Ik vermoed dat dit de crux ervan is. Hier heb ik mij sowieso altijd al aan geërgerd: hoe sterk dingen door een lens van: 'hoe goed past het binnen wat wij maatschappelijk wenselijk achten' wordt gezien.
Dit is helaas waar, zeker als het om autisme, ADHD maar ook andere vormen van neurodivergentie gaat. Neurodivergent zijn staat helemaal niet gelijk aan het hebben van een psychologische aandoening (zoals bijvoorbeeld een angst- of stemmingsstoornis wel is), dat zijn verschillende dingen. Wel ontstaan psychologische problemen bij een groot deel van de neurodivergente mensen secundair. Als jouw neurocognitief functioneren afwijkt van de dominante neurotypische maatschappelijke normen, dan wordt er over het algemeen weinig rekening met je gehouden en dan is het leven vanzelfsprekend niet zelden van kinds af aan een aaneenschakeling van (subtielere of minder subtiele) afwijzing en uitsluiting. âWant je bent niet goed genoeg. Je past niet in het one-size-fits-all maatschappelijke plaatje dat we voor ons eigen gemak alvast maar voor iedereen bedacht hebben.â
Dus ben je toevallig op de wereld gezet als een kromme komkommer, succes. Maakt verder geen reet uit of en hoe je in een uiteindelijke salade zou kunnen smaken. We hebben nou eenmaal besloten dat we geen kromme komkommers motten, die gaan de mislukt/niet-verkoopbaar-bak in. Dus doe even normaal en wees gewoon recht, oké, zoals het een waardige komkommer betaamt.
Erg zwart-wit neergezet, maar dit is cru gezegd wat er gebeurt met een grote groep mensen. Zonde, in de eerste plaats voor de individuele personen, maar ook voor de maatschappij. Er is gelukkig vooruitgang, maar we moeten echt toe naar een maatschappij waarin de diversiteit van mensen positiever wordt gewaardeerd en ingezet. Niet perse altijd even simpel, maar het kan zeker beter.
Je ziet het bijvoorbeeld ook met introvertie. Mensen die dit hebben (zoals ik) hebben waarschijnlijk wel ervaring met dat de maatschappij jouw "afwijking" als een soort hindernis ziet. Als iets om te overkomen. Want als iedereen gelijk getrokken wordt, zal de maatschappij het beste functioneren, lijkt de gedachte te zijn. Terwijl je in werkelijkheid gewoon wat anders in elkaar steekt
Klopt, ook dit ben ik helemaal met je eens. Jammer en onfair. Extraversie wordt teveel overgewaardeerd en introversie veel te zeer ondergewaardeerd. Je ziet dit continu terug, in vacatureteksten (ze zoeken een pro-actieve, assertieve verbinder of netwerker die er niet voor terugdeinst zichzelf te laten zien/op de voorgrond te treden, blablabla), op de werkvloer zelf, in het sociale leven, overal. Ik vind het ook typisch hoe er dan van die gezegden zijn, het vroegere âKinderen die vragen worden overgeslagenâ (itâs a lie) of âBrutalen hebben de halve wereldâ, nou, brutalen hebben minimaal 90% van de wereld, lol.
In Nederland is dit nog extra sterk het geval. Hier vinden we het op de een of andere manier extreem belangrijk dat iemand zich duidelijk laat zien en horen. Ik heb een aantal jaar in BelgiĂ« gewerkt en in die tijd ben ik er nooit actief op aangesproken dat ik niet assertief genoeg ben en niet genoeg initiatief neem, terwijl ik dat in Nederland standaard tijdens iedere stage die ik ooit heb gelopen als belangrijkste kritiekpunt kreeg. Uiteindelijk waren het ook wel in BelgiĂ« vaak de meer aanwezige, extraverte collegaâs die de grotere kansen en posities aangeboden kregen. Maar er werd daar - in ieder geval in de functie die ik toen had - stilzwijgend geaccepteerd dat ik op het werk gewoon wat meer een volgend, âop de achtergrondâ-persoon was, ik werd helemaal niet gepusht om dat te veranderen. Super relaxt vond ik dat aan die cultuur (er waren ook genoeg nadelen hoor, maar dat terzijde).
Ik ben door mijn ouders opgevoed met een best wel prominent aanwezige onderliggende waarde âbescheidenheid siertâ (even los van het introversie/extraversie-spectrum, ik zit rond het midden maar wel duidelijk meer aan de kant van introversie). Maar hoewel ik dat een sympathieke en idealistische manier van denken en opvoeden vind, is het toch niet echt hoe de tegenwoordige maatschappij meestal werkt jammer genoeg.