedere keer het gevoel krijgen alsof het wèl zo is.
Heeft iemand ervaring/tips waarmee ik kan praten in PM over hoe ermee te leren omgaan.
Echter ben ik niet actief en bekend op andere forums dus probeer het hier.
Ik sta op het punt de relatie stop te zetten omdat continue de grens niet gerespecteerd word zowel van mij als haar eigen grens, continue iedere dag gaat het eroverheen.
Maar hoe kan ik verwachten van iemand met Borderline dat de persoon niet over de grens gaat?
Ook laatst bij haar therapie sessie gevraagd waarom ze me vaak pusht om middelen te gaan gebruiken, het antwoord was dat ik saai en niet leuk ben nuchter.
Dit is zeer toxisch kun je wel zeggen.
Dit vermoeden had ik al langer, maar wat me nogal in m'n hart steekt is het feit dat ze ervan bewust is dat ik zo nuchter mogelijk leven wil leiden en ik word hier niet in gesteund, sterker nog ze verergert het voor haar eigen tijdelijke gewin.
Hierdoor is mijn vertrouwen eigenlijk wel verdwenen, dit was de laatste druppel.
We zitten al een tijd in de irritatie's naar elkaar sinds het samen wonen, liefde is sporadisch aanwezig maar vooral is het naar elkaar wijzen en vergelijken, elkaar pijn doen in woorden en sinds laatste paar weken bereik ik agressie levels die ik sinds de basisschool niet meer gehad heb.
Dit kan mij in de problemen brengen.
Ook het feit dat zij zich zo naar de klote rookt dat we al weken apart slapen van elkaar omdat ze als een zeehond zich kapot hoest dag en nacht wat ik niet kan aanzien omdat ze destructief is en mijn irritatie zo hoog zit met dat gehoest heel de dag en ook keihard, tis niet alsof je je even verslikt dat ik gedachten krijg haar wat aan te doen omdat het zo hoog zit. Ik begin steeds meer grenzen te verliezen door dit gedoe.
Los van dit, de manipulaties en het niet serieus nemen van mijn punten die ik aankaart en ook vaak gezegd heb dat ik zo niet meer verder wil worden niet gehoord en vaak aan de kant geschoven of ik word weer zodanig beïnvloed/gemanipuleerd dat ik weer een kans geef.
Weer grens verleggen dus
Al ben ik continue duidelijk erover dat het stopt, word ik nog een soort van uitgelachen ook van "je kunt me toch niet op straat gooien" "je bent niets zonder mij" "ik ga niet weg"
Het liegen van haar over situaties thuis en dat ik dan van schoonouders een heel verdraaid verhaal krijg en dat zij hun overtuigd heeft over dat ik weer de boosdoener was en het liet escaleren en zij mij partijdig gaan lastigvallen met eenzijdige informatie is ook voor mij onbegrijpelijk.
Ze is vanaf vandaag 2 weken op vakantie alleen.
Dit zie ik als kans om tot mezelf te komen en eerlijk te gaan kijken wat ik wil en nodig heb.
Ik ben vandaag toch op de conclusie gekomen dat het beter is voor mijn gezondheid dat ik het beëindig.
Maar... Nu komen de herinneringen, gevoelens en pijn naar voren waardoor ik nog hoop blijft houden dat het goed komt. Maar dit pad heb ik al vaker gelopen door het toch weer te proberen en dit loopt altijd slecht af. Ik heb dus nog maar één keuze en dat is voor mijzelf kiezen, hoe pijnlijk en jammer het ook is.
Het probleem wat ik heb is dat ik niet aan mezelf kan werken want zij neemt (on)bewust alle capaciteiten die ik beschik af door het dagelijkse stennis wat we hebben en dit gaat al zo lang door dat ik al te lang stil sta en niet ben waar ik wil zijn. De focus is weg, ik ben verwijderd van mezelf en trek dit echt niet langer meer.
Alle energie die zij van me vraagt wat duidelijk ook niet genoeg is voor haar door mijn tekortkomingen is het ook voor mij duidelijk dat we het hierom beter kunnen laten gaan.
Het is onmogelijk voor mij (en ik denk ook van haar) om op ons zelf te focussen en de problematiek die wij ervaren op te lossen zolang we niet apart wonen en of de relatie word gestopt.
Toch doet het enorm veel sinds ik hier echt een streep achter wil zetten.
Twijfels borrelen op, door de goede herinneringen, leuke momenten en bijzondere momenten.
Ik heb nog nooit zoveel gehuild in 10 jaar omdat ik het eigenlijk niet wil, maar weet dat het niet anders meer kan. Dit word of een delict voor mij, zij verwond. Of ik ga ten onder aan m'n eigen gedrag.
Na haar vakantie zal het erop uitlopen dat ik waarschijnlijk onder druk gezet ga worden door haar ouders en haarzelf om haar niet de woning uit te zetten. Jammer voor haar/hun want dat gaat gebeuren. Al moet de politie komen.
De verantwoordelijkheid word ook iedere keer bij mij gelegd dat ze geen alternatief heeft om te slapen/wonen. Maar d'r ouders hebben een groot genoeg huis dus dat zoeken ze zelf maar uit waar zij gaat verblijven, is mijn probleem ook helemaal niet maar ze laten mij iedere keer het gevoel krijgen alsof het wèl zo is.
Heeft iemand ervaring/tips waarmee ik kan praten in PM over hoe ermee te leren omgaan.