Het ideale drugsbeleid van Neo-shulginist en consorten: Wat kan er beter?

Zee Zjermens beat us.
Toch zeker tot op een bepaalde hoogte, dit had ik 20 jaar geleden voor onmogelijk gehouden.

Ik ben heel blij voor de Duitsers

Hoe lang zal het in Nederland nog duren? Wat een farce is het drugsbeleid...

(Ook de commentsectie is wel interessant)


‘Mdma en therapie mogelijk goed voor post-traumatische stress’ https://www.nrc.nl/nieuws/2024/06/0...k-goed-voor-post-traumatische-stress-a4855556
https://www.nrc.nl/nieuws/2024/06/0...k-goed-voor-post-traumatische-stress-a4855556

ljuv zei:

NOS Stories on Instagram: "De onderzoekers adviseren de overheid niet om MDMA te legaliseren. #mdma #drugs #NOSstories"

38K likes, 357 comments - nosstories on June 6, 2024: "De onderzoekers adviseren de overheid niet om MDMA te legaliseren. #mdma #drugs #NOSstories".

www.instagram.com

(Ook de commentsectie is wel interessant)

MDMA gezonder alternatief voor alcohol? 'Alles heeft risico’s!'

MDMA gezonder alternatief voor alcohol? 'Alles heeft risico’s!'

www.powned.tv

‘Mdma en therapie mogelijk goed voor post-traumatische stress’ https://www.nrc.nl/nieuws/2024/06/0...k-goed-voor-post-traumatische-stress-a4855556
https://www.nrc.nl/nieuws/2024/06/0...k-goed-voor-post-traumatische-stress-a4855556

Klik om te vergroten...

Ja ik had al een hele tirade gehouden in een ander topic 😂

In deze post zou ik graag constructief met jullie willen bespreken: hoe ziet het ideale drugsbeleid eruit? Deze vraag kwam al naar boven in een andere post. Maar toen deed ik zó mijn best op een reactie, dat ik er maar een apart topic van heb gemaakt. Lees hieronder mijn aanbevelingen, en ik hoop dat we daarna een vruchtbare discussie kunnen hebben over alle voors en tegens.

Om te beginnen denk ik dat het heel belangrijk is om naar elk middel apart te kijken, wat daar de risico's en belangenafwegingen zijn. Je kunt niet alle drugs reguleren volgens dezelfde principes, want daarvoor zijn de verschillen per middel te groot. Ook even een duidelijke kanttekening: in deze aanbevelingen ga ik uit van de huidige samenleving en de huidige liberaal-democratische rechtstaat. Er zijn heel andere samenlevingsvormen denkbaar, maar dan wordt het een te abstracte discussie. De onderstaande aanbevelingen heb ik gebaseerd op praktijkvoorbeelden die goed werken in Nederland en het buitenland, en op wat rapportages van bijvoorbeeld Transform (Zie hun rapport The Blueprint for Regulation).

• Vrij verkrijgbaar - grotendeels ongereguleerd - Koffie / natuurlijk voorkomende planten / thuisteelt cannabis

De eerste klasse van middelen is grotendeels ongereguleerd. Dat kan twee redenen hebben: sommige middelen zijn gewoon niet zo gevaarlijk en hebben rituelen die zo sterk ingebakken zijn in de cultuur dat verdere regelgeving simpelweg niet nodig is (en de zaken zelfs erger kan maken). Een andere reden kan zijn omdat de middelen eigenlijk niet weg te krijgen zijn uit de handen van burgers omdat ze makkelijk te verkrijgen zijn. Denk bijvoorbeeld aan de thuisteelt van cannabis. Je kan als overheid wel willen dat er nergens planten groeien, maar machtsmiddelen gebruiken om de situatie te veranderen veroorzaakt juist onveilige situaties (voor een onderbouwing, zie: Snyder (2006). Does lootable wealth breed disorder? A political economy of extraction framework, Comparative Political Studies 39( 8 ), https://doi.org/10.1177/0010414006288724 ).

De vrije verkrijgbaarheid geldt daarbij niet per se voor handelaren. Maar denk een beetje aan het smartshopmodel (hoewel dat op sommige punten wat mij betreft nog wel wat meer regulering mag hebben). Ik vind ook dat alle reclames op psychoactieve stoffen verboden zouden moeten zijn, en het liefst zijn verkooppunten non-profits (want een winstprikkel om mensen verslaafd te maken vind ik niet een heel handig idee voor een samenleving). Het voordeel van non-profits is ook dat je kunt eisen dat de opbrengsten terugvloeien naar de (verslavings)zorg, en voorlichting. Zo wordt de samenleving niet opgezadeld met collectieve kosten die voortvloeien uit drugsgebruik.

• Smartshopmodel - licht gereguleerd - psychoactieve planten, tabak, alcohol

Ik denk dat de smartshops zoals we die hebben grotendeels goed werken voor middelen zoals kratom, kanna of truffels. Wel zou ik bij truffels een wachtdag aanbevelen, zodat mensen een bedenktijd van 24 uur hebben. Ook zou ik sector (zelf-)regulatie bevorderen door richtlijnen op te stellen voor voorlichting, zoals verplichte trainingen voor personeel en flyers en front-of-pack-labelling die in samenwerking met deskundigen zijn opgesteld (het Trimbos-instituut en Stichting Vakbekwaamheid Cannabis Keten doen nu al dat soort werkzaamheden). Daarnaast denk ik dat het belangrijk is dat gemeenten plekken aanwijzen voor smartshops. Want de situatie zoals die zich nu voordoet in Amsterdam vind ik toch ook wel onwenselijk: dat er allerlei dronken toeristen in een impulsieve bui paddo's gaan kopen bij smartshops.

Overigens vind ik dat alcohol ook onder het smartshopmodel zou moeten vallen. Dat middel is enerzijds zo makkelijk zelf te maken en zo ingebakken in de cultuur dat strenge regelgeving onwenselijk is, maar anderzijds zijn de gezondheids- en verslavingsrisico's behoorlijk. Daarom vind ik dat alcohol niet in de supermarkt verkocht zou mogen worden. Blikjes bier bij de snackbar ben ik ook tegen.

Wat betreft tabak is het belangrijk dat het verkocht wordt in aparte winkels. De tabakszaken die we nu hebben fungeren al best aardig. Behalve dan dat er daar nog onvoldoende expertise is om mensen te helpen met stoppen. Er zou dus meer regulatie in die sector moeten komen middels trainingen voor personeel, en de aanwezigheid van hulpmiddelen bij het stoppen met roken. Je zou wat mij betreft ook verplicht mogen stellen dat tabakszaken mensen informeren over de mogelijkheden die er zijn om te stoppen met roken. De maatregelen die de afgelopen jaren zijn ingevoerd vind ik ook een goed idee: bruine verpakkingen met allerlei waarschuwingen en schappen die onttrokken zijn van het zicht om marketingpraktijken tegen te gaan.

• Festivalmodel - gereguleerd gebruik - Alcohol, stimulanten, psychedelica, cannabis, of dissociatieven (per subcultuur anders)

Als er drugs verkrijgbaar zijn, dan moeten er ook plekken zijn waar die gebruikt kunnen worden. Zulke plekken zijn er al: festivals. Het probleem is alleen dat beleidsmakers doorgaans eisen dat die een zero tolerancebeleid voeren. Dat is zonde, want juist festivals kunnen een rol spelen in het bevorderen van harm-reduction. Zo is er een Eerste Hulp aanwezig voor als mensen zich beroerd voelen, en beveiliging voor als mensen agressief worden. Verder moet een festival ervoor zorgen dat het evenement niet zorgt voor overlast. Wat natuurlijk ideaal is om overlast door drugsgebruik te voorkomen. Daarnaast kan je bij de toegangspoorten van een festival de leeftijd controleren, waardoor minderjarigen niet onbedoeld in aanraking komen met middelengebruik.
Het is wel belangrijk om je te realiseren dat elke subcultuur zijn eigen middelengebruik heeft. Aangezien elk middel een eigen aanpak nodig heeft, zal de aanpak ook per festival verschillen. Maar de basis is overal hetzelf: drugsgebruik onttrekken van de openbare orde, leeftijdsgrens hanteren, veiligheid bevorderen, medische hulpverlening verzekeren, en overlast tegengaan. Er is nog wat discussie over drugs testen op festival; ik ben daar geen voorstander van. Maar belangrijker: in mijn ideale drugsbeleid zou drugs testen eigenlijk niet of nauwelijks nodig zijn omdat er kwaliteitseisen zijn voor de productie van drugs.

Een mooi voorbeeld van zo'n festivalmodel is Psy-Fi en psychedelica. Het hele festival is ingericht om de omgeving prettig te maken voor trippende mensen: veel natuur, wat rustige plekjes, mooie kunst, een magical garden, Psy Care aanwezig met deskundige mensen die weten hoe je bad trips kunt behandelen, en zelfs een smartshop die gereguleerde truffels verkoopt. LSD zou wat mij betreft ook verkocht mogen worden op een dergelijk festival - mits er een wachtdag wordt geïntroduceerd waarbij mensen die de drug van te voren bestellen voorzien worden van voorlichtingsmateriaal over de effecten en risico's. Dit om te voorkomen dat mensen die onder invloed zijn besluiten dat ze er ook wel even psychedelica bij willen proberen. Psy-Fi duurt ook een week, dus die wachtdag is geen probleem. Mocht dat voor andere festivals wel een probleem zijn, verzorg dan een (privacyvriendelijk) online bestelsysteem.

• Social club model - Gereguleerde non-profit winkels met eigen gebruikersruimten - cannabis, lachgas, dissociatieven

Middelen die een wat hoger risico op verslaving hebben, maar verder beperkte gezondheidsrisico's, kunnen wat mij betreft het best in social clubs verstrekt worden. Zo was ik een tijd terug in Barcelona in een cannabis social club, en ik was gelijk fan. Voordat je bij de social club naar binnen mocht waren er wat drempels opgeworpen. Allereerst was de ingang van de club niet herkenbaar vanaf de straat. Je moest echt weten dat die er zat en voordat je naar binnen mocht moest je aanbellen. Bij binnenkomst moet je óf je lidmaatschapskaart laten zien, of je laten registreren. Op de pas kan je dan een tegoed zetten waarvoor je drinken, eten en drugs kan kopen in de club. Die drugs moet je dan daar in de gebruikersruimte van de club gebruiken en mogen niet mee naar buiten. Daarnaast kun je nog nadenken over aanvullende regels voor gebruik. Zo zou je in een lachgas-lounge een maximum aantal ballonnen kunnen voorschrijven om te voorkomen dat mensen last krijgen van zenuwschade. Het is wel belangrijk dat er bij zulke besluiten een afweging wordt gemaakt tussen de behoeftes van gebruikers en het bevorderen van de gezondheid. Je kunt mensen niet dwingen om zich gezond te gedragen, en als je het wel probeert dan gaat dat geheid leiden tot problemen met de handhaving (zie het doorgeschoten Australische drugsbeleid).

In de cannabis social club waar ik was hadden ze echt een superchille lounge ingericht waar je lekker kon zitten, waar allerlei vaporizers en bongs aanwezig waren die je gratis kon gebruiken, er stond een rustig muziekje op, er stonden spelletjes en spelcomputers. Er was internet en je mocht er zelfs werken als je zou willen. Het is dus ook een plek waar je zin hebt om even te gaan zitten, of om met mensen te gaan chillen. Dit is belangrijk, want als de social clubs niet aantrekkelijk zijn voor de doelgroep dan komen ze niet en heb je er geen grip meer op als beleidsmaker.

Wat nog wel belangrijk is bij het social club model is: hoe wordt de productie geregeld?
Ik denk dat het belangrijk is om de productie van de middelen streng te reguleren. Dat betekent hoge productiestandaarden in aparte faciliteiten. Je zou zelfs kunnen denken aan standaarden zoals die nu gelden in de farmaceutische industrie. Hoewel je (bijvoorbeeld in het geval van cannabis) wel moet opletten dat je het product niet onaantrekkelijker maakt voor consumenten. Bij Bedrocan behandelen ze de wiet bijvoorbeeld op zo'n manier dat er bijna geen smaak meer aan zit. Dan weet je zeker dat er geen micro-organismen in zitten. Maar lekker is anders.
Een cannabis-activist heb ik een keer een heel mooie uitspraak horen doen. Die zei dat je de productiecapaciteit kan linken aan het aantal afnemers in de coffeeshop (in dit geval de social club). Stel een social club heeft 1000 leden. Dan mag die social club meebeslissen over wat er dan geproduceerd wordt voor die 1000 leden. Je kunt er dan ook aan denken dat er speciale commissies worden opgericht bestaande uit leden, bestuur, deskundigen, en producenten, die dan samen bedenken hoe de aangeboden producten geoptimaliseerd kunnen worden. Die aanbeveling zou ik overnemen.

• Apothekersmodel - Streng gereguleerde winkels (eventueel met Medische Suppletie Unit) - MDMA, speed, cocaïne, heroïne

Hoe Nederland de verstrekking van heroïne heeft geregeld is wat mij betreft echt top. Daar is heel goed gekeken naar de risico's van heroïne, de behoeften van gebruikers, en adviezen van deskundigen hoe je risico's van dat gebruik het best kunt beheersen. De heroïne wordt farmaceutisch geproduceerd, is alleen verkrijgbaar op basis van een recept, en mag alleen in een gebruikersruimte geconsumeerd worden onder toezicht van verpleegkundigen (vanwege de kans op een overdosis).

MDMA, speed en cocaïne zouden wat mij betreft wat losser gereguleerd kunnen worden. Daarvoor zou je een soort mengvorm tussen smartshops en het apothekermodel kunnen nemen. Een voorbeeld was vorig jaar zomer in Utrecht te zien. Daar had Poppi een pop-up museum waar je namaak xtc-pillen kon krijgen in een apotheek, netjes verpakt in een doosje met bijsluiter en aangereikt door deskundig personeel. De risico's van MDMA, speed en cocaïne lopen uiteen, waardoor je per middel apart moet kijken hoe je het best aansluit bij de behoeften van de gebruiker. Zo is er discussie over of je een drugsbewijs moet introduceren, wat je alleen krijgt als je een kennistoets naar behoren hebt afgelegd. Ook kun je discussiëren of de XTC- en cocaïne-winkels toegang moeten hebben tot iemands medisch dossier (bijvoorbeeld om interacties met medicatie te checken en/of adequaat te adviseren in het geval van gediagnoticeerde aandoeningen zoals hartklachten). Wat mij betreft moet je daarbij ook weer de balans zoeken tussen de winkel aantrekkelijk houden voor gebruikers, en de gezondheid van gebruikers. Dus zo streng als nodig, maar aantrekkelijk genoeg voor de gebruiker.

Zie:

• Verenigingsmodel - Productie en gebruik in besloten setting - nieuwe psychoactieve stoffen / ayahuasca

Het bovenstaande is allemaal gebaseerd op praktijkvoorbeelden die al goed werken. Maar ik zal hier nog een laatste categorie introduceren die wat mij betreft nodig is om adequaat nieuwe psychoactieve stoffen te reguleren. Daarbij heb ik me laten inspireren door Alexander Shulgin, zijn boeken PIHKAL en TIHKAL, en hoe hij die middelen uittestte met een groep bekenden. Dat lijkt me een goede manier om Nieuwe Psychoactieve Stoffen te reguleren.
Het idee is dat een groepje mensen een vereniging kan starten die als doel heeft om nieuwe psychoactieve stoffen te produceren. Daarbij hebben ze dan een clubhuis nodig, en een productiefaciliteit. De vereniging mag dan zelf de stoffen produceren, maar moet dat wel doen volgens adequate standaarden zoals die nu bijvoorbeeld al zijn vastgelegd in de Wet Voorkoming Misbruik Chemicaliën en milieuwetgeving. De vereniging moet dan bijvoorbeeld ontheffingen aanvragen voor precursors en het deponeren van chemicaliën bij een gespecialiseerde afvalverwerker.
Het voordeel van een vereniging is dat het bestuur in kleine groep democratisch verkozen wordt door leden, dat de leden tijdens de ledenvergadering het bestuur ter verantwoording kan roepen, en dat er geen winstoogmerk is. Je kunt er nog aan denken of je een maximum aantal leden wil opleggen aan NPS-verenigingen. Dat zal misschien nodig zijn om te voorkomen dat een enkele vereniging een te grote invloed krijgt op leden of drugsgebruik in het algemeen. Mocht een nieuw uitgevonden middel heel populair worden, dan kun je dat goed signaleren via de verenigingen, en dan kun je eventueel politiek besluiten dat het nieuwe middel moet worden geschaard onder het apothekers-, social club, festival- of smartshopmodel.

Het verenigingsmodel is ook prima geschikt om gebruik van middelen zoals ayahuasca te reguleren. Wat dat betreft kun je de santo daime kerk als voorbeeld nemen. Dat werkte eigenlijk prima daar. Ze hebben dertig jaar ayahuasca gemaakt en verstrekt en naar eigen zeggen zijn er in die tijd geen ernstige incidenten geweest. Jammer dat de wetgever daar een einde aan heeft gemaakt. Sowieso vond ik daar de belangenafweging scheef: het gevaar van ayahuasca werd zwaar overschat terwijl het recht op vrijheid van religie (als mensenrecht en grondrecht) wel heel makkelijk aan de kant geschoven werd.

• Aanvullend beleid om beter onderscheid te maken tussen gebruikers en dealers

Dat Nederland onderscheid maakt tussen gebruik (niet strafbaar) en handel (wel strafbaar) vind ik in de basis een goed idee. Alleen hoe er onderscheid gemaakt wordt tussen gebruikers en handelaren is nogal arbitrair, en leidt tot problemen (zie nieuwsberichten over mensen die uit hun huis worden gezet vanwege de Wet Damocles).
Dit probleem kan wat mij betreft vrij simpel worden opgelost door de bewijslast weer bij het Openbaar Ministerie (OM) te leggen. Als zij iemand willen veroordelen voor drugshandel, bewijs dan dat er sprake is van handel. Dat betekent dat er bewijs van transactie moet zijn. Je kunt daarnaast regels opstellen voor het tegengaan van drugsbezit: dat grote hoeveelheden in beslag worden genomen bijvoorbeeld. Maar dit Beleid Op Speed waarbij Een Pil Te Veel gelijk een crimineel maakt, dat is echt compleet doorgeschoten. Sowieso zouden clandestiene drugsdealers veel minder vaak voorkomen als je bovenstaande aanbevelingen zou doorvoeren, waardoor er meer capaciteit bij justitie is om echt belangrijke zaken op te pakken.

Interessant en veel werk en denken stop je erin!

Ik ben niet fit genoeg mentaal om echt mee te doen aan de discussie, maar wat ik me afvraag is allereerst wat men in de ideale omstandigheden nastreeft met een beleidsplan.

Kinderen beschermen,
Volwassenen beschermen,
Kwaliteit van de drug waarborgen,
Diefstal tegengaan,
Een samenleving waarin drugs niet bestaat
Een goed export-product op de markt zetten
Etc etc..

Verder kan ik me mooie landen voorstellen waar dealers en gebruikers geëxecuteerd worden bij de handel in wietzaadjes, maar ook mooie landen waar overheid de levering van cocaïne en heroïne waarborgt.

Hoe een beleid het moet tegengaan, dat zeer jonge lui al gewoon energie drankjes en andere zeer verslavende drugs kunnen kopen vind ik voor mij momenteel al een te moeilijk vraagstuk om me erover te kunnen buigen.

Ik ben wel benieuwd wat er gaat komen in de toekomst!

Manu76 zei:

Interessant en veel werk en denken stop je erin!

Ik ben niet fit genoeg mentaal om echt mee te doen aan de discussie, maar wat ik me afvraag is allereerst wat men in de ideale omstandigheden nastreeft met een beleidsplan.

Klik om te vergroten...

Haha ja in een eerste versie had ik ook nog een korte reflectie opgeschreven over wat ik vind dat de rol van de staat moet zijn. Maar toen dacht ik dat ik dat beter kon weglaten omdat ik het daarmee nodeloos complex zou maken. Extra blij ben ik dus dat je alsnog deze vraag stelt!

Wat mij betreft heeft de staat twee kerntaken: vrijheden bevorderen en een zorgtaak voor risico's. Als je de wat uitgebreider bespreekt dan kom je wat mij betreft op de volgende dikgedrukte kerntaken:

Manu76 zei:

Kinderen beschermen,
Volwassenen beschermen,
Kwaliteit van de drug waarborgen,
Diefstal tegengaan,
Een samenleving waarin drugs niet bestaat
Een goed export-product op de markt zetten
Etc etc..

Klik om te vergroten...

Maar ik zou ook willen toevoegen:

Culturele ontwikkeling waarborgen (dat is immers een mensenrecht, zie Art. 22 en Art. 27 UVRM)
Zelfbeschikking bevorderen (met daarbij de kanttekening dat verslaving juist zelfbeschikking vermindert)
Welzijn bevorderen (waarbij het natuurlijk de vraag is hoe je welzijn definieert, en of je dat wel van bovenaf kunt bepalen)
Tegengestelde belangen afwegen

Manu76 zei:

Hoe een beleid het moet tegengaan, dat zeer jonge lui al gewoon energie drankjes en andere zeer verslavende drugs kunnen kopen vind ik voor mij momenteel al een te moeilijk vraagstuk om me erover te kunnen buigen.

Klik om te vergroten...

Wat mij betreft is de zorgtaak voor jongeren het belangrijkst. Jongeren zijn namelijk extra kwetsbaar omdat ze nog niet de mentale vermogens hebben om de gevolgen van hun handelen goed te doorzien. Dat betekent dat je van minderjarigen nog niet kan verwachten dat ze (volledig) over zichzelf beschikken. Je moet ze dus helpen om henzelf goed te ontwikkelen. Vandaar dat het zo belangrijk is om drugsgebruik af te schermen van de openbare ruimte en om minimumleeftijden in te voeren in (wat mij betreft) alle soorten drugswinkels.

Fantastische post @Neo-Shulginist !
Wat je hier beschrijft is denk ik het beste voorstel voor drugsbeleid dat ik ooit gezien heb. Ik denk alleen dat Nederland politiek gezien veel te conservatief is voor een dergelijk vooruitstrevend en logisch drugsbeleid.

Als ik een politieke partij had zou ik voor dit voorstel stemmen 👌🏻

Ps in je paragraaf onder “vrij verkrijgbaar” lijkt de laatste zin onvolledig te zijn… is er iets weggevallen?

@Neo-Shulginist, mooi beleidsplan. Delen met de partijen zou ik zeggen. Met een beetje geluk kunnen we volgende verkiezingen op @Eik stemmen 👌✌️💪

Eik zei:

Als ik een politieke partij had zou ik voor dit voorstel stemmen 👌🏻

Klik om te vergroten...

Ik wil wel beleidadviseur worden van je politieke partij

Eik zei:

Ik denk alleen dat Nederland politiek gezien veel te conservatief is voor een dergelijk vooruitstrevend en logisch drugsbeleid.

Klik om te vergroten...

Ik ben ook cynisch over het 'hoe mensen te overtuigen'. Veel mensen denken liever niet verder dan 'het is slecht' en 'dat is nou eenmaal zo'.

Je moet dan dus de informatiestructuren veranderen die zulke denkbeelden veroorzaken. De journalistiek zal dus moeten veranderen, net als de drugspreventie, en kennisinstituten.

Maar die zijn weer allemaal afhankelijk van overheidsdiensten voor hun het vervullen van hun opdrachten (zij het om geld of input). En voor ambtenaren is het gewoon makkelijker om te zeggen dat het niet mag, want dan maak je anderen verantwoordelijk voor de gevolgen (en kan jij niet meer ter verantwoording geroepen worden). Dus dan krijg je de situatie dat je ambtenaren moet overtuigen, wiens belang het is om niet te snappen wat je zegt, terwijl je tegen de informatiestructuren pleit waarmee ze innig verbonden zijn.

Nou, daarom werkt het dus niet om het drugsbeleid proberen te veranderen met een evidence-based aanpak.

In deze reactie heb ik een korte analyse gedaan van wat er dan wel voor nodig zou zijn om beleidsverandering teweeg te brengen:

Neo-Shulginist zei:

Ik zou zeggen dat in de pen klimmen geen zin heeft. Kijk, de cynische ik zegt wat je voor elkaar wil krijgen is dat mensen met macht een deel van hun macht opgeven zodat anderen kunnen meebeslissen. Je snapt al waarom dat een impopulaire wijziging is. Het probleem is dus ook dat er druk op beleidsmakers zal moeten komen om alsnog te doen wat eigenlijk niet in het belang van hun functie is. Dat ga je niet met een brief voor elkaar krijgen. Want die laten ze gewoon in een lade liggen en dan is de kous af.

In het verleden is ook telkens gebleken dat feiten en wetenschap geen reet uitmaken. Daar cherrypicken ze gewoon de delen uit die voor hen handig zijn, en de rest negeren ze.

Wat je dan wel kan doen? Nouja, allereerst zul je momentum in de samenleving moeten genereren om echt wat te veranderen. Een aardig voorbeeld in die zin vind ik Extinction Rebellion, wat als protestbeweging enorm is gegroeid in de afgelopen vijf jaar doordat ze een vrij krachtig beeld naar buiten weten te brengen. In één beeld zie je hoe de macht van de staat bezig is om vreedzame protestanten uit de weg te ruimen, in plaats van een existentiële dreiging voor de samenleving op te lossen.

Er zijn dus ook sociaal wetenschappers die stellen dat zulke 'reframing' DE manier is om beleidsverandering mogelijk te maken.
Tegelijkertijd, zegt de cynicus in mij, lukt het ook extinction rebellion niet echt om radicale verandering te bewerkstelligen. Zelfs niet bij zo'n enorme dreiging als klimaatverandering.

Toch zie je in de geschiedenis dat er soms ineens radicale veranderingen plaatsvinden. Soms is daar een revolutie voor nodig. Maar dat brengt weer veel geweld en een onzekere uitkomst met zich mee (immers, wie gaat de gewapende strijd winnen).

Als je dan op zoek gaat naar wat minder radicale veranderingen in de geschiedenis, dan is misschien de Nederlandse oplossing voor de heroïne-epidemie in de jaren '90 een heel goed voorbeeld. Toen besloten beleidsmakers namelijk om gratis heroïne te gaan geven aan verslaafden. Voor veel voorstanders van criminaliseren is dat natuurlijk een totaal krankzinnig idee. Toch heeft het fantastisch goed gewerkt. Maar hoe kregen die (linkse) politici dat dan voor elkaar? Nou, allereerst was het probleem heel groot en hadden andere oplossingen niet gewerkt. Dus er was een nogal drukkende situatie die vroeg om een andere aanpak. Ten tweede was er in de jaren '90 ongekende economische voorspoed, waardoor er veel meer politiek-economische mogelijkheden waren om zorg te financieren. En ten derde hebben beleidsmakers er ook voor gezorgd dat 1. bezorgde burgers werden gehoord en 2. zij gecompenseerd werden voor hun moeite (bijvoorbeeld door nieuwe speeltuinen te bouwen in de buurt).


Als ik dit allemaal samenvat in een advies voor radicale beleidsverandering heb je dus nodig:

• Een groot maatschappelijke probleem dat met huidige middelen herhaaldelijk niet is opgelost.
• Beleidsmakers die daardoor in het nauw komen omdat hun oplossingen niet werken en daarvoor publiekelijk verantwoordelijk worden gehouden.
• Een idee hoe het ook anders zou kunnen.
• Een vaardige leider die momentum weet te genereren voor dat idee.
• Compensatie voor de verliezers van het vernieuwde beleid zodat die hun bek houden.

Wat binnen het drugsbeleid voornamelijk mist is een collectieve beweging die politici verantwoordelijk houdt voor het falen van het drugsbeleid. Dit is ook precies waarom er binnen de overheid zo wordt ingezet op van die 'bloed aan je pil' campagnes. Want dat verschuift de verantwoordelijkheid van hen naar ons, waardoor dus burgers tegen elkaar uitgespeeld worden. Klassiek verdeel en heers.

Een goed startpunt is dus het reframen van het drugsbeleid. Bijvoorbeeld door grappige memes, door heel zichtbaar te maken welke problemen het beleid veroorzaakt, maar ook door legitiem gebruik van drugs zichtbaar te maken (zoals bij therapeutisch gebruik, maar bijvoorbeeld ook mensen die drugs gebruiken probleemloos drugs gebruiken).

Klik om te vergroten...

StraffeNeel zei:

@Neo-Shulginist, mooi beleidsplan. Delen met de partijen zou ik zeggen. Met een beetje geluk kunnen we volgende verkiezingen op @Eik stemmen 👌✌️💪

Klik om te vergroten...

Partij voor de Bomen

• Kandidaat #1: @Eik

Wat een heerlijk topic.!
Ik ga er eens uitgebreid voor zitten.
Gaat wel even duren.

Geweldig bedacht dit. Is het tijd voor een DF-lobby groep met frontman @Neo-Shulginist

Het enige wat me lastig lijkt is dat je veel vanuit non-profit denkt. Ik schat in dat er weinig amino is vanuit ondernemers om op zoiets te duiken, als er geen winst te maken valt. Naar mijn mening moet er wel winst te maken zijn maar mag dit niet ten koste gaan van alle andere doelen.

FredKroket zei:

Het enige wat me lastig lijkt is dat je veel vanuit non-profit denkt. Ik schat in dat er weinig amino is vanuit ondernemers om op zoiets te duiken, als er geen winst te maken valt. Naar mijn mening moet er wel winst te maken zijn maar mag dit niet ten koste gaan van alle andere doelen.

Klik om te vergroten...

Waarom moet er winst zijn?

Non-profit impliceert niet dat mensen vrijwilligerswerk moeten gaan doen. Personeel kan best een salaris krijgen voor het werk. Dat is geen probleem. Er zijn toch miljoenen mensen die gewoon werken voor hun geld en voor hun arbeid beloond worden?

Winst is onwenselijk omdat dat leidt tot een perverse prikkel. De eigenaren willen dan steeds meer afzet zodat ze steeds meer vermogen kunnen opbouwen. Dat lijkt me onwenselijk want je wil helemaal niet dat drugswinkels steeds meer drugs verkopen zodat een rijke drugsbaron lekker veel vermogen kan opbouwen. Bij non-profits eis je simpelweg dat de begroting rond is, en dat overblijvende opbrengsten worden gebruikt om de zaak te verbeteren of worden afgedragen aan maatschappelijke doeleinden (in plaats van aan aandeelhouders of mensen die de winst mogen houden omdat ze simpelweg een drugswinkel bezitten).

FredKroket zei:

Omdat er denk ik weinig animo is voor zoveel non profit winkels. Wie gaat dat runnen?

Klik om te vergroten...

Zeehond zei:

Omdat iemand het ondernemersrisico moet nemen om zo'n winkel op te starten. Diegene moet een pand huren of kopen, inrichten en allemaal investeringen doen. Er moet personeel aangenomen worden en ook opgeleid worden, dus dat zorgt voor behoorlijk wat kosten.
Persoonlijk denk ik dat hiervoor een prikkel mag zijn en dat heet kans op winst. Overigens kun je dit ook beteugelen door te werken met vaste vergoedingen en een goed registratie systeem waardoor mensen niet elke dag van alles kunnen kopen.

Zonder winst kan ook, maar dan moet de overheid alles zelf opzetten, terwijl ik denk dat zij dit liever aan de vrije markt over zullen laten met een groot pakket aan eisen (wat logisch is).
Een apotheker maakt ook winst en niet zo'n beetje ook.

Winst is geen vies woord. Het is gewoon een vergoeding voor het risico dat een ondernemer bereid is te nemen. En de tegenhanger van winst is verlies, dat kan ook. Dat hoort bij ondernemen.

Klik om te vergroten...

Ik zal beginnen met jullie gelijk geven dat een winstprikkel inderdaad ervoor zorgt dat mensen met geld snel in de markt zullen springen. Dat heb je in de VS en Canada ook gezien. Het voordeel daarvan is dat er in de markt snel een omschakeling gemaakt kan worden van illegaliteit naar gereguleerd.

Alleen staat nou juist in The Blueprint for Regulation dat je zo'n omschakeling van illegaal naar gereguleerd idealiter langzaam moet doen. Als het te snel gaat dan kan het drugsgebruik snel meestijgen, en de meeste mensen zijn het erover eens dat dat onwenselijk is.

Mede daarom heb ik zoiets van: begin nou eerst maar even met wat strengere regels, en als blijkt dat die een belemmering zijn, dan kun je nog versoepelen waar nodig. Het gaat om een langzame transitie die steeds meer aspecten van de drugsmarkt gaat afstemmen op een complexe mix van belangen. Dat is dus ook onderdeel van mijn ideale drugsbeleid: goed letten op signalen uit de samenleving en daarop anticiperen. Het ideale drugsbeleid wordt niet óf vanuit de overheid bepaald, óf vanuit ondernemers in de vrije markt. Het gaat juist om een gebalanceerde afweging tussen alle belangen. Dat is dus ook wat het democratischer maakt (het punt waarmee deze discussie begon).

Het nadeel van winst is dat je dan een groeimodel krijgt. Dat betekent dat er óf steeds meer (verschillende) drugs verkocht moeten worden, óf dat er steeds meer bezuinigd wordt op de productiekosten (wat druk zet om de kwaliteitseisen te verlagen), óf dat er gezocht wordt naar andere markten om naar uit te dijen. Ook dat hebben we weer gezien in de VS en Canada. Nu we hier in Nederland voorzichtig beginnen met legale productie van cannabis, is een groot deel van de cannabisproducenten in Canadese handen. Het gevaar daarvan is dat je marktconcentraties krijgt. De belangen van één bedrijf gaan dan heel zwaar wegen in hoe de markt functioneert. Dat lijkt me juist in het drugsbeleid onwenselijk, omdat het hier gaat om allerlei tegengestelde en collectieve belangen die politiek nogal gevoelig liggen. Je wil niet dat een bedrijf dan zo'n grote vinger in de pap heeft dat de andere belangen worden ondergesneeuwd.
Ik kan van harte aanraden om het boek Heineken in Afrika te lezen. Dat is een fantastisch boek van Olivier van Beemen, dat laat zien hoe de winsthonger van een beursgenoteerde multinational ertoe leidt dat het bedrijf constant probeert om steeds meer mensen op steeds meer plekken hun drug te laten gebruiken.

Over het ondernemersrisico heb ik nog een aantal punten:

• Stichtingen en verenigingen kunnen ook een lening aangaan, en ze kunnen panden bezitten.
• Onderdeel van non-profit is ook dat die kosten gedekt worden. Dan zet de penningmeester gewoon netjes op de balans dat passiva afgelost worden.
• Mensen die werken voor de non-profits worden daarvoor gewoon betaald met een marktconform salaris.
• Op drugs zit meer dan genoeg marge om dit allemaal te bekostigen.

Neo-Shulginist zei:

Waarom moet er winst zijn?

Non-profit impliceert niet dat mensen vrijwilligerswerk moeten gaan doen. Personeel kan best een salaris krijgen voor het werk. Dat is geen probleem. Er zijn toch miljoenen mensen die gewoon werken voor hun geld en voor hun arbeid beloond worden?

Winst is onwenselijk omdat dat leidt tot een perverse prikkel. De eigenaren willen dan steeds meer afzet zodat ze steeds meer vermogen kunnen opbouwen. Dat lijkt me onwenselijk want je wil helemaal niet dat drugswinkels steeds meer drugs verkopen zodat een rijke drugsbaron lekker veel vermogen kan opbouwen. Bij non-profits eis je simpelweg dat de begroting rond is, en dat overblijvende opbrengsten worden gebruikt om de zaak te verbeteren of worden afgedragen aan maatschappelijke doeleinden (in plaats van aan aandeelhouders of mensen die de winst mogen houden omdat ze simpelweg een drugswinkel bezitten).

Klik om te vergroten...

Omdat er denk ik weinig animo is voor zoveel non profit winkels. Wie gaat dat runnen?