#1
@Roze Olifant Kan de titel van dit topic nu nog aangepast worden?![:thinking:]()
Kunnen wij voor je aanpassen. Wat zou je als nieuwe titel willen?
Persoonlijkheidsstoornissen
200 antwoorden
68 weergaven
18-5-2026
Kunnen wij voor je aanpassen. Wat zou je als nieuwe titel willen?
#2
Kunnen wij voor je aanpassen. Wat zou je als nieuwe titel willen?
Persoonlijkheidsstoornissen
#3
past beterPersoonlijkheidsstoornissen
#4
#5
Dat is dan wel weer een fenomeen dat ook met ASS komt toch? Super gefocust zijn op bepaalde specifieke dingen.
‘Special interests’ komen zowel bij ADHD als bij ASS veel voor. Ook hierin dus weer die overlap die ik eerder aanhaalde in dit topic.
Even nog antwoord op je andere vraag in dit topic. Iemand met ADHD kan juist heel veel (in de ogen van anderen ‘overdreven’) aandacht en focus hebben als iets zijn/haar interesse heeft. Daarom heb ik die ‘deficit’ in de naam, dus een zogenaamd tekort aan aandacht, altijd een beetje ongepast gevonden. Iemand met ADHD heeft in feite helemaal geen aandachtstekort. De aandacht is alleen anders gericht en gereguleerd dan wat men als “normaal” beschouwt, zeg gerust: maatschappelijk wenselijk acht. Ik zou ‘attention dysregulation’ een veel logischere benaming vinden dan ‘attention deficit’. Ik snap eigenlijk niet hoe dit blijkbaar nog steeds niet is doorgedrongen in de psychiatrie, terwijl de terminologie redelijk recent nog is aangepast (ADD —> ADHD-I, etc. - overigens vind ik de nieuwe indeling in drie subtypes hoewel ik het inhoudelijk wel kan begrijpen, in spreektaal vooral erg verwarrend dus ik gebruik die termen niet).
Ik ben het gewoon echt niet eens met die ‘deficit’, misschien gaat het mij iets te persoonlijk aan, maar voor mijn gevoel wordt er dan ongeacht het subtype nog steeds niet goed begrepen wat ADHD echt is. Iemand met ADHD heeft juist aandacht voor duizend dingen, behalve voor datgene waar op dat moment de aandacht naar (zou) MOET(en) gaan vanuit een neurotypisch/niet-neurodivergent perspectief. Het hele probleem is die ‘aandacht voor duizend andere dingen’, dat is i.m.o. fundamenteel verschillend van ‘weinig of geen aandacht hebben’. Dit laatste is simpelweg niet hoe het werkt. Het is misschien wel hoe het eruit kan zien voor de buitenwereld, maar het is niet hoe het er in het brein van een gemiddelde ADHD’er aan toe gaat.
Maar ja. Sorry voor deze uitwijding. Off-topic aangezien dit niets te maken heeft met persoonlijkheidsstoornissen. :’)
Last but not least, toch nog even: de gave van hyperfocus of een ontwikkelde ‘special interest’ (ja, ik zeg bewust gave) kan wanneer juist ingezet van zowel ADHD als autisme een heus talent maken, als diegene op precies de goede plek zit. Het is jammer dat dit vaak nog niet voldoende gezien wordt. Daarmee bagatelliseer ik niet de worstelingen die neurodivergentie met zich meebrengt, laat dat even duidelijk zijn. Maar er is zoveel meer dan dat. 🍀
#6
Zijn wel heftige verhalen hier.
Mijn vriendin heeft schizofrenie en anti sociale stoornis met adhd. Nooit zijn we echt over de streep gegaan in de zin van een delict of iets dergelijks.
Maar als ik sommige verhalen hoor met dezelfde of identieke diagnoses doet het wel even zeer. We hebben ondertussen 4 jaar en het bevalt ons beide met mindere momenten, maar goed dat is in elke relatie wel.
Ik heb ook aardig wat "stoornissen" en daardoor passen onze puzzelstukjes juist op een positieve manier in mekaar. Zolang we beide onze grens bewaken en blijven communiceren komt het altijd goed tussen ons.
Mijn vriendin heeft schizofrenie en anti sociale stoornis met adhd. Nooit zijn we echt over de streep gegaan in de zin van een delict of iets dergelijks.
Maar als ik sommige verhalen hoor met dezelfde of identieke diagnoses doet het wel even zeer. We hebben ondertussen 4 jaar en het bevalt ons beide met mindere momenten, maar goed dat is in elke relatie wel.
Ik heb ook aardig wat "stoornissen" en daardoor passen onze puzzelstukjes juist op een positieve manier in mekaar. Zolang we beide onze grens bewaken en blijven communiceren komt het altijd goed tussen ons.
#7
Zijn wel heftige verhalen hier.
Mijn vriendin heeft schizofrenie en anti sociale stoornis met adhd. Nooit zijn we echt over de streep gegaan in de zin van een delict of iets dergelijks.
Maar als ik sommige verhalen hoor met dezelfde of identieke diagnoses doet het wel even zeer. We hebben ondertussen 4 jaar en het bevalt ons beide met mindere momenten, maar goed dat is in elke relatie wel.
Ik heb ook aardig wat "stoornissen" en daardoor passen onze puzzelstukjes juist op een positieve manier in mekaar. Zolang we beide onze grens bewaken en blijven communiceren komt het altijd goed tussen ons.
Je bent in de eerste en allerbelangrijkste plaats mens, hè. Een diagnose is door ons mensen ook maar gedefinieerd aan de hand van een aantal kenmerken die afwijken van de norm en op basis van de mate waarin iemand en/of zijn/haar omgeving daar last van ondervindt. Wanneer iemand dan voldoende hokjes aanvinkt noemen we zoiets een afwijking/stoornis (weliswaar niet zomaar gebaseerd op bullshit, want psychiatrie, psychologie etc. zijn niet voor niets sinds jaar en dag serieuze vakgebieden). Maar wat al dan niet als een stoornis wordt beschouwd, dat bedenken wij als soort zelf. Zo simpel is het dan ook weer wel.
Als jullie als menselijke puzzelstukjes bij en in elkaar passen, elkaar aanvullen, grenzen stellen, gelukkig zijn. Prachtig toch? Wat doen die labels er dan nog toe? Iedereen heeft mindere momenten - label of niet. Als jullie relatie er niet onder lijdt, wat is dan het probleem? Geniet ervan dat jullie het geluk hebben gehad elkaar te vinden. Geniet samen van de mooie mensen die jullie zijn. 💕
Met deze positieve afsluiter gaat de Olifant slapen. Nighty night. 🌜💫⭐
#8
Ik vermoed dat dit de crux ervan is. Hier heb ik mij sowieso altijd al aan geërgerd: hoe sterk dingen door een lens van: 'hoe goed past het binnen wat wij maatschappelijk wenselijk achten' wordt gezien.Even nog antwoord op je andere vraag in dit topic. Iemand met ADHD kan juist heel veel (in de ogen van anderen ‘overdreven’) aandacht en focus hebben als iets zijn/haar interesse heeft. Daarom heb ik die ‘deficit’ in de naam, dus een zogenaamd tekort aan aandacht, altijd een beetje ongepast gevonden. Iemand met ADHD heeft in feite helemaal geen aandachtstekort. De aandacht is alleen anders gericht en gereguleerd dan wat men als “normaal” beschouwt, zeg gerust: maatschappelijk wenselijk acht. Ik zou ‘attention dysregulation’ een veel logischere benaming vinden dan ‘attention deficit’. Ik snap eigenlijk niet hoe dit blijkbaar nog steeds niet is doorgedrongen in de psychiatrie, terwijl de terminologie redelijk recent nog is aangepast (ADD —> ADHD-I, etc. - overigens vind ik de nieuwe indeling in drie subtypes hoewel ik het inhoudelijk wel kan begrijpen, in spreektaal vooral erg verwarrend dus ik gebruik die termen niet).
Je ziet het bijvoorbeeld ook met introvertie. Mensen die dit hebben (zoals ik) hebben waarschijnlijk wel ervaring met dat de maatschappij jouw "afwijking" als een soort hindernis ziet. Als iets om te overkomen. Want als iedereen gelijk getrokken wordt, zal de maatschappij het beste functioneren, lijkt de gedachte te zijn. Terwijl je in werkelijkheid gewoon wat anders in elkaar steekt.
Ook met je eens dat die "deficit" niet een goede omschrijving ervan lijkt als de aandacht er wel is, maar moeilijk gefocust kan worden. En ja die nieuwe ADHD-I term vind ik het ook weer minder duidelijk maken.
#9
Interessant topic over het brein.
Ik heb een hersenkraker en wie weet
Ik heb al jarenlang een hyperarousal.
Na behandeling is dat wel goed gezakt.
Maar tast op den duur hyperarousal ook de hersenen zelf aan?
Niet zo zeer de werking, maar de structuur ... waardoor ze minder gaan werken.
Ik heb een hersenkraker en wie weet
Ik heb al jarenlang een hyperarousal.
Na behandeling is dat wel goed gezakt.
Maar tast op den duur hyperarousal ook de hersenen zelf aan?
Niet zo zeer de werking, maar de structuur ... waardoor ze minder gaan werken.
#10
Heel lief bericht, mij doen die diagnoses niet heel veel. Wel handig om te hebben i.v.m hulp krijgen wanneer nodig. Ik kijk ook niet naar labels, t paste wel bij het topic dacht ik.Je bent in de eerste en allerbelangrijkste plaats mens, hè. Een diagnose is door ons mensen ook maar gedefinieerd aan de hand van een aantal kenmerken die afwijken van de norm en op basis van de mate waarin iemand en/of zijn/haar omgeving daar last van ondervindt. Wanneer iemand dan voldoende hokjes aanvinkt noemen we zoiets een afwijking/stoornis (weliswaar niet zomaar gebaseerd op bullshit, want psychiatrie, psychologie etc. zijn niet voor niets sinds jaar en dag serieuze vakgebieden). Maar wat al dan niet als een stoornis wordt beschouwd, dat bedenken wij als soort zelf. Zo simpel is het dan ook weer wel.
Als jullie als menselijke puzzelstukjes bij en in elkaar passen, elkaar aanvullen, grenzen stellen, gelukkig zijn. Prachtig toch? Wat doen die labels er dan nog toe? Iedereen heeft mindere momenten - label of niet. Als jullie relatie er niet onder lijdt, wat is dan het probleem? Geniet ervan dat jullie het geluk hebben gehad elkaar te vinden. Geniet samen van de mooie mensen die jullie zijn. 💕
Met deze positieve afsluiter gaat de Olifant slapen. Nighty night. 🌜💫⭐
Verder ben ik het helemaal eens met jouw bericht! Wij beseffen heel goed dat het aan de maatschappij ligt en trekken ons niet heel veel van aan. Etiquette kunnen wel beter, maar daar gaat ze binnenkort mee aan de slag.
#11
Ja, ikzelf ben ook heel introvert en er word regelmatig op sociale plekken gevraagd of ik het wel naar m'n zin heb, of proberen ze me ongevraagd enthousiast te maken en dan zeg ik vervolgens dat ik introvert ben en me goed vermaak met luisteren en kijken. En soms word er raar opgekeken of voelen zij zich afgestoten.Je ziet het bijvoorbeeld ook met introvertie. Mensen die dit hebben (zoals ik) hebben waarschijnlijk wel ervaring met dat de maatschappij jouw "afwijking" als een soort hindernis ziet. Als iets om te overkomen. Want als iedereen gelijk getrokken wordt, zal de maatschappij het beste functioneren, lijkt de gedachte te zijn. Terwijl je in werkelijkheid gewoon wat anders in elkaar steekt.
De maatschappij zou juist goed functioneren als we met verschillende gedachten en uitvoering zouden samenwerken. Dan kom je op allerlei unieke ideeën. Niet dat elk idee dan zal slagen, maar dat is nergens.
Wat mij ook op valt dat wanneer je introvert bent, en je hebt een nieuwe baan dat ze dan liever de extraverte aannemen omdat die "meer" betrokkenheid toont. Echter valt die persoon alleen maar meer op.
#12
Ik ken die fascinatie heel goed begrijpenIk heb dat hier denk ik al aangehaald, maar ik ben al van jongsaf geïnteresseerd in "mentale afwijkingen". Zoals psychopathie, anti social personality disorder, borderline, u kent ze wel...
Twee van de beste voorbeelden van het eerste zijn Jimmy Savile en Ted Bundy. Natuurlijk zijn niet alle psychopaten moordenaars en necrofielen, maar kijk naar die valse charme, dat blijven lullen, dat manipuleren, dat soms naar boven komen van de ware, agressieve, persoonlijkheid.
Kunnen jullie die fascinatie begrijpen?
ik zelf ben ook altijd geïnteresseerd in hoe het brein werkt en hoe mensen beslissingen kunnen nemen die een ander niet eens kan bedenken
ik kijk de docu’s over waargebeurde crime op Netflix altijd als eerst
#13
Is letterlijk uit de voorstelling van Lebbis, geniale man is dat.Je zou het niet verwachten, maar de meest walgelijke figuren kunnen ontzettende chameurs zijn. Ze winden je zo om je vinger. Dat is niet raar, en zeker niet iets om je voor te schamen. (en ik zeg niet dat jij dat doet hoor je schamen het was een voorbeeld)
Ken je nog Dirk Scheringa nog? Met zijn hele DSB schandaal, dat hij dan uit mocht gaan leggen bij die ene talkshow? En dan mensen achteraf alsnog zeggen: "Oh, het was eigenlijk een hele sympathieke vent'.
NATUURLIJK IS HET EEN SYMPATHIEKE VENT! WANT ALS JE EEN LUL BENT, IS HET BEHOORLIJK LASTIG OM MENSEN OP TE LICHTEN!
Sorry, er moest iets uit blijkbaar.
#14
Haha ja ik hoopte dat iemand dat herkende 😁 wel helaas vergeten copyright erbij dus sorry voor het niet vermeldenIs letterlijk uit de voorstelling van Lebbis, geniale man is dat.
En ik deel uit respect en om jullie te laten lachen van mijn helden der komedie
#15
Omdat de video in de openingspost niet meer beschikbaar is.
De "grap" is dat de interviewer, Dobson (die bekend was voor zijn harde anti porno standpunten) niet eens doorheeft dat Bundy ook hem zit te manipuleren dat het een lieve lust is.
#16
Ik heb de docu over Ted bundy gezien waarin hij werd geïnterviewd in de gevangenis
Omdat de video in de openingspost niet meer beschikbaar is.
De "grap" is dat de interviewer, Dobson (die bekend was voor zijn harde anti porno standpunten) niet eens doorheeft dat Bundy ook hem zit te manipuleren dat het een lieve lust is.
daar probeerde hij op het laatst iedereen om de tuin te leiden door te zeggen dat hij tot zijn daden kwam door porno
#17
Ik heb de docu over Ted bundy gezien waarin hij werd geïnterviewd in de gevangenis
daar probeerde hij op het laatst iedereen om de tuin te leiden door te zeggen dat hij tot zijn daden kwam door porno
Wel dat is deze docu
#18
Zou het misschien zinvol zijn deze twee onderwerpen te scheiden?
Eén onderwerp voor persoonlijkheidsstoornissen en de problemen die daarmee gepaard gaan en een ander voor seriemoordenaars, die vaak een persoonlijkheidsstoornis hebben, maar anders zijn dan gewone mensen met persoonlijkheidsstoornissen
Eén onderwerp voor persoonlijkheidsstoornissen en de problemen die daarmee gepaard gaan en een ander voor seriemoordenaars, die vaak een persoonlijkheidsstoornis hebben, maar anders zijn dan gewone mensen met persoonlijkheidsstoornissen
#19
Cuck-heid...
Dat is toch niet helemaal hetzelfde zegt wikipedia:
Cuckolding fetishism/troilism:
Observing one's partner engaged in sexual activities with another person.
Jippie, heb ik er weer een diagnose bij.
#20
Dat onderzoek is ws gedaan met name om te kunnen bepalen in hoeverre hij toerekeningsvatbaar is. Wees blij dat zijn verdediging/advocaat het nu niet kan gooien/afschuiven op een mentale stoornis en hij daardoor een lagere straf krijgt. Nu moet hij de volledige verantwoordelijkheid dragen…Die man in Frankrijk die zijn vrouw drogeerde en haar 10 jaar lang heeft laten verkrachten, die heeft geen psychische ziekte of mentale afwijking.
Hij heeft wel een extreme behoefte aan controle wat leid tot manipulatie. Ik snap niet dat ze dat niet beschouwen als een afwijking.
Maar natuurlijk zitten bij zo iemand meerdere steekjes los en zal hij absoluut diverse stoornissen hebben. Echter dit onderzoek is alleen gedaan om uiteindelijk een passende straf te kunnen bepalen en te gebruiken in de rechtszaak. Er wordt dus puur gekeken of hij in staat was om te beseffen wat hij deed en verantwoordelijk kan worden gehouden. Hij heeft vast vele stoornissen, maar die beïnvloeden zijn gedrag niet zodanig dat hij geen volledige verantwoordelijkheid kan dragen.
Prima uitkomst dus, maximale straf!